Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 grudnia 2024 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:

Przewodniczący	sędzia Monika Podgórska
Protokolant	Izabela Nowakowska

po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 roku w Radomiu na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółka komandytowa w P.

przeciwko R. B.

o zapłatę

I.  zasądza od R. B. na rzecz (...) spółka komandytowa w P. kwotę 2.116,01 zł (dwa tysiące sto szesnaście złotych jeden grosz) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od R. B. na rzecz (...) spółka komandytowa w P. kwotę 1.117 zł (tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem opłaty za czynności radcy prawnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt V GC 219/22

UZASADNIENIE

(...) spółka komandytowa w P. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od R. B. kwoty 2.116,01 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając swoje roszczenie powód wskazał, że sprzedał pozwanej miskę wiszącą WC z deską za cenę 1.950 zł, a nadto pozwany miał pokryć koszty transportu w wysokości 166 zł. Kwota łączna miała zostać uiszczona przy odbiorze towaru od kuriera. Towar został pozwanemu dostarczony przez firmę kurierską. Kurier nie pobrał zapłaty od odbiorcy z uwagi na brak adnotacji o pobraniu w treści listu przewozowego. Pozwany nie uiścił ceny także pomimo wezwań do zapłaty ( pozew - karty: 3-5 akt sprawy).

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Radomiu w dniu 11 kwietnia 2022 roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym ( nakaz zapłaty – karta 23 akt sprawy).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu wg norm przepisanych. Wskazał, że wybrał sposób zapłaty należności za towar oraz koszty dostawy – za pobraniem. Kurier w trakcie dostawy przekazał towar i wydał: list przewozowy oraz 2 faktury. Pozwany natomiast przekazał kurierowi wcześnie przygotowaną i odliczoną należność za towar. Kurier przyjął gotówkę, co widział pracownik pozwanego -A. S.. Nieprawidłowe wykonanie umowy dostawy przez firmę spedycyjną nie może powodować negatywnych konsekwencji dla pozwanego, który w takiej sytuacji będzie zmuszony do podwójnej płatności za otrzymany towar ( sprzeciw - karta 27 i verte akt sprawy).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:

R. B. zawarł z (...) spółka komandytowa w P. umowę sprzedaży miski wiszącej WC z deską o wartości 1.950,01 zł, a nadto zobowiązany był do zapłaty kwoty 166 zł tytułem kosztów transportu. Kwoty te miały zostać uiszczone przy odbiorze towaru – „za pobraniem” ( wydruk zamówienia nr 129 – karta 9 oraz faktury: nr (...) – karta 11 i nr (...)-21 – karta 12 akt sprawy).

(...) spółka komandytowa w P. zleciła (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w G. dostawę towaru umieszczonego na pół palecie, przy czym nie została zaznaczona opcja „za pobraniem”. Przesyłka ta została dostarczona 15 czerwca 2021 roku ( list przewozowy nr (...) – karta 10, oświadczenie kuriera K. S. – karta 17, zrzut ekranu ze zleceniem transportowym – karta 84 verte akt sprawy).

W dniu 11 czerwca 2021 roku (...) spółka komandytowa w P. wystawiła R. B. faktury: potwierdzającą sprzedaż miski wiszącej WC z deską za cenę 1.950,01 zł płatną za pobraniem ( faktura nr (...) – karta 11 akt sprawy) oraz koszty dostawy w kwocie 166 ( faktura nr (...) – karta 12 akt sprawy). Faktury został wysłane razem z towarem ( co wynika z faktu ich podpisania przez pozwanego i posiadania ich kopii przez przewoźnika).

W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty kwoty 2.116,01 zł datowane na 21 lutego 2022 roku R. B. oświadczył w piśmie datowanym na 1 marca 2022 roku, że towar zamówił za pobraniem, a warunkiem jego wydania było opłacenie go u kuriera, co wynika z faktury. Wobec czego roszczenia należy kierować do firmy kurierskiej, skoro sprzedający nie otrzymał zapłaty ( pismo – karta 15 akt sprawy).

Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 535 k.c., przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i uiścić cenę. Bezspornym jest, że strony zawarły umowę sprzedaży, a przedmiot tej umowy został pozwanemu wydany. Poza sporem pozostaje także uzgodnienie przez strony sposobu zapłaty – gotówka, za pobraniem. Faktury (za towar i usługę dostawy) wystawione zostały jeszcze przed doręczeniem przedmiotu sprzedaży i wysłane były razem z towarem. Logicznym jest, iż jeśli na dowodzie dostawy zaznaczono, że płatność ma być dokonana za pobraniem, to kurier nie może wydać paczki adresatowi, o ile nie nastąpi wpłata gotówki. Jedynym dowodem zapłaty za paczkę jest wówczas dowód dostawy za pobraniem, bowiem kurier nie może wydać paczki pobraniowej bez pobrania gotówki.. Złożone przez powoda dowód dostawy w postaci listu przewozowego ( karta 10 akt sprawy) nie zawiera żadnego zapisu co do pobrania gotówki, natomiast znajduje się na nich podpis odbiorcy towaru. Jak wskazuje zrzut ekranu dotyczący zlecenia nr (...) nie została zaznaczona opcja „za pobraniem”.

Twierdzenia pozwanego o przekazaniu kurierowi należności Sąd uznał za nie wykazane bowiem – wbrew treści uzasadnienia sprzeciwu od nakazu zapłaty – wskazany przez pozwanego pracownik A. S. – nie widział przyjmowania gotówki przez kuriera. Świadek widział, że pozwany wziął uprzednio odliczoną i odłożoną kwotę na zapłatę za miskę WC i poszedł do kuriera, natomiast samego momentu przekazywania gotówki – świadek nie widział ( zeznania świadka – karta 72 akt sprawy). Fakt, że pozwany wziął gotówkę z kasy celem wydania jej kurierowi nie oznacza, iż przekazał ją kurierowi w sytuacji, gdy ten oświadczył, iż nie ma odnotowanego pobrania w liście przewozowym.

Pozwany potwierdził odbiór przesyłki na dokumencie, w którym nie odnotowano faktu pobrania, a który to dokument stanowi jedyny dowód zapłaty, gdyż kurier pokwitowania nie sporządza. Nie istniały żadne przeszkody do dokonania przez pozwanego adnotacji w treści tego dokumentu o uiszczeniu zapłaty, skoro faktycznie doszło do przekazania gotówki, a pozwany potwierdził swoim podpisem fakt otrzymania tego dokumentu oraz towaru.

Błędem strony powodowej było zlecenie kurierowi przewozu bez zaznaczenia opcji za pobraniem, co wynika ze zrzutu ekranu z konta powodowej spółki utworzonym na portalu przewoźnika oraz listu przewozowego. Jednakże – pomimo te kwestii – Sąd uznał, iż powód sprostał dyspozycji art. 6 k.c. i wykazał zasadność dochodzonego roszczenia. W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Uwzględniając treść art. 6 k.c. trzeba stwierdzić, że do osoby występującej z pozwem należy udowodnienie faktów pozytywnych, które stanowią podstawę powództwa, gdyż z faktów tych wywodzi ona swoje prawo. Do przeciwnika natomiast należy wykazanie okoliczności niweczących to prawo lub uniemożliwiających jego powstanie. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Jednocześnie pozwany nie wykazał, aby dokonał zapłaty, bowiem w liście przewozowym nie odnotowano ani kwoty pobrania, ani faktu przyjęcia gotówki przez kuriera, pomimo że pozwany miał możliwość dokonania takiej adnotacji. Powołany przez pozwanego świadek nie widział przekazania gotówki kurierowi, a z samego faktu, iż pozwany odliczoną kwotę ze sobą wziął idąc po odbiór towaru – nie wynika, że wydał ją kurierowi.

Sąd uznał dowód z zeznań świadka w osobie kuriera za nieprzydatny do wykazania okoliczności powołanych przez pozwanego. Logicznym jest, iż skoro kurier złożył w dniu 16 marca 2022 roku pisemne oświadczenie załączone do pozwu – zezna analogicznie jak w treści tego oświadczenia, ewentualnie – z uwagi na upływ czasu od zdarzenia – potwierdzi fakt sporządzenia tego oświadczenia i jego zgodność z rzeczywistością.

W ocenie Sądu osoba należycie dbająca o swoje interesy – w przypadku zaistnienia rozbieżności pomiędzy treścią umowy zawartej ze sprzedającym w zakresie sposobu zapłaty a treścią dokumentu potwierdzającego odbiór towaru, na którym to dokumencie złożyła swój podpis, winna albo podjąć czynności w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji (np. kontaktując się telefonicznie ze sprzedającym) albo odnotować na liście przewozowym fakt przekazania kurierowi gotówki w określonej kwocie.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.116,01 zł na podstawie art. 535 k.c. W związku z niespełnieniem świadczenia należnego powodowi, które w dacie wniesienia pozwu było wymagalne - pozwany pozostawał w opóźnieniu w zapłacie. Tym samym zobowiązany jest do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie (art. 481 § 1 k.c.). Odsetki ustawowe za opóźnienie należą się - między innymi - wówczas gdy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania pieniężnego i przysługują wierzycielowi bez potrzeby wykazywania jakiejkolwiek szkody i bez względu na winę dłużnika (art. 481 § 1 k.c.)

Przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. statuuje podstawowe zasady rozstrzygania o kosztach procesu:

- zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca (merytorycznie albo formalnie i niezależnie od tego, czy ponosi winę w prowadzeniu procesu) zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu,

- zasadą kosztów celowych (niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony).

W tym zakresie należy ustalić, czy czynność wywołująca koszty była obiektywnie wymagana dla realizacji praw strony, czy i w jakiej wysokości poniesione koszty stanowiły konieczny wydatek. Termin "koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i obrony" nie jest precyzyjny. Celowość kosztów ustawodawca łączy z czynnością dochodzenia praw (przez stronę powodową) i celowej obrony (przez stronę pozwaną). Jakkolwiek pojęcie "niezbędności" podlega ocenie sądu, to jednak kosztów wymienionych w art. 98 nie można uznać za zbędne. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć więc wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania (względnie Skarb Państwa) w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez powoda, który spór wygrał Sąd uznał: opłatę od pozwu w kwocie 200 zł, opłatę za czynności radcy prawnego, ustaloną na podstawie § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1804) - 900 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Opłatę za czynności radcy prawnego Sąd ustalił na poziomie stawek minimalnych. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w sprawie, w której wskazane okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika powoda pozostawała na przeciętnym poziomie.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie powołanych przepisów oraz art. 98 § 1 ¹ k.p.c. obciążając pozwanego, która spór przegrał obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda poniesionych przez niego kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.