Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 maja 2016 r.

Sąd Rejonowy w Radomsku VI Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SR K. F.

Protokolant: sekretarz sądowy Bożena Słaby

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu: 29 grudnia 2015 r., 04 lutego 2016 r. i 24 maja 2016 r.,

przy udziale oskarżyciela publicznego Komendy Powiatowej Policji w R. – A. B.

sprawy W. S. , syna W. i K. z domu N., urodzonego w dniu (...) w R.,

obwinionego o to, że:

w dniu 24 lipca 2015 r. około godziny 18.40 w R. na ulicy (...), jako kierujący pojazdem marki R. (...) nr rej. (...) jadąc w kierunku ulicy (...) podczas manewru wymijania nie zachował bezpiecznej odległości od wymijanego pojazdu, w wyniku czego doprowadził do zderzenia się lusterkami z kierującym pojazdem marki M. nr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o czyn z art. 86 § 1 kw

- orzeka -

1.  obwinionego W. S. w miejsce zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 24 lipca 2015 r., około godziny 18.40, w R. na ulicy (...), jako kierujący pojazdem marki R. (...) nr rej. (...), jadąc w kierunku ulicy (...), podczas manewru wymijania z samochodem marki M. (...) o nr rej. (...), dopuścił się błędu w technice jazdy poprzez niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu wymijanego oraz brak zjazdu na prawo, a także błędu w taktyce jazdy poprzez podjęcie jednocześnie manewru omijania pojazdu znajdującego się po jego prawej stronie oraz wymijania się z pojazdem nadjeżdżającym z kierunku przeciwnego, tj. M. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia się lusterkami z kierującym pojazdem marki M. (...) nr rej. (...), który także dopuścił się błędu w technice jazdy poprzez niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu wymijanego oraz brak zjazdu na prawo, czym obwiniony W. S. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wyczerpał dyspozycję art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 500 (pięćset) złotych;

2.  orzeka wobec obwinionego 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę (...),01 ((...) ) złotych tytułem obowiązku zwrotu wydatków postępowania.

Sygn. akt VI W 360/15

UZASADNIENIE

Ulica (...) w R. jest drogą utwardzaną o nawierzchni asfaltowej, o szerokości 5,45 m. Jest to droga jednojezdniowa z dwoma pasami ruchu bez oznakowania poziomego. Na ul. (...) znajduje się przedszkole, obok którego umieszczone się dwa progi zwalniające, w odległości około 40 metrów od siebie. Droga w tym miejscu znajduje się w obszarze zabudowanym z ograniczeniem prędkości do 20 km/h.

- opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych S. S. z dnia 29.04.2016 r. k. (57 – 70)

-protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz ze szkicem (k. 2 i 3)

W dniu 24 lipca 2015 r. około godziny 18.40 W. S. jechał swoim samochodem marki R. (...) o nr rej. (...) ulicą (...) w R. w kierunku ul. (...). Wraz z nim, jako pasażerka jechała jego żona – J. S.. W tym samym czasie, tą samą ulicą, lecz w przeciwnym kierunku (tj. w kierunku ulicy (...)) jechał samochód marki M. o nr rej. (...), kierowany przez D. K.. Oprócz niego, w samochodzie znajdowała się jego narzeczona P. K., zajmująca miejsce pasażera z przodu, obok kierowcy. O tej porze było jeszcze widno, panowały korzystne warunki atmosferyczne (suche nawierzchnie dróg, dobra widoczność).

- wyjaśnienia W. S. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment od 00:09:19 do 00:25:26; k. 12v – 13 w zw. z nagraniem z rozprawy z dnia 29.12.2015 - k. 40 r. moment 00:25:26)

- zeznania D. K. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment od 00:30:19 do 00:52:04; k. 6 – 7 w zw. z nagraniem z rozprawy z dnia 29.12.2015 - k. 40 r. moment 00:44:59)

- protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz ze szkicem (k. 2 i 3)

Przed pierwszym progiem zwalniającym, patrząc w kierunku ul. (...) (a więc w stronę, w którą jechał W. S.) na prawym poboczu stał zaparkowany pojazd koloru złotego, który swoimi kołami wystawał nieco na jezdnię.

- materiał zdjęciowy (k. 38 i 39)

Kiedy W. S. zaczął zbliżać się do pierwszego dla jego kierunku jazdy progu zwalniającego i do zaparkowanego na prawym poboczu samochodu koloru złotego zauważył, że z przeciwnej strony zbliża się pojazd M.. W. S. kontynuował dalej swoją jazdę i w celu ominięcia zaparkowanego na prawym poboczu pojazdu koloru złotego dojechał do osi jezdni. W tym samym czasie pojazd M. kierowany przez D. K. pokonał próg zwalniający i zamiast maksymalnie zjechać do prawej krawędzi jezdni również poruszał się w obszarze osi jezdni. Na skutek zbliżenia się obu kierowców do środka jezdni, samochody R. oraz M. wymijając się zderzyły się ze sobą lewymi lusterkami. Po kontakcie obu samochodów, W. S. od razu zatrzymał swój pojazd, natomiast W. K. przejechał jeszcze około 30 metrów i zaparkował swoje auto na poboczu, tak by umożliwić innym uczestnikom ruchu drogowego swobodne przemieszczanie. Obaj kierowcy wyszli ze swoich pojazdów i między nimi wywiązała się sprzeczka słowna. W. S. podjął decyzję o wezwaniu Policji. Zarówno on jak i D. K. przystąpili do robienia zdjęć miejsca zdarzenia. W pewnym momencie pojawił się kierowca zaparkowanego na poboczu pojazdu koloru złotego i odjechał nim obawiając się otrzymania mandatu karnego za nieprawidłowe parkowanie.

- zeznania D. K. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment od 00:30:19 do 00:52:04; k. 6 – 7 w zw. z nagraniem z rozprawy z dnia 29.12.2015 - k. 40 r. moment 00:44:59)

- wyjaśnienia W. S. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment od 00:09:19 do 00:25:26; k. 12v – 13 w zw. z nagraniem z rozprawy z dnia 29.12.2015 - k. 40 r. moment 00:25:26)

- zeznania J. S. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment od 00:58:51 do 01:09:49)

- zeznania P. K. (nagranie z rozprawy z dnia 04.02.2016 r. – k. 44 moment od 00:03:02 do 00:24:26)

- protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz ze szkicem (k. 2 i 3)

- k. 15 materiał zdjęciowy – 3 szt.

- płyta CD z materiałem zdjęciowym (k. 28)

- materiał zdjęciowy (k. 38 i 39)

- opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych S. S. z dnia 29.04.2016 r. k. (57 – 70)

Przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze Policji przystąpili do zabezpieczenia śladów, kontrolowania trzeźwości obu kierowców i wykonywania innych czynności procesowych. D. K. przyjął mandat karny kredytowany. W. S. odmówił przyjęcia mandatu.

- notatki urzędowe (k. 1)

- protokoły badania stanu trzeźwości (k. 4 i 5 )

- zeznania D. K. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment od 00:30:19 do 00:52:04; k. 6 – 7 w zw. z nagraniem z rozprawy z dnia 29.12.2015 - k. 40 r. moment 00:44:59)

Na skutek kontaktu obu pojazdów samochód marki R. uległ uszkodzeniu w postaci rozbicia lusterka lewego oraz uszkodzenia jego obudowy. Samochód marki M. uległ natomiast uszkodzeniom w postaci zarysowania obudowy lusterka lewego zewnętrznego oraz zarysowania drzwi tylnych lewych w okolicach klamki.

- protokoły oględzin pojazdów samochodowych (k. 10 i 11)

- płyta CD z materiałem zdjęciowym (k. 28)

Obwiniony W. S. ma 54 lata, legitymuje się wykształceniem średnim technicznym, z zawodu jest technikiem – mechanikiem samochodowym, nie posiada nikogo na utrzymaniu, jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej i samochodu osobowego marki R. (...), współpracuje przy działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonkę, z której osiąga dochód około 2.000 zł miesięcznie, jest osobą nie karaną.

- oświadczenie W. S. (nagranie z rozprawy z dnia 29.12.2015 r. – k. 40 moment 00:04:08

Zarówno na etapie czynności wyjaśniających jak i postępowania jurysdykcyjnego W. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Obwiniony wyjaśnił, iż pojazd M. jechał ze znaczną prędkością i w ogóle nie zwalniał przy pokonywaniu progów. Samochód kierowany przez D. K. miał nagle gwałtownie zbliżyć się do jego pojazdu, na co obwiniony zareagował skrętem w prawo w celu bezpiecznego wyminięcia pojazdu. Sam W. S. miał cały czas poruszać się blisko prawej krawędzi jezdni i w jego ocenie pojazd M. miał wystarczająco miejsca by bezpiecznie go wyminąć. Obwiniony zwrócił również uwagę, że jego lusterko całkowicie odpadło od samochodu, natomiast lusterko M. miało jedynie zarysowaną obudowę, co ma uwidocznić, że M. poruszał się ze znacznie większą prędkością niż jego pojazd. Ponadto obwiniony zatrzymał się swoim autem bezpośrednio po uderzeniu, natomiast D. K. siłą rozpędu miał przejechać jeszcze 30 metrów i dopiero wtedy się zatrzymać.

Sąd Rejonowy dokonała następującej oceny zebranego materiału dowodowego:

Zgromadzony w sprawie nieosobowy materiał dowodowy tj. notatki urzędowe, protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz ze szkicem, protokoły badania stanu trzeźwości, protokoły oględzin pojazdów samochodowych, materiał zdjęciowy – 3 szt., wyrok nakazowy wydany w sprawie VI W 360/15 w dniu 12.10.2015 r., płyta CD z materiałem zdjęciowym, materiał zdjęciowy, nie był w toku postępowania podważany i Sąd również nie znalazł żadnych podstaw, by kwestionować jego wiarygodność.

Wbrew twierdzeniom podniesionym przez obwinionego, Sąd uznał opinię biegłego S. S. (2) za pełnowartościowy dowód w sprawie. Została ona wydana z wykorzystaniem przez biegłego wiadomości specjalnych i wsparta doświadczeniem w zakresie posiadanej specjalności. Wnioski i konkluzje wysunięte przez biegłego są jasne, kategoryczne, brak w nich wewnętrznych sprzeczności. Ponadto zostały one sformułowane nie tylko na podstawie akt niniejszej sprawy, ale także po osobistych oględzinach miejsca zdarzenia drogowego. Założenia przyjęte przez biegłego znajdują pełne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Biegły w zrozumiały i logiczny sposób przedstawił tok swojego wnioskowania i Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw by zakwestionować wiarygodność przedmiotowej opinii. W ocenie Sądu przedmiotowa opinia jest jasna, pełna, wewnętrznie niesprzeczna oraz logicznie uargumentowana.

Oceniając osobowy materiał dowodowy, Sąd uznał zeznania złożone przez świadków D. K. i P. K. za wiarygodne w części. Sąd nie dał wiary zeznaniom w/w świadków w zakresie, w jakim oceniali prędkość pojazdu w którym się poruszali. W ocenie Sądu, jeżeli D. K. faktycznie prowadziłby pojazd z prędkością administracyjnie dopuszczalną, tj. 20 km/h, zdążyłby zareagować na zjechanie pojazdu R. w kierunku osi jezdni i wykonać manewr obronny w postaci skierowania swojego samochodu w prawą stronę i bezkolizyjnie wyminąć pojazd obwinionego. W pozostałym zakresie Sąd uznał twierdzenia w/w świadków za prawdziwe. Ich depozycje są ze sobą spójne i wzajemnie się uzupełniają. Korespondują też ze zgromadzonym w sprawie nieosobowym materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z protokołem oględzin miejsca zdarzenia wraz ze szkicem, protokołem oględzin pojazdów samochodowych i materiałem zdjęciowym uzyskanym zarówno od D. K. jak i od obwinionego oraz oskarżyciela publicznego. Ujawnione na miejscu rozsypane drobne elementy pochodzące od uczestniczących w kolizji samochodów uprawdopodobniają zjechanie pojazdu R. w stronę środka jezdni. Także ułożenie pojazdu obwinionego, który jak twierdzi zatrzymał się bezpośrednio po zderzeniu obu aut wskazuje, że obwiniony „wracał” do swojej krawędzi jezdni, po tym jak poruszał się w obrębie jej osi (maska pojazdu obwinionego jest skierowana nieco w stronę prawego dla jego kierunku jazdy pobocza drogi, co jest to uwidocznione zarówno na zdjęciach dostarczonych przez D. K. jak i tych wykonanych przez funkcjonariuszy Policji). Ponadto warto wskazać, iż D. K. podczas przesłuchania na etapie czynności wyjaśniających zeznał: „zdaję sobie sprawę, że obydwoje powinniśmy podczas manewru wymijania zjechać najbliżej prawej krawędzi jezdni...”. Tym samym D. K. przyznał niejako, że sam miał możliwość jeszcze bardziej zbliżyć się do swojej krawędzi jezdni, czego nie uczynił. W efekcie przyjął nałożony na niego mandat karny kredytowany uznając jego zasadność. W ocenie Sądu świadczy to uczciwości w/w osoby, a równocześnie stawia go w przedmiotowej sprawie w roli bezstronnego i wiarygodnego świadka. Nie miał on albowiem żadnego interesu w tym, aby nieprawdziwie przedstawiać okoliczności zdarzenia na niekorzyść obwinionego. Treść jego zeznań nie miała przecież już żadnego wpływu na zakres jego odpowiedzialności, a obwiniony jest dla niego osobą obcą. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że ta część depozycji zarówno D. K. jak i P. K. może z powodzeniem służyć ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i wspierać wiarygodność innych nieosobowych źródeł dowodowych.

Dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień obwinionego i zeznań jego żony J. S., Sąd uznał ich wiarygodność w części. Sąd dał wiarę depozycjom w/w osób w zakresie, w jakim potwierdzili fakt uczestniczenia w kolizji drogowej i w jakim zrelacjonowali to co działo się bezpośrednio po niej. Sąd nie dał jednak wiary depozycjom W. S. i J. w S. w części, w której opisywali dokładny ruch swojego pojazdu i pojazdu należącego do D. K.. W tym zakresie zeznania J. S. i wyjaśnienia W. S. są chwiejne i nie znajdują potwierdzenia w nieosobowych źródłach dowodowych. Niemożliwym jest albowiem, tak jak twierdzą w/w osoby, aby przemieszczali się samochodem R. bezpośrednio przy prawej krawędzi jezdni, gdyż wtedy wjechaliby w zaparkowany na prawym poboczu (a wystającym nieco na jezdnię) pojazd koloru złotego. Aby dojechać i pokonać umieszczony na wysokości przedszkola próg zwalniający, W. S. był zmuszony ominąć zaparkowany przed nim pojazd koloru złotego, czego obiektywnie nie dało się zrobić bez zjechania nieco w kierunku osi jezdni. Także ujawnione na miejscu zdarzenia drobne rozsypane elementy wykluczają, by do kontaktu obu pojazdów doszło na pasie ruchu zajmowanym przez W. S. (w przeważającej części zajmują one obszar osi jezdni oraz pas ruchu po którym przemieszczał się pojazd M.). Maska pojazdu R. zatrzymanego bezpośrednio po kolizji jest skierowana tak, że wskazuje iż W. S. wcześniej przemieszczał się w obszarze środka jezdni a nie jej prawej krawędzi. Ponadto wyjaśnienia obwinionego i zeznania jego małżonki są ze sobą niespójne i sprzeczne ze sobą. Według obwinionego, w momencie zbliżenia się pojazdu M. wykonał on nagły manewr „uciekając” samochodem w prawą stronę. Tymczasem zdaniem J. S., jej mąż nie wykonał żadnego manewru, gdyż nie było takiej potrzeby.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i dokonując oceny dowodów jak w powyższy sposób Sąd uznał, że wina popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu została mu udowodniona, to znaczy, że W. S.: w dniu 24 lipca 2015 r. około godziny 18.40 w R. na ulicy (...), jako kierujący pojazdem marki R. (...) nr. rej (...), jadąc w kierunku ulicy (...), podczas manewru wymijania z samochodem marki M. (...) o nr rej. (...), dopuścił się błędu w technice jazdy poprzez niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdy wymijanego oraz brak zjazdu w prawo, a także błędu w taktyce jazdy poprzez podjęcie jednocześnie manewru omijania pojazdu znajdującego się po jego prawej stronie oraz wymijania się z pojazdem nadjeżdżającym z kierunku przeciwnego, tj. M. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia się lusterkami z kierującym pojazdem marki M. (...) nr rej. (...), który także dopuścił się błędu w technice jazdy poprzez niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu wymijanego oraz brak zjazdu w prawo, czym obwiniony W. S. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Dokonując karnoprawnej oceny zachowania obwinionego Sąd podzielił zapatrywanie Policji, że jego zachowanie wyczerpało art. 86 § 1 kw.

Nie wychodząc poza granice wniosku o ukaranie, Sąd zmienił opis czynu zarzucanego obwinionemu, poprzez doprecyzowanie okoliczności jego popełnienia oraz opisanie błędów w technice i taktyce jazdy, jakich dopuścił się obwiniony, tak by w pełni oddać istotę popełnionego przez niego czynu.

Zgodnie z art. 86 § 1 kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym podlega karze grzywny.

Przedmiotem ochrony powołanej normy prawnej jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, które opiera się zarówno na skodyfikowanych jak i nieskodyfikowanych wprost zasadach zapewniających bezpieczeństwo ruchu jego uczestnikom. Wymóg zachowania ostrożności na drodze zawarty jest w art. 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U.2012.1137 z późn. zm.), który stanowi, iż uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.

Zasada ostrożności w ruchu drogowym ma szerokie znaczenie i może odnosić się do różnych sytuacji. Należyta ostrożność jest wymagana szczególnie przy przejazdach przez skrzyżowania, przy wyprzedzaniu, wymijaniu, omijaniu. Zasady ruchu określa ustawa, ale ostrożność korzystania z dróg nadaje regułom ustawowym pełną wartość wraz z doświadczeniem życiowym użytkownika drogi. Bezpieczeństwo ruchu wymaga przestrzegania wszystkich sformalizowanych zasad, a także ostrożności wynikających z potrzeb życia, z konkretnej sytuacji (zob. K. Buchała, Przestępstwa i wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji drogowej, s. 121 – 123)

Zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym rozumiane jest natomiast jako zakłócenie ruchu, które grozi zderzeniem pojazdów lub uderzeniem pojazdu w przydrożne elementy krajobrazowe lub instalacje (drzewa, słupy energetyczne) ewentualnie które wymaga podjęcia manewrów obronnych przez innego uczestnika ruchu ( por. Ryszard A. Stefański Komentarz do art. 86 Kodeksu wykroczeń w: Wykroczenia drogowe. Komentarz; opublikowano: LEX 2011, dostęp LEX 2016.) Ponadto chodzi tu o niebezpieczeństwo konkretne, a nie jedynie abstrakcyjne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż W. S. swym zachowaniem polegającym na rozpoczęciu omijania pojazdu koloru złotego pomimo, iż widział nadjeżdżający z naprzeciwka pojazd marki M., oraz zjechaniu w kierunku osi jezdni w wyniku czego doszło do kontaktu jego pojazdu z samochodem D. K., wypełnił dyspozycję art. 86 § 1 kw. W tym miejscu warto ponadto wskazać, iż zgodnie z przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 oraz 2 kierujący pojazdem jest obowiązany przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu, a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się; natomiast przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość. Zachowanie obwinionego w kontekście przedstawionych rozważań, prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż W. S. nie dochował wymaganej od niego należytej ostrożności, skoro na wąskiej drodze podjął decyzję o jednoczesnym wykonywania manewru omijania oraz wymijania. W takiej sytuacji wystąpiła potrzeba całkowitego zjechania samochodem na prawo i zatrzymania pojazdu przed zaparkowanym na poboczu pojazdem koloru złotego, czego obwiniony nie uczynił. Obwiniony jest więc winny dokonania zarzucanego mu czynu, bowiem mając możliwość zachowania się zgodnie z prawem postąpił wbrew niemu. Wina ta wynika z faktu, że nie ustalono okoliczności ją wyłączających. Obwiniony jest osobą dorosłą i jak sam oświadczył – jest doświadczonym kierowcą. Tym bardziej więc powinien kierując się zasadą należytej ostrożności oraz zasadą ograniczonego zaufania do innych uczestników ruchu drogowego zatrzymać swój pojazd przed zaparkowanym samochodem koloru złotego i zaniechać jego omijania do czasu oddalenia się samochodu M..

Wymierzając W. S. karę za zarzucany mu czyn, Sąd miał na względzie dyrektywy zawarte w art. 33 kw – przede wszystkim niski stopień zawinienia oraz przeciętny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.

Sąd nie dopatrzył się u obwinionego okoliczności obciążających. Jako okoliczność łagodzącą Sąd poczytał natomiast niekaralność obwinionego oraz fakt, iż kierowca pojazdu M. przyczynił się do powstania kolizji.

W ocenie Sądu orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 500 zł. spełni swe cele w zakresie zarówno prewencji indywidualnej, uświadamiając obwinionemu wagę naruszonej przez niego normy prawnej, jak i adekwatna będzie z punktu widzenia społecznego poczucia sprawiedliwości w aspekcie tzw. prewencji generalnej.

Na podstawie art. 118 § 1 i 3 kpw , mając na względzie brak przesłanek określonych w art. 624 § 1 kpk, Sąd zasądził od W. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które złożyły się:

⚫

opłata w kwocie 50 zł., ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawie karnych (tekst jednolity Dz.U. z 1983 r., nr 49 poz. 233 ze zm.);

⚫

suma 1 155,01 zł. tytułem zwrotu wydatków postępowania;

Sąd uznał tym samym, że aktualna sytuacja majątkowa i zarobkowa W. S. uzasadnia przyjęcie, że będzie on w stanie ponieść je bez finansowego uszczerbku dla siebie.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.