Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Przewodniczący:

SSO Paweł Mądry

Sędziowie:

SO Agata Kowalska

SO Agnieszka Karłowicz (spr.)

Protokolant:

sekr. sąd. Beata Wilkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 731/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 lipca 2025 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 70/23.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty apelacji

1.

Zarzuty apelacji prokuratora

obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. art. 7 k.p.k., 410 k.p.k., art. 174 k.p.k., art. 201 k.p.k., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego polegającą na:

a) ustaleniu o braku możliwości uniknięcia wypadku przez oskarżonego K. T. prowadzącego pojazd, gdy w rzeczywistości oskarżony miał możliwość uniknięcia wypadku, bowiem miał możliwość dostrzeżenia pieszych, którzy znajdowali się na przejściu dla pieszych. Sąd błędnie przyjął, że oskarżony nie był zobligowany do prowadzenia pojazdu z prędkością mniejszą od administracyjnie dopuszczalnej, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena wszystkich wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym okoliczności winna prowadzić do wniosku przeciwnego;

b) oparciu ustaleń faktycznych o opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków P. S., a pominięcie twierdzeń biegłego Z. S., który wskazał, że oskarżony miał możliwość uniknięcia wypadku, gdyby jechał z prędkością dozwoloną administracyjnie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że oskarżony K. T. nie dopuścił się czynu wyczerpującego dyspozycję art. 177 § 2 k.k.

Zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej - r. pr. A. G.

1) Obraza przepisów postępowania mogący mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez pobieżną ocenę opinii biegłych Z. S. i P. S., w sytuacji gdy ustalenia obu opiniujących co do prędkości bezpiecznej i konieczności dostosowania prędkości do warunków w jakich ruch się odbywał wskazują, że pomiędzy naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu, a zaistniałym wypadkiem zachodzi związek przyczynowy.

2) Obrazę przepisów postępowania mogący mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez wybiórczą ocenę opinii biegłego P. S. wyrażająca się w uznaniu ją za miarodajną dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy:

a) Jego opinia jest niepełna. W pisemnej opinii z dnia 10 maja 2024 r. na str. 32 i następnych opiniujący wskazuje „następnie przeprowadzono symulację ruchu uczestników w programie V-Sim”. Dalej biegły podkreśla, „że przeprowadzona symulacja jest zbliżona do rzeczywistej. Tymczasem na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. dopytany o przyczyny braku przedstawienia pełnej symulacji przebiegu wypadku obrazującej ustalone położenie powypadkowe pieszej, opiniujący zaprzeczył twierdząc, że „nie wykonywałem symulacji”. Przedstawienie przez opiniującego wybiórczej symulacji, bez ustalenia czy i w jaki sposób koreluje on z niewątpliwie pewnym położeniem pokolizyjnym pieszej - wyklucza możliwość weryfikacji słuszności wyprowadzonych wniosków;

b) Położenie pokolizyjne pieszej przy prawej krawędzi pasa ruchu po którym przemieszczał się oskarżony nie koresponduje z opinią wyrażoną przez P. S., który na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. stwierdził, że „przy takim położeniu (powinno być uderzeniu), powinna być odrzucona na lewą stroną”. Tymczasem symulacje przedstawione w opinii zasadniczej zakładały dalszy ruch pojazdu, przy nie zmienionym torze jazdy;

c) Autor opinii szacuje prędkość przedkolizyjną w oparciu o „stałe” punkty odniesienia, w sytuacji gdy jak sam stwierdza krawędź krawężnika - drugi „stały” punkt odniesienia zmienia kierunek i biegnie do środka osi drogi podporządkowanej. W zależności więc od miejsca pomiaru - szerokości mierzonego odcinka ma od 5,7 do 6,8 m, co przy ujawniony czasie przejazdu (0,36 s) w zasadniczy sposób rzutuje na prędkość przedkolizyjną oskarżonego (od 15,83 m/s do 18,88 m/s), a w rezultacie możliwość uniknięcia wypadku dla miejsca w którym oskarżony winien był rozpoznać stan zagrożenia;

d) Opiniujący arbitralnie stwierdza, że „nie możemy przyjąć innych punktów odniesienia niż te, które przyjąłem w opinii”, vide: str. 10 protokołu rozprawy z dnia 24 czerwca 2025 r. Pomimo więc, że otwarcie negował sposób w jaki opiniujący Z. S. oszacował prędkość przedkolizyjną wyjaśniając, że nie są mu znane parametry kamery rejestrującej obraz, biegły sam w oparciu o jej zapis określił prędkość przedkolizyjną pojazdu;

