Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2019 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Przemysław Majkowski

Protokolant : sekr. sąd. Joanna Wołczyńska-Kalus

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. w Sieradzu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą
w W.

przeciwko J. S.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego J. S. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 76 426,07 (siedemdziesiąt sześć tysięcy czterysta dwadzieścia sześć 07/100) zł w tym:

a)  kwotę 71 944,59 (siedemdziesiąt jeden dziewięćset czterdzieści cztery 59/100) zł z umownymi odsetkami w wysokości 14 % rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych, od dnia 20 grudnia 2018 roku do dnia zapłaty,

b)  kwotę 4 481,48 (cztery tysiące czterysta osiemdziesiąt jeden 48/100) zł,

2.  zasądza od pozwanego J. S. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 973,00 (dziewięćset siedemdziesiąt trzy) zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 99/19

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 20 grudnia 2018 r. (data wpływu) wniesionym do Sądu Rejonowego- Lublin Zachód w Lublinie pełnomocnik powoda Banku (...) S.A. z siedzibą w W. zwrócił się o wydanie w elektronicznym postępowaniu upominawczym nakazu zapłaty przeciwko J. S., zasądzającego od wymienionego na rzecz powoda kwotę 76.426,07 zł, w tym kwotę 71.944,59 zł, z odsetkami umownymi 14 % rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 20 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty, kwotę 4.481,48 zł oraz kwotę 956 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, (pozew k. 4-8).

Nakazem zapłaty z dnia 25 stycznia 2019 r. w postępowaniu upominawczym wydanym w sprawie VI Nc-e (...) Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanemu J. S. w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacić powodowi kwotę łączną 76.426,07 zł, w tym kwotę 71.944,59 zł, z odsetkami umownymi14 % rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 20 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty, kwotę 4.481,48 zł oraz kwotę 956 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, (postanowienie SR w Lublinie-Zachód w Lublinie k. 9).

W dniu 21 lutego 2019 pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym zwrócił się o oddalenie powództwa jako przedwczesnego, a w przypadku uznania zobowiązania za uzasadnione o rozłożenie na raty, z uwagi na sytuację rodzinną i finansową pozwanego (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 11).

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r. w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 2398030/18 Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny postanowił przekazać sprawę do Sądu Okręgowego w Sieradzu, (postanowienie SR Lublin-Zachód w Lublinie k. 14).

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W dniu 04 listopada 2016 r. pozwany J. S. zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki o numerze (...) na kwotę 95.950,80 zł na okres 60 miesięcy. Systemem spłaty rat pożyczki poza pierwszą ratą były równe raty, w zgodzie z harmonogramem spłaty rat. Oprocentowanie pożyczki było stałe i w dniu udzielenia pożyczki (...) wynosiło 14,19% w skali roku. Ś. zostały pozwanemu przekazane w tym samym dniu, ( dowód: umowa pożyczki k. 49-51, harmonogram spłat pożyczki k. 52-53).

W związku z wystąpieniem opóźnień w terminowym spłacaniu przez pozwanego rat pożyczki, powód wzywał pozwanego do dobrowolnej spłaty zaległych należności i dalszej terminowej spłaty zgodnie z harmonogramem spłat. Wezwania do zapłaty wystosowano do pozwanego m.in. w dniu 27 sierpnia 2018 r. W związku z faktem, iż pozwany nie dokonał spłaty w wyznaczonych terminach oraz w wyznaczonych kwotach, pismem z dnia 24 września 2018 r. powód skierował do pozwanego wypowiedzenie umowy w części dotyczącej warunków spłaty w związku z niedotrzymaniem przez dłużnika warunków udzielenia pożyczki. Ponadto, we wskazanym wypowiedzeniu powód poinformował pozwanego, iż brak wpłaty zaległości w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma, przeterminowanego zadłużenia spowoduje, iż cała należność kapitałowa stanie się niezwłocznie wymagalna wraz z należnymi odsetkami, a Bank poweźmie wszelkie przysługujące mu kroki prawne celem ich odzyskania. Pismem z dnia 14 listopada 2018 r. (...) S.A. z siedzibą w W. ponownie wezwał pozwanego do spłaty, kierując do niego ostateczne wezwanie do zapłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Pomimo wezwania pozwany nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania, (dowód: historia operacji na koncie kredytowym k. 22, kserokopia wypowiedzenia umowy kredytu k. 23-24, kserokopia monitu k. 25, kserokopia wyciągu z ksiąg bankowych k. 27, kserokopia wezwania do zapłaty k. 28-29, wypowiedzenie umowy kredytu k. 55).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Roszczenie powoda znajduje oparcie w art. 720 kodeksu cywilnego oraz w przepisach ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. 2018 poz. 993). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 powołanej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym w myśl ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Z kolei z przepisu art. 5 pkt 8 ustawy wynika, że całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. W myśl zaś art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tą samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i takiej samej jakości. Zgodnie z art. 353 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Pozwany nie kwestionował obowiązku spełnienia dochodzonego od niego roszczenia wynikającego z zawartej umowy pożyczki zarówno co do należności głównej, jak i odsetek. Z przedłożonych przez stronę powodową dokumentów wynika jednoznacznie, że powód wielokrotnie wzywał pozwanego do zapłaty, wielokrotnie próbował kontaktować się z J. S. wskazując na możliwość ugodowego rozwiązania sprawy. Brak w aktach sprawy natomiast dowodu, że pozwany dążył do porozumienia, co sprawiło, iż strony powodowa zmuszona była zaprzestać prób pozasądowego rozwiązania sprawy i wystąpić na drogę sądową. Zasadniczym celem drugiego etapu postępowania po wniesieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym jest zbadanie zasadności podniesionych przez stronę pozwaną twierdzeń, a ciężar dowodu w odniesieniu do twierdzeń podniesionych w treści sprzeciwu od nakazu zapłaty spoczywa na pozwanym. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stosownie zaś do treści art. 3 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis art. 232 k.p.c. stanowi natomiast, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyżej powołane przepisy statuują jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, jaką jest zasada kontradyktoryjności. Zgodnie z jej założeniem ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie, zaś Sąd orzekający nie jest obciążony odpowiedzialnością za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. wyrok SN z dnia 07 października 1998 r., II UN 244/98, OSNP 1999/20/662). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy nie ulegało wątpliwości, że zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, skoro pozwany w sprzeciwie wnosił o oddalenie powództwa, to zgodnie z przytoczonym powyżej stanowiskiem powinien przedstawić okoliczności na poparcie swego stanowiska i je udowodnić. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pozwany swoją obronę ograniczył do oświadczenia, iż wnosi o oddalenie powództwa oraz do stwierdzenia, że dążył do ugodowego załatwienia sprawy i w tym celu zaproponował spłatę zobowiązania w ratach. Problem w tym, iż pozwany w żaden sposób nie wykazał, aby dążył do spłaty zobowiązania w ratach, jak twierdzi, albo w jakikolwiek inny sposób do ugodowego załatwienia sporu.

Zgodnie z art. 354 § 1 k.c. dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu. Z kolei wedle art. 481 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności (§1). Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (§2). Zgodnie z art. 359§2 ¹ k.c. maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów wierzyciel mógł domagać się zasądzenia na jego rzecz dochodzonej pozwem należności, a także odsetek umownych od kwot wskazanych w pozwie. Jego żądnie w całości zasługiwało na uwzględnienie. Z tych względów Sąd zasądził od pozwanego J. S. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 76.426,07 zł w tym kwotę 71.944,59 zł z umownymi odsetkami w wysokości 14 % rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych, od dnia 20 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 4.481,48 zł. Ponadto Sąd zasądził od pozwanego J. S. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 973 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.