Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Przewodniczący:

Sędzia SO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 852/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 23 września 2025 r. w sprawie II K 760/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1) obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku pod postacią art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk polegająca na uwzględnieniu okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, zastąpienia swobodnej oceny dowodów przez dowolną ocenę dowodów, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przez:

a) nieobdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonych, którzy od samego początku, już w postępowaniu przygotowawczym, bez uprzedniego zaznajomienia się z aktami postępowania przygotowawczego, konsekwentnie i zgodnie wyjaśniali, że tylko J. S. zadał obrażenia pokrzywdzonemu, a swoje wyjaśnienia potwierdzali przed Sądem, a ponadto ich wyjaśnienia są zbieżne z relacją ze zdarzenia z dnia 12 października 2023 roku jaką otrzymali w dniu 13 października 2023 roku f-sze Policji D. O. i R. W. od oskarżonego M. S. i samego pokrzywdzonego, iż tylko J. S. bił pokrzywdzonego, a ponadto fakt, iż tylko J. S. miał zadawać ciosy pokrzywdzonemu potwierdza informacja jaką przekazał pokrzywdzony w dniu 13 października 2023 r. badającemu go lekarzowi P. Ł., iż został pobity przez sprawcę, a nie sprawców, przytomności nie stracił, pamięta okoliczności zdarzenia, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie i uznanie obu oskarżonych winnych zarzucanego mu przestępstwa,

b) obdarzenie walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonego w części w której zeznał, iż bili go obaj oskarżeni w sytuacji gdy sprzeczne to jest z relacją jaką przedstawił sam pokrzywdzony f-szom Policji oraz lekarzowi P. Ł.,

c) obdarzenie walorem wiarygodności zeznań świadka Z. M. w części, w której zeznała, iż pokrzywdzony w dniu 13 października 2023 r. jeszcze przed przyjazdem f-szy Policji i karetki pogotowia przekazał jej, iż bili go obaj oskarżeni w sytuacji, gdy pokrzywdzony w tym samym dniu przekazał inny przebieg zdarzenia f-szom Policji oraz lekarzowi P. Ł.,

d) obdarzenie w całości walorem wiarygodności zeznań
świadka M. M., brata pokrzywdzonego, który przed Sądem zeznawał częściowo odmiennie niż w postępowaniu przygotowawczym, w którym zeznał, iż pokrzywdzony w pewnym momencie zaczął atakować osk. M. S., a przed Sądem zeznał, iż nie pamiętał czy brat atakował oskarżonego, a ponadto Sąd pominął, iż w postępowaniu przygotowawczym świadek zeznał, że pokrzywdzony zakazał mu wracać do domu bo go pobije, co też świadek uczynił i nie wrócił na noc do domu zajmowanego razem z bratem i matką co dowodzi, iż w rzeczywistości świadek obawia się pokrzywdzonego i do jego zeznań należy podejść z dużym krytycyzmem,

2) obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku pod postacią art. 170 § 1 pkt 5 kpk poprzez oddalenie wniosku obrońcy z dnia 23 września 2025 r. w przedmiocie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka P. Ł., lekarza, który udzielał pomocy medycznej pokrzywdzonemu w dniu 13 października 2023 roku, w sytuacji gdy z dokumentacji medycznej (k. 16) wynika, iż pokrzywdzony pamięta okoliczności zdarzenia i wskazuje na jednego sprawcę pobicia jego osoby,

3) obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku pod postacią art. 413 § 1 i 2 kpk, art. 413 § 2 pkt
1 kpk poprzez nieprecyzyjne określenie czynu przypisanego oskarżonym w wyroku, polegające na zawarciu w opisie czynu alternatywnych znamion czynu w postaci narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 kk, co jest niedopuszczalne.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Rejonowy, wbrew przekonaniu apelującego, wszechstronnie, wnikliwie,
z należytą ostrożnością ocenił zebrany materiał dowodowy, formułując na jego podstawie właściwe wnioski w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia o przebiegu zdarzenia. Tok rozumowania i sposób dedukcji Sądu Rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest prawidłowy pod względem logicznym i zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do odmiennej od dokonanej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ten, dochodząc do ostatecznych wniosków, nie przekroczył bowiem ram swobodnej oceny dowodów, jak i nie popełnił innych uchybień prawa procesowego, które mogłyby rzutować na treść wydanego orzeczenia.

Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd meriti miał podstawy do tego,
aby przyznając walor wiarygodności jednej grupie dowodów, a w części odmawiając
go dowodom o przeciwnej wymowie (ze wskazaniem, z jakich przyczyn to czyni), ustalić przebieg zdarzenia z udziałem oskarżonych i oskarżyciela posiłkowego. Zgodnie z istotą swobodnej oceny dowodów stanowisko to wprawdzie oparte było o własne przekonanie organu orzekającego, niemniej jednak uwzględniało wszystkie przeprowadzone dowody (wynikające z nich okoliczności, korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonych), ocenione zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takiego warunku nie spełniała natomiast ocena zaprezentowana przez obronę w ramach omawianego środka zaskarżenia, gdyż opierała się jedynie na fragmentach materiału dowodowego, o korzystnej dla oskarżonych, a w szczególności M. S. wymowie.

Odnosząc się do zarzutów błędnej oceny zeznań oskarżyciela posiłkowego, świadków Z. M., M. M., a także wyjaśnień oskarżonych, należało wskazać, że są one niezasadne. Sąd dokonując oceny wiarygodności tych osób poddał ich depozycje wnikliwej analizie, zarówno pod kątem spójności wewnętrznej, jak też konfrontując je z treścią pozostałych dowodów zebranych w sprawie. W następstwie tak dokonanej weryfikacji doszedł do słusznych wniosków o wiarygodności świadków oskarżenia, pozbawiając jednocześnie takiego przymiotu wyjaśnienia oskarżonych w tej części, w której negowali sprawstwo zarzucanego im czynu, wskazując na odmienny przebieg inkryminowanego zajścia. Należy zauważyć, że świadek M. M. niezmiennie w toku całego postępowania, a przy w tym w fazie przygotowawczej, spontanicznie wskazywał na czynny udział obu oskarżonych w pobiciu jego brata, wskazując, iż zadawali mu obaj uderzenia rękami i nogami po całym ciele. Konsekwentnie też podawał, że jako pierwszy przemoc wobec pokrzywdzonego zastosował M. S., a następnie dołączył do niego jego syn J.. Nigdy nie wspomniał, aby to jego brat zainicjował zdarzenie, aby groził użyciem noża oskarżonemu J. S., jak też aby zamachnął się nim w jego kierunku, a ten odpierając atak, uderzył go ręką w twarz. Przyznał jedynie, że przez chwilę trzymał w ręku nóż, który mu upadł, po czym odłożył go zaraz na stół. W tym zakresie jego zeznania były zgodne z zeznaniami świadka D. S., których skarżący nie uwzględnia w zaprezentowanej ocenie dowodów. Wobec powyższego, trudno stwierdzić o jakich sprzecznościach w jego relacji co do zasadniczych faktów mówił w apelacji obrońca, kiedy takowych ona nie zawiera. Okoliczność zaś, że między świadkiem, a jego bratem podczas spotkania z oskarżonymi doszło do sprzeczki i rozstali się w nieprzyjaznej atmosferze została dostrzeżona przez Sąd I instancji, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd nie pominął zatem tego elementu zdarzenia przy ocenie dowodów, została ona ustalona w oparciu m.in. o treść zeznań M. M.. Niemniej jednak zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu meriti, że wskazuje ona raczej na wiarygodność tego świadka, niż jej brak, do czego próbuje przekonać obrona. Logicznym jest bowiem, że w opisanej powyżej sytuacji miałby on raczej powód aby zeznawać w postępowaniu przygotowawczym na niekorzyść brata, niż odwrotnie. Co więcej, nie pozostawał on w konflikcie z oskarżonymi, a więc trudno uznać, aby zeznawał on fałszywie, chcąc doprowadzić do ich bezpodstawnego skazania za czyn, którego w rzeczywistości się nie dopuścili. W szczególności wobec przyznania przez niego faktom podawanym przez oskarżonych, które zostały potwierdzone innymi wiarygodnymi dowodami, a więc znieważania go przez brata w trakcie spotkania, a także trzymania przez niego w pewnym momencie noża w ręku. Istotne jest w kontekście oceny prawidłowości wartościowania relacji tego świadka,
że nie uczestniczył on w zajściu, a obserwował je z niewielkiej odległości. Miał on zatem dogodne warunki do tego, aby dokładnie obserwować jego przebieg i utrwalić go w pamięci, a następnie odtworzyć role poszczególnych osób w nim uczestniczących, określić kto był stroną agresywną, a kto jedynie bronił się przed napaścią. Znamiennym przy tym jest, że jego depozycje znajdowały odbicie zarówno
w relacjach świadka Z. M., oskarżyciela posiłkowego, ale także
w dowodach nieosobowych, o charakterze obiektywnym (bezwpływowym) w postaci chociażby dokumentacji medycznej, potwierdzającej powstanie u K. M. krwawego podbiegnięcia nosa, lewej okolicy jarzmowej i lewej okolicy lędźwiowej, wieloodłamowego złamania kości nosa, złamania ścian przedniej i górnej lewej zatoki szczękowej, odmy tkanek miękkich lewego oczodołu i lewego policzka. Wespół dowody te tworzyły przekonującą, logiczną, wzajemnie pokrywającą się ze sobą całość, wskazującą na popełnienie przez oskarżonych przypisanego im zaskarżonym wyrokiem czynu, wypełniającego dyspozycję art. 158 § 1 kk.