e) Pomimo zapisu z kamery monitoringu (17:45:08) na którym wprost widać, że zasięg świateł mijania samochodu wyjeżdżającego spod kościoła w Ł. obejmował przejście dla pieszych i sylwetkę osób przemieszczających się po wysepce, opiniujący konsekwentnie bronił opinii zaprzeczając aby przejście dla pieszych w czasie bezpośrednio poprzedzającym potrącenie było doświetlone przez plamę świateł mijania samochodu oczekującego na przejazd. Tymczasem za logiczny należy uznać wniosek, że jeżeli w kadrze kamery z odległości 40 m widać ruch pieszych po wysepce rozdzielającej przeciwstawne kierunki jazdy, to i oskarżony przemieszczając się w ich kierunku, obiektywnie winien był dostrzec ruch pieszych;

f) Opinia pomija ogólnie dostępne wyniki badań. Biegły przyjmuje czas reakcji oskarżonego w porze nocnej na poziomie 0,6 s, w sytuacji gdy tylko 10 % badanych w warunkach nocnych uzyskuje czas reakcji na poziomie przyjętym przez opiniującego. Czas reakcji na poziomie 1 sekundy w warunkach nocnych uzyskuje 80% badanej populacji kierowców, vide: Wademecum Biegłego Sądowego wydanie 2: Wartość czasu reakcji - wyniki badań doświadczalnych, str. 520 i nast.

g) Opinia jest wewnętrznie sprzeczna. W odpowiedzi na pytanie czy oskarżony powinien jechać z prędkością mniejsza, opiniujący wskazał, że zależy to od wielu czynników, tj. widoczności, stopnia oświetlenia, jezdni, przebywania innych uczestników. Dalej wprost wskazał, że jest to taka pora, że widać często gorzej niż w porze nocnej. Kierujący powinien dostosować prędkość do warunków, vide: str. 10 i 11 protokołu rozprawy z dnia 5 grudnia 2024 r. Tymczasem w dalszej części opinii wyraził pogląd, że ustalona prędkość, wyższa od dopuszczalnej - nie była niebezpieczna.

3) Obrazę przepisów postępowania mogący mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci:

a) treści złożonych zeznań przez T. O. (1) co do trzymania się za rękę z J. P. w trakcie przekraczania wysepki, wspólnego oczekiwania na przejazd samochodu, ograniczenia ich widoczności przez znak drogowy, a zwłaszcza puszczenia ręki T. O. (2) przez pokrzywdzoną i wejścia wprost pod nadjeżdżający samochód, w sytuacji gdy jej zeznania nie korelują ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a zwłaszcza zapisem monitoringu i zeznaniami pozostałych świadków w sprawie;

b) pominięcie części wyjaśnień oskarżonego w których sam przyznał, że miał ograniczoną widoczność, a pomimo to nie ograniczył prędkości wjeżdżają w obszar terenu zabudowanego, przejść dla pieszych oznakowanymi znakami pionowymi, poziomymi i skrzyżowania, ale przemieszczał się z prędkością wyższą od administracyjnie dopuszczalnej i dalekiej od bezpiecznej w jakich ruch winien był się odbywać;

c) uznanie, że oskarżony w chwili wypadku poruszał się z prędkością ok 59 km/h, a nawet mniejszą, w sytuacji gdy opinia P. S. jest niepełna i wewnętrznie sprzeczna;

d) przekonanie, że biegły Z. S. w oparciu o wagę pieszej wyliczył prędkość z jaką poruszał się oskarżony, w sytuacji gdy w tożsamy sposób jak P. S. - w oparciu o zapis z kamery monitoringu oszacował prędkość przedkolizyjną pojazdu B., niemniej w oparciu o inne punkty odniesienia;

e) całkowicie dowolne przyjęcie, że opiniujący Z. S. nie zweryfikował w terenie szerokość jezdni, pasów ruchu i umieszczenia kamery monitoringu na budynku, podczas gdy z treści protokołu rozprawy z dnia 24 czerwca 2025 r. wprost wynika, że w terenie dokonałem pomiarów i pomiary te nie różnią się;

f) dowolną ocenę opinii Z. S., która w przekonaniu Sądu:

