Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 854/24

U. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

X. T.

w dniu 2 czerwca 2024r. w F., naruszył nietykalność cielesną T. T. wyrywając z dłoni telefon komórkowy,

tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

T. T. od około trzech lat przychodzi pod miejsce mieszkania zajmowanego przez oskarżonego X. T. i jego rodzinę i bez przyczyny nagrywa obraz. Pomimo uwag członków rodziny oskarżonego w tym niepełnosprawnego syna, T. T. nie zaprzestała swoich działań.

Również zgłoszenie sprawy do dzielnicowego przez nie odniosło skutku. Przez ten cały czas ze strony T. T. miało miejsce prowokowanie, nagrywanie i straszenie sądem.

Oskarżony z uwagi na okoliczność, iż jego syn jest osobą niepełnosprawną, co najmniej trzykrotnie w ciągu na dnia podjeżdża do domu celu pomocy w opiece nad synem.

W szczególności rano musi syna wyjąc z łózka, posadzić na wózek. Syn jest osobą niepełnosprawną od urodzenia, z porażeniem mózgowym.

Żona oskarżonego jest po zawale i wylewie: nie może dźwigać ani nosić, nie powinna się również denerwować. X. T. w dniu 2 czerwca 2024 roku zaparkował swój służbowy samochód, przy bloku mieszkalnym położonym przy ulicy (...) w F., gdzie zamieszkuje. Wówczas pokrzywdzona T. T. znowu nagrywała przy pomocy telefonu komórkowego oskarżonego i jego dowódcę. Oskarżona zaczęła prowokować oskarżonego. Oskarżony machnął ręka wyrywając jej z dłoni telefon, który przemieścił się w krzaki. Po jego podniesieniu, ponownie nagrywała i rzucała się z rękami, jednak oskarżony odstąpił o jakichkolwiek czynności.

X. T. pracuje w firmie ochroniarskiej. Razem z współpracownikiem w ramach patrolu mobilnego posiadają pod pieczą spora ilość obiektów na terenie powiatu.

Mają dowolność w wyborze miejsca parkowania ale muszą przy tym uwzględnić maksymalny czas na dojazd wynoszący 15 minut w dzień i 10 minut w nocy w sytuacji wezwania na interwencje.

Po zdarzeniu miała miejsce ponownie podobna sytuacja w której do zaparkowanego pojazdu pomiędzy stacją (...) a obiektem sportowym przy ulicy (...) znalazła się T. T., która nagrywała oskarżonego i jego współpracownika.

X. T. jest w wieku 69 lat. Jest emerytem. Na utrzymaniu posiada niepełnosprawnego syna i żonę. Bez majątku. Obecnie bez zatrudnienia. Emeryt. Nie karany.

wyjaśnienia oskarżonego

X. T.

44-44v

częściowo zeznania oskarżyciela prywatnego T. T.

44v-45

wyjaśnienia oskarżonego

X. T.

Wyjaśnienia oskarżonego

Karta karna

44-44v

44

42

OCena DOWOdów (uznanych za WIARYGODNE)

Lp. faktu z pkt 1.1

wyjaśnienia oskarżonego

Wyjaśnienia X. T. w zakresie jego motywów działania i okoliczności, które zdeterminowały zdarzenie korelują z ogólnym wydźwiękiem innych dowodów przeprowadzonych na rozprawie w tym w części relacji pokrzywdzonej T. T. opisującej swoje prowokacyjne postępowanie wobec oskarżonego. Dlatego w tej części sąd przyznał im walor wiarygodności.

Oskarżony w ciągu całego procesu wskazywał przy tym w sposób wyczerpujący na przyczynę nieporozumień wskazując na czyny pokrzywdzonej.

Za prawdziwe sąd uznał jego twierdzenia dotyczące mechanizmu pośredniego naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej, poprzez oddziaływanie na rzecz w postaci telefonu komórkowego.

1.1.1.

Zeznania oskarżyciela prywatnego

T. T.

(częściowo)

Protokół zawiadomienia

T. T. w złożonych przed sądem zeznaniach w sposób emocjonalny opisała okoliczności przedmiotowego zdarzenia oraz jego przebieg.

Wskazała, że była tam specjalnie, gdyż oskarżony przebywał nielegalnie z bronią. Często widuje oskarżonego. Nagrywała oskarżonego jak wsiada do samochodu i ucieka. Stwierdziła, że oskarżony ma obsesje na temat jej rodziny.

Odnośnie przyczyn jej postępowania, wskazała na bezkarne zachowanie cyt. „Pana ochroniarza”, który w czasie służby przyjeżdżał na śniadanka, obiady i kolacyjki” ( vide: zgłoszenie, k. 5).

Sąd za wiarygodne uznał jej twierdzenia zawarte w zawiadomieniu z dnia 3.06.2024r. w których stwierdziła wprost, że szukała haka na tego mężczyznę odnośnie jego niewłaściwego zachowania wobec jej córki i tylko dlatego go nagrywała.

Karta karna

Dokument sporządzony przez uprawiony do tego podmiot w ramach przyznanych mu kompetencji, nie był kwestionowany przez żadną ze stron.

1.1.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Częściowo zeznania T. T.

Sąd ocenił jako niemające znaczenia dla ustalenia faktów fragment zeznań T. T. wskazujące na rzekome naruszenia swoich obowiązków pracowniczych przez oskarżonego a także rzekome wcześniejsze zatargi z jej rodziną w tym pomawianie córki.

W tym zakresie sąd oparł się na przekonywujących wyjaśnieniach oskarżonego, który przedstawił z jednej strony specyfikę wykonywanych wówczas obowiązków zawodowych a z drugiej jego sytuację rodzinną.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒Umorzenie postępowania

Według art. 217 § 1 k.k. penalizującym naruszenie nietykalności, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności, sąd może odstąpić od wymierzenia kary ( § 2 k.k.). Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego ( § 3).

Przestępstwo z art. 217 § 1 k.k. polega na uderzeniu człowieka lub w inny sposób naruszeniu jego nietykalności cielesnej. Ustawodawca przewidział odpowiedzialność karną za przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej człowieka, które ma na celu ochronę zachowania integralności osobistej, tj. swobody dysponowania swoim ciałem w sposób wolny od jakichkolwiek oddziaływań na nie, wbrew woli pokrzywdzonego. Sprawca nie musi jednak bezpośrednio dotykać pokrzywdzonego; naruszenie jego cielesności może nastąpić także za pomocą np. przedmiotu lub zwierzęcia.

Przez uderzenie należy rozumieć cios zadany pokrzywdzonemu, tj. spowodowanie zderzenia (zetknięcia) ciała pokrzywdzonego z ciałem sprawcy (np. ręką, nogą, głową) lub używanym przez niego przedmiotem (np. kijem). Przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi zatem chcieć uderzyć lub w inny sposób naruszyć nietykalność cielesną pokrzywdzonego, albo przewidując, że jego zachowanie może nie być akceptowane przez pokrzywdzonego, na takie naruszenie nietykalności się godzi.

Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Wskazana ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzuconego oskarżonemu, określona jako znikoma stanowiła wypadkową oceny wszystkich elementów składających się na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Dobrem naruszonym była nietykalność cielesna człowieka a więc w hierarchii ustawodawcy czyn o mniejszym znaczeniu w świetle hierarchii ustawodawcy, zawarty w rozdziale XXVII kodeksu karnego, grupującego czyny ścigane z oskarżenia prywatnego a więc tego rodzaju, co do których ustawodawca nie widział potrzeby ścigania ich ex oficcio.

Powyższa okoliczność - pozostawienia decyzji co do złożenia skargi w gestii pokrzywdzonego - musi oddziaływać na kwestie oceny społecznej szkodliwości czynu jako elementu składowego struktury przestępstwa (art. 1 § 1 k.k.). Kolejnym elementem jest niewielki rozmiar konsekwencji czynu dla pokrzywdzonego w postaci wyrwania z dłoni telefonu czyli (niebezpośrednie) naruszenie nietykalności cielesnej zakwalifikowane z art. 217 k.k.

Odnośnie sposobu i okoliczności popełnienia czynu, sąd zwrócił uwagę na długotrwałe i nacechowane złą wolą postępowanie pokrzywdzonej T. T.. Osoba ta bez konkretnej, uzasadnionej przyczyny uprzykrza życie oskarżonemu i jego rodzinie, poprzez nękanie w postaci zaczepiania, rejestracji obrazu i dźwięku.

Zachowanie to doprowadziło oskarżonego do sytuacji w której zgłosił powyższe do właściwego dzielnicowego, które niestety nie doprowadziło do żadnego pożądanego skutku, choćby próby oceny tego zachowania przez pryzmat znamion art. 190a § 1 k.k. a więc występku uporczywego nękania. Będąca formalnie pokrzywdzoną w niniejszym postępowaniu T. T., uzurpuje sobie kompetencje należące do pracodawcy, zarzucając oskarżonemu spożywanie w czasie czynności zawodowych posiłków w jego miejscu zamieszkania.

Sztywne stanowisko pokrzywdzonej nie zmieniło się w najmniejszym stopniu, pomimo posiadanej wiedzy na temat trudnej sytuacji rodzinnej X. T., której - jako oskarżyciel prywatny - nie zakwestionowała. Znamienne są jej słowa zawarte we wspomnianym piśmie T. T. z dnia 5 czerwca 2024r. ( vide: k. 12) oraz w szczególności z dnia 3 czerwca 2024r.( vide: k. 6v).

Wracając do kwestii społecznej szkodliwości czynu sąd zwrócił uwagę na zamiar aczkolwiek bezpośredni, to jednak pozbawiony premedytacji ( dolus premeditatus). Oskarżony X. T. znalazł się w długotrwałej sytuacji powodującej stres a zarazem w poczuciu bezradności wobec negatywnego postępowania pokrzywdzonej i przez to w szczególnych okolicznościach podjęcia decyzji o naruszenia dobra prawnego.

Dlatego jego zamiar był nagłym ( dolus repentinus), co determinuje znikomą naganność postępowania sprawcy i niski stopień winy. Zamiar nagły wynikał z okoliczności, iż oskarżony nie miał szansy racjonalnego rozważenia okoliczności, których rozważenie mogło doprowadzić do innego zachowania się. Jest to sytuacja bez wątpienia mniej naganna od zamiaru przemyślnego.

Nagłość zamiaru oskarżonego wyznacza stopień jego winy, zawsze niższy w przypadku zamiaru nagłego niż w przypadku przestępczych działań planowanych (por. Komentarz do Kodeksu Karnego z 2021 roku, pod. red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego , pkt IV, lit. B ppkt. D. Inne postaci zamiaru).

Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. nie wszczyna się postępowania wszczęte umarza, gdy: społeczna szkodliwość czynu jest znikoma.

Według zaś art. 414 § 1 k.p.k. w razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sadowego okoliczności wyłączających ściganie lub danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd wyrokiem umarza postepowanie albo umarza je warunkowo.

Czyn popełniony przez oskarżonego miał charakter incydentalny. Okoliczności czynu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości. Sąd dokonując oceny przedstawionych ustaleń stwierdził, iż szkodliwość czynu zarzuconego a zakwalifikowanego jako występek z art. 217 § 1 k.k. ścigany z oskarżenia prywatnego jest znikoma. W konsekwencji przy dokonanej korekcie opisu czynu orzekł o jego umorzeniu.

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

O kosztach postępowania orzeczono w trybie art. 629 k.p.k. w zw. z art. 628 pkt 2 k.p.k. zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem wydatków.

(2)

Podpis