Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2022 roku w sprawie z powództwa M. P., K. G. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:

1. zasądził od (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w W. łącznie na rzecz M. P. i K. G. kwotę 4.029,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi:

a. od kwoty 2.029,50 zł od dnia 24 marca 2018 do dnia zapłaty;

b. od kwoty 2.000 zł od dnia 9 marca 2018 roku do dnia zapłaty;

2. zasądził od (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w W. łącznie na rzecz M. P. i K. G. kwotę 1.792,13 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu.;

3. nakazał zwrócić łącznie M. P. i K. G. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 324,87 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego;

4. nakazał zwrócić (...) Spółce akcyjnej z siedzibą w W. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 324,86 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego.

Apelację od tego wyroku wniosła strona pozwana, zaskarżając go w części, tj. co do kwoty 2.029,50 zł ( więc ponad kwotę 2.000 zł) oraz w konsekwencji co do rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów procesu. Zaskarżonemu orzeczeniu pozwana zarzuciła naruszenie:

A. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 233 § 1 i 2 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki
i doświadczenia życiowego ocenie dowodów, polegającej na przyjęciu, że:

- pozwany nie przedstawił osobie poszkodowanej realnej (prawdziwej) i szczegółowej propozycji najmu pojazdu zastępczego korzystniejszej niż propozycja powoda, podczas gdy z nagrania rozmowy zgłoszeniowej z dnia 23 stycznia 2018 r., w szczególności od 10 min. 40 sek. (w aktach szkody na płycie CD), wiadomość e-mail z dnia 23 stycznia 2018 r., druku zgłoszenia szkody z dnia 25 stycznia 2018 r., protokołu oględzin z dnia 25 stycznia 2018 r. (w aktach sprawy na płycie CD oraz wydruk w załączeniu do sprzeciwy od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym), wynika, że pozwany zaproponował osobie poszkodowanej najem pojazdu zastępczego całkowicie nieodpłatnie, bez dodatkowych kosztów, na zasadny czas napraw, a kwota ponoszona przez pozwanego za dobę najmu pojazdu zastępczego to 85,00 zł netto w przepadku najmu pojazdu w klasie B,

- osoba poszkodowana nie uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi współdziałania z ubezpieczycielem, podczas gdy działająca w imieniu poszkodowanego osoba została w sposób prawidłowy poinformowana o możliwości skorzystania z najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego bez dodatkowych kosztów związanych z podstawieniem i odbiorem pojazdu zastępczego oraz o weryfikacji dobowej stawki najmu w przypadku najmu z wypożyczalni zewnętrznej do kwoty 85 zł netto za dobę w przypadku najmu pojazdu tej samej klasy co pojazd faktycznie wynajęty (vide: nagranie rozmowy zgłoszeniowej z dnia 23 stycznia 2018 r., w szczególności od 10 min. 40 sek. - w aktach szkody na płycie CD, wiadomość e-mail z dnia 23 stycznia 2018 r., druk zgłoszenia szkody komunikacyjnej z dnia 25 stycznia 2018 r., protokół oględzin z dnia 25 stycznia 2018 r. — w aktach szkody na płycie CD oraz wydruki w załączeniu do sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym,);

- ekonomicznie uzasadnioną dobową stawką najmu pojazdu zastępczego jest w przedmiotowej sprawie stawka w wysokości 140 zł netto, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (vide: nagranie rozmowy zgłoszeniowej z dnia 23 stycznia 2018 r., w szczególności od 10 min. 40 sek. - w aktach szkody na płycie CD, wiadomość e- mail z dnia 23 stycznia 2018 r., druk zgłoszenia szkody komunikacyjnej z dnia 25 stycznia 2018 r., protokół oględzin z dnia 25 stycznia 2018 r. — w aktach szkody na płycie CD oraz wydruki w załączeniu do sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym) wynika, że ekonomicznie uzasadnioną dobową stawką najmu pojazdu zastępczego jest w przedmiotowej sprawie stawka 85 zł netto,

B. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 361 § 1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że koszty najmu pojazdu zastępczego w kwocie 140 zł netto za dobę stanowią normalne następstwo zdarzenia komunikacyjnego wywołującego szkodę, podczas gdy normalne następstwo szkody stanowi koszt najmu pojazdu zastępczego po niższej stawce 85,00 zł netto za dobę zaproponowanej przez pozwanego w trakcie zgłaszania szkody bez kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego, a z której to propozycji osoba poszkodowana bez uzasadnionej przyczyny nie skorzystała,

b) art. 826 § 1 k.c., art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...) w zw. z art. 354 § 2 k.c. i art. 362 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że osoba poszkodowana nie doprowadziła do powiększenia rozmiarów szkody, podczas gdy wynajęcie i kontynuowanie najmu pojazdu zastępczego po stawce 140 zł netto za dobę, zamiast skorzystania z bezpłatnego najmu pojazdu zastępczego zorganizowanego przez pozwanego bez dodatkowych kosztów związanych z podstawieniem i odbiorem pojazdu zastępczego doprowadziło do zwiększenia rozmiaru szkody, a tym samym do naruszenia obowiązku minimalizacji szkody.

W konsekwencji podniesionych zarzutów strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o jej oddalenie w całości i zasądzenie od pozwanej na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja jako bezzasadna, podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym zgodnie z art. 505 ⁹ § 1 ¹ k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Natomiast stosownie do art. 505 ¹³ § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić należy, iż w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy, apelacja ograniczona wiąże Sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący (tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z dnia 31 stycznia 2008 roku, OSNC Nr 6 z 2008 r. poz. 55).

Wskazać również należy, iż Sąd II instancji podziela wszelkie ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz ocenę dowodów wyrażoną w pisemnych motywach rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne, co skutkuje równocześnie ograniczeniem uzasadnienia do rozpoznania przedstawionych w apelacji zarzutów dotyczących prawa procesowego i materialnego (art. 387 § 2 ¹ pkt 1 k.p.c.).

Zarzuty naruszenia art. 233 § 1 i 2 k.p.c. nie zasługują na uwzględnienie.

Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga od strony skarżącej wykazania na czym, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. W szczególności ma wykazać, dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń, nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i (lub) zasadami logicznego rozumowania, czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia. Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach, wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną, nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką z ustaleniami sądu niższej instancji.

Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję sądu, który dowody bezpośrednio przeprowadza. Ma to m.in. i takie następstwo, że nawet w sytuacji, w której z treści dowodów można, w zakresie ustaleń, wyprowadzić równie logiczne, chociaż przeciwne do przyjętych przez sąd I instancji wnioski, to zarzut naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c., pomimo to nie zostanie uznany za usprawiedliwiony. Dopóki przeprowadzona przez sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria, sąd odwoławczy obowiązany jest ocenę tę, a co za tym idzie, także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych, aprobować (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2021 r., I ACa 226/20, L. ).

Wskazać należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan fatyczny sprawy, a dokonana ocena dowodów nie budzi żadnych zastrzeż pod kątem jej zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Stawiane przez apelującą zarzuty w istocie nie dotyczą błędów w ustaleniach faktycznych czy ocenie dowodów, a sprowadzają się do zakwestionowania zinterpretowania faktów w kontekście przepisów prawa materialnego. Apelacja w części poświęconej zarzutowi rzekomego naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., w istocie nie zarzuca ani jednego wadliwie ustalonego faktu, to jest istnienia bądź braku określonego układu rzeczy bądź zjawisk.

Apelująca wywodzi szereg skutków prawnych zarówno z udzielonej telefonicznie powodowi informacji o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, jak również wiadomości e-mail wysłanej powodowi w dniu 23 stycznia 2018 roku. Nie można uznać, jak chce tego pozwana, by informacja udzielona telefonicznie oraz zawarta w piśmie ubezpieczyciela o możliwości najmu pojazdu zastępczego stanowiła ofertę oraz była wiążąca dla poszkodowanego. Poszkodowany został poinformowany o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego i weryfikacji stawek w przypadku najmu pojazdu w niższym segmencie w wypożyczalni spoza sieci wypożyczalni współpracujących z ubezpieczycielem. Jedynymi konkretnymi informacjami przedstawionymi przez ubezpieczyciela pozostawało powiadomienie o dostarczenie auta we wskazane przez poszkodowanego miejsce najpóźniej następnego dnia po zgłoszeniu zapotrzebowania na infolinii oraz informacji, że najem pojazdu nie będzie powodował dla poszkodowanego żadnych dodatkowych kosztów. Tak lakonicznie przedstawione przez pozwaną informacje nie mogą być uznane za propozycję wiążącą poszkodowanego, wyznaczająca zakres należnego odszkodowania. Ponadto należy podkreślić, co słusznie zauważył Sąd Rejonowy, że pozwana nie udowodniła, że była w stanie realnie wynająć pojazd zastępczy dla poszkodowanego, za dobową stawkę w kwocie po 85 zł netto. Pozwana w toku postępowania sądowego złożyła do akt sprawy wzór umowy w zakresie wynajmów pojazdów zastępczych, zatem nie można uznać, by wskazana umowa została zawarta i obowiązywała w stosunku do pokrzywdzonych likwidujących szkodę w pozwanym towarzystwie. Ponadto, ani pozwana ani jej poprzednik prawny A. (...) nie była stroną tej umowy, bowiem wskazano w niej jako stronę umowy wskazano L. (...) Oddział w Polsce. Co prawda, pozwana twierdziła, że umową z dnia 1 października 2016 roku dokonano przeniesienia portfela ubezpieczeń L. S. na rzecz pozwanej, jednakże twierdzenie to pozostało gołosłowne, bowiem pozwana nie przedstawiła na tę okoliczność żadnego dowodu. Dodatkowo, co również słusznie zauważył Sąd I instancji, w załączniku do projektu umowy wskazano stawki dobowe obowiązujące w 2015 roku, a nie w 2018 roku, tj. w okresie kiedy doszło do wynajmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. Z tych wszystkich przyczyn należało podzielić zapatrywanie Sądu Rejonowego, iż pozwana nie wykazała, by w ramach prowadzonej działalności zawarła umowy z innymi podmiotami umożliwiające organizację dla poszkodowanego najmu pojazdu w stawkach poniżej cen rynkowych.

Brak wykazania realnej możliwości najmu pojazdu zastępczego w wypożyczalniach współpracujących z pozwaną, a także przedstawienia przez pozwaną wyczerpujących informacji dotyczących warunków najmu pojazdu zastępczego uniemożliwił poszkodowanemu kompleksowe porównanie ofert, a w konsekwencji poszkodowany skorzystał z najmu pojazdu oferowanego przez inny podmiot, znając szczegółowe jego warunki, którego stawki najmu mieściły się w stawkach rynkowych. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że dla ustalenia wysokości szkody nie ma znaczenia, że pojazd wynajęty był niższej klasy niż uszkodzony, bowiem poszkodowany był uprawniony do najmu pojazdu klasy równej klasie pojazdu uszkodzonego i stawki najmu takiego pojazdu są wyznacznikiem wysokości szkody. Mając na uwadze, że uszkodzeniu uległ pojazd marki L. (...) należący do klasy pojazdów E, poszkodowany mógł korzystać w ramach najmu pojazdu zastępczego z samochodu właśnie tej klasy, zatem w przypadku najmu pojazdu klasy E z wypożyczalni współpracującej z ubezpieczycielem, zgodnie z przesłaną informacją, stawka najmu wynosiłaby 230 zł za dobę. Poszkodowany, korzystając z pojazdu niższej klasy w innej wypożyczalni, działał w celu minimalizacji szkody poprzez rezygnację z przysługujących mu uprawnień do korzystania z najmu pojazdu tej samej klasy co pojazd uszkodzony, jednakże po niższej stawce najmu, w tym zdecydowanie niższej niż stawka najmu tej samej klasy pojazdu co pojazd uszkodzony w wypożyczalni partnerskiej.

Podsumowując, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy nie naruszył żadnych zasad logiki czy doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego.

Sąd odwoławczy nie podzielił stawianych przez skarżącą zarzutów naruszenia art. 361 § 1 k.c. i art. 826 § 1 k.c., art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 354 § 2 k.c. i art. 362 k.c.

Zgodnie z art. 362 k.c., jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. W myśl art. 826 § 1 k.c., w razie zajścia wypadku ubezpieczający obowiązany jest użyć dostępnych mu środków w celu ratowania przedmiotu ubezpieczenia oraz zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia jej rozmiarów. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że poszkodowany przyczynił się do zwiększenia szkody poprzez nieskorzystanie z najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanej. Nie powielając wyżej wskazanej argumentacji należy wskazać, że informacja przekazana poszkodowanemu nie stanowiła oferty i nie wiązała poszkodowanego. Pozwana nie udowodniła złożenia poszkodowanemu propozycji najmu pojazdu zastępczego na warunkach korzystniejszych od podmiotu realizującego najem dla poszkodowanego. Jednocześnie zaważyć należy, że z treści złożonej propozycji nie wynika stawka, za jaką ten najem byłby realizowany. Wskazana przez pozwaną kwota 85 zł za dobę nie dotyczyła bowiem stawki najmu oferowanego przez ubezpieczyciela, a zakresu weryfikacji stawki, pozwana w żaden sposób nie udowodniła, by były to rzeczywiście ponoszone przez nią koszty najmu w wypożyczalni współpracującej z pozwaną. Tym samym poszkodowany, nie otrzymując od pozwanej oferty najmu pojazdu zastępczego, mógł skorzystać z najmu pojazdu w wybranym przez siebie miejscu, a wynikające z tego koszty najmu były ekonomicznie uzasadnione i celowe, bowiem mieściły się w granicach stawek rynkowych. Najem pojazdu zastępczego przez poszkodowanego pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę, był uzasadniony i nie wpłynął w żadnej mierze na zwiększenie rozmiarów szkody.

Zgodnie z art. 354 § 1 k.c., dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno - gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel (§ 2). Powyższe przepisy nakładają na strony stosunku prawnego obowiązek współdziałania. Jak trafnie zauważa apelująca, na poszkodowanym, jako uczestniku zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, ciążył obowiązek zapobieżenia, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 621). Powyższe nie oznacza jednak, że poszkodowany ma obowiązek podjąć wszelkie, nawet uciążliwe dla niego działania, by zmniejszyć ewentualną odpowiedzialność ubezpieczyciela. Obowiązek minimalizacji skutków szkody musi być utrzymany i stosowany w rozsądnych granicach i nie powinien być wykorzystywany do nakłaniania poszkodowanego by zrezygnował z realizacji przysługujących mu praw podmiotowych. Należy bowiem wskazać, że w pierwszej kolejności to ubezpieczyciel winien podjąć wszelkie działania umożliwiające poszkodowanemu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków. Nie można uznać, iż przekazanie poszkodowanemu informacji o możliwości zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, stanowiło ze strony ubezpieczyciela współdziałanie i obligowało poszkodowanego do skorzystania z przedstawionego rozwiązania. Wskazana przez pozwaną informacja o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego za jego pośrednictwem nie była kompletna. Skoro ubezpieczyciel, jako duży podmiot zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych w ramach prowadzonej działalności, nie jest w stanie w sposób sprawny i nieuciążliwy dla poszkodowanych zorganizować najmu pojazdu zastępczego, nie można obciążać poszkodowanych konsekwencjami takiego działania. Zatem nakładane przez ubezpieczyciela limity stawki za dobę wynajmu w przypadku najmu z innej niż proponowana wypożyczalni nie mogą mieć zastosowania, bowiem wobec nieefektywnego współdziałania pozwanej w zapewnieniu najmu pojazdu zastępczego, poszkodowany może skorzystać z dowolnej oferty oferującej najem pojazdu w stawce mieszczącej się w stawkach rynkowych. Również, co istotne, wskazać należy, że pozwana poinformowała poszkodowanego o akceptowanej przez nią stawce dobowej najmu, jednakże w żadnej mierze nie udzieliła informacji, że stawka ta jest adekwatna do kosztu, jaki poniósłby ubezpieczyciel w przypadku skorzystania z jego oferty. Co więcej, z brzmienia informacji w żadnej mierze nie wynika, by stawka wskazana przez zakład ubezpieczeń była rzeczywiście przez niego ponoszonym kosztem w przypadku skorzystania z jego oferty.

Nie można również czynić poszkodowanemu zarzutu, iż przyczynił się do zwiększenia szkody poprzez brak kontaktu z ubezpieczycielem w celu skorzystania z oferty najmu. Nie powielając wyżej wskazanej argumentacji, skoro pozwana jako profesjonalny podmiot nie jest w stanie zorganizować w sposób szybki i sprawny najmu pojazdu zastępczego, trudno oczekiwać od poszkodowanego potrzebującego pojazdu, iż będzie oczekiwał na udzielenie mu istotnych informacji, wykonywał kolejne telefony, a następnie czekał na kontakt z odpowiednią wypożyczalnią i podstawienie samochodu zamiast skorzystać z oferty, która zapewni mu najem pojazdu w jak najkrótszym czasie.

W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do przypisania poszkodowanemu nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące go, jako wierzyciela, na podstawie art. 354 § 2 k.c., wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania. Nie można również wysnuć wniosku, by poszkodowany w jakikolwiek sposób przyczynił się do zwiększenia szkody.

W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.. Mając na uwadze, iż apelujący przegrał proces, a powodowie ponieśli koszty związane z udziałem w postępowaniu apelacyjnym, należało zwrócić im żądane koszty. Na koszty te składały się koszty ustanowienia pełnomocnika w sprawie w kwocie 450 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).