Nie świadczy o niewiarygodności zeznań oskarżyciela posiłkowego, jak też jego matki, okoliczność, że w trakcie rozpytania przez Policję wskazywał jako sprawcę jedynie J. S., co znalazło odzwierciedlenie w relacjach funkcjonariuszy Policji, zeznających w niniejszej sprawie. Wszakże jak wynika z zeznań tych funkcjonariuszy, nie był on wówczas w stanie dokładnie opisać co się stało podczas zdarzenia. Niewątpliwie mogło to być związane z doznanymi w jego trakcie obrażeniami, których skutki bezspornie odczuwał następnego dnia po zajściu, co też stało się przyczyną wezwania przez niego karetki pogotowia. Trudno uznać, aby przy odczuwanych przez niego dolegliwościach miał on w czasie rozpytania możliwość swobodnego, dokładnego, jak tego oczekiwałby obrońca, opisania w jaki sposób jego pobicia dokonali oskarżeni. Jego stan był tożsamy w trakcie pobytu w szpitalu, toteż analogicznie mógł on z tego powodu nie podawać wówczas szczegółów zdarzenia. Należy jednak podkreślić, że w postępowaniu przygotowawczym, a także na rozprawie składając zeznania pokrzywdzony opisał szczegółowo co wydarzyło się podczas zdarzenia. Z tego też względu obdarzenie wiarą jego relacji, jak też jego matki, które pokrywały się m.in. z depozycjami M. M., o którym była mowa powyżej, było uzasadnione.

Naturalnym jest, że Sąd obdarzając wiarą zeznania omawianych powyżej osób pozbawił takiego waloru wyjaśnienia oskarżonych w tej części, w której zaprzeczali, aby dopuścili się zarzucanego im czynu, jak też, aby podczas spożywania alkoholu K. M. był agresywny, groził J. S. nożem i aby ten w obronie przed zamachem z jego strony uderzył go tylko raz ręką czy też pięścią w twarz, po czym został przez oskarżonych wyproszony z posesji.
Wskazać należy, że nie można czynić skutecznie zarzutu co do wartości wyjaśnień oskarżonego wyłącznie na tej podstawie, iż sąd nie oparł się na całej ich treści, lecz
na pewnych fragmentach. Sąd Rejonowy, weryfikując wartość dowodową wyjaśnień oskarżonych, słusznie przyjął za wiarygodne jedynie te fragmenty, które znajdowały potwierdzenie w innych obiektywnych dowodach. Okoliczność, że oskarżeni konsekwentnie nie przyznawali się do popełnienia przypisanego im czynu, w tym M. S. wskazywał tak podczas rozpytania policyjnego, nie świadczyć o wiarygodności podawanej przez nich wersji zdarzenia. Należy pamiętać o tym, że Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść była rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Zdaniem Sądu Okręgowego, z tego obowiązku Sąd Rejonowy wywiązał się należycie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wyjaśnienia oskarżonych, zostały poddane ocenie w kontekście wszystkich przeprowadzonych dowodów, w szczególności wiarygodnych, pokrywających się w kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy aspekcie, zeznań oskarżyciela posiłkowego i członków jego rodziny, a także dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Należy zważyć na doznane przez oskarżyciela posiłkowego liczne obrażenia ciała, które nie mogłyby powstać w okolicznościach podawanych przez oskarżonych, a więc przy uderzeniu go przez J. S. jeden raz ręką bądź pięścią w twarz. Sąd zatem, uwzględniając zasady logiki i doświadczenia życiowego, słusznie stwierdził, że wyjaśnienia w tym zakresie stanowią jedynie linię obrony, mającą na celu uniknięcie bądź zminimalizowanie odpowiedzialności karnej za czyn, który popełnili. W realiach zachodzących w niniejszej sprawie, wobec okoliczności wynikających z wiarygodnych dowodów, brak było zatem podstaw do uznania, że J. S. działał w ramach kontratypu obrony koniecznej, o jakim mowa w art. 25 kk, jak też aby oskarżeni nie działali w ramach tzw. współsprawstwa (por. postanowienie SN z 31.05.2023 r., IV KK 113/23, LEX nr 3575786). Należy podnieść, że do przypisania sprawcy udziału w pobiciu nie jest konieczne udowodnienie, że zadał on pokrzywdzonemu lub pokrzywdzonym konkretny cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne skutki, ale pod warunkiem, że każdy z nich możliwość nastąpienia ich przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć.

Co do wniosku dowodowego o przesłuchanie lekarza P. Ł., udzielającego pomocy medycznej w związku z inkryminowanym zdarzeniem K. M. Sąd Rejonowy podjął prawidłową decyzję procesową, opartą na właściwej podstawie prawnej, którą należycie uargumentował. Należy podnieść, że dowody przeprowadza się w postępowaniu karnym w celu udowodnienia konkretnych okoliczności, a nie dla sprawdzenia możliwych, nasuwających się zdaniem obrony tez. Aby móc skutecznie postawić zarzut zaniechania wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, trzeba wykazać, że przeprowadzenie określonego dowodu, istotnego dla sprawy, było wykonalne i niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Nadto samo zaistnienie obrazy przepisów postępowania w zakresie wniosków dowodowych wymaga wykazania wpływu tego uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia. W przekonaniu Sądu Okręgowego środek odwoławczy obrony nie czyni zadość wskazanym wyżej wymogom. Nie było konieczności przesłuchiwania lekarza udzielającego pomocy medycznej oskarżycielowi posiłkowemu, gdyż okoliczności mu przez niego przekazane zostały ujęte w sporządzonej przez tego lekarza dokumentacji medycznej, którą dopuścił Sąd Rejonowy jako dowód w sprawie i właściwie ocenił, a której trafności skądinąd nie podważał skarżący. Z punktu widzenia upływu czasu, a także wielości podobnych przypadków, z jaką styka się wskazany we wniosku dowodowym lekarz, odtworzenie przez niego okoliczności podawanych przez K. M. jest również niemożliwe. Co więcej, należy podnieść, że kwestie podniesione w ramach wywiadu są oceniane przez pryzmat dyrektyw z art. 7 kpk, nie przez lekarzy, ale przez uprawniony do takiego działania sąd. Należało się zatem przychylić do zapatrywania Sądu meriti, że wniosek ten w oczywisty sposób zmierzał do przedłużenia postępowania.

Zasadnie w odniesieniu do zachowań obydwu oskarżonych przyjęto kwalifikację występku z art. 158 § 1 k.k., zaś w opisie czynu (bez naruszenia art. 413 kpk, mającego wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bez którego zaistnienia nie jest możliwe
uznanie podniesionego na podstawie art. 438 pkt 2 kpk zarzutu, o czym zapomina obrona) wszystkie podejmowane przez nich aktywności zmierzające do zadania pokrzywdzonemu fizycznej dolegliwości. W realiach niniejszej sprawy, przy wskazanych w opisie czynu ustaleniach co do sposobu zadawania uderzeń K. M., polegającym na biciu rękoma i kopaniu nogami po całym ciele, uzasadnionym był wniosek, iż był on narażony na wystąpienie nie tylko skutku z art. 157 § 1 kk, ale także z art. 156 § 1 kk. Z tych też względów zarzut wskazany w pkt 3 apelacji okazał się nietrafiony.

Wniosek

1) o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. S. od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu,

2) w stosunku do oskarżonego J. S. o wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego elementów wskazujących na działanie wspólnie i w porozumieniu z osk. M. S. i przyjęcie, iż czyn zarzucany oskarżony wyczerpuje dyspozycję art. 157 § 1 kk i warunkowe umorzenie postępowania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność podniesionych zarzutów skutkowała nieuwzględnieniem wniosków z którymi wystąpił skarżący.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 23 września 2025 r. w sprawie II K 760/23 – w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Apelacja obrońcy oskarżonych okazała się całkowicie bezzasadna, zatem stosownie do treści art. 636 § 1 kpk, wobec braku przesłanek do zwolnienia określonych w art. 624 § 1 kpk, oskarżeni ponoszą koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości, na które składają się opłaty od wymierzonych im zaskarżonym wyrokiem kar (po 120 zł), a także ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym (po 10 zł), ustalone zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana