Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 04 marca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Przysusze I Wydział Cywilny

w składzie następującym :

Przewodniczący: SSR Anna Owczarek

Protokolant: Paulina Sosnowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2025 roku w P.

sprawy z powództwa: (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G.

przeciwko: K. Z.

o zapłatę

I.  zasądza od K. Z. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 7.433,40 zł (siedem tysięcy czterysta trzydzieści trzy złote 40/100) wraz z:

a)  liczonymi od kwoty 4.964,74 zł (cztery tysiące dziewięćset sześćdziesiąt cztery złote 74/100) odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych od dnia 06 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty,

b)  liczonymi od kwoty 2.521,47 zł (dwa tysiące pięćset dwadzieścia jeden złotych 47/100) odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 06 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od K. Z. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 2.239,14 zł (dwa tysiące dwieście trzydzieści dziewięć złotych 14/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.800,00 zł (tysiąc osiemset złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 170/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 04 marca 2025 roku

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności pozwem złożonym w dniu 06 sierpnia 2024 roku (data stempla pocztowego) wniósł o zasądzenie od pozwanej K. Z. kwoty 7.433,40 zł. wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych liczonymi od kwoty 4.964,74zł. od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2.521,47zł. od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje żądanie powód wyjaśnił, że podstawą dochodzonego roszczenia jest umowa pożyczki nr (...) z dnia 03 listopada 2020 roku zawarta przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym, który umową cesji z dnia 21 września 2020 roku dokonał na rzecz powoda przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanej. W związku z tym, że pozwana nie wywiązywała się z warunków umowy poprzez niedokonywanie spłaty pożyczki zgodnie z ustaleniami w umowie, umowa została wypowiedziana i stała się wymagalna z dniem 23 maja 2022 roku.

W dalszej części uzasadnienia powód wyjaśnia, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się kwota niespłaconej pożyczki w wysokości 4.964,74zł, kwota niespłaconych odsetek umownych za faktyczny okres kredytowania wynikający z harmonogramu umowy pożyczki, w wysokości 10 % w skali roku tj. 123,77zł. kwota niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie w spłacie kwoty kapitałowej zaległych rat liczonych od dnia wymagalności poszczególnych rat do dnia wypowiedzenia umowy w wysokości 21,86 zł. oraz kwota niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie naliczanych od dnia 23 maja 2022 roku do sporządzenia pozwu w wysokości 2.323,03zł. (pozew – k. 4).

Sąd Rejonowy w Przysusze I Wydział Cywilny nakazem zapłaty wydanym w dniu 28 sierpnia 2024 roku w sprawie I Nc 293/24 uwzględnił w całości powództwo. (nakaz zapłaty – k. 52).

Pozwana K. Z. w dniu 28 października 2024 roku (data prezentaty Sądu) złożyła sprzeciw od ww. orzeczenia, w którym zaskarżyła nakaz zapłaty w całości oraz wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwana podniosła szereg zarzutów, w tym w szczególności zarzut braku posiadania po stronie powoda legitymacji procesowej, nieważność umowy cesji zawartej między zbywcą i powodem w celu obejścia prawa i z naruszeniem przepisów ustawy, nieważność umowy pożyczki z uwagi na brak umocowania po stronie powoda do zawarcia umowy z pozwaną oraz stosowania przez pożyczkodawcę w umowie pożyczki klauzul abuzywnych w zakresie zastrzeżenia odsetkowych i pozaodsetkowych kosztów pożyczki. Pozwana kwestionuje by doszło do wypłaty środków z powołanej umowy pożyczki i by umowa został skutecznie wypowiedziana przez powoda. (sprzeciw – k. 53 – 56).

Strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, aż do momentu zamknięcia rozprawy.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 03 listopada 2020 roku K. Z. zawarła z (...) Sp z o.o.
z siedzibą w G. umowę pożyczki nr (...), na podstawie której pożyczkodawca zobowiązał się do wypłaty pożyczkobiorcy kwoty 9.246,50 zł. Pożyczkodawca miał obowiązek wypłacić kwotę pożyczki zgodnie z dyspozycją uruchomienia pożyczki dokonaną przez pozwaną tj. kwotę 3844,00zł. na rachunek bankowy pożyczkobiorcy o nr (...) i pozostałą część kwoty na rachunek bankowy pożyczkobiorcy o nr (...).

W związku z zawartą umową pożyczki pożyczkobiorca zobowiązany był do zapłaty pożyczkodawcy prowizji w wysokości 4.446,50zł. i odsetek w wysokości 892,34 zł.

(dowód: umowa, wniosek i dyspozycja uruchomienia pożyczki –k.22-28 oraz potwierdzenie transakcji – k. 29)

K. Z. miała obowiązek dokonać spłaty wszelkich należności wynikających z umowy pożyczki najpóźniej w dniu spłaty pożyczki, tj. 01.06.2023r. W przypadku opóźnienia w spłacie zadłużenia pożyczkodawca był uprawniony do naliczania odsetek maksymalnych za opóźnienie. W umowie zastrzeżono również, że w przypadku, gdy pożyczkobiorca opóźnia się ze spłatą kwoty odpowiadającej wysokości co najmniej 1 raty pożyczki, po uprzednim bezskutecznym podjęciu przez pożyczkodawcę co najmniej jednej czynności windykacyjnej pożyczkobiorca zobowiązany będzie do zwrotu niespłaconej części pożyczki wraz z odsetkami w terminie trzech dni od doręczenia pożyczkobiorcy listem poleconym oświadczenia pożyczkodawcy o rozwiązaniu umowy.

W dniu 21 września 2020 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. zawarła z (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Sekurytyzacyjnym z siedzibą w G. umowę cesji wierzytelności, na podstawie której dokonał przelewu m.in. wierzytelności przysługującej względem K. Z. wynikającej z umowy pożyczki nr (...). Na wyciągu z listy wierzytelności do w/w Aktu cesji zostały wskazane dane pozwanej, numer umowy pożyczki, kwota do zwrotu. (dowód: umowa cesji – k. 33 – 47, wyciag z listy wierzytelności -k 48-49)).

K. Z. do dnia wyrokowania na poczet swojego zadłużenia dokonała wpłat w łącznej wysokości 4.944,00 zł, która została zaliczone przez powoda na poczet należności głównej i odsetek.

Pozwana nie wywiązywała się z umowy i nie dokonała spłat rat pożyczki w umówionych terminach, w związku z czym umowa pożyczki została wypowiedziana co skutkowało postawieniem pozostałej do spłaty kwoty pożyczki wraz z niespłaconymi odsetkami w stan zadłużenia przeterminowanego. W dniu 17 maja 2022 roku powód wypowiedział pozwanej umowę pożyczki nr (...). Pozwana odebrała osobiście doręczone jej listem poleconym wezwanie do zapłaty należności wynikających z przedmiotowej umowy w dniu 20 maja 2022r.

(dowód: oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki , potwierdzenie odbioru- k 30-32)

Sąd ustalił powyższe okoliczności faktyczne na podstawie powołanych dokumentów, co do których Sąd nie miał żadnych wątpliwości. W ocenie Sądu przedstawione przez powoda dokumenty stanowią skuteczny dowód zawarcia przez pozwaną przedmiotowej umowy pożyczki, jak również cesji wierzytelności. Zdaniem Sądu dokumenty te korespondują ze sobą, a pozwana poza ogólnym zaprzeczeniem zasadności dochodzonego roszczenia i podniesieniem szeregu zarzutów nie poparła swoich twierdzeń i zarzutów jakimikolwiek dowodami.

Wskazać należy, że skoro pozwana kwestionowała fakt zawarcia ważnej umowy pożyczki to w świetle przedstawionych przez powoda dowodów, w ocenie Sądu to pozwana powinna była udowodnić przeciwne fakty, z których wywodzi dla siebie korzystne skutki prawnej (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.). Przedłożona przez powoda do akt sprawy umowa pożyczki była sporządzona w formie pisemnej -własnoręcznie podpisana przez pozwaną i pełnomocnika reprezentującego powoda.

Sąd dał wiarę również złożonym przez powoda kserokopią, czy wydrukom dokumentów. W orzecznictwie i doktrynie panuje ugruntowany pogląd, co do tego, że niepodpisane wydruki komputerowe, czy kserokopie mogą stanowić zgodnie z art. 309 k.p.c. dowód w sprawie. Z treści przepisu art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także z innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile są one nośnikami informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich wykorzystanie nie pozostaje
w sprzeczności z przepisami prawa. (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 roku w sprawie sygn. I ACa 823/15, LEX nr 2004486)

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Podstawę dochodzonego roszczenia stanowi umowa pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku
o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2024 roku poz. 1497) – dalej: u.k.k. - przez umowę
o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca
w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 2 pkt 1) u.k.k. przez umowę o kredyt konsumencki uważa się
w szczególności m.in. umowę pożyczki.

Mając na uwadze powyższe oraz przyjęty stan faktyczny stwierdzić należy, że pożyczkodawca na podstawie zawartej w dniu 03 listopada 2020 roku umowy pożyczki udostępnił pozwanej kwotę pożyczki którą pozwana miała obowiązek zwrócić do dnia 01.06.2023 roku a czego nie uczyniła. Przedłożony przez powoda wyciąg z listy wierzytelności nr 5 do umowy sprzedaży wierzytelności przyszłych w ramach procesu sekurytyzacji z dnia 21.09.2020 roku. zawiera wszystkie niezbędne dane konieczne do prawidłowej identyfikacji wierzytelności, które przy łącznej analizie pozostałych załączonych do akt dokumentów, w sposób dostateczny indywidualizują przedmiotową wierzytelność. Ponadto treść umowy cesji, w części ujawnionej przez powoda, obejmuje wystarczające do oceny skuteczności tej umowy informacje. Godzi się przypomnieć, że zgodnie z dyspozycją art. 509 §1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. Jest to jedynie zmiana podmiotowa stosunku zobowiązaniowego. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy przelewu, wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami. Ewentualny brak zawiadomienia dłużnika o dokonanej cesji w żaden sposób nie wpływa na jej skutki. Całość powyższych rozważań prowadzi do wniosku, iż strona powodowa wykazała swoją legitymację procesową.

Pozwana zakwestionowała, że zawarła ważną umowę pożyczki z uwagi na brak umocowania osoby podpisanej pod umową pożyczki w imieniu mocodawcy. Niewątpliwie czynności związane z zawarciem umowy pożyczki zostały dokonane przez ,,pośrednika kredytowego’’. Zgodnie z definicją zawarta w art. 5 pkt 3 ustawy o kredycie konsumenckim , pośrednikiem kredytowym jest przedsiębiorca w rozumieniu k.c., inny niż kredytodawca, który w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej uzyskuje korzyści majątkowe, w szczególności wynagrodzenie od konsumenta , dokonując czynności faktycznych lub prawnych związanych z przygotowaniem, ofertowaniem lub zawieraniem umowy o kredyt. Powód nie przedstawił dowodu potwierdzającego istnienie umocowania pośrednika kredytowego przy zawieraniu umowy pożyczki. Podnieść należy, że skutkiem braku umocowania pośrednika kredytowego będącego pełnomocnikiem powoda przy zawieraniu umowy pożyczki nie jest nieważność tej umowy, a jej bezskuteczność zawieszona. Powodowi jako osobie reprezentowanej przysługiwało uprawnienie kształtujące do potwierdzenia umowy lub odmowy jej potwierdzenia. Potwierdzenie może nastąpić zasadniczo w dowolnej formie (wyjątek przyjmuje się dla sytuacji opisanej w art. 63 §2 k.c.), w sposób wyraźny lub dorozumiany ( art. 60 k.c.). Zdaniem tut. Sądu powód jednoznacznie dokonał potwierdzenia umowy pożyczki przez wytoczenie powództwa o zapłatę obejmującego żądanie zwrotu pożyczki, a więc wykonania zobowiązania pozwanej wynikającego z umowy (art. 353 §1 k.c. w zw. z art. 720 §1 k.c.) Doręczenie pozwanej odpisu pozwu i tym samym potwierdzenie umowy zawartej w imieniu powoda przez pośrednika kredytowego spowodowało, że uchylony został stan bezskuteczności zawieszonej. (zob. podobnie uzasadnienie do wyroku SO w Poznaniu z dnia 23 marca 2020 roku w sprawie sygn. XV Ca 125/20). Pozwana nie przedstawiła na powoływane przez siebie twierdzenia i zarzuty w tym zakresie żadnych dowodów.

Pozwana podniosła nadto zarzut abuzywności zapisów umowy dotyczący ustalonej
w umowie kwoty prowizji i wysokości odsetek. Zgodnie z art. 385 ¹ §1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W ocenie Sądu prowizję należy zaliczyć do głównych świadczeń stron, gdyż stanowi wynagrodzenie pożyczkodawcy z tytułu udzielonej pożyczki. Wysokość prowizji w przedmiotowej umowie została sformułowana w sposób jednoznaczny. Przez pojęcie jednoznaczności należy rozumieć brak wątpliwości co do znaczenia postanowień umowy, a stan taki jest osiągnięty, gdy interpretacja nie umożliwia nadaniu postanowieniu różnych znaczeń. (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 29 marca 2017 roku w sprawie sygn. I ACa 1233/16, LEX nr 2287417). Wysokość prowizji w niniejszej umowie została oznaczona wprost. Pozwana nie powinna mieć żadnych wątpliwości, co do ustalenia wysokości należnej powodowi prowizji. Ponadto ustalona w umowie wysokość prowizji zgodna jest z art. 36a u.k.k. w brzmieniu obowiązującym z dnia zawarcia umowy pożyczki.

Odnosząc się z kolei do abuzywności zapisów dotyczących należnych powodowi odsetek, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c. uznanie konkretnej klauzuli umownej za niedozwolone postanowienie umowne wymaga stwierdzenia łącznego wystąpienia obu wymienionych przesłanek, tj. "sprzeczności z dobrymi obyczajami", jak i "rażącego naruszenia interesów konsumenta. (zob. wyrok SN z dnia 29 sierpnia 2013 roku w sprawie sygn. I CSK 660/12, Lex 1408133). Istotą dobrych obyczajów jest szeroko rozumiany szacunek dla drugiego człowieka. W stosunkach z konsumentami powinien wyrażać się on informowaniem o wynikających z umowy uprawnieniach, niewykorzystywaniem uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty przy zawieraniu umowy i jej realizacji, rzetelnym traktowaniu konsumenta jako równorzędnego partnera umowy. Naruszenie interesów konsumenta wynikające z niedozwolonego postanowienia musi być zarazem rażące, a więc szczególnie doniosłe. (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2011 roku w sprawie sygn. VI ACa 262/2011, Lex 951724). W ocenie Sądu zapisy umowy dotyczące wysokości odsetek kapitałowych, czy odsetek za opóźnienie w spłacie zobowiązania, nie są sprzeczne z dobrymi obyczajami, jak również nie naruszają rażąco interesów konsumenta, gdyż pożyczkodawca ustalił ich wysokość w dopuszczalnych przepisami prawa granicach. Wysokość ta odpowiada wysokości odsetek maksymalnych uregulowanych w art. 359 k.c. i maksymalnych za opóźnienie uregulowanych w art. 481 k.c.

Wszelkie pozostałe podnoszone przez pozwaną zarzuty w niniejszej sprawie,
w świetle przedstawionych przez powoda dowodów, przyjętego przez Sąd stanu faktycznego oraz brak jakiejkolwiek inicjatywny dowodowej ze strony pozwanej, należało zdaniem Sądu ocenić jako bezpodstawne. Podkreślić w tym miejscu należy, że pozwana uzyskała korzyść majątkową z tytułu zawartej umowy. Pozwana własnoręcznie podpisała umowę pożyczki, a także dyspozycje uruchamiania pożyczki i zgodę na potrącenia z wynagrodzenia.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał powództwo za uzasadnione w całości i orzekła jak w pkt I wyroku.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na zasądzone od pozwanej na rzecz powoda koszty procesu złożyły się: uiszczona opłata sądowa od pozwu w kwocie 400,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800,00 zł, kwota 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota 22,14 zł brutto tytułem poniesionych kosztów związanych z poświadczeniem notarialnym odpisu dokumentu.