Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 marca 2023 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SA Bożena Wiklak

po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. w Łodzi na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa P. S.

przeciwko Skarbowi Państwa- Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu, Sądowi Rejonowemu w Środzie Śląskiej i Prokuraturze Rejonowej w Środzie Śląskiej

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu

z dnia 11 marca 2022 r., I C 353/19

I.  oddala apelację;

II.  nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego;

III.  przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego
w S. na rzecz adwokat M. B. kwotę 6.642 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) zł brutto tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I ACa 741/22

UZASADNIENIE

P. S. skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu pozwem z 4 maja 2018 r., po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa wniósł
o zasądzenie odszkodowania w kwocie 429.302,65 zł, w skład którego wchodzą kwota 92.496 zł stanowiąca odszkodowanie za utratę wartości pojazdu ciężarowego marki S. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 22 marca 2006 r. do dnia zapłaty, kwota 55.104 zł stanowiąca odszkodowanie za utratę wartości pojazdu ciężarowego marki V. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 19 sierpnia 2002 r. do dnia zapłaty i kwota 281.702,65 zł stanowiąca odszkodowanie za utratę dochodu z prowadzonej przez powoda działalności gospodarczej za rok 2002 z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 2 stycznia 2003 r. do dnia zapłaty, a także zadośćuczynienia za doznaną krzywdę związaną z życiem w przewlekłym stresie wywołanym toczącymi się postępowaniami sądowymi i komorniczymi oraz ich przewlekłością w kwocie 653.500,64 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 30 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty.

Jako stationes fisci Skarbu Państwa obok Sądu Okręgowego we Wrocławiu ustalono Prokuraturę Rejonową w Środzie Śląskiej oraz Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu oddalił powództwo i zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu na rzecz adwokat M. B. kwotę 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu wraz z należnym podatkiem VAT w kwocie 1.656 zł, nie obciążając powoda kosztami postępowania w sprawie.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniach, które Sąd Apelacyjny
w całości podzielił i przyjął za własne. Z ustaleń tych wynikało, że powód od 25 sierpnia 1992r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Zatrudniał 2 – 3 kierowców, sam nie wykonywał czynności kierowcy. W działalności wykorzystywał
5 samochodów, w tym 3 chłodnie, przy czym nie były one wykorzystywane jednocześnie.
W dniu 30 czerwca 2002 r. powód zaprzestał prowadzenia tej działalności, a w dniu 2 lipca 2012 r. działalność ta została wykreślona z rejestru.

W dniu 9 stycznia 2002 r. powód nabył od Przedsiębiorstwa (...) spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. samochód V. za kwotę 54.900 zł. Samochód ten został zarejestrowany w Wydziale Komunikacji we W. na podstawie sfałszowanych dokumentów z podrobionym podpisem powoda.

W dniu 18 lipca 2002 r. Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wniosło do Sądu Okręgowego we Wrocławiu przeciwko P. S. pozew, w którym domagało się zasądzenia kwoty 44.900 zł tytułem zapłaty za zakupiony ciągnik siodłowy marki V. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 6 kwietnia 2002 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 2.108,38 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za zwłokę wraz z ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt X GNc 1753/02.
W dniu 23 lipca 2002 r. w sprawie tej wydano nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, którym zasądzono od P. S. dochodzone pozwem kwoty. Od nakazu tego P. S. w dniu 14 sierpnia 2002 r. wniósł zarzuty, w których podniósł, że sprzedany mu pojazd posiadał wady fizyczne i prawne oraz oświadczył, że wobec tego odstąpił on od umowy sprzedaży. Po wniesieniu zarzutów przez P. S. sprawa toczyła się pod sygn. akt X GC 1293/02.

Na podstawie wydanego nakazu zapłaty Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym
w Ś. wszczął postępowanie zabezpieczające w sprawie o sygn. akt I Km 1083/02, w ramach którego w dniu 13 sierpnia 2002 r. dokonano zajęcia samochodu marki V. nabytego przez P. S. od Przedsiębiorstwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W.. Wartość szacunkowa tego samochodu określona została przez Komornika na 40.000 zł. Wskazany samochód pozostawiono we władaniu powoda, który nabył ten pojazd za kwotę 54.900 zł.

Po zajęciu samochodu marki V. powód nie składał wniosku o zawieszenie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bądź wykreślenie jej z ewidencji działalności gospodarczej.

Postanowieniem z 23 września 2002 r. Komisariat Policji W. we W. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie doprowadzenia w dniu 9 stycznia 2002r. powoda do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 54.900 zł przy zakupie ciągnika siodłowego marki V. o nr. rej. (...) wobec braku cech przestępstwa. Postanowieniem z 2 lipca 2004 r., sygn. akt XII Ko 41/03, Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu nie uwzględnił zażalenia powoda na postanowienie Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Psie Pole z 28 czerwca 2003 r. o umorzeniu dochodzenia
w sprawie doprowadzenia w dniu 9 stycznia 2002 r. powoda do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę 54.900 zł przy zakupie ciągnika siodłowego marki V.
o nr. rej. (...) wobec braku cech przestępstwa.

W dniu 15 listopada 2002 r. zajęty samochód marki V. na wniosek wierzyciela przetransportowany został przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej, który dokonał jego zajęcia, na teren firmy (...) na parking strzeżony. W okresie od 15 listopada 2002 r. do października 2004 r. z samochodu tego były rozkradane jego części, w związku z czym Prokuratura Rejonowa w Oławie prowadziła śledztwo w sprawie o sygn. akt Ds 416/05. Wartość szkody wyceniona została
w toku postępowania przygotowawczego na kwotę 34.868 zł.

Prowadząca postępowanie przygotowawcze Prokuratura Rejonowa w Oławie złożyła wniosek do I. Komorniczej we W. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec Komornika prowadzącego postępowanie zabezpieczające. Postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Oławie z 13 maja 2005 r. śledztwo w sprawie kradzieży w okresie pomiędzy 15 listopada 2002 r. a 4 czerwca 2003 r. sześciu kół o wartości około 15.000 zł oraz pompy podnoszenia kabiny o łącznej wartości około 18.000 zł na szkodę powoda zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa, a śledztwo
w sprawie kradzieży w okresie pomiędzy 15 listopada 2002 r. a kwietniem 2005 r. 2 sztuk reflektorów przeciwmgielnych, prawego tylnego błotnika, 2 sztuk tylnych lamp, koła zapasowego, dwóch sztuk akumulatorów, wału napędowego, podłużnego drążka przekładni kierowniczej zespołu ogrzewania podstawowego, lewego siłownika pneumatycznego, części zespołu do zasysania paliwa, alternatora, komputera sterującego pracą silnika spalinowego, turbosprężarki o wartości nie mniejszej niż 16.868 zł na szkodę powoda zostało umorzone wobec nie wykrycia sprawców, natomiast śledztwo w sprawie przerobienia cech numerycznych silnika tego samochodu zostało umorzone wobec niepopełnienia przestępstwa. Wcześniej postanowieniem z 6 grudnia 2004 r. Komisariat Policji W. Osiedle we W. umorzył śledztwo w sprawie przerobienia cech numerycznych silnika samochodu marki V. (...) nr rej. (...) ujawnionego w czerwcu 2004 r. wobec braku danych dostatecznie uprawdopodabniających podejrzenie popełnienia przestępstwa oraz w sprawie przerobienia cech numerycznych nadwozia, skrzyni biegów i tylnego mostu samochodu marki V. (...) nr rej. (...) ujawnionego w czerwcu 2004 r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 17 maja 2004 r., sygn. akt X GC 1293/02 nakaz zapłaty z 31 lipca 2002 r. wydany w sprawie o sygn. akt X GNc 1753/02 został utrzymany w mocy. Od wyroku tego P. S. wniósł apelację. W dniu 24 lutego 2005 r. odpowiedź na apelację wniósł INTER – ES T. P., który wskazywał, że doszło do zmiany podmiotowej po stronie powoda w sprawie o sygn. akt X GC 1293/02, gdyż T. P. w dniu 17 maja 2004 r. nabył wierzytelność Przedsiębiorstwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wobec P. S.. Po rozpoznaniu apelacji powoda Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z 3 czerwca
2005 r., sygn. akt I ACa 385/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu. W wyroku jako stronę powodową wskazano Przedsiębiorstwo (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W.. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu pod sygn. akt X GC 473/05.

W dniu 18 czerwca 2004 r. Przedsiębiorstwo (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd Okręgowy we Wrocławiu powziął o tym wiedzę w dniu 2 sierpnia 2006 r., gdy zostało złożone do akt sprawy o sygn. X GC 473/05 przez T. P. pismo procesowe, do którego załączono odpis z KRS dotyczący tej spółki.

Postanowieniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej
z 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt KM 1083/02 zwolniono od zajęcia samochód marki V.. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu wydanym
w sprawie o sygn. akt XIV Co 787/07 postanowienie Komornika zostało uchylone, a Sąd nakazał mu zobowiązanie pełnomocnika T. P. do wykazania przejścia na jego rzecz uprawnień wierzyciela (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stwierdzonych tytułem zabezpieczającym w postaci prawomocnego nakazu zapłaty w sprawie o sygn. akt X GNc 1753/02 poprzez przedłożenie tytułu wraz z klauzulą na następcę prawnego z uwagi na utratę zdolności sądowej przez wierzyciela INTER – ES spółkę
z ograniczoną odpowiedzialnością we W..

Na podstawie nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt X GNc 1753/02 wszczęte zostało przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej Rewiru I, na wniosek (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. złożony
w dniu 15 marca 2006 r., postępowanie zabezpieczające w sprawie o sygn. akt I Km 466/06,
w ramach którego w dniu 22 marca 2006 r. dokonano zajęcia należącego do powoda samochodu marki S.. Wartość szacunkowa tego samochodu określona została przez Komornika na 40.000 zł. Wskazany samochód oddano pod dozór (...) (...) we W.. Powód złożył na zajęcie samochodu marki S. skargę, która została oddalona postanowieniem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z 14 czerwca 2006 r., sygn. akt I Co 330/06. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z 31 sierpnia 2006 r. skarga powoda na wszczęcie postępowania zabezpieczającego została oddalona, a postanowieniem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z 21 września 2006 r. kolejna skarga powoda na zajęcie ruchomości została odrzucona. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 18 stycznia 2007 r. zażalenia powoda na te postanowienia zostały oddalone. W dniu
14 września 2006 r. P. S. wniósł o umorzenie tego postępowania z uwagi na brak zdolności sądowej wierzyciela. Postanowieniem z 15 grudnia 2006 r. Komornik zakończył postępowanie zabezpieczające i utrzymał w mocy czynności polegające na zajęciu ruchomości i oddaniu jej pod dozór. Na skutek skargi P. S. na czynność Komornika Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu postanowieniem z 21 lutego
2007 r., sygn. akt XIV Co 1384/06 uchylił zaskarżone czynności Komornika oraz uchylił czynność Komornika w postaci postanowień z 29 września 2006 r. w przedmiocie sprostowania omyłki w oznaczeniu wierzyciela w dokonanych czynnościach oraz w przedmiocie oddalenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także polecił Komornikowi ponowne wydanie postanowienia w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania zabezpieczającego po uprzednim wysłuchaniu wierzyciela i dłużnika. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 20 września 2007 r., sygn. akt II Cz 1098/07 zażalenie wierzyciela T. P. na to postanowienie zostało oddalone. Samochód zajęty w toku tego postępowania został zwrócony powodowi.

Po zajęciu samochodu marki S. powód nie składał wniosku o zawieszenie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bądź wykreślenie jej z ewidencji działalności gospodarczej.

Postanowieniem z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt X GC 473/05 Sąd Okręgowy we Wrocławiu uchylił nakaz zapłaty Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 31 lipca 2002 r. wydany w sprawie o sygn. akt X GNc 1753/02 i umorzył postępowanie w sprawie uznając, że wobec wykreślenia Przedsiębiorstwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
z siedzibą we W. z rejestru przedsiębiorców utraciło ono osobowość prawną, a przed utratą przez nie osobowości prawnej Sąd Apelacyjny we Wrocławiu nie dopuścił T. P. do udziału w sprawie w charakterze powoda. Zażalenie T. P. na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 31 października 2007 r., sygn. akt I ACz 1559/07.

W dniu 19 maja 2004 r. P. S. wniósł do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu pozew przeciwko P. P. o zapłatę kwoty 15.000 zł tytułem zwrotu zaliczki na poczet zapłaty ceny za samochód marki V. o nr. rej. (...). Sprawa z jego powództwa zarejestrowana została pod sygn. akt XIV C 691/04. Pismem procesowym z 27 września 2005 r. P. S. rozszerzył powództwo do kwoty 80.000 zł. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu z 28 września 2005 r. sprawa przekazana została do rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu. Wyrokiem z 27 grudnia 2007 r., sygn. akt I C 1152/05 Sąd Okręgowy we Wrocławiu zasądził od pozwanego P. P. na rzecz P. S. kwotę 15.000 zł i umorzył postępowanie co do kwoty 65.000 zł wobec cofnięcia przez P. S. powództwa w tej części. Apelacje obu stron od tego wyroku zostały oddalone wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 16 maja 2008 r., sygn. akt I ACa 387/08.

Postanowieniem z 28 maca 2008 r. Prokuratura Rejonowa w Środzie Śląskiej odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia w okresie od 15 marca 2006 r. do stycznia 2008r. uprawnień przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej A. M. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego o sygn. KM 466/06 poprzez wszczęcie postępowania zabezpieczającego w imieniu spółki z o.o. (...), która została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego, czym działano na szkodę P. S., ponieważ czyn nie zawierał znamion czynu zabronionego. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z września 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II Kp 164/08 postanowienie to zostało uchylone i sprawa została przekazana do dalszego prowadzenia Prokuratorowi Rejonowemu
w Ś.. Prowadzone dalej śledztwo przez Prokuraturę Rejonową w Środzie Śląskiej pod sygn. akt PR 1 Ds 1091/08 zostało umorzone postanowieniem z 29 grudnia 2008 r. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego. Akta tej sprawy zostały oddane na makulaturę w dniu 19 września 2019 r.

Wyrokiem z 30 września 2009 r., sygn. akt XV GC 451/08 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu zasądził od P. S. na rzecz T. P. kwotę 44.900 zł z odsetkami ustawowymi od 6 kwietnia 2002 r. do dnia zapłaty oraz koszty procesu w kwocie 4.662 zł, a dalsze postępowanie umorzył. Apelacja P. S. od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 19 marca 2010 r., sygn. akt X Ga 48/10, a apelujący został obciążony kosztami postępowania apelacyjnego w kwocie 1.200 zł. P. S. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 19 marca 2010 r., sygn. akt X Ga 48/10. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 26 stycznia
2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt X Ga 209/10 skarga ta została odrzucona, a od P. S. zasądzono na rzecz T. P. koszty postępowania w kwocie
1.200 zł.

W 2011 r. powód złożył do Sądu Okręgowego we Wrocławiu pozew przeciwko Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej – A. M. prowadzącemu przeciwko niemu postępowania zabezpieczające, w którym wnosił o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w kwocie 80.000 zł w związku ze szkodą wyrządzoną mu podczas postępowania zabezpieczającego. Jego pozew został prawomocnie zwrócony zarządzeniem z 8 sierpnia 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I C 815/11.

W dniu 23 stycznia 2015 r. powód zawezwał Skarb Państwa – Sąd Okręgowy we Wrocławiu do próby ugodowej w sprawie o zapłatę kwoty 5.500.000 zł z tytułu strat, jakie poniósł na skutek nieprawidłowego prowadzenia i odrzucenia skargi o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu o sygn. akt X Ga 48/10.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Sąd Okręgowy we Wrocławiu prowadził stronniczo postępowanie przeciwko niemu w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., pomimo tego, że spółka utraciła zdolność sądową, przez co poniósł on ogromne straty finansowe i został zmuszony do likwidacji działalności gospodarczej. Sprawa z jego wniosku zakończyła się
w dniu 29 kwietnia 2015 r., a do zawarcia ugody nie doszło.

Sąd Okręgowy w świetle poczynionych ustaleń nie znalazł podstaw do uwzględnienia powództwa. Wskazał na wstępie swych rozważań, że powód domagał się ostatecznie zasądzenia od pozwanego odszkodowań za utratę wartości należących do niego pojazdów, zajętych w toku prowadzonych przeciwko niemu przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej postępowań zabezpieczających oraz za utratę dochodu
z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej za rok 2002, a także zadośćuczynienia
za wyrządzenie mu szkody niemajątkowej (krzywdy) związanej z życiem w przewlekłym stresie w czasie toczących się przeciwko niemu postępowań sądowych i komorniczych oraz ich przewlekłością.

Tym samym roszczenia zgłoszone przez powoda Sąd ocenił jako roszczenia majątkowe, które ulegają przedawnieniu (art. 117 § 1 k.c.). Wskazał następnie, że zgodnie
z art. 442 ¹ § 1 k.c., który wszedł w życie z dniem 10 sierpnia 2007 r., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Z § 3 k.c. tego przepisu wynika natomiast, że w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż
z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Chwilą określającą początek biegu trzyletniego terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym jest uzyskanie przez poszkodowanego wiedzy zarówno o szkodzie, jak i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jest to zatem moment, gdy poszkodowany zdaje sobie sprawę
z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody, ma świadomość doznanej szkody i osób za nią odpowiedzialnych.

Jak wynika z kolei z art. 442 ¹ § 2 k.c., który wszedł w życie z dniem 10 sierpnia
2007 r., jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia.
W sytuacji, w której w postępowaniu karnym nie stwierdzono popełnienia przestępstwa, sąd cywilny jest uprawniony do dokonania własnej oceny, czy popełnione zostało przestępstwo, co wymaga dokonania własnych ustaleń dotyczących istnienia podmiotowych i przedmiotowych znamion przestępstwa według zasad przewidzianych w prawie karnym.

Ustawa z 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 80, poz. 538), która dodała do kodeksu cywilnego art. art. 442 ¹ k.c. uchyliła jednocześnie art. 442 k.c., który w § 1 stanowił, że roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się
o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę, a w § 2, że jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dziesięciu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Zgodnie z art. 2 tej ustawy do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 ¹ Kodeksu cywilnego.

Jeśli chodzi o należący do powoda samochód marki S., za bezsporny Sąd Okręgowy uznał fakt, że został on zajęty w dniu 22 marca 2006 r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej, w toku prowadzonego przez niego postępowania zabezpieczającego w sprawie o sygn. akt I Km 466/06, na podstawie tytułu zabezpieczenia, jaki stanowił wydany przez Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej w sprawie o sygn. akt X GNc 1753/02 nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym. Szkoda objęta żądaniem odszkodowania musiałaby zatem powstać po tej dacie. Tymczasem nie jest możliwe ustalenie, kiedy wskazany pojazd został zwolniony od zajęcia, gdyż akta postępowania zabezpieczającego zostały zniszczone w 2017 r. na podstawie zgody Archiwum Państwowego we W.. Jednakże
ze złożonej przez powoda, który zlecił wycenę tego pojazdu w 2009 r., opinii wynika, że
w dniu 29 września 2009 r. samochód ten znajdował się już w jego posiadaniu. Jeśli wskazany pojazd w okresie zajęcia utracił na wartości, to powód miał wiedzę w tym przedmiocie we wrześniu 2009 r., kiedy zlecał wycenę tego pojazdu. W tym też czasie z pewnością musiał on wiązać utratę wartości pojazdu z czynnością egzekucyjną w postaci jego zajęcia, a zatem miał też wiedzę, kto jest odpowiedzialny za szkodę polegającą na utracie wartości pojazdu, czyli kto jest obowiązany do naprawienia wyrządzonej mu szkody. Stąd też roszczenie powoda o odszkodowanie za utratę wartości tego pojazdu uległo przedawnieniu z dniem 29 września 2012r. Terminu przedawnienia nie przerwał złożony przez powoda w dniu 23 stycznia 2015 r. do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu do próby ugodowej. Wniosek ten został bowiem złożony już po upływie terminu przedawnienia roszczenia.

Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że zarówno przy wydaniu nakazu zapłaty
w postępowaniu nakazowym, stanowiącego tytuł zabezpieczenia, jak i przy zajęciu pojazdu marki S. przez komornika prowadzącego postępowanie zabezpieczające nie doszło do popełnienia przestępstwa. Nakaz zapłaty był bowiem wydany w toku prowadzonego postępowania rozpoznawczego na podstawie złożonych w nim dokumentów na rzecz podmiotu, który w czasie wydania nakazu posiadał zdolność sądową. Sędzia wydający nakaz zapłaty nie przekroczył zatem przy jego wydaniu swoich uprawnień (vide art. 231 § 1 k.k.).
wsW ocenie Sądu brak jest w przedmiotowej sprawie dowodów na to, by stwierdzić, że przestępstwo popełnił komornik sądowy dokonujący zajęcia samochodu marki S.
w 2006 r. Choć zajął on ten samochód na podstawie tytułu zabezpieczenia wydanego dla innego podmiotu niż ten, który złożył wniosek o zabezpieczenie, czym nieumyślnie przekroczył swoje uprawnienia, to jednak nie zostało wykazane, by wyrządził on tym czynem powodowi istotną szkodę. Powód nie wykazał bowiem w żaden sposób, by stan samochodu marki S. po uchyleniu zajęcia różnił się w jakikolwiek sposób od jego stanu w momencie zajęcia. Stąd brak jest możliwości przypisania komornikowi popełnienia czynu z art. 231
§ 3 k.c. W tej sytuacji do przedawnienia dochodzonego przez powoda roszczenia odszkodowawczego związanego z utratą wartości samochodu marki S. nie miał zastosowania dłuższy termin przedawnienia roszczenia.

W kwestii zaś należącego do powoda samochodu marki V. Sąd Okręgowy za bezsporne uznał, że został on zajęty w dniu 13 sierpnia 2002 r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej, w toku prowadzonego przez niego postępowania zabezpieczającego w sprawie o sygn. akt I Km 1083/02, na podstawie tytułu zabezpieczenia, jaki stanowił wydany przez Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej w sprawie o sygn. akt X GNc 1753/02 nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym. Szkoda, za jaką dochodzi odszkodowania powód, musiałaby zatem powstać po tej dacie. Nie ulega przy tym wątpliwości w kontekście przeprowadzanych dowodów, że w okresie od 15 listopada 2002 r. do kwietnia 2005 r., kiedy samochód oddany był pod dozór, były rozkradane jego części. Śledztwo, jakie toczyło się
w sprawie kradzieży wyposażenia tego samochodu, zostało umorzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Oławie z 13 maja 2005 r. Powód w śledztwie tym miał status pokrzywdzonego i stąd w tej dacie musiał już wiedzieć, że jego samochód na skutek kradzieży części stracił na wartości. Niewątpliwie musiał on też wiązać utratę wartości pojazdu
z czynnością egzekucyjną w postaci jego zajęcia, a zatem miał też wiedzę, kto jest odpowiedzialny za szkodę polegającą na utracie wartości pojazdu, czyli kto jest obowiązany do naprawienia wyrządzonej mu szkody. Zatem roszczenie powoda o odszkodowanie za utratę wartości tego pojazdu uległo przedawnieniu z dniem 14 maja 2008 r. Ponieważ roszczenie powoda przedawniło się z tym dniem, terminu przedawnienia nie przerwał złożony przez powoda w dniu 23 stycznia 2015 r. do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu do próby ugodowej. Wniosek ten został bowiem złożony już po upływie terminu przedawnienia roszczenia.

Zdaniem Sądu I instancji zarówno przy wydaniu nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, stanowiącego tytuł zabezpieczenia, jak i przy zajęciu przez komornika pojazdu marki V. oraz przy jego przechowywaniu przez dozorcę podczas zajęcia nie doszło do popełnienia przestępstwa. Jak to już wcześniej wskazano, nakaz zapłaty był wydany w toku prowadzonego postępowania rozpoznawczego na podstawie złożonych w nim dokumentów, na rzecz podmiotu, który w czasie wydania nakazu posiadał zdolność sądową. Sędzia wydający nakaz zapłaty nie przekroczył zatem przy jego wydaniu swoich uprawnień i nie spełnił tym samym przesłanek z art. 231 § 1 k.k. W ocenie Sądu brak jest w przedmiotowej sprawie dowodów na to, by stwierdzić, że przestępstwo popełnił komornik sądowy dokonujący zajęcia samochodu marki V. w 2002 r. Zajął on bowiem ten samochód na podstawie wniosku wierzyciela składającego tytułu zabezpieczenia, a na podstawie art. 855
§ 1 k.p.c. miał on prawo oddania go pod dozór firmy (...), która dysponowała parkingiem strzeżonym, na którym samochód powinien być bezpieczny. Komornik zajmując samochód i oddając go pod dozór firmy prowadzącej parking strzeżony nie wyczerpał swoim działaniem znamion czynu spenalizowanego w art. 231 § 1 k.k. W tej sytuacji do przedawnienia dochodzonego przez powoda roszczenia odszkodowawczego, związanego z utratą wartości samochodu marki V. nie miał zastosowania dłuższy termin przedawnienia roszczenia.

Odnośnie do utraty przez powoda dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej
w 2002 r., Sąd Okręgowy zauważył, że o utracie tego dochodu musiał on mieć wiedzę w dniu 1 stycznia 2003 r., czyli po zakończeniu roku 2002. W tej też dacie miał on też wiedzę, kto wyrządził mu szkodę polegającą na utarcie dochodu, którą wiązał z wydaniem przeciwko niemu tytułu zabezpieczenia i zajęciem na jego podstawie samochodu marki V.. Zatem roszczenie powoda o odszkodowanie za utratę dochodu za rok 2002 r. uległo przedawnieniu
z dniem 2 stycznia 2006 r. Terminu przedawnienia nie przerwał tu złożony przez powoda
w dniu 23 stycznia 2015 r. do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu do próby ugodowej. Wniosek ten został bowiem złożony już po upływie terminu przedawnienia roszczenia.

Także i w tej części rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zarówno przy wydaniu nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, stanowiącego tytuł zabezpieczenia, jak i przy zajęciu przez komornika pojazdu nie doszło do popełnienia przestępstwa. Do przedawnienia dochodzonego przez powoda roszczenia odszkodowawczego związanego z utratą dochodu za rok 2002 nie miał zatem zastosowania dłuższy termin przedawnienia roszczenia.

Rozpoznając zgłoszone przez powoda żądanie zapłaty zadośćuczynienie Sąd Okręgowy stwierdził, że ostatnie z prowadzonych z udziałem powoda postępowań sądowych
i komorniczych zakończyło się w dniu 26 stycznia 2012 r., kiedy to zostało wydane przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowienie w sprawie w sprawie o sygn. akt X Ga 209/10. Od tego więc czasu powód nie żył już w stresie spowodowanym postępowaniami sądowymi
i egzekucyjnymi. Po zakończeniu każdego prowadzonego z jego udziałem postępowania sądowego i egzekucyjnego powód z pewnością wiedział też, który z podmiotów prowadzących te postępowania wyrządził mu krzywdę. Jego roszczenie o zadośćuczynienie za pogorszenie zdrowia spowodowane życiem w stresie związanych z udziałem w postępowaniach sądowych i egzekucyjnych uległo tym samym przedawnieniu z dniem 27 stycznia 2015 r. Terminu przedawnienia tego roszczenia nie przerwał złożony przez powoda w dniu 23 stycznia 2015 r. do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu do próby ugodowej, gdyż dotyczył on roszczenie odszkodowawczego, a nie roszczenia o zadośćuczynienie.

Wszystkie prowadzone z udziałem powoda postępowania sądowe i egzekucyjne prowadzone były przez uprawnione do tego organy w ramach ich kompetencji, stąd też ich prowadzenie nie stanowiło przestępstwa.

Powód nie wykazał przy tym, by w 2019 r. doznał udaru na skutek prowadzenia do 2012r. postępowań sądowych i egzekucyjnych z jego udziałem.

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania był art. 102 k.p.c.

Powód zaskarżył opisany wyrok w pkt. 1 apelacją, w której zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych:

- przez uznanie, że działaniami komornika polegającymi na nieumyślnym przekroczeniu uprawnień przez zajęcie samochodu S. w 2006 r. na podstawie postanowienia o zabezpieczeniu wydanego dla innego podmiotu niż ten, który złożył wniosek
o zabezpieczenie, nie została wyrządzona szkoda i nie stanowił ten czyn przestępstwa, podczas gdy w toku postępowania zostało wykazane dokumentami, że nastąpiła utrata jego wartości handlowej, pojazdem tym powód nie mógł wykonywać swojej działalności zawodowej, a na potwierdzenie tych okoliczności zostały załączone dokumenty oraz zgłoszone wnioski dowodowe, które Sąd pominął, jak również - że czyny komornika sądowego były nieumyślne, podczas gdy powód informował i składał skargi na komornika,

- poprzez przyjęcie, że rozkradzenie części pojazdu V. nie stanowi przestępstwa, za które odpowiedzialności ponosi podmiot, który postępowanie prowadził, a zatem Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej, podczas, gdy powód składał skargi do sądu i zawiadomienia na działalność komornika, zaś przewlekłość tych postępowań doprowadziła do umorzenia postępowań karnych,

- poprzez przyjęcie, że prowadzenie przez kilkanaście lat postępowań sądowych nie mało wpływu na prowadzenie działalności gospodarczej przez powoda, podczas gdy z powodu wielości tych spraw, a także niepewności zajęcia pozostałych pojazdów powód obawiał się dalej funkcjonować na rynku oraz w wyniku stresu spowodowanego długotrwałym procesem sądowym pogorszył się stan jego zdrowia,

- poprzez przyjęcie, że pojazd V. został oddany pod dozór firmy, która dysponowała parkingiem strzeżonym, podczas, gdy zdaniem powoda, był to zwykły plac manewrowy, a sam D. nie prowadził działalności w postaci parkingu strzeżonego, co dokumentuje wydruk z (...),

- poprzez przyjęcie, że prowadzenie postępowania w sprawie I ACa 385/05 przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wobec podmiotu, który nie istniał i którego braku nie dało się uzupełnić przez wstąpienie do sprawy nabywcy wierzytelności, jak to wskazywał T. P. w odpowiedzi na apelację powoda przez przeszło dwa lata, nie stanowiło niedopełnienia obowiązków, podczas gdy to sąd winien umorzyć postępowanie już wtedy,
a nie przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania, co spowodowało że pojazd V. był w dalszym ciągu wyłączony z możliwości wykonywania działalności powoda oraz był w tym czasie rozkradany, a także tracił na wartości.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej mu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. W apelacji zgłoszono wniosek o dopuszczenie dowodu z załączonego wydruku z (...) P. D. na okoliczność braku wykazania, że prowadzony przez ten podmiot parking był parkingiem strzeżonym.

Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie oraz zwrot kosztów, które poniósł na tym etapie sporu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna. Skarżący podniósł jedynie zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, nie powołując jakichkolwiek zarzutów proceduralnych i nie wskazując, z czego mają wynikać błędne ustalenia Sądu ani nie precyzując, jakie dowody zostały przez Sąd Okręgowy pominięte.

Błąd w ustaleniach faktycznych następuje, gdy zachodzi dysharmonia pomiędzy materiałem zgromadzonym w sprawie a konkluzją, do której dochodzi sąd na skutek przeinaczenia dowodu oraz wszelkich wypadków wadliwości wynikających z naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c., którego naruszenia skarżący nie zarzucił.

Przepis art. 233 § 1 k.p.c. jest naruszony wówczas, gdy ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania. Apelujący nie podjął próby wykazania, że Sąd Okręgowy, oceniając wiarygodność przeprowadzonych dowodów, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów określonych powołanym. Sąd Okręgowy za podstawę swoich ustaleń uczynił dokumenty, których wiarygodność nie była przez powoda kwestionowana oraz częściowo także zeznania powoda i szczegółowo wyjaśnił, w jakim zakresie i z jakich przyczyn zeznania te zostały uznane za niewiarygodne. Wskazał także przyczyny, które zadecydowały o pominięciu dowodów
z ekspertyz wyceniających wartość pojazdów, podnosząc, że zostały wydane na zlecenie powoda, a odnośnie do złożonych przez powoda kserokopii ewidencji przychodów – że nie jest wiadome, kiedy i przez kogo dokumenty te zostały sporządzone. Skarżący nie zawarł w apelacji zarzutów skierowanych do tej oceny.

Zarzuty apelującego dotyczące prawidłowości poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych należało zatem uznać za chybione. Wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia i wyprowadził z nich trafne wnioski co do braku podstaw do uwzględnienia powództwa, które należało podzielić.

Odnosząc się do zawartego w apelacji wniosku dowodowego, należy wskazać, że Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę i orzeka na podstawie materiału dowodowego zebranego
w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z jego prekluzji. Zgodnie z art. 381 k.p.c. sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba, że potrzeba powołania się na nie wynikła później.

Odnośnie do załączonego do apelacji wydruku z (...), należy podnieść, że strona skarżąca nie wykazała, iż nie mogła powołać tego dowodu na etapie postępowania prze sądem I instancji. Poza tym przedłożony wydruk dotyczy aktualnego stanu prowadzonej przez podmiot (...) działalności (na dzień 12 kwietnia 2022 r.). Powyższy dokument pozostaje zatem bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie może być podstawę ustalenia okoliczności faktycznych, które miały miejsce kilkanaście lat temu. Dowód ten podlegał zatem pominięciu.

W świetle dotychczasowych rozważań, należało uznać, że ustalenie Sądu Okręgowego, że pojazd V. został umieszczony na parkingu strzeżonym nie zostało skutecznie podważone. Okoliczność ta nie budziła wątpliwości w świetle powołanych przez Sąd
I instancji dokumentów z k. 373-376 i 377-379 oraz dokumentu z k. 385.

Zarzuty apelacji w istocie sprowadzają się do kwestionowania stanowiska sądu
I instancji w zakresie uznającym roszczenia powoda za przedawnione. W ocenie skarżącego do roszczeń tych jako wynikających z przestępstwa ma zastosowanie 20 – letni termin przedawnienia.

Nie budzi wątpliwości, że sąd w postępowaniu cywilnym jest uprawniony do samodzielnej oceny czynu niedozwolonego pod kątem znamion przestępstwa. Z apelacji nie wynika jednak, w czym skarżący dopatruje się tych znamion w odniesieniu do poszczególnych występujących w procesie po stronie pozwanego Skarbu Państwa stationes fisci. Apelacja
w ogóle nie poświęca miejsca Prokuraturze Rejonowej w Środzie Śląskiej i nie wskazuje
w czym należałoby upatrywać przejawów popełnienia przestępstwa przez jej funkcjonariuszy.

Odnośnie do pozostałych jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa, t.j. wskazanych przez powoda sądów należy podnieść, że powód nie dysponuje żadnym wymaganym przez
art. 417 ¹ § 2 k.p.c. prejudykatem, a w zakresie, w jakim powołuje się na szkodę wynikającą z przewlekłości postępowania – nie dysponuje stwierdzającym tę przewlekłość orzeczeniem, o jakim mowa w art. 15 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018.75). Powoływanie się na wadliwość orzeczeń oraz na przewlekłość postępowania jako źródła szkody jest zatem nieskuteczne także z tego powodu.

Apelujący nie sprecyzował, jaki przepis prawa karnego mógłby mieć zastosowanie
w sprawie. W apelacji wskazano na rozkradanie części pojazdu, zarzucając Sądowi Okręgowemu błędne przyjęcie, że czyn ten nie stanowi przestępstwa, za które ponosi odpowiedzialność komornik. Apelujący nie twierdzi, że komornik dopuścił się kradzieży. Zatem zachowanie komornika mogło być oceniane jedynie w świetle art. 231 k.k., z tym że zarzut apelacji błędnego ustalenia, że komornik działał nieumyślnie jawi się jako całkowicie dowolny. Poza tym apelujący nie wyjaśnił, jakie okoliczności przemawiają za zastosowaniem wskazanego przepisu do funkcjonariuszy innych niż komornik.

Działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, o jakim mowa w art. 231 k.k. powinno nastąpić w związku z przekroczeniem uprawnień lub niedopełnieniem obowiązków, przy czym źródła jednych i drugich są określane w normach prawnych regulujących kompetencje konkretnych funkcjonariuszy. Z uwagi na brak po stronie komornika umyślności jego zachowanie podlegało ocenie w świetle art. 231 § 3 k.k., który do znamion czynu zalicza wyrządzenie istotnej szkody.

Odnośnie do szkody wywodzonej z zajęcia samochodu V. zarzut apelacji sprowadza się do gołosłownego kwestionowania, że parking, na którym komornik pozostawił pojazd był strzeżony. Sąd Okręgowy na str. 17 uzasadnienia wyroku szczegółowo wyjaśnił przyczyny, które zadecydowały o braku podstaw do przypisania funkcjonariuszom publicznym popełnienia przestępstwa z art. 231 k.k., a apelacja nie zdołała podważyć tej argumentacji.

Odnośnie do zajęcia samochodu S. o braku możliwości przypisania funkcjonariuszowi publicznemu popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. zadecydował brak znamienia tego czynu w postaci wyrządzenia istotnej szkody.

Istotna szkoda – stanowiąca znamię art. 231 § 3 k.k. jest pojęciem ocennym, przy czym w wypadku wyrządzenia przez funkcjonariusza publicznego szkody o charakterze wyłącznie materialnym, ocena ta powinna być relatywizowana do sytuacji majątkowej pokrzywdzonego, ale też powinna wyrażać się orientacyjnie wartością znaczną określoną w art. 115 § 5 k.k. Ponieważ jednak istotna szkoda – w rozumieniu art. 231 § 3 k.k. – nie ogranicza się tylko do szkody materialnej i jest pojęciem szerszym, to o tym, na ile jest to szkoda istotna
w konkretnych okolicznościach, mogą również decydować – obok faktycznej szkody materialnej – dodatkowe względy, stanowiące znaczną dolegliwość dla strony pokrzywdzonej” (uchwała SN z 29.01.2004 r., I KZP 38/03, OSNKW 2004/2, poz. 14). Zgodnie z powołanym przepisem art. 115 § 5 k.k. mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 złotych.

Apelujący kwestionując stanowisko Sądu Okręgowego w zakresie, w jakim stwierdził brak podstaw przypisania komornikowi popełnienia czynu z art. 231 § 3 k.k. wskazał, że nastąpiła utrata wartości handlowej pojazdu i że pojazdem tym powód nie mógł wykonywać swojej działalności zawodowej. Tak sformułowany zarzut okazał się nieskuteczny. Apelujący nie zdołał bowiem podważyć prawidłowości poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń i nie podjął próby wykazania błędu we wnioskowaniu tego Sądu w zakresie wskazującym, że wyrządzona szkoda nie spełnia kryterium z art. 231 § 3 k.k. Skarżący w szczególności nie zdołał podważyć prawidłowości stanowiska Sądu Okręgowego w zakresie, w jakim uznał za okoliczności nie wykazane, że stan samochodu S. po uchyleniu zajęcia różnił się
w jakikolwiek sposób od jego stanu w momencie zajęcia oraz aby zajęcie tego samochodu wpłynęło na działalność gospodarczą powoda.

Ubocznie należy wskazać, że dokonana przez Sąd I instancji ocena była zbieżna z oceną Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Środzie Śląskiej, który postanowieniem z 29 grudnia 2008 r. (k.387) umorzył śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez komornika A. M. wobec braku znamion przestępstwa z art. 231 § 3 k.k.

W świetle powyższych uwag nie można podzielić stanowiska powoda, że do jego roszczeń miał zastosowanie 20 - letni termin przedawnienia.

Do przedawnienia roszczeń powoda doprowadziła jego bierność w dochodzeniu roszczeń. Powód nie musiał bowiem oczekiwać na wynik postępowania karnego, aby wystąpić ze stosownym powództwem.

Podzielając wnioski Sądu Okręgowego i przytoczoną na ich uzasadnienie argumentację należało zatem oddalić apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

Sytuacja materialna powoda, która zadecydowała o przyznaniu powodowi zwolnienia od kosztów sadowych, okoliczności sprawy, w tym fakt, że o oddaleniu powództwa zadecydowało podniesienie zarzutu przedawnienia uzasadniały zastosowanie do powoda dobrodziejstwa wynikającego z art. 102 k.p.c.

O kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 8 pkt 7 i § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata
z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 18).