• nie została wykonana na założeniach i dostępnej literaturze, w sytuacji gdy w przeciwieństwie do opinii P. S. biegły wprost odwołuje się do danych publikowanych w Vademecum Biegłego Sądowego, vide: prędkość chodu pieszej; wartość opóźnienia w trakcie hamowania, czy czas reakcji;

• jest wątpliwa z racji wyrażonego poglądu o tym, że przebieg wypadku został utrwalony przez kamerę monitoringu, w sytuacji gdy jej zapis nie obejmuje miejsca potrącenia pieszej (...) biegły nie sprawdzał odległości pomiędzy znakiem (...) (niewidocznym w polu kamery), a przejściem dla pieszych (...) moment zderzenia można orientacyjnie przyjąć (... ) pylon był mniejszy niż piesze i nie mógł ich zasłaniać'— mimo, że wysokości pylonu nie mierzył i w końcu, że dla analizy zapisu z kamery koniecznym jest analiza parametrów kamery i zniekształcenia obrazu. Tymczasem biegły nie tyle nie ustalał miejsca potrącenia w oparciu o zapis monitoringu, ale dostępne wynik badań co do prędkości chodu pieszych w poszczególnych grupach wiekowych. Odległość znaku informacyjnego o obszarze zabudowanym, a przejściem jest w oczywisty sposób nieistotna dla sprawy. Wysokość słupka (...) wynika z treści rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych i w końcu z materiału dowodowego nie wynika, aby zapis obrazu kamery był zniekształcony (P. S. również w oparciu o jej zapis oszacował prędkość przedkolizyjną);

4) Obrazę przepisów postępowania mogący mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez zredagowanie uzasadnienia wyroku w sposób wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiając jego kontrolę.

Zarzuty apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej - adw. K. M.

I. obraza przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. art. 7 k.p.k., w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego i nieprzypisania K. T. winy w zakresie zarzucanego mu czynu, pomimo iż wg analizy materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, właściwej interpretacji przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej „P.r.d.”) i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, prowadzi do zasadności skazania oskarżonego za zarzucany czyn; w szczególności nieprawidłowa ocena ta dotyczy błędu dowolności w zakresie:

1.1. uznania, na podstawie zeznań T. O. (2), że oskarżony nie miał szans zobaczyć pokrzywdzonej (str. 3 i str. 10 uzasadnienia), mimo, że treść tych zeznań, także w zakresie możliwości dostrzeżenia pieszych przez oskarżonego, w zestawieniu z przeprowadzonymi dowodami jawią się jako przypuszczenia świadka T. O. (2), a nie fakty;

1.2. danie wiary w treść zeznania T. O. (2), która zeznała:

• że pokrzywdzona była ubrana w ciemne kolory (także na

podstawie zeznań oskarżonego), wobec dokumentacji fotograficznej oględzin miejsca wypadku (k.17 i 17v), na której uwidoczniono ubranie: kurtkę w kolorze pomarańczowym w odcieniu zbliżonym do rudego, bluzkę w kolorze czerwonym, spodnie koloru granatowego, co w konsekwencji miałoby utrudnić lub uniemożliwić oskarżonemu dostrzeżenie pokrzywdzonej,

• że przechodząc przez przejście dla pieszych zatrzymały się na wysepce separacyjnej pasy ruchu i jeszcze zdążyły porozmawiać, że tak „będą stały dopóki ten gdy samochód nie przeleci”, podczas gdy z nagrania monitoringu na płycie CD (k. 14) wynika, że J. P. nie zatrzymała się na obu przejściach dla pieszych po zachodniej części skrzyżowania odseparowanych wysepką, nadto czas jaki poświęciły na przejście (około 7 sekund) był zbyt krótki by taką konwersację przeprowadzić,

• że w czasie przechodzenia po przejściach dla pieszych rozmawiały z pokrzywdzoną o nadjeżdżającym samochodzie i uznanie, że w tym zakresie zeznanie jest prawdziwe i racjonalne, mimo że pokrzywdzona wyposażona w wiedzę o zbliżającego się pojazdu i mając tego świadomość weszłaby na jezdnię w tor nadjeżdżającego pojazdu, mimo, że doskonale znała to przejście dla pieszych, gdyż mieszkała dokładnie naprzeciwko kościoła, codziennie chodziła przez nie na nabożeństwa wg zeznania oskarżycielki posiłkowej,

• że pokrzywdzona chciała do męża zmarłego 3 lata wcześniej sugerując w zeznaniu wprost samobójstwo pokrzywdzonej poprzez wejście pod pojazd oskarżonego; na rozprawie jednak zaprzeczając swojemu zeznaniu w tym zakresie,

1.3. uznanie, że pokrzywdzona w ramach czynności wykonywanych w obrębie skrzyżowania wtargnęła na jezdnię z wysepki separującej oba pasy (szerokości 3m) w sytuacji kiedy o wtargnięciu można mówić jeśli wejście bezpośrednio przed jadący pojazd jest zachowaniem nagłym, w żaden sposób niesygnalizowanym przez pieszego, niewpisującym się w cykl czynności wchodzenia na przejście, podczas gdy pokrzywdzona w ciągu 7 sekund przechodziła bez zatrzymania się oba przejścia dla pieszych po zachodniej stronie skrzyżowania,

1.4. niepowzięcie wątpliwości co do wniosków opinii S., który nie odniósł się do możliwości dostrzeżenia pokrzywdzonej przez oskarżonego i unikania odpowiedzi na to zagadnienie w opinii uzupełniającej w dnu 24.06.2025;

1.5. przyjęcie za wiarygodne okoliczności podawanych przez biegłego S., że samochód wyjeżdżający spod kościoła w Ł. mógł oślepić oskarżonego, podczas gdy ze zdjęcia z k.109 wynika, że oskarżony zbliżając się w stronę kościoła miał widok na niego przesłonięty roślinnością po lewej stronie jezdni,

1.6. uznanie opinii biegłego S. za niewiarygodną z powodu braku zmierzenia przez tego biegłego odległości od znaku (...) (teren zabudowany) w m. Ł. od strony wschodniej, pomimo, że opinia biegłego S. także tej odległości nie wskazuje,

1.7. uznanie, że prędkość z jaką kierował pojazdem B. oskarżony nie była prędkością niebezpieczną, w kontekście art. 26 ust. 1 P.r.d.

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które to naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 201 kpk, polegające na nieprawidłowej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenie dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, a w szczególności wybiórczym wykorzystaniu wniosków zawartych w wydanych na potrzeby niniejszej sprawy opiniach biegłego ds. rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych, w zestawieniu z dowodem z nagrań audiowizualnych,

2.1. poprzez uznanie czasu wypadku w porze nocnej podczas, gdy organoleptyczna ocena nagrania wideo z przebiegu wypadku oraz konkluzje biegłych wskazują na dostateczną widoczność z kilkudziesięciu metrów bez użycia świateł mijania,

2.2. niepowzięcie wątpliwości co do wniosków opinii biegłego S., który nie odniósł się do możliwości dostrzeżenia pokrzywdzonej przez oskarżonego i unikania odpowiedzi na to zagadnienie w opinii uzupełniającej w dnu 24.06.2025;

2.3. przyjęcie za wiarygodne okoliczności podawane przez biegłego S., że samochód wyjeżdżający spod kościoła w Ł. mógł oślepić oskarżonego, podczas gdy ze zdjęcia z k.109 wynika, że oskarżony zbliżając się w stronę kościoła miał widok na niego przesłonięty roślinnością po lewej stronie jezdni,

2.4. uznanie opinii biegłego S. za niewiarygodną z powodu braku zmierzenia przez tego biegłego odległości od znaku (...) (teren zabudowany) w m. Ł. od strony wschodniej, pomimo, że opinia biegłego S. także tej odległości nie wskazuje,

2.5. uznanie, że prędkość z jaką kierował pojazdem B. oskarżony nie była prędkością niebezpieczną, w kontekście art. 26 ust. 1 P.r.d.

