Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 888/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 października 2025 r. w sprawie II K 1314/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. obraza przepisów postępowania, mogąca mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. art. 4, 7 i 410 kpk poprzez:

- bezpodstawne, bezkrytyczne uznanie w całości za wiarygodne zeznań oskarżyciela prywatnego E. F., w sytuacji, gdy były one niejasne, nielogiczne oraz sprzeczne z treścią pozostałego materiału dowodowego zebranego w sprawie, zwłaszcza z treścią wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka F. F. (która nie potwierdziła, aby w jej obecności oskarżony wyrażał konkretne treści znieważające przedstawiane przez oskarżyciela prywatnego),

- nienależyte rozważenie i ocenienie treści uznanego w całości za wiarygodny dowodu w postaci zeznań świadka F. F., a mianowicie ustalenie jakoby świadek rzetelnie i wiernie odtworzył treść słów jakie padły z ust oskarżonego pod adresem E. F., w sytuacji, gdy świadek nie podał żadnych konkretnych słów jakich oskarżony miał użyć w jego obecności oraz pominięcie treści zeznań świadka w zakresie wskazania, że pomaga oskarżycielowi prywatnemu w prowadzeniu działalności

- co w konsekwencji doprowadziło do wydania wobec oskarżonego wyroku skazującego, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego winna skutkować uznaniem, iż słowa wypowiedziane przez oskarżonego nie mogły poniżyć oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej, jako, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwalał na ustalenie, jakoby faktyczne sformułowania wskazywane przez oskarżyciela prywatnego jako godzące w jego dobre imię mogły wpłynąć na postrzeganie oskarżyciela prywatnego przez szeroki, nieokreślony krąg osób;

- bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego I. E., z których wynikało, iż jego postępowanie wynikało jedynie z emocji związanych z wcześniejszym urażeniem przez oskarżyciela prywatnego jego córki oraz niewłaściwym wykonaniem usługi, do której ten się zobowiązał i za którą otrzymał pieniądze, oraz iż nagranie przedłożone przez oskarżyciela prywatnego do aktu oskarżenia nosiło ślady ingerencji i nie odzwierciedlało sytuacji, jaka faktycznie miała miejsce;

- bezpodstawne uznanie za wiarygodny dowodu z dokumentu w postaci nagrania na płycie CD załączonego do aktu oskarżenia wobec wskazania, że dowód ten nie był kwestionowany przez strony, w sytuacji gdy na rozprawie w dniu 7 października 2025 r. oskarżony zakwestionował zarówno kompletność jak i autentyczność treści nagrania,

- co w konsekwencji doprowadziło do oparcia wyroku na treści dowodu z dokumentu, którego treść nie była wiarygodna, przy pominięciu zastrzeżeń zgłaszanych co do jego autentyczności przez oskarżonego oraz pominięcia wynikających z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczności, które wskazywały na znikomą społeczną szkodliwość czynów przypisanych oskarżonemu łub na zasadność warunkowego umorzenia postępowania;

- nienależyte rozważenie i ocenienie treści uznanego w całości za wiarygodny dowodu w postaci nagrania na płycie CD załączonego do aktu oskarżenia, poprzez pominięcie okoliczności wynikających z treści tego dowodu wskazujących na niewłaściwe zachowanie oskarżyciela prywatnego, który w czasie rozmowy obraził oskarżonego słowami weź ja pójdę z gościem do Sądu, stary pryk, nie szkoda mu życia...” [3:12-3:17 nagrania]

- pominięcie w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych treści dowodów z dokumentów stanowiących materiał dowodowy w sprawie w postaci załączonych do pisma oskarżonego z dnia 1 lipca 2025 r.:

• wydruków z mediów społecznościowych,

• wydruków zrzutów ekranu telefonu komórkowego,

• kopii faktury za zakup nowego laptopa,

• kopii przekazania do naprawy laptopa,

• kopii karty naprawy laptopa,

• kopii zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia skarbowego,

• kopii odpowiedzi na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego

- pominięcie w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych okoliczności wskazujących na znikomy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, okoliczności jego popełnienia oraz warunki, właściwości osobiste i dotychczasowy sposób życia oskarżonego

- co mogło mieć wpływ na treść wyroku poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych będących podstawą wyroku skazującego, zwłaszcza w zakresie przyjęcia przez Sąd I instancji wyższej niż znikomej społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu oraz braku podstaw do warunkowego umorzenia postępowania;

II. mogący mieć wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez przez dowolne, błędne, nie znajdujące oparcia w całokształcie zebranego materiału dowodowego, a przy tym niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż:

- słowa oskarżonego, wskazywane przez oskarżyciela prywatnego jako znieważające wypowiedziane były w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez oskarżyciela prywatnego, do którego dostęp miał każdy klient, a krzyki oskarżonego mógł usłyszeć przechodzień, co mogło narazić w/w na utratę zaufania niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej,

- słowa oskarżonego, wskazywane przez oskarżyciela prywatnego jako znieważające mogły prowadzić do upokorzenia oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej i mogły wpływać na to jak oskarżyciel prywatny będzie postrzegany przez szeroki, nieokreślony krąg osób;

- dobre imię oskarżyciela prywatnego zostało naruszone na skutek zachowania oskarżonego,

- czyn przypisany oskarżonemu cechował się wyższą niż znikoma społeczną szkodliwością

w sytuacji, gdy prawidłowa analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego (ocenionego w ramach swobodnej, nie dowolnej oceny dowodów) nie pozwalała na poczynienie powyższych ustaleń i wydanie wyroku skazującego i winna skutkować uniewinnieniem oskarżonego bądź warunkowym umorzeniem postępowania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego okazały się niezasadne,
co skutkowało nieuwzględnieniem złożonej apelacji. W ocenie Sądu Okręgowego,
Sąd meriti procedował właściwie, z zachowaniem obiektywizmu, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Zgromadzony materiał dowodowy poddał prawidłowej, rzetelnej, uwzględniającej dyrektywy z art. 7 kpk ocenie, ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, prowadzący do słusznego przypisania oskarżonemu popełnienia czynu wypełniającego dyspozycję art. 212 § 1 kk.

Zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budziła dokonana przez Sąd Rejonowy ocena
zeznań oskarżyciela prywatnego. Zeznawał on logicznie, rzeczowo, a jego relacja
w zakresie okoliczności inkryminowanego zajścia, kierowania przez oskarżonego
wobec jego osoby wskazywanych przez niego słów, przypisania mu takiego postępowania, które mogło poniżyć go w opinii publicznej lub narazić na utratę
zaufania potrzebnego do wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej, wbrew stanowisku obrońcy, korelowała nie tylko z zeznaniami świadka F. F., ale również z materiałem sprawy nieosobowym, o charakterze bezwpływowym, w postaci nagrania (k. 11). Należy podkreślić, że świadek F. F., o ile nie potrafiła dokładnie z uwagi na upływ czasu sprecyzować słów jakie
padły ze strony oskarżonego w kierunku jej syna, tak potwierdziła obecność oskarżonego w siedzibie należącej do niego firmy (mieszczącej się na parterze wspólnie zamieszkiwanego przez nich domu) w dniu 27 grudnia 2023 r., a nadto, co najistotniejsze z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy, wskazała, że oskarżony „nieładnie się odzywał” do syna, odgrażał się, miał podniesiony
głos, który był na tyle donośny, że postanowiła zejść z góry (wyższego piętra ww. domu), by zobaczyć co się dzieje. Jej przekaz pozostawał zatem spójny z wersją zdarzenia przedstawioną w postępowaniu przez oskarżyciela prywatnego. Należy podkreślić jednak, że zeznając w sprawie nie wskazywała, by pomagała synowi w prowadzeniu działalności gospodarczej. Z tych też względów Sąd na podstawie jej zeznań nie poczynił takich ustaleń. Przy ocenie zeznań F. F., weryfikując ich przydatność dowodową w kontekście prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie, Sąd uwzględnił więzi łączące tego świadka z oskarżycielem prywatnym, a więc okoliczność, że jest ona jego matką, zachowując tym samym należytą ostrożność. Należy w tym miejscu przypomnieć, że okoliczność ta nie powoduje automatycznej niewiarygodności źródła dowodowego, gdyż istotnym elementem wyznaczającym sposób oceny każdego dowodu, a więc też i osobowego, jest jego treść, którą następnie konfrontuje się z wymową całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Takiej też weryfikacji dokonał Sąd I instancji, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Podkreślić należy, że zeznania tych osób pokrywają się z dołączonym do prywatnego aktu oskarżenia nagraniem (k. 11). Wespół dowody te, wzajemnie się uzupełniając, tworzą spójny, logiczny obraz zdarzenia poddawanego osądowi w przedmiotowej sprawie. Co należy zaznaczyć, oskarżony po zapoznaniu się z nagraniem na pierwszym terminie rozprawy w dniu 12 września 2025 r. nie kwestionował jego autentyczności, treści, a także tego, że to on wypowiedział słowa, o których relacjonował oskarżyciel prywatny w miejscu i czasie jak w stawianym mu zarzucie. Usprawiedliwiał jedynie swoje zachowanie emocjami oraz tym, że w jego uznaniu usługa była nienależycie wykonana przez pokrzywdzonego. W dalszym toku postępowania nie podważał, że głosy, które na nim są ujęte należą do niego,
jego córki, a także oskarżyciela prywatnego i świadka F. F.,
tym samym potwierdzając obecność w trakcie zdarzenia tych osób. W tym stanie rzeczy, w przekonaniu Sądu Okręgowego, trafna była decyzja Sądu meriti o obdarzeniu wiarą depozycji świadków oskarżenia i jednocześnie pozbawieniu waloru wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tej części, w której negował sprawstwo zarzucanego mu prywatnym aktem oskarżenia czynu. Niewątpliwie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że wyjaśnienia te, nieznajdujące potwierdzenia w żadnym z wiarygodnych dowodów sprawy, stanowią jedynie element obranej linii obrony, mającej na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za czyn, którego się dopuścił. Należy wskazać, że pokrzywdzony dokonał przeglądu laptopa, wykonał określoną pracę, a co za tym idzie należało mu się za to stosowne wynagrodzenie. Nie zatrzymał zatem kwoty 200 zł całkowicie bezprawnie. Co więcej, należy wskazać, że na podstawie nagrania nie sposób wywieść, aby oskarżyciel prywatny wypowiedział do oskarżonego słowa „stary pryku”, na co wskazuje skarżący, a jedynie można usłyszeć słowa „starszy człowiek”, co świadczy o oczywistej bezpodstawności wywiedzionego stanowiska. Należy zauważyć, że wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego nie ma takiego znaczenia w kontekście przestępstwa z art. 212 kk, jak to ma miejsce w przypadku przestępstw zniewagi (art. 216 kk) czy naruszenia nietykalności (art. 217 kk). W związku z tym argument ten, na gruncie przedmiotowej sprawy, nie może doprowadzić do podobnych jak w przypadku wymienionych czynów skutków.

Odpowiadając na kolejny zarzut, Sąd Rejonowy nie pominął dowodów z dokumentów załączonych do pisma oskarżonego z dnia 1 lipca 2025 r., bowiem na podstawie art. 394 § 1 i 2 kpk zaliczył je w poczet materiału dowodowego. Ich treść pozostawała jednak bez znaczenia w kontekście prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie ich nieujęcie w podstawie dowodowej zaskarżonego orzeczenia pozostawało bez wpływu na jego treść, a tylko w takim przypadku, zgodnie z istotą zarzutu opartego o treść art. 438 pkt 2 kpk, taki zarzut mógłby zostać uwzględniony.

Skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych, prowadzących do słusznego przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy zarzucanego mu prywatnym aktem oskarżenia czynu, wypełniającego dyspozycję art. 212 § 1 kk. Oczywistym jest, że treść słów wypowiadanych przez oskarżonego wobec E. F. w miejscu prowadzonej przez niego działalności, do której dostęp miał każdy klient, a które z uwagi na ich doniosłość mogły usłyszeć przechodzące osoby trzecie, skądinąd godzące w jego godność, mogła poniżyć go w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej. Niewątpliwym jest także, że słowa te zostały wypowiedziane w obecności córki oskarżonego oraz matki oskarżyciela prywatnego. Sąd Rejonowy w tym zakresie zaprezentował w pisemnym uzasadnieniu przekonującą argumentację, którą w całości podziela Sąd Okręgowy, toteż niezasadnym byłoby, chociażby z uwagi na czytelność niniejszych wywodów, jej ponowne przytaczanie.

Okoliczności przypisanego oskarżonemu czynu, czas jego trwania i miejsce w jakim
do niego doszło oraz skutki jakie niosło za sobą podjęte przez niego zachowanie
nie uzasadniają ustalenia stopnia społecznej szkodliwości na poziomie znikomym. Należy przypomnieć, że sąd jest zobligowany do przeanalizowania wszystkich okoliczności wskazanych w treści art. 115 § 2 kk niezbędnych dla oceny stopnia społecznej szkodliwości, a nie tylko tych o korzystnej wymowie dla oskarżonego.
Sąd Rejonowy takowej całościowej, a zarazem trafnej oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu dokonał, uznając, że jest on znaczny,
co z kolei wobec niekoniunkcyjnego spełnienia przesłanek wymienionych w treści
art. 66 § 1 kk wykluczało także zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez:

uniewinnienie oskarżonego I. E. od popełnienia zarzucanego mu czynu,

ewentualnie

o warunkowe umorzenie postępowania na okres próby wynoszący 1 rok.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

niezasadność zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego skutkowała nieuwzględnieniem wniosków z którymi wystąpił.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 października 2025 r. w sprawie
II K 1314/24 – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego okazała się niezasadna. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w skarżonym wyroku uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy, wobec braku przesłanek z art. 624 § 1 kpk, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 i 3 kpk, zasądził od oskarżonego I. E. na rzecz Skarbu Państwa 100 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana