Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 203/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. M.

W dniu 31 października 2024 r. w M., przy ul. (...) działając umyślnie, usiłował spowodować u F. P. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że dwukrotnie uderzył go siekierą w głowę, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na uchylenie się pokrzywdzonego, a czym spowodował u F. P. obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej głowy w okolicy czołowej po stronie lewej o długości 6 cm i rany tłuczonej skroniowej po stronie lewej o długości 7 cm, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas nie dłuższy niż siedem dni, tj. przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.k. i art. 157 §2 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i za to na podstawie art. 14 §1 k.k. w zw. z art. 156 §1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 31 października 2024 r. F. P., jego dziewczyna M. S., H. C., M. M. (3), A. G., F. J., D. C. (2), N. S., J. L. i D. C. (1), A. G., M. M. (3) spotkali się około godziny 19.00 w P. S. przy ul. (...) w M., w celu przeprowadzenia gry terenowej. Z uwagi na to, że był to H. wszyscy byli przebrani stosownie do okazji, F. P. miał na sobie białe prześcieradło. W trakcie gry, wykonując kolejne zadania przemieszczali się we wskazane w zagadkach miejsca. Po rozwiązaniu kolejnej zagadki na cmentarzu, około godz. 21.00 M. S. udała się do miejsca zamieszkania, natomiast pozostali uczestnicy kontynuowali grę. Około godz. 21.30 grupa doszła w okolice tzw. K. M. znajdującego się w M. przy ul. (...), a następnie zgodnie ze wskazówkami podzieliła się na dwie grupy. H. C., M. M. (3), A. G., F. J., N. S. i J. L. udali się w kierunku k. wykonać zadanie, natomiast F. P., D. C. (1) i D. C. (2) zostali na drodze w niedalekiej odległości od posesji przy ul. (...), na której znajduje się budynek wielorodzinny. W czasie oczekiwania na wykonanie zadania o godz. 21. 37 do F. P. zadzwoniła M. R., pomiędzy nimi wywiązała się wymiana zdań, w trakcie której F. P. używał wulgarnych słów i mówił podniesionym głosem.

W tym czasie na posesji przy ul. (...) przebywał A. S. (1), jego bratanek S. M. oraz znajomy A. M., który przyjechał do A. S. (1) celem naprawy jego pojazdu. A. S. (1) i A. M. przebywali przy naprawianym samochodzie, natomiast S. M. rąbał drzewo w pobliżu znajdującej się na posesji szopy, w miejscu z którego nie był widoczny dla pozostałych osób przebywających na posesji, jak i osób na ulicy, albowiem płot w tym miejscu był pełny – zasłaniający widok na posesję.

S. M. słysząc podniesiony głos F. P. zaczął krzyczeć w jego kierunku „nie drzyj mi tu ryja kurwa do mnie”, na co ten początkowo nie reagował tylko kontynuował rozmowę z M. R.. W związku z tym, że S. M. nadal krzyczał w wulgarny sposób przerwał rozmowę, a następnie pomiędzy mężczyznami doszło do ostrej wymiany zdań, w trakcie której S. M. dwukrotnie powiedział do F. P. „no to kurwa chodź”. F. P., nie widząc mężczyzny, który nadal stał za płotem, podszedł w tym kierunku. Wtedy S. M. bez żadnego ostrzeżenia wykonując zamach znad głowy dwukrotnie uderzył F. P. w głowę obuchem siekiery (tępo zakończona przeciwległa do ostrza cześć siekiery), na skutek czego ten zaczął krwawić. Widząc to D. C. (1) i D. C. (2) zaczęły krzyczeć, co usłyszeli A. S. (1) i A. M.. Atak na F. P. widzieli również H. C., M. M. (3), A. G., F. J., N. S. i J. L., którzy wracali od K. M. po wykonaniu zadania. W tym momencie S. M., trzymając w ręce siekierę krzyknął w stronę znajdujących się na drodze osób „który następny kurwa, który następny, który następny kurwa”, a następnie „wypierdalać, wypierdalać stąd, wypierdalać stąd, bo was kurwa pozabijam, wypierdalać stąd”. H. C. zaczął udzielać pomocy F. P., natomiast D. C. (1) wezwała policję i pogotowie ratunkowe. A. S. (1) słysząc co się dzieje poszedł w kierunku szopy, gdzie znajdował się S. M., który poinformował go, że uderzył kogoś siekierą. Słysząc to A. S. (1) wrócił do A. M. i powiedział mu, że ma natychmiast oddalić się z posesji, bo jego bratanek zaatakował kogoś siekierą i za chwilę pojawi się policja. A. M. wsiadł do swojego samochodu i ruszył spod posesji w kierunku, gdzie znajdował się F. P. i osoby udzielające mu pomocy, a które widząc podjeżdżający samochód i obawiając się możliwości dalszego ataku uciekli w kierunku peronu dworca PKP i tam oczekiwali na przyjazd policji.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego

k. 417-419, 436,

1304v-1306

zeznania F. P.

k. 11-12 i 285v-286, 1306v-1307v

zeznania D. C. (1)

k. 29-30, 99v i 290v, 1308-1309v

zeznania H. C.

k. 51v, 103, 297v, 1309v-1311

zeznania A. G.

k. 20-21, 106-107, 1311-1313

zeznania J. L.

k. 18-19, 1313-113v

zeznania M. M. (3)

k. 31-32, 1314-1314v

zeznania D. C.

k. 34, 1389-1390

zeznania N. S.

k. 90v-91v, 1390-1391

zeznania F. J.

k. 109-110, 1391-1391v

zeznana M. R.

k. 117-118, 1391v-1392v

zeznania O. H.

k. 26, 272v-273, 1388v-1389

zeznania A. K.

k. 265-266

zeznania A. M.

k. 262v-263v, 1452v-1453

wyjaśnienia i zeznania A. S. (1)

k. 312-313, 1387-1388

zeznania F. W.

k.56-57

zeznania C. B.

k. 288-289

zeznania K. K. (2)

k. 279-281

zeznana S. O.

k.131-132

płyta CD ze zgłoszeniem interwencji oraz protokół odtworzenia zapisów

k. 87, 88--89

płyta CD z zapisem zdarzenia oraz protokół odtworzenia zapisu

k. 134, 135

Na miejsce zdarzenia udał się patrol policji z Komisariatu Policji w M. w osobach st. sierż. F. W. i sierż. sztab. S. O., na następnie celem wsparcia patrol w osobach st. post. K. K. (2) i st. post. C. B. oraz zespół ratownictwa medycznego w osobach A. S. (2) i T. G..

Po ustaleniu przebiegu zdarzenia oraz na podstawie dokonanego przez uczestników zdarzenia opisu osoby atakującej, funkcjonariusze policji jako sprawcę wytypowali znanego im osobiście z uwagi na przeszłość kryminalną A. S. (1), który został zatrzymany w dniu 31 października 2024r. o godz. 22.00.

W toku przeszukania pomieszczeń piwnicznych w budynku przy ul. (...) użytkowanych przez A. S. (1) funkcjonariusze ujawnili m.in. siekierę z metalowym obuchem zespolonym z drewnianą rękojeścią, pieniądze, wagi elektroniczne oraz ziele konopi innych niż włókniste o łącznej wadze 23,82 gramów netto, substancję psychotropową w postaci 3-C. o łącznej wadze 420,94 gramów netto oraz substancję psychotropową w postaci 4-C. o łącznej wadze 1 grama netto.

Dokonano również przeszukania szopki narzędziowej mieszczącej się na posesji, z której korzystał A. S. (1), a przy której w trakcie zdarzenia przebywał S. M.. W trakcie przeszukania ujawniono m. in. woreczki strunowe z zawartością kryształków kolor białego, beżowego lub biało - beżowego, trzy przedmioty przypominające broń palną, dwie wagi oraz siekierę koloru czarno - zielonego z napisem na rękojeści (...). Na zabezpieczonej siekierze ujawniono na głowni na dolnej powierzchni tnącej plamę substancji koloru - brunatno - czerwonego.

W toku prowadzonych czynności, w szczególności w oparciu o zeznania świadków zdarzenia ustalono, że sprawcą ataku na F. P. był bratanek A. S. (1) S. M., który został zatrzymany w dniu 18 listopada 2024r. o godz. 10.40.

zeznania F. W.

k. 56v-57, 1415v-1416

zeznania S. O.

131v-132, 1414v-1415v

zeznania K. K. (2)

k. 280-281, 1417-1417v

zeznania C. B.

k. 288-289, 1416-1417

zeznania A. S. (2)

k. 136v

zeznania T. G.

k. 294v

protokół okazania

k. 61-64, 99-101, 103-104, 105-107

protokół zatrzymania

k. 3

protokół przeszukania

k. 5-7, 46-48

protokół oględzin miejsca

k. 41-42,

protokół oględzin rzeczy

k. 49-50

sprawozdanie z badań chemiczo - toksykologicznych

k. 560-565

protokół zatrzymania

k. 385

W wyniku zdarzenia F. P. doznał obrażeń ciała w postaci dwóch ran o charakterze tłuczonym w okolicach skóry owłosionej głowy oraz okolicy czołowej lewej. Obrażenia te spowodowały u F. P. naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na okres nie dłuższy aniżeli dni siedem w rozumieniu art. 157 § 2 k.k. Sposób działania sprawcy, polegający na zadaniu dwóch ciosów narzędziem twardym, tępokrawędzistym jakim jest obuch siekiery w okolice mózgoczaszki narażał pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 160 § 1 k.k.

protokół oględzin osoby

k. 122-124

opinia ustna biegłego M. B.

k. 1385v-1386v

dokumentacja medyczna

k. 126-127, 287, 1328

F. P. przebywał w Szpitalu w P. od dnia 21 października 2024r. do dnia 01 listopada 2024r. Następnie przez okres 2 tygodni przebywał na zwolnieniu lekarskim. W związku ze zdarzeniem nie korzystał z pomocy lekarza psychiatry, czy psychologa.

W czasie, gdy miało miejsce zdarzenie F. P. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...) w zakresie świadczenia usług montażu wentylacji, pracował w N. jako podwykonawca dla (...). Raz w miesiącu wystawiał fakturę VAT za wykonane usługi, i tak w dn. 29.03.2024r. na kwotę 1.856,25 Euro - 8.017,33 zł, w dn. 01.05.2024r. na kwotę 2.887,50 Euro - 12.477,75 zł, w dn. 01.06.2024r. na kwotę 2.401,75 Euro - 10.250,19 zł, w dn. 01.07.2024r. na wotę 2.741,25 Euro - 11.823,01 zł, w dn. 01.08.2024r. na kwotę 3.118,50 Euro - 13.394,89 zł, w dn. 01.11.2014r. na kwotę 1.320 Euro - 5.745,96 zł.

karta informacyjna leczenia szpitalnego

k. 126-127

zeznania F. P.

k. 1453v

faktury VAT

k. 469-474

Z opinii Laboratorium (...) w S. wynika, że na zabezpieczonej w sprawie jako dowód rzeczowy siekierze znajdowały się ślady biologiczne należące do pokrzywdzonego F. P. i nieustalonej osoby, natomiast nie było na siekierze śladów biologicznych pochodzących od A. S. (1). Następnie ustalono, że w krawędzi dolnej części rękojeści znajdują się ślady biologiczne należące do S. M..

sprawozdanie z badań genetycznych

k. 319-327, 528-532

Z opinii Dyrektora A. Ś. w P. wynika, że oskarżony w trakcie stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania nie był karany dyscyplinarnie, nie stosowano wobec niego środków przymusu bezpośredniego, nie był uczestnikiem zdarzeń nadzwyczajnych, raz został nagrodzony regulaminowo za poprawne zachowanie, nie otrzymał żadnych ulg. Właściwie dba o higienę osobistą i porządek w celi mieszkalnej, relacje ze współosadzonymi układa w sposób właściwy, w sposób regulaminowy odnosi się do przełożonych, nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej, nie identyfikuje się z jej normami.

W trakcie stosowania tymczasowego aresztowania S. M. w okresie od dnia 21.03.2025r. do dnia 05.04.2025r. odbywał karę zastępczą aresztu w sprawie (...) (...) w P., sygn. (...)

opinia

k. 1443

informacja o pobytach i orzeczeniach

k. 1444

S. M. ma 38 lat, ma wykształcenie zawodowe w zawodzie kucharz, jest bezdzietnym kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, przed osadzeniem utrzymywał się z prac dorywczych, osiągając dochód w wysokości około 5.000 zł miesięcznie.

S. M. był karany wyrokiem:

- S. (...) W.. z dnia 28.07.2014r., sygn. (...)za przestępstwo z art. 281 kk i art. 190 §1 k.k.

- S. (...) i W. w P. z dnia 04.12.2014r., sygn. (...) za przestępstwo z art. 278 §1 k.k.

- S. (...) i J. w P. z dnia 25.02.2015r., sygn. (...) za przestępstwo z art. 244 k.k.

- S. (...) W.. z dnia 30.03.2025r., sygn. (...) za przestępstwo z art. 278 §1 k.k.

- S. (...) i W. w P. z dnia 06.08.2018r., sygn. (...) za przestępstwo z art. 278 3 k.k.

wywiad środowiskowy

k. 558-559

karta karna

k. 405-408

1.1.2.

S. M.

W dniu 31 października 2024 roku w M. na ul. (...) znajdując się na terenie posesji po wcześniejszym zadaniu ciosów siekierą F. P. w okolicę głowy, trzymając w ręce siekierę groził pozbawieniem życia i zdrowia H. C., D. C. (1), A. G., J. L. i M. M. (2), przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Fakty wskazane przy czynie 1.1.1.

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

S. M.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 31 października 2024 r. w M., przy ul. (...) działając w zamiarze bezpośrednim usiłował pozbawić życia F. P..

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim potwierdził fakt uderzenia siekierą F. P., albowiem okoliczność ta w świetle pozostałego materiału dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych pozostawała w ocenie Sądu bezsporna.

Wiarygodnymi były również wyjaśnienia w zakresie zachowania się oskarżonego po zdarzeniu aż do czasu jego zatrzymania, które znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, przy czym ich treść nie miała istotnego znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia stawianego mu zarzutu.

Zeznania

F. P.

J. L.,

D. C. (1),

M. M. (3),

H. C.

A. G.

Zeznania rzeczowe, konsekwentne, wzajemnie ze sobą korespondowały i uzupełniały się tworząc spójną i logiczną całość i jako takie wiarygodne, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych. Odnośnie faktu zaatakowania F. P. relacja świadków korespondowała częściowo z wyjaśnieniami oskarżonego, który przyznał się do zadania mu ciosu, a także z wyjaśnieniami i zeznaniami A. S. (1), który konsekwentnie wskazywał, że bezpośrednio po zdarzeniu taką informacje uzyskał od bratanka, a co potwierdził świadek A. M..

W zakresie zarzutu gróźb karalnych zeznania świadków znalazły w pełni potwierdzenie w nagraniu z miejsca zdarzenia, na podstawie którego w sposób jednoznaczny i kategoryczny można było ustalić wypowiadane przez S. M. słowa, co nie tylko potwierdziło szczerość ich relacji, lecz również wzmocniło ten przekaz.

Na przymiot wiarygodności zasługiwały również zeznania F. P. w części odnoszącej się do doznanych obrażeń, przebytego leczenia oraz aktywności zawodowej, które znalazły potwierdzenie w dokumentacji medycznej oraz dokumentach firmowych.

zeznania D. C.,

N. S.,

F. J.

Zeznania rzeczowe, konsekwentne, wzajemnie ze sobą korespondowały i uzupełniały się tworząc spójną i logiczną całość. Ponadto stanowiły one wzajemnie zbieżną relację z zeznaniami pokrzywdzonych, jak również znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadków A. S. (1), A. M. i wyjaśnieniach S. M.. Przedstawiona przez świadków relacja nie potwierdziła wszystkich istotnych z punktu widzenia stawianych oskarżonemu zarzutów, w szczególności co do kwestii wypowiadania gróźb przez S. M., czy też faktu oraz okoliczności związanych z uderzeniem F. P. siekierą, co jednakże w ocenie Sądu w żaden sposób nie podważa wiarygodności zeznań świadków, a wręcz przeciwnie świadczy o ich szczerości. Gdyby, bowiem świadkowie przedstawiona przez świadków wersja zdarzeń została przygotowana wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania, to w świetle zasad doświadczenia życiowego należy twierdzić, że wszyscy świadkowie, jak i pokrzywdzeni potwierdziliby okoliczności wskazujące na sprawstwo S. M., co jednakże nie miało miejsca, a co pozwala twierdzić, że przedstawiony przez nich przebieg zdarzeń odpowiada temu, co faktycznie zarejestrowali na miejscu zdarzenia.

zeznana

M. R.

Zeznania rzeczowe, konsekwentne, logiczne, spójne, znajdujące potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych i świadków i jako takie wiarygodne, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych.

zeznania

O. H.

Zeznania rzeczowe, konsekwentne, logiczne, spójne, znajdujące potwierdzenie w wyjaśnieniach i zeznaniach A. S. (1), wyjaśnieniach S. M., a także protokołach dokumentujących czynności przeprowadzone na miejscu zdarzenia (protokół zatrzymania A. S. (1), protokoły przeszukania) i jako takie wiarygodne, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych.

wyjaśnienia i zeznania A. S. (1)

Wyjaśnienia i zeznania wiarygodne – poza częścią odnoszącą się twierdzeń o prowokacyjnym zachowaniu się osób znajdujących się w pobliżu posesji – albowiem były one rzeczowe, konsekwentne, korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonych i świadków, częściowo również wyjaśnieniami S. M. i jako takie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

zeznania A. M.,

A. K.

Zeznania rzeczowe, wzajemnie się uzupełniały tworząc łącznie spójną i logiczną całość. Dodatkowo znalazły potwierdzenie w zeznaniach A. S. (1) i O. H. oraz wyjaśnieniach S. M. i jako takie stanowiące podstawę ustaleń faktycznych.

opinia biegłego B. B.

Opinia w pełni wiarygodna i wysoce przydatna do poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia stawianego oskarżonemu zarzutu usiłowania zabójstwa. Zawarte w niej wywody były spójne, logiczne oraz zawierały jasne, kategoryczne wnioski. Biegły sporządzający opinię posiadał odpowiednie kwalifikacje i doświadczanie zawodowe, jednocześnie opinia ta nie była kwestionowane przez strony w toku postępowania.

dokumenty

Zebrane w sprawie dowody z dokumentów Sąd uznał w całej rozciągłości za wiarygodny materiał dowodowy, zwłaszcza, że żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności ani prawdziwości informacji w nich zawartych, a Sąd również nie znalazł powodów do tego, aby z urzędu kwestionować autentyczność tych dokumentów lub prawdziwość ich treści.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego

Jako niewiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego złożone przed Sądem, w których wskazywał, że to nie on „wszczął bójkę” tylko pokrzywdzony F. P., jak również, że awanturujący się za płotem pokrzywdzeni odgrażali się i krzyczeli, zaś on machnął siekierą zza płotu na oślep, żeby ich przestraszyć, bo obawiał się o swoje życie i wtedy pokrzywdzony dostał nią w głowę.

Wskazać należy, że wyjaśnienia te pozostają w jawnej sprzeczności z zeznaniami F. P., D. C. (2) i D. C. (1), jak również A. M.. O ile pierwsza wskazana grupa świadków – jako uczestnicząca w zdarzeniu – mogła, co do zasady mieć interes w tym, by kwestionować okoliczności przedstawiające ich w złym świetle i wskazujące na sprowokowanie przez nich zajścia, o tyle teza ta nie przystaje do zeznań A. M.. Wskazać należy, bowiem, że jest on dla wskazanych świadków osobą całkowicie obcą, co więcej jest znajomym A. S. (3), którego z kolei z S. M. łączą bliskie więzy pokrewieństwa, a zatem nie miał żadnego racjonalnego powodu, by narażając się na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań złożyć nieprawdziwe, korzystne dla F. P. zeznania. Co więcej twierdzeniom oskarżonego przeczy również nagranie z miejsca zdarzenia, które wprost wskazuje na jego prowokacyjne, agresywne i wulgarne zachowanie w stosunku do F. P., a także pozostałych osób, a nadto całkowicie przeczy twierdzeniom o rzekomym strachu, czy obawie o własne zdrowie i życie.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i poczynionych w oparciu o niego ustaleń faktycznych jeszcze większe zdumienie budzą twierdzenia oskarżonego, co do rzekomego wszczęcia przez F. P. bójki, której miał być uczestnikiem. Poza gołosłownymi twierdzeniami, ma powyższą okoliczność nie wskazywał żaden ze świadków, a tym bardziej żaden z nich jej nie potwierdził. Co istotne oskarżony nie wskazał nawet na czym rzekoma bójka miałaby polegać i w jaki sposób miał zostać zaatakowany przez pokrzywdzonego.

Jako całkowicie niewiarygodne jawią się twierdzenia oskarżonego, co do powodu uderzenia siekierą F. P.. I tak oskarżony, twierdził on, że machnął siekierą na oślep, bo osoby stojące na ulicy się odgrażały i obawiał się o swoje życie i chciał je przestraszyć, dalej zaprzeczył by w jego kierunku wypowiadane były groźby, lecz „obawał się o swoje życie, bo to była grupa młodzieży poubieranej w prześcieradła, bo to H.był. Stanęli w dziwnym miejscu i się awanturowali, więc ja nie wiedziałem, jakie mieli zamiary”, by następnie stwierdzić, że „pokrzywdzony jakby chciał wejść na płot, naparł na ten płot i ja rąbiąc drzewo machłem tą siekierą i nieszczęśliwie trafiłem go w głowę”. Powyższe wyjaśnienia nie tylko rażą niespójnością, lecz całkowicie się wykluczają, albowiem w ich świetle motywacja działania oskarżonego rozciąga się od samoobrony, przez chęć odstraszenia, aż do nieszczęśliwego wypadku.

Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika ponadto, że na wysokości posesji na której znajdował się oskarżony grupa osób uczestniczących w grze się rozdzieliła, na ulicy pozostali jedynie F. P., D. C. (1) i D. C. (2), a co za tym idzie tylko te osoby mogły rzekomo grozić – na co wskazywał S. M. – jego osobie. Raz jeszcze należy podkreślić, że okoliczności tej – poza zmiennymi twierdzeniami oskarżonego – nie potwierdził żaden inny świadek, w tym A. M. i A. S. (1), a który niewątpliwie nie miał powodu, by składać zeznania w sposób podważający linię obrony bratanka, jak również nagranie z miejsca zdarzenia, który wskazuje na całkowicie odwrotny niż podawanych przez oskarżonego przebieg zdarzeń.

Niewiarygodne były również wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim twierdził, że zadał jeden cios pokrzywdzonemu oraz opisując mechanizm uderzenia wskazał, że machnął „nad płotem, bardzie wzdłuż płotu”. Powyższe pozostaje w jawnej sprzeczności z opinią ustną biegłego z zakresu medycyny sądowej B. B., który kategorycznie wskazał, że rany były od siebie oddalone tj. jedna znajduje się w okolicy czołowej i skierowana jest łukowato i biegnie w innej płaszczyźnie niż rana okolicy skroniowej, co wskazuje że nie ma możliwości, żeby były skutkiem jednego ciosu. W zakresie mechanizmu spowodowania ran, biegły wskazał natomiast, że sprawca – uwzględniając jego wzrost i wysokość płotu – miał możliwość zadania ciosu nad płotem, a narzędzie kierowane było „od góry ku dołowi”, a co pozostawało zbieżne z relacją pokrzywdzonego i świadków, którzy również wskazywali na taki sposób zadania ciosów. W tym kontekście jako niewiarygodne jawią się również wyjaśnienia oskarżonego, w których wskazywał, że nie wiedział w jaką część ciała uderzył pokrzywdzonego. Pamiętać należy również, że S. M. i F. P. oddzielał od siebie płot, który zasłaniał ich sylwetki do wysokości co najmniej 1,5 metra, a co za tym idzie gdyby oskarżony faktycznie zadał cios poziomy (wzdłuż płotu) to spowodowałby obrażenia ciała na wysokości tułowia pokrzywdzonego, a nie w obrębie głowy, a do tego w mechanizmie dwukrotnego uderzenia. Tym samym nie sposób przyjąć, że oskarżony faktycznie nie zdawał sobie sprawy, w jaką część ciała godzi pokrzywdzonego, albowiem biorąc pod uwagę wysokość płotu, wzrost zarówno swój, jak i F. P. oraz wskazany przez biegłego mechanizm zadania ciosów należy twierdzić, że nie miał możliwości zadania ciosu w inną część ciała aniżeli głowa. S. M. wskazywał, co prawda, że pokrzywdzony napierał na płot, co mogłoby sugerować możliwość zadania ciosu w przypadkową część jego ciała, przy czym twierdzenia oskarżonego w tym zakresie nie znalazły potwierdzenia, czy nawet uprawdopodobnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w toku oględzin posesji nie stwierdzono żadnego uszkodzenia płotu, które mogłoby wskazywać na działania F. P..

Tym samym Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego w powyższym zakresie za przyjętą przez niego linię obrony, której celem było – przy bezspornym fakcie zaatakowania F. P. –przedstawienie przebiegu zdarzenia w sposób mający sugerować przypadkowości jego działania, w reakcji na zagrożenie o własne życie i zdrowie, na skutek agresywnego zachowania się pokrzywdzonego, a co finalnie skutkować miało minimalizacją odpowiedzialności karnej za popełniony czyn.

Co do zarzutu gróźb karalnych oskarżony zasłaniał się niepamięcią, a po odczytaniu protokołu odtworzenia utrwalonego zapisu z miejsca zdarzenia wskazał, że nie wie kto mógł wypowiadać zamieszczone w nim treści. Taka postawa procesowa, w ocenie Sądu stanowiła również element przyjętej przez oskarżonego linii obrony, mającej na celu podważenie zasadności stawianego mu zarzutu, a co w świetle relacji pokrzywdzonych i świadków, jak również obiektywnego dowodu z nagrania z miejsca zdarzenia należało ocenić jako próbę całkowicie nieudolną.

wyjaśnienia i zeznania A. S. (1)

Jako niewiarygodne Sąd uznał natomiast zeznania A. S. (1) w zakresie, w jakim wskazywał na głośne i prowokacyjne zachowanie osób biorących udział w grze w czasie, gdy znajdowali się koło jego posesji. Tej wersji zdarzeń zaprzeczyli nie tylko F. P., D. C. (2) i D. C. (1), które to osoby z oczywistych względów mogły mieć interes w tym, by przeczyć powyższej okoliczności, lecz również A. M., który jako osoba całkowicie dla nich obca, a co więcej znajomy A. S. (1), nie miał żadnego interesu w tym, by potwierdzić prezentowaną przez nich wersję zdarzeń, a tym bardziej wskazać na S. M. jako osobę przejawiającą wobec grupy idącej drogą agresję słowną. Wobec powyższego, w ocenie Sądu zeznania A. S. (1) miały na celu wykazanie powodu dla agresywnego zachowania S. M., a co w konsekwencji miało stanowić okoliczność łagodzącą, a wręcz swoistego rodzaju usprawiedliwienie dla oceny jego motywacji odnośnie popełnionego czynu. Dodatkowo miały stanowić wzmocnienie linii obrony oskarżonego, który również wskazywał na konfrontacyjne i prowokacyjne zachowanie grupy osób przebywających w pobliżu posesji.

zeznania

M. A. (2), K. G., L. J.

Na podstawie art. 350a k.p.k. Przewodnicząca zarządziła zaniechanie wezwania na rozprawę świadków, albowiem mieli stwierdzić oni okoliczności, które nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie ich przesłuchanie na rozprawie. Zeznania świadków nie miały, bowiem znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia stawianych oskarżonemu zarzutów.

Świadkowie Ł. R., J. Ł., M. C., M. W., H. S., B. N. i P. J. składali zeznania na okoliczność zarzutów stawianych oskarżonemu A. S. (1) i w związku z tym, świadkowie ci nie mieli związku z zarzutami stawianymi oskarżonemu S. M..

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

S. M.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Art. 190 §1 k.k. stanowi wprost, iż przestępstwa groźby karalnej dopuszcza się ten, kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeśli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Dla popełnienia przestępstwa groźby karalnej nie jest konieczne stwierdzenie obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby, a wystarczy by wzbudzała ona u zagrożonego obawę jej wykonania ( vide: wyrok SN z dn. 10.05.1972r, I KR 74/72, LEX nr 21490).

Przestępstwo groźby karalnej może być popełnione jedynie umyślnie. Sprawca przedstawia zagrożonemu zło, które może mu wyrządzić, zaś skutkiem jego działania jest wywołanie obawy przed spełnieniem groźby. Jednocześnie podkreślić należy, iż znamię przedmiotowego przestępstwa polegające na wzbudzeniu w zagrożonym obawy spełnienia groźby należy odnieść subiektywnie z punktu widzenia zagrożonego i wystarczy, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia ( vide: wyrok SN z dn. 17.04.1997r, II KKN 171/96, Prokuratura i Prawo 1997/10/4).

W niniejszej sprawie biorąc pod uwagę wcześniejsze nieracjonalne, agresywne i nieadekwatne do sytuacji zachowania S. M. wobec F. P., którego zaatakował siekierą, a czego świadkami byli H. C., D. C. (1), A. G., J. L. i M. M. (2), przy jednoczesnym wypowiadaniu słów „który następny kurwa, który następny, który następny kurwa”, a następnie „wypierdalać, wypierdalać stąd, wypierdalać stąd, bo was kurwa pozabijam, wypierdalać stąd”, z całą pewnością pozwalało przyjąć, że działanie oskarżonego zostało odebrane przez pokrzywdzonych, jako realna groźba, która wzbudziła u nich uzasadnioną obawę jej spełnienia. Widok zakrwawionego kolegi, świadomość co do osoby napastnika i rodzaju użytego przez niego narzędzia, który po zadaniu ciosów F. P. nadal trzymał je w ręce, a dodatkowo treść wypowiadanych przez niego słów, w świetle zasad doświadczenia życiowego, przy jednoznacznym oświadczeniu pokrzywdzonych o istnieniu u nich realnej obawy o swoje zdrowie i życie wskazuje, że faktycznie wypowiadane groźby odebrali jako możliwe do spełnienia.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

S. M.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe nie daje podstaw do przyjęcia, że w zachowaniu oskarżonego można się dopatrzeć realizacji znamion czynu zabronionego w postaci usiłowania zabicia (czy to z zamiarem bezpośrednim, czy ewentualnym) człowieka, tj. pokrzywdzonego F. P. i zasadnym było przypisanie mu w tym zakresie zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i to pod postacią usiłowania z art. 13 § 1 k.k.

Jak się przy tym wskazuje w doktrynie i orzecznictwie i które to stanowisko Sąd podziela istnienie zamiaru zabójstwa ustala się m.in. w oparciu o takie czynniki o charakterze przedmiotowym, jak rodzaj użytego narzędzia, umiejscowienie, ilość i intensywność zadanych ciosów, charakter spowodowanych obrażeń ciała oraz o charakterze podmiotowym [podkr. aut.], jak stosunek do pokrzywdzonego, osobowość sprawcy, zachowanie się po popełnieniu czynu. Do okoliczności, na podstawie których należy poczynić ustalenia w zakresie zamiaru sprawcy, zalicza się godzenie w ważne dla życia ludzkiego organy, siłę ciosu, ich wielokrotność, rodzaj i rozmiary użytego narzędzia, głębokość i kierunek ran, rodzaj uszkodzeń ciała, stopień zagrożenia dla życia ludzkiego, lecz również stosunek sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości i dotychczasowy tryb życia, zachowanie przed popełnieniem przestępstwa, a także pobudki, motywy oraz tło zdarzenia. Uzewnętrznione przejawy zachowania sprawcy pozwalają wnioskować o jego zamiarze (vide: wyroki SA w Łodzi: z 4.06.2013 r., II AKa 88/13, LEX nr 1331049, i z 12.11.2013 r., II AKa 204/13, LEX nr 1438072; por. też postanowienie SN z 7.06.2017 r., III KK 27/17, LEX nr 2335984, oraz wyrok SA w Szczecinie z 15.05.2019 r., II AKa 22/19, LEX nr 2719373). Zgodzić należy się też z tezą wyrażoną przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku, powielaną w orzecznictwie sądów apelacyjnych, iż dla wykazania wypełnienia podmiotowej strony zbrodni zabójstwa w postaci zamiaru bezpośredniego nie jest wystarczające wskazanie na sposób działania, w tym takie jego elementy jak rodzaj użytego narzędzia, siła ciosu czy skierowanie agresywnych działań przeciwko ośrodkom ważnym dla życia pokrzywdzonego. Są to niewątpliwie bardzo istotne elementy, które jednakże nie mogą automatycznie przesądzić zarówno o spełnieniu strony podmiotowej zbrodni zabójstwa, jak i zdecydować o przypisanej sprawcy postaci zamiaru. Zazwyczaj niezbędna jest nadto analiza motywacji sprawcy, stosunków pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym w czasie poprzedzającym agresywne działania sprawcy, tła zajścia itp. Zatem, ani zadanie ciosu w miejsce dla życia niebezpieczne, ani nawet użycie narzędzia mogącego spowodować śmierć człowieka, samo przez się nie decyduje jeszcze o tym, że sprawca działał w zamiarze bezpośrednim zabicia człowieka (vide: wyrok SA w Białymstoku z dnia 8 czerwca 2021, sygn. II AKa 42/21; zob. także wyr. SA w Krakowie z dnia 15 lipca 2020 roku, sygn. II AKa 65/20, wyr. SA we Wrocławiu z dnia 9 października 2019 roku, sygn. II AKa 273/19).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że analizując całokształt okoliczności sprawy nie można dość do przekonania, aby oskarżony miał zamiar zabić pokrzywdzonego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że oczywistym jest, że zadanie ciosów siekierą w głowę narażało F. P. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a co, co może od strony przedmiotowej wskazywać na istnienie po stronie oskarżonego zamiaru zabójstwa. Pamiętać jednakże należy, że w świetle ustnej opinii biegłego B. B., ciosy zadane zostały przez oskarżonego ze średnią siłą (przy przyjęciu trzystopniowej skali siły uderzeń), obuchem siekiery, a nie ostrzem, co spowodowało uszkodzenie tkanek miękkich, jednakże nie doszło do uszkodzenia tkanek kostnych, a co za tym idzie siła i sposób użycia narzędzia miały wpływ na zakres negatywnych skutków działania oskarżonego. Na marginesie wskazać jedynie należy, że z wyjaśnień S. M. wynikało, że uderzył pokrzywdzonego ostrzem siekiery, przy czym wersję tą kategorycznie wykluczył biegły uznając, że w takim przypadku rany miałyby inny charakter, czyli byłyby to rany rąbane lub cięte, a nie rany tłuczone, które ujawniono u pokrzywdzonego.

Wskazać należy, dalej, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oskarżony i pokrzywdzony przed inkryminowanym zdarzeniem nie znali się, nie pozostawali ze sobą w konflikcie, nie łączyły ich żadne relacje w tym zarówno towarzyskie, jak i zawodowe. W ocenie Sądu więc, nie sposób racjonalnie zakładać, że oskarżony faktycznie miał zamiar, nawet ewentualny, zabicia pokrzywdzonego i w tym celu zadał mu dwukrotnie cios siekierą w głowę. Gdyby zamiarem oskarżonego było spowodowanie śmierci pokrzywdzonego, nawet bez żadnego racjonalnego powodu, to przecież nic nie stanowiło przeszkody w takim działaniu, albowiem mógł kontynuować swoje zachowanie, w szczególności, że pokrzywdzony na skutek doznanych obrażeń pozostawał bierny i nie podejmował żadnych działań obronnych. Całość zaś zachowania oskarżonego, mimo nacechowania agresją i celowością działania, zmierzała nie do zabicia, albowiem nie miał on żadnego powodu, aby to zrobić.

W ocenie Sądu zamiarem oskarżonego było jedynie (aż) przy istniejącej po stronie oskarżonego agresji wynikającej z tego, że ktoś nie zastosował się do wydawanych przez niego poleceń i wdał się z nim w dyskusję, wyrządzenie krzywdy pokrzywdzonemu, co wynikało z kolei z osobowości oskarżonego, było spowodowane wyładowaniem swojej złości i zdenerwowaniem (bezpodstawnym, nieracjonalnym, nieadekwatnym do zdarzenia) na pokrzywdzonego. I tak, nie ulegało wątpliwości, co wynikało z poczynionych ustaleń faktycznych, że S. M. w sposób wulgarny i agresywny zareagował na głośną rozmowę telefoniczną F. P., a następnie reakcja pokrzywdzonego na to zachowanie całkowicie wyprowadziła go z równowagi, co finalnie skutkowało poza atakiem słownym, agresją fizyczną. Faktem jest, że po zadaniu ciosów pokrzywdzonemu oskarżony nie zawiadomił służb medycznych, jak i sam nie udzielił mu pomocy, a nadto oddalił się z miejsca zdarzenia, jednak wpisywało się to w jego zamiar wyrządzenia krzywdy pokrzywdzonemu, którego chciał „ukarać” za jego niewłaściwe i niestosowne (według oskarżonego) zachowanie.

Dlatego też Sąd przyjął odpowiedzialność oskarżonego nie za usiłowanie zabójstwa, tylko za usiłowanie spowodowania przez oskarżonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, co w realiach przedmiotowej sprawy możliwe było mając na względzie wnioski wydanych opinii biegłego z dziedziny medycyny sądowej.

Konstrukcja przestępstwa kwalifikowanego art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przyjmowana jest w praktyce orzeczniczej dość powszechnie, choć oczywiście zawsze determinowana okolicznościami konkretnej sprawy, ustaleniem w przypadku przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu znamiennego skutkiem zamierzonego przez sprawcę efektu wykraczającego ponad ten, który swoim działaniem osiągnął, w razie zaś bezskutkowego przestępstwa o takim charakterze, potencjalnych następstw jego działania, świadomości perspektywy powstania u ofiary krzywdy generowanej rodzajem zastosowanej przemocy fizycznej, jej natężeniem, posłużeniem się niebezpiecznym narzędziem, ilością i lokalizacją zadanych uderzeń. W tym ostatnim przypadku analizą muszą zostać objęte wszystkie następstwa czynności sprawczych oskarżonego, zaś jej uwieńczenie winny stanowić ustalenia faktyczne, które z jednej strony nie będą dotknięte niedoszacowaniem zamiaru sprawcy, z drugiej strony nie będą go przerysowywać, budować obrazu nieznajdującego odbicia w sferze psychicznej napastnika i wdrożonych przez niego działań przestępczych (vide: wyrok SA w Szczecinie z dn. 02.12.2021r., OSASz 2022/1/28-41).

Przestępstwo opisane w art. 156 §1 k.k. stanowi o odpowiedzialności sprawcy, który powoduje tzw. ciężki uszczerbek na zdrowiu przybierający postacie w tym przepisie wyszczególnione. Pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem (vide: wyrok SA w Warszawie z dn. 10.09.1995 r., II Akr 308/95, Prok. i Pr. 1996, nr 7-8, poz. 14 dodatek). Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Skutek określony w art. 156 k.k. stanowi o tym, iż mamy właśnie do czynienia z jednym z postaci ciężkiego uszczerbków na zdrowiu.

Choroba realnie zagrażająca życiu, która jest jedną z postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, to takie upośledzenie funkcjonowania organizmu, które grozi zejściem śmiertelnym ofiary w bliskiej lub nawet dalszej perspektywie czasowej. Jak trafnie wskazuje SO w Sieradzu: „Nie musi to być choroba, której cechy wskazują, że „zazwyczaj zagraża ona życiu”, w ujęciu bardziej abstrakcyjnym, lecz choroba, która takich cech może nawet nie posiadać, ale w konkretnym przypadku stanowi ona rzeczywiste – realne – zagrożenie dla życia określonej osoby. Choroba realnie zagrażająca życiu nie musi być ani ciężka, ani długotrwała, ale może to być choroba nieuleczalna (vide: wyrok SO w Sieradzu z dn. 16.12.2013 r., II K 35/12, LEX nr 1716843). Choroba realnie zagrażająca życiu może powstać nie tylko na skutek jednorazowego niebezpiecznego dla życia urazu, ale może też być wynikiem wielu obrażeń, z których każde indywidualnie powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia tylko na okres powyżej 7 dni, a których suma prowadzi do takiego rezultatu (vide: wyrok SA w Lublinie z dn. 02.06.1999 r., II AKa 24/99, OSA 2000/6, poz. 45).

Nie sposób uznać, aby oskarżony, który w czasie inkryminowanego zdarzenia był w pełni poczytalny nie zdawał sobie sprawy ze skutków jakie powstać mogą na skutek dwukrotnego uderzenia siekierą w głowę. Każdy przeciętny człowiek zdaje bowiem sobie sprawę z tego, że uderzenie w głowę, a już w szczególności narzędziem takim jak siekiera, może doprowadzić do poważnych konsekwencji, w szczególności ciężkich obrażeń czaszkowo-mózgowych, a w konsekwencji do stanu zagrożenia życia. Od strony podmiotowej Sąd uznał, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, albowiem zadając uderzenia siekierą w głowę godził się na wystąpienie skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego. Obrażenia pokrzywdzonego nie były rozległe na tyle, by powodowały rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni, jednak wynikało to z dynamiki sytuacji i podjętego przez pokrzywdzonego uniku. Zasadne jest więc przyjęcie zamiaru spowodowania ciężkich obrażeń ciała.

Tym samym Sąd uznał za zasadne przypisanie oskarżonemu usiłowania spowodowania u F. P. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu.

Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z wydanej w sprawie opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej pokrzywdzony na skutek inkryminowanego zdarzenia doznał obrażeń pod postacią dwóch ran o charakterze tłuczonym w okolicach skóry owłosionej głowy oraz okolicy czołowej lewej, które to obrażenia stanowiły naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas nie dłuższy niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.

Przestępstwo opisane w art. 157 § 2 k.k. stanowi o odpowiedzialności sprawcy, który powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a w przypadku typu czyn zabronionego opisanego w art. 157 § 1 k.k., trwający powyżej 7 dni. Czynność sprawcza polega na „powodowaniu” innych niż opisanych w art. 156 § 1 k.k. skutków. Pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem (vide: wyrok SA w Warszawie z 19 września 1995 r., II Akr 308/95, Prok. i Pr. 1996, nr 7-8, poz. 14 dodatek). Zachowanie musi obiektywnie naruszać wynikającą z wiedzy i doświadczenia regułę postępowania z dobrem prawnym, jakim jest zdrowie człowieka. Skutek określony w art. 157 k.k. stanowi o rozstroju zdrowia lub naruszeniu czynności ciała na okres powyżej lub poniżej 7 dni.

W ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym Sąd nie miał wątpliwości, że to na skutek zachowania oskarżonego doszło do odniesienia przez pokrzywdzonego obrażeń opisanych powyżej. Rodzaj doznanych obrażeń wynika jednoznacznie ze sprawozdania z badania sądowo-lekarskiego oraz opinii ustnej biegłego z (...), a mechanizm ich powstania – z relacji pokrzywdzonego, zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonego. Tym samym oskarżony zrealizował znamię strony przedmiotowej przestępstwa z art. 157 § 2 k.k., gdyż doprowadził do powstania opisanych w nim skutków, zaś związek między jego zachowaniem, a powstaniem tych skutków jest oczywisty.

Oczywiście ustalenie umyślności jako znamienia strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemu nie przesądzało jeszcze o jego winie, a dopiero ją warunkowało (vide: J. Zientek, „Karygodność i wina jako przesłanki odpowiedzialności, Prokuratura i Prawo 1998/6). W niniejszej jednak sprawie została spełniona także druga z pozytywnych przesłanek przypisania winy oskarżonemu, tj. ukończenie przez niego odpowiedniego wieku, a nie zachodziła żadna z negatywnych przesłanek przypisania jemu winy (okoliczności wyłączających winę). Oceniając stopień winy oskarżonego wskazać należy, że nie zachodziły w stosunku do niego jakiekolwiek szczególne okoliczności wyłączające czy ograniczające winę. W szczególności brak było podstaw do stwierdzenia, iż w chwili popełnienia czynu był on niepoczytalny, bądź jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem była ograniczona w sposób prawnie relewantny.

Jednocześnie Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia kumulatywnego zbiegu przepisów z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., który penalizuje zachowanie polegające na narażeniu człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W doktrynie wskazuje się bowiem, że zgodnie z zasadą „konsumpcji” w przypadku usiłowania lub dokonania któregokolwiek z umyślnych przestępstw skierowanych przeciwko życiu lub zdrowiu wykluczona jest jednoczesna kwalifikacja tych czynów z art. 160 k.k., gdyż zamiar i skutek dalej idący „pochłania” zamiar i skutek o mniejszym stopniu społecznej szkodliwości. Jeżeli niebezpieczeństwo jest spowodowane umyślnie (art. 160 §1 lub 2 k.k.), a śmierć lub uszczerbek na zdrowiu nieumyślnie (art. 155 k.k. albo 156 §2 k.k.), zachodzi kumulatywny zbieg przepisów ustawy (art. 11 §2 k.k.). W pozostałych możliwych wariantach ma miejsce pozorny zbieg przepisów ustawy, oparty na zasadzie lex consumens derogat legi consumptae, co znaczy, że 160 k.k. zostaje pochłonięty przez inny przepis. Dotyczy to układów: umyślne - umyślne, nieumyślne - nieumyślne (zob. pod. Violetta Konarska-Wrzosek, Komentarz do art. 160 Kodeksu karnego, Stan prawny: 2018.08.01 Lex Omega i Leon Tyszkiewicz, w: Komentarz do art.160 Kodeksu karnego, Stan prawny 2016.05.23 Lex Omega), bowiem w obu przypadkach oskarżony działał umyślnie (vide: wyrok SO w Koninie z dn. 10.03.2025r., sygn. II K 37/24, wyrok SA w Szczecinie z dn. 05.12.2019r., sygn. I AKa 235/19).

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. M.

1, 2

I, II

Uwzględniając przewidziane w ustawie granice zagrożenia dla przestępstwa z art. 156 §1 k.k. Sąd zdecydował wymierzyć oskarżonemu:

- za przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.k. i art. 157 §2 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.karę 4 lat 10 miesięcy pozbawienia wolności.

- za przestępstwo z art. 190 §1 k.k. Sąd zdecydował wymierzyć oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Rozważając wymiar kary dla oskarżonego Sąd Okręgowy miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary przewidziane w art. 53 § 1 i § 2 kk, tj. wzgląd na społeczną szkodliwość czynów przypisanych oskarżonemu i stopień jego winy oraz wymogi indywidualnego i społecznego oddziaływania wymierzonej kary.

Oceniając społeczną szkodliwość czynu oskarżonego popełnionego na szkodę F. P. jako wysoką Sąd miał na uwadze, że dopuścił się on zamachu na najważniejsze dobro prawne jakim jest życie i zdrowie człowieka.

Rozważając kwestię wymiaru kary Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące.

Za obciążające w odniesieniu do pierwszego czynu należało uznać fakt działania oskarżonego pod wpływem błahego powodu, jakim było wyłącznie wyładowanie swojej frustracji i zdenerwowania na pokrzywdzonym, przy jednoczesnym braku poszanowania jego zdrowia i życia.

Na niekorzyść oskarżonego przemawiało też naruszenie wysoko postawionego w hierarchii ważności z punktu widzenia ochrony prawnej dobra prawnego o charakterze niemajątkowym, jakim jest zdrowie ludzkie oraz nagminność przestępstw tego rodzaju.

Zważyć też należy na postawę oskarżonego, który ani razu w toku procesu nie przeprosił F. P., nie wykazał się żadną refleksją odnośnie zdarzenia mimo posiadanej świadomości i nie kwestionowania faktu zaatakowania pokrzywdzonego.

Okolicznością obciążającą była również uprzednia karalność oskarżonego, w tym za przestępstwo przeciwko wolności, co świadczy, że czyn którego się dopuścił nie był incydentalny w jego życiu.

Jako okoliczność łagodzącą, co do obu czynów Sąd uznał częściowe przyznanie się oskarżonego do winy i złożenie wyjaśnień, które pozwoliły na poczynienie ustaleń faktycznych istotnych, z punktu widzenia stawianych mu zarzutów.

Istotne jest również to, że oskarżony spowodowania u F. P. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu ostatecznie nie dokonał, a jego zachowania zatrzymały się na etapie usiłowania, choć nie można tego przeceniać, gdyż nastąpiło to z przyczyn niezależnych od oskarżonego, niemniej zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa ten „swoisty deficyt” powinien być uwzględniony przy wymiarze kary i dlatego kara wymierzona za usiłowanie popełnienia przestępstwa powinna być w zasadzie niższa, niż za dokonanie przestępstwa (vide: OSNKW 1976/405/64).

S. M.

3

Sąd zobligowany był do wymierzenia oskarżonemu S. M. kary łącznej, określając jej wysokość w granicach przewyższających najwyższą z kar wymierzonych (czyli powyżej 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności) do ich sumy (czyli do 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności).

Mając na względzie regulacje z art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu w punktach 1 i 2 wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności Sąd połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności.

Wymierzając karę łączną stosuje się zwykłe dyrektywy karania, a zwłaszcza słuszności i celowości, wyrażane przez związek przedmiotowy i podmiotowy zachodzący między poszczególnymi przestępstwami. Priorytetową zasadą wymiaru kary łącznej powinna być zasada asperacji, natomiast oparcie wymiaru tej kary na zasadzie kumulacji lub absorpcji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia. Skoro kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań skazanego, to winna być także adekwatną i racjonalną, z prewencyjnego punktu widzenia, reakcją na popełnione przestępstwa, nie zaś przejawem bliżej nieuzasadnionej i wręcz niezrozumiałej, ze społecznego punktu widzenia, pobłażliwości. Orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić oskarżonemu korzyści, to jest oznaczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar. Inaczej należałoby zawsze stosować zasadę absorpcji, co przeczyłoby zasadom wymiaru kary łącznej (vide: wyrok SA w Krakowie z dn. 16.11.2010 r., sygn. akt II AKa 188/10, Prok.i Pr.-wkł. 2011/6/26). Jednocześnie nie sposób uznać, aby założeniem ustawodawcy było traktowanie tej instytucji jako swoiście pojętej nagrody dla przestępcy popełniającego większą liczbę czynów karalnych. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych (vide: postanowienie SN z dn. 08.11.2006 r., sygn. akt III KK 63/06, LEX nr 324527, wyrok SA w Gdańsku z dn. 25.10.2007r., sygn. akt II AKa 301/07, POSAG 2008/1/158).

Przypisane oskarżonemu czyny zostały popełnione w krótkim odstępie czasu, co uzasadniało zastosowanie zasady absorpcji, jednocześnie godziły w różne dobra chronione prawem zostały popełnione na szkodę różnych pokrzywdzonych, co przemawiało za zastosowanie zasady kumulacji.

Wymierzona S. M. kara jest karą adekwatną, oddaje bowiem stopień winy, uwzględnia wysoki stopień szkodliwości społecznej czynu. Sąd uznał, że tylko kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze będzie dla oskarżonego koniecznym bodźcem do przemyślenia swego postępowania, a z drugiej strony spełni swoje cele tak zapobiegawcze, jak i wychowawcze oraz spowoduje, iż będzie miał on świadomość zagrożenia, jakie niesie za sobą popełnianie kolejnych przestępstw, w szczególności przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu i nie będzie miał poczucia bezkarności.

Nadto, orzeczona kara pozbawienia wolności, zrealizuje także cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania. W szczególności zaś spełni swoje zadanie w zakresie pogłębienia wśród społeczeństwa przekonania o nieuchronności poniesienia kary za naruszenie porządku prawnego i to kary adekwatnej do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu.

S. M.

4

Na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego S. M. zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych F. P., H. C., D. C. (1), A. G., J. L. i M. M. (2) na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów na okres 5 (pięciu) lat.

S. M.

5

F. P. wniósł o orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody poprzez zasądzenie kwoty 20.000 zł stanowiącej wartość utraconego zarobku w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego oraz kosztów leczenia fizycznego i psychicznego.

Zgodne stanowisko doktryny i judykatury wskazuje, iż przy ustalaniu wysokości szkody przyjmuje się metodę dyferencyjną (vide: wyrok SN z dn. 11.07.1957 r., sygn. akt II CR 304/57). Według niej szkodę majątkową stanowi różnica między obecnym stanem majątkowym poszkodowanego, a stanem, jaki by istniał, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę; zadaniem wynagrodzenia szkody jest wyrównanie tej różnicy. Metoda ta opiera się więc na zbadaniu rzeczywistego stanu majątkowego po wyrządzeniu szkody oraz na określeniu hipotetycznej sytuacji majątkowej, która mogłaby mieć miejsce, gdyby zdarzenie wywołujące szkodę nie nastąpiło, a dodatkowo na ustaleniu wszystkich strat i wydatków, jakie poniósł poszkodowany oraz utraconych korzyści – wszystko w ramach normalnego związku przyczynowego (tak: K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 1997, t. I, s. 636)

Jednocześnie przepis nakazujący stosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego wprost w zakresie nieuregulowanym w procedurze karnej – w kwestii określenia wysokości szkody, zakłada stosowanie m.in. przepisu art. 232 k.p.c., zgodnie z którym wnioskodawca powinien wskazać dowody na stwierdzenie faktów, z których wywodzi skutki prawne.

W ocenie Sądu F. P. nie wskazał dowodów uzasadniających przyznanie mu od Skarbu Państwa kwoty 20.000 zł tytułem naprawienia szkody w związku z popełnionym na jego szkodę przestępstwem.

Z przedstawionych przez oskarżyciela posiłkowego faktur VAT wynika, że w okresie od marca do listopada 2025r. osiągnął przychód na poziomie 12.000 zł miesięcznie, co zakładając niezdolność do pracy przez okres dwóch tygodni dawałoby kwotę około 6.000 zł. Co więcej, analiza przedłożonych dokumentów wskazuje, że przychody osiągane przez oskarżyciela posiłkowego ulegały systematycznemu obniżeniu w kolejnych miesiącach, a za miesiąc październik 2024r. wyniosły 5.745,96 zł, jednocześnie oskarżyciel posiłkowy nie wykazał, by miał kolejne zlecenia, których nie wykonał w miesiącu listopadzie 2024r., z uwagi na stan zdrowia.

Również w zakresie poniesionych kosztów leczenia nie została wykazana ich wysokość, co więcej oskarżyciel posiłkowy przyznał, że ich faktycznie nie poniósł, a domaga się jedynie zwrotu kosztów laserowej operacji usuwania blizn, przy czym nie podał nawet szacunkowych kosztów z tym związanych.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że oskarżyciel posiłkowy nie wykazał zasadności żądania w zakresie domagania się orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.

Jednocześnie, na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec S. M. obowiązek zapłaty na rzecz F. P. kwoty 20.000 (dwudziestu tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

S. M. bezspornie naruszył swoim czynem dobra osobiste F. P.. Spowodowane przez niego obrażenia ciała pokrzywdzonego skutkowały możliwością wystąpienia choroby realnie zagrażającą jego życiu, a zatem naruszył dobro osobiste pokrzywdzonej w postaci zdrowia.

Biorąc pod uwagę nasilenie cierpień fizycznych, a także psychicznych, okoliczności i charakter obrażeń doznanych przez F. P., fakt hospitalizacji oraz konieczność kontynuowania leczenia na zwolnieniu lekarskim Sąd uznał, że zasądzona kwota nie jest wygórowana, a wręcz przeciwnie stanowi godne zadośćuczynienie za doznaną krzywdę psychiczną i fizyczną.

Jednocześnie dla oskarżonego obowiązek zapłaty kwoty zadośćuczynienia będzie się łączył z ogromnym wysiłkiem finansowym i stanowił będzie istotnie odczuwalny element represji karnej związanej z popełnionym przez niego czynem.

S. M.

7

Na podstawie art. 44 § 2 k.k. Sąd orzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci siekiery koloru czarno – zielonego z napisem (...) przechowywanego w Biurze Dowodów Rzeczowych Sądu Okręgowego w Poznaniu pod poz. (...), jako przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt 1 wyroku.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. M.

4

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 18.11.2024r. do dnia 21.03.2025 r. i od dnia 05.04.2025 r. do nadal.

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

8

O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie przepisów wskazanych w wyroku, które uzasadniają cztery efektywne terminy rozpraw (1200 zł x 20% = 600 zł + 1.200 zł + 240 zł x 3 = 2.520 + 23 % VAT = 3.099,60 zł brutto).

9

Na podstawie przepisów wskazanych w wyroku Sąd zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym nie wymierzył mu opłaty.

Za powyższym przemawiał fakt, że w stosunku do oskarżonego orzeczona została bezwzględna kara pozbawienia wolności, a nadto, iż oskarżony nie posiada żadnego majątku i źródła dochodu oraz jest pozbawiony wolności. Należy również mieć na uwadze, że na S. M. niniejszym wyrokiem nałożono środki kompensacyjne w postaci zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, uznać należy, że ewentualne środki finansowe, które udałoby się oskarżonemu pozyskać, winien przeznaczyć w pierwszej kolejności na zadośćuczynienie pokrzywdzonemu, którego interesy winny mieć pierwszeństwo przed interesami Skarbu Państwa.

1.Podpis

Poznań, dnia 01 grudnia 2025r.

sędzia Izabela Dehmel sędzia Robert Grześ