Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 października 2025 roku

Sąd Apelacyjny w Lublinie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący	SSA Jerzy Nawrocki
Protokolant	starszy sekretarz sądowy Agnieszka Pawlikowska

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 roku w Lublinie na rozprawie

sprawy z powództwa B. P. i W. P.

przeciwko Syndykowi Masy Upadłości (...) Bank spółki akcyjnej w W.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego

na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 maja 2023 roku, sygn. akt (...)

I.  zmienia w całości zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1.  pozbawia wykonalności tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym przez Sąd Rejonowy L. z dnia 11 czerwca 2015 roku w sprawie (...) (...), zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 29 lipca 2015 roku, w części co do kwoty 135 254,13 (sto trzydzieści pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt cztery złote 13/100) zł;

2.  w pozostałej części powództwo oddala;

3.  kosztami procesu w całości obciąża pozwanego;

II.  w pozostałej części apelację oddala;

III.  kosztami procesu poniesionymi przez powodów w postępowaniu odwoławczym w całości obciąża pozwanego;

IV.  pozostawia szczegółowe wyliczenie kosztów procesu poniesionych przez powodów przed sądem pierwszej i drugiej instancji referendarzowi sądowemu Sądu Okręgowego w S..

I A Ca 1258/23

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 maja 2023 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił powództwo W. P. i B. P. przeciwko (...) Bankowi S.A. w W. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego i zasądził od powodów na rzecz pozwanego tytułem zwrotu kosztów procesu 10 800 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Powodowie po ostatecznym sprecyzowaniu żądania wnosili o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w zakresie kwoty pozostałej do wyegzekwowania, to jest 137 829,18 złotych, a także o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Pozwany podtrzymywał dotychczasowe stanowisko w sprawie (protokół rozprawy, karta 501-501 v.).

Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 17 czerwca 2008 roku powodowie zawarli z (...) Bankiem SA w (...) Oddział w Ł. umowę kredytu indeksowanego do CHF o numerze (...), zaś kwota udzielonego kredytu wynosiła 137132,79 złotych.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 11 czerwca 2015 roku w sprawie(...) (...) Sąd Rejonowy L. nakazał B. P. i W. P. w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu solidarnie zapłacić powodowi kwotę łączną 256 396,99 złotych, z odsetkami i kosztami postepowania.

Pozwani nie wnieśli zarzutów i nakaz zapłaty nie został zaskarżony w ustawowym terminie i uprawomocnił się.

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy L. nadal nakazowi zapłaty z dnia 11 czerwca 2015 roku wydanemu w sprawie (...) (...) klauzulę wykonalności.

Na skutek wniosku wierzyciela z dnia 17 sierpnia 2016 roku komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w M. wszczął postępowanie egzekucyjne pod sygn. KM(...) w celu wyegzekwowania należności objętych powyższym tytułem. Wg stanu na dzień 21 października 2022 roku od powodów wyegzekwowano kwotę 229 224,75 złotych, zaś do zapłaty pozostawała kwota 137 829,18 złotych.

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2020r., wydanym w sprawie (...) (...)Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa B. P. i W. P. przeciwko (...) Bankowi SA w W. ustalił, że umowa kredytu hipotecznego numer (...) indeksowanego do CHF zawarta w dniu 17 czerwca 2008 roku przez W. P. i B. P. z (...) Bank Spółką Akcyjną Dom Bank (...) Oddział w Ł. z siedzibą w K. będącego poprzednikiem prawnym (...) Bank Spółki Akcyjnej w W., jest nieważna (pkt I).

Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 20 września 2022 roku wydanym w sprawie (...) (...)oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. wydanego w sprawie (...) (...). Wyrok ustalający nieważność umowy kredytowej na podstawie, której wydano nakaz zapłaty uprawomocnił się.

W sprawie niniejszej postanowieniem wydanym w dniu 5 sierpnia 2022 roku w ramach postępowania zabezpieczającego Sąd zabezpieczył roszczenie powodów poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sadowego przy Sądzie Rejonowym w M. M. D. w sprawie o sygnaturze akt Km (...) prowadzonej z wniosku wierzyciela (...) Bank S.A. w W. przeciwko dłużnikom B. P. i W. P..

Decyzją z dnia 29 września 2022 roku Bankowy Fundusz Gwarancyjny wszczął przymusową restrukturyzację wobec (...) Bank S.A. z siedzibą w W..

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyroku Sądu Okręgowego w W. (karta 22-22 v.), nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy L. (karta 46), wniosku egzekucyjnego (karta 47), postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności (karta 115), umowy kredytu hipotecznego (karta 128-139), rozliczenia kredytu przed i po wypowiedzeniu (karta 213-278, 279-283), decyzji (...) (karta 397-407), informacji o stanie sprawy KM (...) (karta 419), wyroku Sądu Apelacyjnego w W. w sprawie (...) (...) (karta 427).

Sąd Okręgowy oddalił powództwo w całości motywując, że zgodnie z art. 840 § 1 k.p.c. dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia jeżeli po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może oprzeć powództwo także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, na zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zgłoszenie tego zarzutu w sprawie było z mocy ustawy niedopuszczalne, a także na zarzucie potrącenia.

Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wskazał również, że stosownie do art. 366 k.p.c. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Do nakazów zapłaty, w myśl art. 353 ² k.p.c., stosuje się natomiast odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej.

W sprawie niniejszej okolicznością bezsporną był fakt, że wobec niezaskarżenia przez powodów nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, nakaz uprawomocnił się, co skutkowało nadaniem mu klauzuli wykonalności, a następnie wszczęciem egzekucji przeciwko powodom.

Powodowie stali na stanowisku, że skoro Sąd Okręgowy w W. prawomocnie ustalił po wydaniu nakazu zapłaty nieważność umowy kredytu hipotecznego zawartej pomiędzy stronami, to tytuł wykonawczy wydany w oparciu o powyższą umowę należy pozbawić wykonalności w całości. Sąd stwierdził jednocześnie, że oceny nieważności umowy kredytowej dokonał Sądu Okręgowego w W. i w tym zakresie nie zachodzi potrzeba ponownego przytaczania stanowiska Sądu, który uwzględnił powództwo o ustalenie nieważności umowy kredytowej.

W ocenie Sądu Okręgowego argumentacja powodów zaprezentowana w tej sprawie stanowiła powtórzenie argumentacji przemawiającej za nieważnością umowy kredytu i tylko z tego tytułu, według powodów, miałyby ona doprowadzić do pozbawienia, opartego na nieważnej umowie, tytułu wykonawczego wykonalności.

Sąd Okręgowy uznał, że powództwo opozycyjne nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądowym. Nie jest ono nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, które umożliwiałoby zmianę co do istoty uprzednio wydanego, prawomocnego nakazu zapłaty, stanowiącego tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Do tego zaś w istocie zmierzali powodowie podnosząc argument nieważności umowy kredytowej.

W ocenie Sądu Okręgowego powodowie mogli zakwestionować ważność umowy kredytowej w zarzutach od nakazu zapłaty w 2015r., czego nie uczynili.

Natomiast wyrok Sądu Okręgowego w W. ustalający nieważność umowy kredytowej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Wyrok ten jest orzeczeniem deklaratoryjnym a nieważność umowy istnieje ex tunc, czyli od momentu jej zawarcia.

Dlatego w ocenie Sądu Okręgowego nie można uznać, że wydanie wyroku ustalającego nieważność umowy kredytowej było zdarzeniem, które jako zaistniałe po powstaniu tytułu wykonawczego, uzasadniało pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty.

Z tych względów uznając, że nakaz zapłaty stanowiący tytuł wykonawczy korzysta z powagi rzeczy osądzonej, podnoszone przez powodów zarzuty uzasadniające w ich ocenie powództwo opozycyjnego oparte na podstawie art. 840 § 1 pkt 1-2 k.p.c., nie mogło zostać uwzględnione.

Powodowie zaskarżyli niniejszy wyrok apelacją zaskarżając go w całości i zarzucali Sądowi Okręgowemu naruszenie:

1) art. 840 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 365 § 1 i art. 366w zw. z art. 353 ² k.p.c. poprzez ich wadliwą wykładnię w zw. z art. 76 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w zw. z art. 19 ust. 1 akapit 2 Traktatu z dnia 7 lutego 1992 r. o Unii Europejskiej poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, iż kwestionowanie uwzględnionej spornym tytułem wykonawczym wierzytelności wynikającej z nieważnej umowy zawartej przez Strony jest niedopuszczalne z perspektywy powagi rzeczy osądzonej i związania prawomocnym nakazem zapłaty, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy prowadzi to do uniemożliwienia konsumentowi skutecznej ochrony przed nieuczciwymi postanowieniami umownymi, której zapewnienie pozostaje obowiązkiem Sądu, niezależnie od uchybienia temu obowiązkowi przez organ wydający tytuł egzekucyjny, zwłaszcza że ten wydany został przez urzędnika niesprawującego wymiaru sprawiedliwości w osobie Referendarza sądowego, a nie przez Sąd;

2) art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie wynikające z przyjęcia, iż ustalenie nieważności umowy kredytu zawartej przez Strony nie jest zdarzeniem, w skutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane, a to z uwagi na deklaratoryjny charakter wyroku ustalającego, w sytuacji gdy tego rodzaju ustalenie w przypadku umów z konsumentami na skutek tzw. eliminacji postanowień niedozwolonych wynika z uprzednio złożonego prawnoksztaltującego oświadczenia konsumentów w tej sprawie złożonego na 7 lat po wydaniu tytułu wykonawczego, a zatem, o ile ustalenie co do nieważności potwierdza zastaną rzeczywistość prawną, to zasadnicza w niej zmiana nastąpiła na długo po wydaniu tytułu i spowodowała wygaśnięcie wierzytelności Banku z tytułu wykonywania umowy (tzw. trwała bezskuteczność);

3) art. 327 ¹ § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprecyzyjnym wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. nieokreśleniu, czy stanowi ją powołany art. 365 § 1 k.p.c. czy też art. 366 k.p.c., co uniemożliwia odtworzenie tej podstawy i wprowadza tym większą niejasność z tej przyczyny, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 listopada 2022 r. o oddaleniu („nieuwzględnieniu") wniosku pozwanego o od-rzucenie pozwu jednoznacznie wskazano, że nie zachodzi przeszkoda procesowa w postaci prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w innym postępowaniu;

4) art. 327 ¹ § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i jednocześnie niedokonanie istotnych ustaleń faktycznych (art. 368 § 11 k.p.c.) polegające na niewyartykułowaniu ustaleń dotyczących podnoszonych przez powodów rozbieżności między kwotą pozostałą wciąż do wyegzekwowania na podstawie informacji udzielonej przez komornika sądowego a kwotą wskazywaną w dokumentach pozwanego wykazujących wysokość zadłużenia powodów, w sytuacji gdy stanowiło to alternatywną, artykułowaną przez powodów podstawę powództwa opozycyjnego w świetle przyjęcia, że mogło dojść do spełnienia świadczenia w większej wysokości aniżeli pozostała rzeczywiście do , spłaty, a więc zobowiązanie wynikające z tytułu mogło wygasnąć w większej wysokości od spłaconej, co w konsekwencji powoduje, że sąd nie rozpoznał sprawy co do jej istoty, przyjmując, bez żadnej podstawy, że między stronami nie ma sporu co do faktów, lecz wyłącznie co do prawa, co skutkowało zignorowaniem podnoszonej przez powodów konieczności poczynienia ustaleń faktycznych w relewantnym zakresie;

5) § 8 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez jego niezastosowanie polegające na przyznaniu pozwanemu kosztów zastępstwa prawnego w wysokości wynikającej z § 2 pkt 7 ww. rozporządzenia, podczas gdy w sprawach egzekucyjnych należna stawka przyznawana jest w wysokości 50% tej stawki i w skutek tego przyznano pozwanemu koszty procesu w połowie ich wysokości nienależnie.

Powodowie wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

a) pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy L. dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie o sygn. akt (...) (...) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności dnia 29 lipca 2015 r. - w takiej części, w jakiej pozostaje on wciąż wykonalny, tzn. do kwoty 137 829,18 złotych, wynikającej z zaświadczenia Komornika;

b) zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty - według złożonego na rozprawie dnia 17 kwietnia 2023 r. spisu kosztów, a na wypadek jego nieuwzględnienia - według norm przepisanych;

c) zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za czas po upływie tygodnia od dnia ogłoszenia orzeczenia bądź doręczenia jego odpisu Pozwanemu do dnia zapłaty.

Pozwany wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów procesu za II instancję.

W ocenie Sądu Apelacyjnego apelacja jest uzasadniona.

Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalone przez Sąd Okręgowy były bezsporne. Spór dotyczył wyłącznie kwestii prawnej, a mianowicie ustalenia czy w świetle bezspornego stanu faktycznego, zachodzą podstawy do uwzględnienia powództwa.

Sąd Okręgowy oddalił powództwo uznając, że nie jest ono uzasadnione co do zasady. Przy czym podstawa prawna rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego nie jest do końca jasna. Z uzasadnienia wyroku nie wynika bowiem wystarczająco jasno czy przyczyną oddalenia powództwa był brak przesłanek z art. 840 § 1 pkt 2 kpc, a mianowicie brak zdarzenia, które miałoby zaistnieć po wydaniu nakazu zapłaty i, które uzasadniałoby żądanie pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego. Czy też fakt, że nakaz zapłaty uprawomocnił się i ma moc wiążącą w rozumieniu art. 365 § 1 kpc w zw. z art. 366 kpc, a w związku z tym wiąże sądy w rozumieniu art. 366 kpc.

Jeżeli chodzi o tę drugą podstawę prawną, to z oczywistych względów nie mogła ona stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej, gdyż istotą powództwa o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego (gdy jest nim orzeczenie sądu), jest kwestionowanie obowiązku wynikającego z prawomocnego rozstrzygnięcia sądu. Zawsze zatem w takich sprawach strona kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu, któremu nadano klauzule wykonalności, a podstawę prawną roszczenia stanowi przepis szczególny jakim jest art. 840 kpc.

Zatem uznać należy, że Sąd Okręgowy oddalił powództwo uznając, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 840 § 1 pkt 2 kpc. W ocenie Sądu I instancji wydanie po powstaniu nakazu zapłaty wyroku ustalającego nieważność umowy kredytowej, na podstawie której Bank wcześniej uzyskał nakaz zapłaty, zaopatrzył go w klauzulę wykonalności i wszczął egzekucję, nie stanowi podstawy do żądania pozbawienia wykonalności takiego tytułu wykonawczego. Powodowie bowiem mogli powoływać się na nieważność umowy kredytowej już w postępowaniu nakazowym, czego nie uczynili doprowadzając do uprawomocnienia się nakazu zapłaty, który korzysta z powagi rzeczy osadzonej.

W ocenie Sądu Okręgowego fakt ustalenia nieważności umowy po wydaniu nakazu zapłaty nie ma w sprawie znaczenia, gdyż zarzut nieważności umowy kredytowej powodowie mogli podnieść już w sprzeciwie od nakazu zapłaty, gdyż nieważność umowy istnieje ex tunc, a więc umowa jest objęta sankcją nieważności od momentu jej zawarcia.

Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić.

Umowa kredytowa zawarta przez powodów nie była bowiem objęta bezwzględną sankcją nieważności od jej zawarcia, lecz sankcją bezskuteczności zawieszonej, która charakteryzuje się tym, że umowa dopóty wiąże strony, dopóki strona jednoznacznie nie zakwestionuje umowy ze względu na zawarte w niej klauzule abuzywne.

Słusznie w apelacji powodowie wskazali, że oświadczenie konsumenta w tym przedmiocie ma charakter konstytutywny, gdyż dopiero po jego złożeniu można zmienić dotychczasową treść umowy wiążącej strony, bądź w przypadku gdy zmiana taka nie jest możliwa - wyeliminować umowę z obrotu stwierdzając jej nieważność. Skoro zaś kwestia ta nie była przedmiotem badania i oceny Sądu wydającego nakaz zapłaty, a była badana dopiero przez Sąd , który ustalił nieważność umowy kredytowej w sprawie wszczętej po wydaniu nakazu zapłaty, uznać należy że fakt złożenia przez powodów oświadczenia żądającego stwierdzenie nieważność umowy kredytowej, a następnie wydanie wyroku ustalającego nieważność umowy kredytowej, stanowiły zdarzenie uzasadniające roszczenie powodów o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 kpc

Można się zgodzić z tezą Sądu Okręgowego, że powodowie mogli złożyć swoje oświadczenie żądające ustalenia umowy wcześniej, chociażby w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Jednakże za daleko idące jest stwierdzenie, że prawo takie utracili nie zgłaszając wówczas tego żądania. Po pierwsze dlatego, że postępowanie nakazowe jest szczególnym rodzajem postepowania, w którym obowiązuje uproszczone reguły procesowe, mające na celu szybkie załatwienie spraw bezspornych. Natomiast kwestionowanie umowy kredytowej ze względu na zawarte w niej klauzule abuzywne należały – w dacie doręczenia nakazu zapłaty powodom , do spraw trudnych, których zasadność rozważano wówczas raczej w pracach teoretycznych, a skrócone terminy do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty nie sprzyjały wdawaniu się w spór przez powodów dotyczący ważności umowy kredytowej ze względu na zawarte w niej klauzule abuzywne. W dacie wydania nakazu zapłaty 11 czerwca 2015r. kwestionowanie przez konsumentów umów kredytowych było przedmiotem rozważań teoretycznych. Dopiero utrwalone dziś na bazie orzecznictwa europejskiego i orzecznictwa krajowego dość jednoznacznie ukształtowane zasady ochrony konsumenta pozwalają na pełną ochronę jego praw i eliminowania naruszeń praw konsumentów przez banki. Z tego punktu widzenia zdecydowanie rygorystyczne podejście Sądu Okręgowego co do uprawnień i obowiązków konsumenta jest sprzeczne z utrwalonym stanowiskiem judykatury i wypracowanymi w orzecznictwie zasadami ochrony praw konsumenta.

Po drugie dlatego, że skoro powodowie takich zarzutów w sprawie nakazowej nie podnosili, nie były one przedmiotem badania Sądu, a w konsekwencji nie korzystają one z waloru powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 366 kc, który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Kwestia nieważności umowy nie była zaś przedmiotem badania sądu w sprawie nakazowej, a w związku z tym uznać należy, że nie została objęta „podstawą sporu stanowiąca przedmiot rozstrzygnięcia” w postępowaniu nakazowym.

Po trzecie, gdyby w pełni podzielić stanowisko Sądu Okręgowego uznać by należało, że po wydaniu nakazu zapłaty uwzględniającego roszczenie Banku o zapłatę, powództwo o ustalenie nieważności umowy kredytowej byłoby niedopuszczalne, a przecież ostatecznie powodowie doprowadzili do wydania wyroku ustalającego nieważność umowy kredytowej już po wydaniu nakazu zapłaty. Sąd Okręgowy zaś w sprawie niniejszej oddalił żądanie pozwanego banku domagającego się odrzucenia pozwu.

Z tych względów Sąd Apelacyjny uznał, że wydanie prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytowej, po wydaniu prawomocnego nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności zasądzającego na rzecz banku od kredytobiorców należność z tytułu tejże umowy, stanowi zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie objęte nakazem zapłaty nie może być egzekwowane w rozumieniu art. 840 § 1 pkt 2 kpc , co uzasadnia - co do samej zasady roszczenie o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzule wykonalności.

Jak wynika z pisma Komornika z dnia 29 września 2025r. tytuł wykonawczy nie został wykonany co do kwoty 135 254,13 zł, na którą składają się niewyegzekwowana należność główna i odsetki (k.7450). Mając na uwadze, że powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego może być uwzględnione jedynie w zakresie w jakim tytuł wykonawczy nie został wykonany Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 kpc i art. 840 § 1 pkt kpc zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy w postaci nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym w dniu 11 czerwca 2015 roku w sprawie (...) (...) przez Sąd Rejonowy L. do kwoty 135 254,13zł.

Ponieważ kwota do której powodowie żądali pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności była wyższa od ustalonej przez Sąd , na podstawie art. 385 kpc Sąd oddalił apelację w pozostałej części.

Na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc Sąd obciążył pozwanego na rzecz powodów kosztami procesu poniesionymi przez powodów w postepowaniu przed Sądem pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym pozostawiając ich szczegółowe rozliczenie referendarzowi sądowemu Sądu Okręgowego w S..