3. obrazę przepisów postępowania, a to art. 201 k.p.k. polegającą na zaniechaniu zasięgnięcia uzupełniającej opinii biegłego S. z zakresu ruchu drogowego w części dotyczącej metody badawczej biegłego S. pomimo wniosku pełnomocnika osk. posiłkowej w dniu 24.06.2025, co doprowadziło w konsekwencji do samodzielnego dokonywania przez Sąd oceny okoliczności, których analiza wymaga posiadania wiadomości specjalnych i miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem rozbieżności w ustalonej prędkości początkowej i zderzeniowej pojazdu oskarżonego są znaczne, a opinie uzupełniające nie przyniosły wyjaśnienia różnic, w szczególności w podstawach obliczenia i zastosowanych metod fotodiametrycznych, których techniki wykonania biegły S. nie wyjaśnił oraz nie udokumentował do akt sprawy pomiarów wykonanych rzekomo w tej metodzie dnia 23.06.2025 r. w miejscu wypadku w m. Ł., a Sąd na ich podstawie czynił ustalenia faktyczne,

4. obrazę przepisów postępowania, a to art. 201 k.p.k. polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego pełnomocnika osk. posiłkowej z dnia 24.06.2025 o zasięgnięcie dodatkowej opinii nowego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych na okoliczność ustalenia przebiegu przedmiotowego zdarzenia objętego aktem oskarżenia, a zwłaszcza zweryfikowania prędkości przedkolizyjnej z jaką poruszał się kierujący oskarżony wobec znacznych rozbieżności prędkości pojazdu B. ustalonych przez biegłych S. i S., a także na okoliczność możliwości dostrzeżenia przez oskarżonego pokrzywdzonej i uniknięcia przedmiotowego wypadku.

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, polegający na:

5. przyjęciu, że w chwili wypadku około 17:45 nie było oświetlenia ulicznego i to utrudniało widoczność oskarżonemu, w sytuacji kiedy oświetlenie uliczne w chwili wypadku nie zdążyło się jeszcze uruchomić (k.152 - informacja Burmistrza Gminy Ł.), gdyż było na tyle jasno, że automatyczny zegar astronomiczny nie uruchomił jeszcze oświetlenia, na co wskazuje protokół oględzin miejsca wypadku (k.27) sporządzony o godz. 19:45 wskazujący na uruchomione oświetlenie uliczne - podczas gdy obiektywny dowód z nagrania (k. 14), który jest możliwy bezpośrednio do oceny organoleptycznej Sądu ukazuje, że była to pora wczesna pora zmierzchu bowiem przed wypadkiem, w trakcie i po nim, wyraźny jest kontrast linii drzew w obrębie kościoła na nagraniu i jasnego nieba, a przez cały czas nagrania widać pokrzywdzoną i T. O. (2) w odległości kilkudziesięciu metrów od oka kamery przechodzące przez całą szerokość drogi (...) do chwili zniknięcia z kadru, podczas gdy nagranie wykonane w warunkach nocnych ukazałoby brak jakiegokolwiek kontrastu, a także niemożliwe byłoby dostrzeżenie pokrzywdzonej i świadka, chyba, że oświetlone przez światła pojazdów,

6. na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego nie wypełniło znamion zarzuconego mu czynu z art. 177 § 2 k.k. w sytuacji, gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dowód z nagrania wideo (k. 14) i częściowo opinie biegłych ds. rekonstrukcji wypadków wskazują, że oskarżony nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku zachowania szczególnej ostrożności w czasie zbliżania się do oznakowanego przejścia dla pieszych i w konsekwencji doprowadził do potrącenia znajdującego się na tym przejściu pieszego, tym samym wypełnił znamiona zarzuconego mu przestępstwa.

7. niesłusznym i nieznajdującym oparcia we właściwie ocenionym materiale dowodowym uznaniu, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przez oskarżonego zasad ostrożności, a spowodowaniem skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego z uwagi na niemożność obiektywnego przypisania mu skutku, podczas gdy całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, iż zachowanie oskarżonego pozostaje w związku przyczynowym ze spowodowanym przez niego skutkiem, a co za tym idzie oskarżony wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu z art. 177 § 2 k.k, w szczególności umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym

☐ zasadne ☒częściowo zasadne

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacje wniesione przez oskarżyciela publicznego i pełnomocników oskarżycielki posiłkowej były zasadne, a wnioski o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zasługiwały na uwzględnienie. Analiza całości akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku o słuszności stanowiska, że zaskarżony wyrok wydany został z obrazą przepisu art. 7 k.p.k. i art. 410 kpk, która miała wpływ na jego treść. Z kolei konsekwencją naruszenia wskazanych przepisów są poczynione przez Sąd I instancji błędne ustalenia faktyczne, które stały się podstawą uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia. Każda z tych apelacji akcentuje w sposób szczególny istotne okoliczności tej sprawy, a ich treść pozwalała na łączne odniesienie się do nich i stawianych tam zarzutów.

Skarżący słusznie wskazali, że Sąd I instancji dowolnie ocenił zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności zeznania T. O. (2) oraz opinie biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych – Z. S. i P. S.. Zdaniem Sądu zeznania wskazanego wyżej świadka zostały potraktowane przez Sąd I instancji jako podstawa do tak istotnych ustaleń faktycznych jak przyczyny wypadku i odpowiedzialność poszczególnych uczestników ruchu drogowego za jego zaistnienie. Świadek wskazywała na okoliczności, które nie zostały ustalone na podstawie zapisu z monitoringu – trzymanie się za ręce z J. P., wspólne oczekiwanie na przejazd samochodu, ale również oceniła, że kierowca nie widział pieszej, nie mógł się zatrzymać, miał ograniczoną widoczność poprzez znak drogowy. Te okoliczności słusznie zostały zasygnalizowane przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej r. pr. A. G., a Sąd I instancji obdarzając wiarą zeznania tego świadka nie odniósł się do zapisów monitoringu, jako dowodu obiektywnego. Sąd I instancji, już nawet w ramach graficznej formy uzasadnienia potratował te zeznania jako odpowiedzieć na pytanie o odpowiedzialność za zdarzenie poszczególnych jego uczestników. Do tych zeznań należało podchodzić, z ostrożnością w szczególności w zakresie odnoszenia ich do określenia przyczyn wypadku. Ponadto Sąd Okręgowy uznał, że ocena opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych była powierzchowna, a odrzucenie opinii biegłego Z. S. z powodu pominięcia w zasadzie nieistotnego pomiaru odległości od znaku (...) oraz emocjonalnego nastawienia w tracie przesłuchania na rozprawie, bez odniesienia się do merytorycznej treści opinii było niezasadne. Nie ulega wątpliwości, że ustalone przez biegłych prędkości początkowe i zderzeniowe różnią się zasadniczo, tak jak ocena przez biegłych możliwości uniknięcia przedmiotowego wypadku przez oskarżonego. Jak słusznie wskazał w apelacji pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej adw. K. M. opinie te współzawodniczą dowodowo w zakresie ustalenia stanu faktycznego i zawierają odmienne wnioski. Stwierdzenie przez Sąd Rejonowy, że opinia biegłego P. S. jest pełna, jasna i nie budzi wątpliwości jest niewystarczające i nie zawiera wskazania, dlaczego ta opinia została uznana za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Słusznie pełnomocnicy oskarżycielki posiłkowej podkreślali, że Sąd I instancji skupił się na końcowym etapie przedmiotowego zdarzenia – wejściu pieszej z wysepki na prawy pas ruchu, nie odnosząc do tego co działo się od momentu wejścia pieszej na początek pierwszego przejścia dla pieszych po zachodniej stronie skrzyżowania. Oskarżony prowadził pojazd w trudnych warunkach drogowych, był zmierzch, oświetlenie uliczne nie paliło się, wokół sytuacja drogowa była dynamiczna, pojazdu wyjeżdżały z drogi podporządkowanej, poruszali się piesi wychodzący z kościoła, oskarżony zbliżał się do skrzyżowania i do dwóch występujących po sobie przejść dla pieszych, co wymagało zachowania nie tylko prędkości dozwolonej, ale również i bezpiecznej, zapewniającej czas na wykonanie manewru hamowania w newralgicznym miejscu jaki jest przejście dla pieszych. Oczywistym jest, że według brzmienia art. 19 ust. 1 i art. 26 ust. 1 prawa o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu a zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszego znajdującego się na tym przejściu albo na nie wchodzącego i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na tym przejściu albo wchodzącemu na to przejście. A wbrew twierdzeniom biegłego P. S. zachowanie pieszej wynikające z zapisu monitoringu wskazuje wprost, że pokrzywdzona w sposób jednoznaczny była osobą wchodzącą na przejścia dla pieszych. Piesza wcześniej przez 7 sekund przechodziła przez oba przejścia dla pieszych. Jej zachowanie wpisywało się w cykl czynności wchodzenia na przejście, nie pojawiła się tam nagle i w sposób niesygnalizowany. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że zobaczył pieszą dopiero na pasach, a więc nie obserwował całości przejścia dla pieszych, w tym wysepki separujące oba pasy ruchu. Pieszy przechodzący przez jezdnię w miejscu oznaczonym powinien mieć zapewnione maksymalne bezpieczeństwo. Wprawdzie przechodzący przez jezdnię obowiązany jest zachować szczególną ostrożność i przed wejściem na jezdnię upewnić się, czy nadjeżdżające pojazdy znajdują się w bezpiecznej odległości, jednak obowiązek tym większej szczególnej ostrożności ciąży na kierowcy, który musi zawsze liczyć się z możliwością pojawienia się na jezdni osoby pieszej, jest więc obowiązany zmniejszyć szybkość do granic pozwalających w razie potrzeby na natychmiastowe zatrzymanie pojazdu. W związku z tym kierowca ma obowiązek obserwowania nie tylko jezdni, ale również przylegającego do jezdni w miejscu przejścia chodnika czy wysepki, aby upewnić się, czy nikt nie wkracza na jezdnię, a jeżeli wkracza, to natychmiast hamować, zanim przechodzień znajdzie się na torze jazdy samochodu.

Wskazane wyżej okoliczności uprawniają do uznania, że dokonana przez Sąd I instancji analiza materiału dowodowego była zbyt powierzchowna i dowolna. Oceniając materiał dowodowy zebrany w tej sprawie Sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowania, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, przeprowadził ich analizę bardziej na korzyść oskarżonego, nie uwzględnił wszystkich okoliczności przemawiających na jego niekorzyść, a w szczególności opinii biegłego Z. S. oraz dokonał oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania. Uchybienia te doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji uniewinnienia oskarżonego od czynu zarzucanego w akcie oskarżenia. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż poczyniona przez Sąd Okręgowy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do uznania, iż realnym jest do przyjęcia analiza prawna przyjęta w złożonych apelacjach. Na potwierdzenie tej wersji zdarzenia istnieją dowody i okoliczności, które zostały odrzucone przez Sąd Rejonowy lub nie nadano im odpowiedniego znaczenia przy ocenie sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 177 § 2 kk.

Zasada swobodnej oceny dowodów, jest bezpośrednio związana z zawartą w art. 4 kpk zasadą obiektywizmu, która z kolei jest wyrazem ustawowego postulatu, aby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co jest możliwe tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału - po prawidłowym ujawnieniu go w procesie - stanie się następnie przedmiotem rozważań sądu (wyrok SN z 29.06.1999r., V KKN 459/99, Prok. i Pr. 2000/2/10). Mając na uwadze powyższe orzeczenie Sądu Najwyższego, należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokując w niniejszej sprawie, nie sprostał przedstawionym wyżej warunkom dotyczącym wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w stosunku do oskarżonego, dochodząc w efekcie do wniosku, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu czynu z art. 177 § 2 kk. Opisane wyżej uchybienia procesowe, jakich dopuścił się Sąd Rejonowy w Siedlcach miały niewątpliwie wpływ na treść wyroku i musiały skutkować jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwagi na treść przepisu art. 454 § 1 kpk.

Wniosek

Wniosek oskarżyciela publicznego i pełnomocników oskarżycielki posiłkowej o uchylenie zaskarżonego wyroku w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Siedlcach

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec zasadności zarzutów podniesionych przez oskarżyciela publicznego i pełnomocników oskarżycielki posiłkowej, wnioski apelacyjne zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

----------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

---------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

Sąd Okręgowy z uwagi na treść przepisu art. 454 § 1 kpk nie mógł skazać oskarżonego za czyn, co do którego Sąd I instancji uniewinnił oskarżonego.

☒ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konfrontacja apelacji prokuratora, apelacji pełnomocników oskarżycielki posiłkowej i uzasadnienia zaskarżonego wyroku doprowadziła Sąd II instancji do przekonania, iż w realiach tej sprawy zarzuty są trafne, a rozstrzygnięcie uniewinniające oskarżonego błędne.

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Procedując po raz kolejny, Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, analizując zebrany materiał dowodowy, a w szczególności zeznania świadka T. O. (2), opinie biegłych do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych, tak aby ocena tych opinii była rzetelna i odnosząca się do treści merytorycznych i wskazywanych rozbieżności.

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

---------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

---------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 lipca 2025r. sygn. akt II K 70/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej 1

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 lipca 2025r. sygn. akt II K 70/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej 2

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 lipca 2025r. sygn. akt II K 70/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana