Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Tarnowie V Wydział Gospodarczy

w składzie

Przewodniczący sędzia Michał Bień

Protokolant Kinga Ciszewska

po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. w Tarnowie

sprawy z powództwa P. Ł.

przeciwko T. F.

o zapłatę kwoty 16.057,61 (słow­nie: szesnaście tysięcy pięćdziesiąt siedem zło­tych sześćdziesiąt jeden groszy) zł wraz z odsetkami

I.  zasądza od pozwanego T. F. na rzecz powódki P. Ł. kwotę 16.057,61 (słow­nie: szesnaście tysięcy pięć­dziesiąt siedem zło­tych sześćdziesiąt jeden groszy) zł wraz
z od­set­kami u­sta­wo­wy­mi za opóźnienie liczo­ny­mi od kwoty 16.057,61 (słow­nie: szesnaście tysięcy pięćdziesiąt siedem zło­tych sześćdziesiąt jeden groszy) zł od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego T. F. na rzecz powódki P. Ł. kwotę 4.617,00 (słownie: cztery tysiące sześćset siedemnaście) zł wraz z od­set­kami u­sta­wo­wymi za o­póź­nie­nie liczo­nymi od kwoty 4.617,00 (słownie: cztery tysiące sześćset siedem­naście) zł od dnia u­pra­wo­moc­nie­nia orzeczenia do dnia zapła­ty tytułem kosz­tów pro­ce­su.

SSR Michał Bień

sygn. akt V GC 2/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie
z dnia 17 czerwca 2025 r.

I

Powódka P. Ł. w pozwie wniesio­nym w postępowaniu upominawczym i zarazem w postępowaniu uproszczonym w dniu 15 listopada 2024 r. (data oddania przesyłki w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiązanego do świadczenia usług powszechnych) skiero­wa­nym przeciwko T. F. doma­ga­ła się zasądzenia kwo­ty 16.057,61 zł wraz z od­set­kami ustawowymi za opóźnienie licznymi od kwoty 16.057,61 zł od dnia wnie­sienia pozwu, tj. od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwo­cie 17,00 zł wraz z od­setkami ustawowymi za opóźnienie.

Na uzasadnienie żądania pozwu P. Ł. podała, że domagała się od pozwanego zapłaty należności tytułem odsetek od zadłużenia.
W ra­mach prowadzonych przez każdą ze stron działalności gospodarczej powódka i pozwany nawiązali współpracę. Przedmiotem tej współpracy był najem części lokalu użytkowego o łącznej powierzchni 498,00 m ² znajdującego się na parterze budynku zlokalizowanego na nieruchomości przy ulicy (...)
w miej­scowości O.. Stosownie do zawartej umowy najmu strony ustaliły, że czynsz najmu wynosił 13.500,00 zł „netto” i płatny był z góry do 10. dnia każdego miesiąca.

Powódka podniosła, że w związku z najmem wystawiła faktury VAT o nu­merach:

1)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2021 r.,

2)  FV (...) w dniu 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 września 2021 r.,

3)  FV (...) w dniu 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2021 r.,

4)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2021 r.,

5)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2022 r.,

6)  FV (...) w dniu 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2022 r.,

7)  FV (...) w dniu 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 marca 2022 r.,

8)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2022 r.,

9)  FV (...) w dniu 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 maja 2022 r.,

10)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2022 r.,

11)  FV (...) w dniu 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2022 r.,

12)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2022 r.,

13)  FV (...) w dniu 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 września 2022 r.,

14)  FV (...) w dniu 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 października 2022 r.,

15)  FV (...) w dniu 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2022 r.,

16)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2022 r.,

17)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2023 r.,

18)  FV (...) w dniu 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2023 r.,

19)  FV (...) w dniu 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 marca 2023 r.,

20)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2023 r.,

21)  FV (...) w dniu 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 maja 2023 r.,

22)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2023 r.,

23)  FV (...) w dniu 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2023 r.,

24)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2023 r.,

25)  FV (...) w dniu 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 września 2023 r.,

26)  FV (...) w dniu 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13zł z terminem zapłaty 10 października 2023 r.,

27)  FV (...) w dniu 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2023 r.,

28)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2023 r.,

29)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2024 r.,

30)  FV (...) w dniu 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2024 r.,

31)  FV (...) w dniu 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 marca 2024 r.,

32)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2024 r.,

33)  FV (...) w dniu 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 maja 2024 r.,

34)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2024 r.,

35)  FV (...) w dniu 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2024 r.,

36)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2024 r.,

37)  FV (...) w dniu 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 września 2024 r.

Wystawione faktury VAT zostały uregulowane po terminach płatności. Z tego wzglę­du powódce przysługiwały odsetki od zadłużenia.

P. Ł. naprowadziła, że 8 października 2024 r. wezwała pozwanego do zapłaty. Pozwany nie zapłacił.

Powódka stwierdziła, że zadłużenie obejmujące skapitalizowane odsetki przedstawiało się następująco od poszczególnych kwota i za następujące okresy:

1)  381,20 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia 19 października 2021 r.,

2)  413,87 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 września 2021 r. do dnia 25 listopada 2021 r.,

3)  223,27 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia 21 grudnia 2021 r.,

4)  304,42 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r.,

5)  272,42 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia 22 lutego 2022 r.,

6)  259,68 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 21 marca 2022 r.,

7)  312,95 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r.,

8)  239,70 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 kwietnia 2022 r. do dnia 17 maja 2022 r.,

9)  193,09 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 maja 2022 r. do dnia 8 czerwca 2022 r.,

10)  296,37 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 czerwca 2022 r. do dnia 18 lipca 2022 r.,

11)  344,54 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 18 sierpnia 2022 r.,

12)  299,21 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 sierpnia 2022 r. do dnia 12 września 2022 r.,

13)  317,34 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 września 2022 r. do dnia 17 października 2022 r.,

14)  326,41 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 października 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r.,

15)  317,34 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r.,

16)  295,66 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 grudnia 2022 r. do dnia 13 stycznia 2023 r.,

17)  455,61 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 stycznia 2023 r. do dnia 27 lutego 2023 r.,

18)  499,50 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 lutego 2023 r. do dnia 28 marca 2023 r.,

19)  532,07 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 marca 2023 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r.,

20)  445,20 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia 22 maja 2023 r.,

21)  521,22 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 maja 2023 r. do dnia 27 czerwca 2023 r.,

22)  684,09 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r.,

23)  716,67 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 lipca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r.,

24)  575,51 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia 2 października 2023 r.,

25)  456,06 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia 23 października 2023 r.,

26)  260,61 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia 3 listopada 2023 r.,

27)  195,46 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r.,

28)  237,59 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 2 stycznia 2024 r.,

29)  357,36 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 stycznia 2024 r. do dnia 14 lutego 2024 r.,

30)  398,10 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 lutego 2024 r. do dnia 18 marca 2024 r.,

31)  716,58 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 marca 2024 r. do dnia 13 maja 2024 r.,

32)  773,46 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 kwietnia 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r.,

33)  750,71 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 maja 2024 r. do dnia 15 lipca 2024 r.,

34)  762,08 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 czerwca 2024 r. do dnia 16 sierpnia 2024 r.,

35)  796,20 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 lipca 2024 r. do dnia 18 września 2024 r.,

36)  716,58 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 sierpnia 2024 r. do dnia 14 października 2024 r.,

37)  409,48 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 września 2024 r. do dnia 16 października 2024 r. (k. 3 – 7).

Na podstawie odpisów dokumentów i wydruków dołączonych do pozwu
a także twierdzeń zawartych w pozwie referendarz sądowy Sądu Rejono­wego w Tarnowie w dniu 27 listopada 2024 r. wy­dał nakaz zapłaty w po­stępowaniu u­po­mi­naw­czym, którym nakazał pozwane­mu T. F. za­płatę na rzecz powódki P. Ł. kwoty 16.057,61 zł wraz z od­setkami u­sta­wowymi za opóźnienie licznymi od kwoty 16.057,61 zł od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 3.417,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3.417,00 zł od dnia uprawomocnienia nakazu za­płaty do dnia zapłaty ty­tu­łem zwrotu kosztów postępowa­nia w ter­minie dwóch ty­godni od dorę­czenia na­kazu, albo aby wniósł w tymże terminie sprzeciw (k. 57).

W dniu 27 grudnia 2024 r. pozwany T. F. wniósł sprzeciw od na­ka­zu zapłaty, którego odpis został do­rę­czo­ny pozwanemu w dniu 11 grudnia 2024 r., zaskarżając nakaz zapłaty w całości oraz zażądał oddalenia powództwa w ca­łości i zasądzenia kosztów procesu.

Pozwany przyznał, że był stroną umowy najmu lokalu użytkowego znajdu­jącego się w budynku na nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ulicy (...). Zaprzeczył, aby był zobowiązany do zapłaty powódce jakiej­kolwiek kwoty z załączonych do pozwu faktur VAT. Wynajmującymi byli bowiem P. G. – (...) spółka cywilna nie zaś P. Ł.. Powódka nie miała zatem legitymacji czynnej w sprawie
a po­wództwo powinno zostać oddalone.

T. F. zarzucił, że wszystkie faktury VAT zostały zapłacone
w ter­minach uzgodnionych z wynajmującym.

Pozwany podniósł, że umowa najmu została zawarta 9 grudnia 2015 r.
w in­nych warunkach gospodarczych przy braku konkurencyjnej działalności
i przy zapewnieniach właściciela i wynajmujących, że taka w otoczeniu prowadzo­nego przez niego sklepu nie powstanie. Stało się jednak inaczej i w pobliżu zostały otwarte konkurencyjne sklepy należące do sieci S. i D.. Zdarzenie to znacząco wpłynęło na obroty i tym samym przychody prowadzonej przez pozwanego działalności. Wynajmujący mając tego świadomość uwzględniał ten stan rzeczy przy wykonywaniu przez pozwanego umowy a w szczególności w przypadku nieterminowego regulowania należności i nie podnosił nigdy w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Sytuacja zmieniła się, gdy wynajmujący otrzymał korzystniejszą ofertę wynajmu lokalu od sieci sklepów (...). Zaczął wówczas podejmować działania mające na celu wcześniejsze zakończenie zakończenia łączącej strony umowy. Pozwany nie zgodził się na dobrowolne roz­wiązanie umowy. Wówczas wynajmujący zmienił porozumienie. Efektem te­go było skierowanie przeciwko pozwanemu pozwów.

T. F. zarzucił, że nie otrzymał wezwania do zapłaty dochodzonej kwoty. Wynajmujący naruszył ponadto reguły słuszności, lojalności a jego po­stawa była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i nie stanowiła re­alizacji jego uprawnień kontraktowych a tym samym nie zasługiwała na ochronę (k. 64 – 65).

W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2025 r. stanowiącym replikę na sprzeciw od nakazu zapłaty P. Ł. podtrzymała w całości wnioski i argumenty zawarte w pozwie oraz zaprzeczyła wszelkim nieprzyznanym twierdzeniom podniesionym w sprzeciwie.

Powódka odnosząc się do zarzutu braku czynnej legitymacji procesowej po jej stronie podała, że pozwany nigdy nie kwestionował wystawianych przez nią faktur VAT w związku z najmem lokalu. Za każdym razem regulował zaległości z tego tytułu na rachunek bankowy wskazany w fakturach VAT, którego posiadaczem była powódka. Co więcej w dniu 30 kwietnia 2016 r. strony zawarły aneks do umowy najmu lokalu użytkowego, w którego treści pozwany został zawiadomiony o zmianie właściciela lokalu użytkowego objętego umową najmu. Właścicielem tego lokalu pozostawała P. Ł.. Zgodnie z treścią księgi wieczystej wskazanej w umowie najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. właścicielem nieruchomości, na której znajdował się budynek z lokalem użytkowym była P. Ł..

P. Ł. podniosła, że 2 października 2017 r. doszło do zmiany umowy najmu w ten sposób, że zmieniona została powierzchnia użytko­wa lokalu a także ustalona została inna kwota czynszu najmu.

Powódka zaprzeczyła, aby wyrażała zgodę na nieterminowe regulowanie należności oraz że właściciel zapewniał, iż nie powstanie w otoczeniu sklepu działalność konkurencyjna. Wynajmujący nie miał żadnego wpływu na to, jak zo­stały zabudowane inne nieruchomości nie należące do niego w miejscowości O.. Co więcej sklepy sieci D. i S. znajdowały się na obrzeżach tej miejscowości a najmowany przez pozwanego lokal w centrum miejscowości.

P. Ł. naprowadziła, że wielokrotnie upominała się o u­re­gulowanie zaległego czynszu. Z kolei pozwany usprawiedliwiał się zmniejszeniem obrotów ze względu na rozpoczęcie tożsamej działalności przez nowe pod­mioty. Z tego względu powódka wyrażała wolę i była gotowa do rozwiązania umowy najmu lokalu użytkowego.

Powódka stwierdziła, że pozwany nie regulował należności w terminie,
w związku z czym trzykrotnie kierowała do pozwanego wezwania do zapłaty należności z tytułu rekompensaty za nieterminowo zapłacone należności z faktur szczegółowo wskazanych w pozwie (k. 78 – 79).

II

Stan faktyczny sprawy okazał się w części bezsporny.

Bezsporne było to, że P. Ł. prowadziła działalność gospodarczą (k. 3 – 7, wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 9 – 9 verte).

Poza sporem było to, że T. F. prowadził działalność gospodarczą (k. 3 – 7, wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 10 – 11).

Strony zgodnie przyznały, że zawarły ze sobą umowę najmu, której przed­miotem był lokal użytkowy znajdujący się w budynku przy ulicy (...) nu­mer 26 w miejscowości O. (k. 3 – 7, k. 64 – 65, odpis umowy z dnia 9 grud­nia 2015 r. – k. 12 – 13 verte).

Nie było sporu co do tego, że w myśl zawartej umowy najmu strony ustali­ły, że czynsz najmu wynosił 13.500,00 zł „netto” i płatny był z góry do 10. dnia każdego miesiąca (k. 3 – 7, odpis umowy z dnia 9 grudnia 2015 r. – k. 12 – 13 verte).

Bezsporne było to, że P. Ł. w związku z najmem wysta­wiała T. F. faktury VAT (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2021 r. – k. 14, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 września 2021 r. – k. 15, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2021 r. – k. 16, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2021 r. – k. 17, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2022 r. – k. 18, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2022 r. – k. 19, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2022 r. – k. 20, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2022 r. – k. 21, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 maja 2022 r. – k. 22, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. – k. 23, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2022 r. – k. 24, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. – k. 25, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2022 r. – k. 26, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2022 r. – k. 27, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2022 r. – k. 28, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2022 r. – k. 29, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. – k. 30, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2023 r. – k. 31, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 marca 2023 r. – k. 32, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwiet­nia 2023 r. – k. 33, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 maja 2023 r. – k. 34, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2023 r. – k. 35, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2023 r. – k. 36, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2023 r. – k. 37, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2023 r. – k. 38, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2023 r. – k. 39, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2023 r. – k. 40, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2023 r. – k. 41, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 stycznia 2024 r. – k. 42, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2024 r. – k. 43, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2024 r. – k. 44, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2024 r. – k. 45, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2024 r. – k. 46, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2024 r. – k. 47, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. – k. 48, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2024 r. – k. 49).

Poza sporem było to, że P. Ł. wystawiła T. F. m. in. następujące faktury VAT:

1)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem za­płaty 10 sierpnia 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2021 r. – k. 14),

2)  FV (...) w dniu 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem za­płaty 10 września 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2021 r. – k. 15),

3)  FV (...) w dniu 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem za­płaty 10 listopada 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2021 r. – k. 16),

4)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2021 r. – k. 17),

5)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2022 r. – k. 18),

6)  FV (...) w dniu 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 lutego 2022 r. – k. 19),

7)  FV (...) w dniu 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 marca 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 marca 2022 r. – k. 20),

8)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2022 r. – k. 21),

9)  FV (...) w dniu 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 maja 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 maja 2022 r. – k. 22),

10)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. – k. 23),

11)  FV (...) w dniu 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 lipca 2022 r. – k. 24),

12)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. – k. 25),

13)  FV (...) w dniu 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 września 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2022 r. – k. 27),

14)  FV (...) w dniu 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 października 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2022 r. – k. 27),

15)  FV (...) w dniu 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2022 r. – k. 28),

16)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2022 r. – k. 29),

17)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. – k. 30),

18)  FV (...) w dniu 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 lutego 2023 r. – k. 31),

19)  FV (...) w dniu 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 marca 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 marca 2023 r. – k. 32),

20)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2023 r. – k. 33),

21)  FV (...) w dniu 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 maja 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 maja 2023 r. – k. 34),

22)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2023 r. – k. 35),

23)  FV (...) w dniu 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 lipca 2023 r. – k. 36),

24)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2023 r. – k. 37),

25)  FV (...) w dniu 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 września 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2023 r. – k. 38),

26)  FV (...) w dniu 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 października 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2023 r. – k. 39),

27)  FV (...) w dniu 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2023 r. – k. 40),

28)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2023 r. – k. 41),

29)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2024 r. – k. 42),

30)  FV (...) w dniu 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 lutego 2024 r. – k. 43),

31)  FV (...) w dniu 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 marca 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 marca 2024 r. – k. 44),

32)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem za­płaty 10 kwietnia 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2024 r. – k. 45),

33)  FV (...) w dniu 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 maja 2024 r. (k. 3 – 7),

34)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2024 r. – k. 46),

35)  FV (...) w dniu 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...)
z dnia 1 lipca 2024 r. – k. 47),

36)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. – k. 48),

37)  FV (...) w dniu 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 września 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2024 r. – k. 49).

Sąd Rejonowy w Tarnowie ustalił następujący stan faktyczny:

P. Ł. prowadziła działalność gospodarczą od 5 maja 2015 r., kiedy to ujawniona została w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przeważającym przedmiotem prowadzonej działalności go­spodarczej przez P. Ł. pozostawał wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi.

Dowód: wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 9 – 9 verte .

T. F. został ujawniony w (...)
(...) w dniu 15 listopada 2014 r. W zakresie prowadzonej przez T. F. działalności gospodarczej przeważającym przedmio­tem pozostawała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych.

Dowód: wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 10 – 11 verte .

W dniu 9 grudnia 2018 r. w D. P. Ł. jako wynajmujący i jako wspólnik spółki cywilnej prowadzonej przez P. Ł. i N. G. pod firmą (...) spółka cywilna P. Ł., N. G. zawarła umowę najmu z T. F. ja­ko najemcą.

W treści umowy najmu P. Ł. złożyła oświadczenie, zgod­nie z którym była właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ulicy (...) zabudowanej budynkiem, dla której Sąd Re­jo­nowy w D. prowadził księgę wieczystą numer (...) oraz że była uprawniona do zawarcia umowy (§ 1. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Stosownie do zawartej umowy wynajmujący oddał najemcy w najem część lokalu użytkowego o łącznej powierzchni użytkowej 498,00 m ² znajdującego się na parterze budynku opisanego w § 1. ust. 1. umowy wraz z przyległym placem parkingowym, drogą wewnętrzną, chodnikiem o łącznej 597,00 m ², co odpowiadało 17 miejscom postojowym (§ 2. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Strony umowy ustaliły, że najemca był zobowiązany do zapłaty wynajmującemu miesięcznego czynszu najmu za cały przedmiot najmu w łącznej kwocie 13.500,00 zł „netto” powiększonej o podatek VAT (§ 3. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Czynsz najmu płatny był z góry w terminie do 10. dnia każdego miesiąca. Strony ustaliły przy tym, że faktura VAT stanowiąca podstawę płatności czynszu podlegała doręczeniu najemcy na adres ul. (...), (...)-(...) W. (§ 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Strony uzgodniły, że z początkiem trwania każdego roku kalendarzowego czynsz podlegał waloryzacji o roczny wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyj­nych w roku poprzednim publikowany przez Prezesa Głównego Urzędu Statys­tycz­nego dla tych 12 miesięcy. Pierwsza waloryzacja naliczana była od 1 stycznia 2017 r. w oparciu o wskaźnik z 2016 r. (§ 3. ust. 3. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Zgodnie z postanowieniami umowy najmu za każdy dzień zwłoki z płatno­ścią czynszu wynajmujący naliczał najemcy ustawowe odsetki (§ 3. ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Wszelkie zmiany umowy wymagały zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 6. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Stosownie do treści umowy zmiany i uzgodnienia umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytko­wego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Dowód: odpis umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. – k. 12 – 13 verte .

W dniu 30 kwietnia 2016 r. strony umowy najmu zawarły aneks, zgodnie z którym właścicielem i zarazem wynajmującym pozostawała P. Ł..

Dowód: odpis aneksu numer (...) z dnia 30 kwietnia 2016 r. – k. 80.

Strony umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. w dniu 2 października 2017 r. zmieniły ponownie umowę najmu w ten sposób, że wynajmujący oddał najemcy dodatkowo 325,00 m ² powierzchni lokalu użytkowego na parterze budyn­ku.

Czynsz najmu został ustalony od powierzchni 325,00 m ² na kwotę 2.500,00 zł „netto” powiększoną o podatek VAT.

Zmiany umowy najmu zaczęły obowiązywać od dnia 1 listopada 2017 r.

Dowód: odpis aneksu numer (...) z dnia 2 października 2017 r. – k. 84 verte .

T. F. zapłacił czynsz najmu objęty kolejnymi fakturami VAT wy­sta­wionymi w okresie od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 1 września 2021 r. oraz w okresie od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 1 września 2024 r. w następu­ją­cych kwotach oraz terminach

1)  FV (...) z dnia 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 19 października 2021 r.,

2)  FV (...) z dnia 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 25 listo­pada 2021 r.,

3)  FV (...) z dnia 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 21 grudnia 2021 r.,

4)  FV (...) z dnia 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 31 stycznia 2022 r.,

5)  FV (...) z dnia 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 22 lute­go 2022 r.,

6)  FV (...) z dnia 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 21 marca 2022 r.,

7)  FV (...) z dnia 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 26 kwiet­nia 2022 r.,

8)  FV (...) z dnia 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 17 maja 2022 r.,

9)  FV (...) z dnia 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 8 czerwca 2022 r.,

10)  FV (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 18 lipca 2022 r.,

11)  FV (...) z dnia 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 18 sierpnia 2022 r.,

12)  FV (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 12 wrze­śnia 2022 r.,

13)  FV (...) z dnia 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 17 paź­dziernika 2022 r.,

14)  FV (...) z dnia 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 15 listopada 2022 r.,

15)  FV (...) z dnia 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 15 grudnia 2022 r.,

16)  FV (...) z dnia 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 15 stycz­nia 2023 r.,

17)  FV (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 27 lute­go 2023 r.,

18)  FV (...) z dnia 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 28 marca 2023 r.,

19)  FV (...) z dnia 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 28 kwiet­nia 2023 r.,

20)  FV (...) z dnia 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 22 maja 2023 r.,

21)  FV (...) z dnia 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 27 czerwca 2023 r.,

22)  FV (...) z dnia 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 14 sierp­nia 2023 r.,

23)  FV (...) z dnia 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 14 września 2023 r.,

24)  FV (...) z dnia 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 2 października 2023 r.,

25)  FV (...) z dnia 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 23 paź­dziernika 2023 r.,

26)  FV (...) z dnia 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 3 li­stopada 2023 r.,

27)  FV (...) z dnia 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 28 listopada 2023 r.,

28)  FV (...) z dnia 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 2 stycz­nia 2024 r.,

29)  FV (...) z dnia 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 14 lute­go 2024 r.,

30)  FV (...) z dnia 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 18 marca 2024 r.,

31)  FV (...) z dnia 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 13 maja 2024 r.,

32)  FV (...) z dnia 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 17 czerwca 2024 r.,

33)  FV (...) z dnia 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 15 lipca 2024 r.,

34)  FV (...) z dnia 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 16 sierpnia 2024 r.,

35)  FV (...) z dnia 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 18 września 2024 r.,

36)  FV (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 14 października 2024 r.,

37)  FV (...) z dnia 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 16 października 2024 r.

Dowód: wydruk historii transakcji z dnia 12 listopada 2024 r. – k. 50 – 51 verte ; wydruk historii transakcji z dnia 7 listopada 2024 r. – k. 52.

W piśmie z dnia 8 października 2024 r. pełnomocnik P. Ł. wezwał T. F. do zapłaty sumy 53.319,48 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych w tym do zapłaty kwoty 26.359,61 zł z faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. oraz kwoty 26.359,61 zł z faktury VAT numer (...).

Dowód: odpis pisma z dnia 8 października 2024 r. – k. 53 – 53 verte .

Pismo zostało wysłane na adres T. F. w dniu 8 października 2024 r.

Dowód: wydruk ze strony internetowej systemu śledzenia przesyłek „Poczty Polskiej” S.A. – k. 54.

Powyższy stan faktyczny sprawy został uznany w znikomej części za bezsporny na podstawie art. 229. k.p.c.

Strony zgodnie przyznały, że zawarły ze sobą umowę najmu, której przed­miotem był lokal użytkowy znajdujący się w budynku przy ulicy (...) nu­mer (...) w miejscowości O..

Okoliczności powyższe zostały przytoczone przez obydwie strony tak
w po­zwie oraz w dalszym piśmie procesowym powódki jak i w sprzeciwie od na­kazu zapłaty. Jako że przyznanie powołanych o­ko­licz­no­ści wynikających z pisem­nych o­świad­czeń obu stron nie budziło w świe­tle prze­prowadzo­nego po­stę­po­wa­nia do­wodowego wąt­pliwo­ści, okolicz­no­ści te zo­stały uznane za praw­dzi­we. Dlate­go też, zważywszy na za­sadę wy­ra­żoną w art. 229. k.p.c., fakty te sąd u­znał za rzeczywi­ście zaistniałe.

Powyższy stan faktyczny sprawy został uznany w znacznej części za bez­sporny na podstawie art. 230. k.p.c.

Bezsporne było to, że P. Ł. prowadziła działalność gospodarczą.

Poza sporem było to, że T. F. prowadził działalność gospodarczą.

Nie było sporu co do tego, że w myśl zawartej umowy najmu strony ustaliły, że czynsz najmu wynosił 13.500,00 zł „netto” i płatny był z góry do 10. dnia każdego miesiąca.

Bezsporne było to, że P. Ł. w związku z najmem wystawiała T. F. faktury VAT.

Poza sporem było to, że P. Ł. wystawiła T. F. m. in. następujące faktury VAT:

1)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2021 r.,

2)  FV (...) w dniu 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 września 2021 r.,

3)  FV (...) w dniu 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2021 r.,

4)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2021 r.,

5)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2022 r.,

6)  FV (...) w dniu 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2022 r.,

7)  FV (...) w dniu 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 marca 2022 r.,

8)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2022 r.,

9)  FV (...) w dniu 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 maja 2022 r.,

10)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2022 r.,

11)  FV (...) w dniu 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2022 r.,

12)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2022 r.,

13)  FV (...) w dniu 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 września 2022 r.,

14)  FV (...) w dniu 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 października 2022 r.,

15)  FV (...) w dniu 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2022 r.,

16)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2022 r.,

17)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2023 r.,

18)  FV (...) w dniu 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2023 r.,

19)  FV (...) w dniu 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 marca 2023 r.,

20)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem za­płaty 10 kwietnia 2023 r.,

21)  FV (...) w dniu 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 maja 2023 r.,

22)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2023 r.,

23)  FV (...) w dniu 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2023 r.,

24)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2023 r.,

25)  FV (...) w dniu 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 września 2023 r.,

26)  FV (...) w dniu 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 października 2023 r.,

27)  FV (...) w dniu 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2023 r.,

28)  FV (...) w dniu 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2023 r.,

29)  FV (...) w dniu 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2024 r.,

30)  FV (...) w dniu 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2024 r.,

31)  FV (...) w dniu 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 marca 2024 r.,

32)  FV (...) w dniu 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2024 r.,

33)  FV (...) w dniu 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 maja 2024 r.,

34)  FV (...) w dniu 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2024 r.,

35)  FV (...) w dniu 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2024 r.,

36)  FV (...) w dniu 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2024 r.,

37)  FV (...) w dniu 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 września 2024 r.

Fakty te przytoczone przez powódkę w pozwie nie docze­kały się z prze­ciw­nej strony wyraź­nego za­przeczenia czy też po­twierdzenia. Skoro za­tem stro­na przeciwna nie wy­po­wie­działa się co do przyto­czonych okoliczności, fak­ty te sąd, mając na uwadze treść pozwu jak i sprzeci­wu od nakazu zapłaty o­raz wy­niki całej roz­pra­wy w szczególności dowody z od­pisów dokumentów i wy­dru­ków za­legających w aktach sprawy, mógł uznać za przy­znane a w konse­kwen­cji za rzeczywiście zaistniałe.

Rekonstrukcji stanu faktycznego sąd dokonał w całości na pod­stawie od­pisów do­kumentów i wydruków zgromadzonych w toku postępo­wa­nia dowo­do­we­go. Sąd nie dopatrzył się uchy­bień w ich treści oraz formie.

Odpisy dokumentów a także wydruki sąd uznał w ca­łości za auten­tyczne i wiary­godne. Żadna ze stron ich nie kwestiono­wała, tak pod względem popraw­ności formal­nej jak i material­nej. Nie u­jaw­niły się też ja­kie­kolwiek oko­liczności podwa­żające moc dowo­dową odpisów tych do­ku­mentów, które nale­żałoby brać pod uwagę z u­rzę­du. Do­mnie­mania, z któ­rych korzystają do­ku­menty u­rzę­dowe jak i prywatne [auten­tyczno­ś­ci i zło­żenia zawar­tego w nim o­świad­cze­nia przez o­sobę, która podpi­sała doku­ment prywatny ( vide: T. Ereciń­ski, „Kodeks postę­po­wania cywil­nego. Komen­tarz. Część pierwsza. Postępowa­nie rozpoznaw­cze. Część druga. Po­stępowa­nie za­bez­pie­cza­ją­ce. Tom 1”, wyda­nie 2, Wydawnic­two Prawnicze Lexi­sNexis, War­szawa 2007 r., pod red. T. Ere­cińskie­go, s. 576, teza 11 do art. 245, s. 590, teza 1 do art. 253)], pozostały niewzruszone. Do­ku­menty pry­wat­ne stanowiły do­wód te­go, że o­soby, które je podpi­sały, zło­ży­ły oświadczenia za­warte w doku­men­tach (art. 245. k.p.c. w zw. z art. 233. § 1. k.p.c.). Wy­druki natomiast stanowiły dowód co do istnienia zapisu kompute­ro­we­go o określonej treści, która została w nich za­warta, w chwili dokonywania wy­druku (art. 309. k.p.c. i art. 243 ¹. k.p.c. w zw. z art. 233. § 1. k.p.c.) ( vide: wyrok Sądu Apelacyj­nego w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa 1399/12, nie publ., LEX numer 1362755).

Sąd uznał przy tym ostatecznie, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków B. G. i M. F. w zakresie wskazanym
w sprze­ciwie od nakazu zapłaty, tj. dla ustalenia czynionych pomiędzy stronami ustaleń dotyczących wykonania umowy najmu, podejmowanych przez wynajmu­jącego działań mających na celu wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu oraz zapłaty dochodzonej pozwem kwoty w świetle treści odpisu umowy najmu, zgodnie z której zapisami wszelkie zmiany i uzgodnienia umowy wymagały zacho­wania formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 6. ust. 1., § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.) było zbędne, skoro pozwany nawet nie twierdził, że doszło do zawarcia aneksu w formie pisemnej zastrzeżonej przez strony do zmiany umowy najmu w tym postanowień dotyczą­cych terminu zapłaty czynszu najmu. Co więcej w sprzeciwie od nakazu zapłaty próżno było szukać twierdzeń, jakoby pozwany zapłacił kwotę objętą żądaniem pozwu a sam wnosił o oddalenie powództwa stwierdzając, że nie był obowiązany płacić powódce kwoty objętej żądaniem pozwu [art. 235 ² . § 1. pkt 2) i pkt 5) k.p.c. w zw. z art. 235 ² . § 2. k.p.c.].

Sąd postanowił oddalić wniosek T. F. o do­pusz­czenie do­wodu z zeznań świadków B. G. i M. F. oraz stron dla ustalenia, że między pozwanym a powódką dojść miało do ustaleń w zakresie wykonania umowy najmu w taki sposób, iż mógł był płacić czynsz w innych terminach, jako że prze­prowadzenie ta­kich dowodów pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 246. k.p.c., zgodnie z którym jeżeli ustawa lub umowa stron wymaga dla czynności prawnej zacho­wania formy pisemnej, dowód ze świadków lub z przesłuchania stron w spra­wie między u­czestnikami tej czynności na fakt jej dokonania jest dopusz­czalny w wy­padku, gdy dokument obejmujący czynność został zagu­biony, zniszczony lub zabrany przez osobę trzecią, a jeżeli forma pisemna była za­strzeżona tylko dla celów dowodowych, także w wypadkach określonych w ko­deksie cywilnym. Zgodnie z kolei z powołanymi już wyżej zapisami § 6. ust. 1., § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. wszelkie zmiany i uzgodnienia umowy wymagały zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Z ko­lei w myśl § 7. ust. 2. umowy naj­mu lokalu użytkowego w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie miały odpowiednie przepisy kodeksu cywilnego.

Zestawienie powołanych in extenso przepisu art. 246. k.p.c. jak i zapisów umownych oznaczało, iż ewentualne przeprowadzenie dowodu z zeznań świad­ków czy też z przesłuchania samych stron na okoliczność ustalenia, że pozwany uprawniony był do zapłaty czynszu najmu po terminach płatności określonych na podstawie § 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego, doprowadziłoby do naruszenia art. 246. k.p.c. w zw. z art. 76. zd. I. k.p.c. oraz § 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego. Zgodnie bowiem z wyrażoną w u­mowie z dnia 9 grudnia 20151 r. wolą jej stron wszyst­kie zmiany tej umowy aby były „ważne”, powinny zostać wprowa­dzone poprzez złożenie oświadczeń woli wy­rażonych w formie pisem­nej. Ozna­czało to zatem, że zmiana umowy bez za­chowania wskazanej w niej formy nie dochodziła po­między stronami do skutku. Jako zaś że dla oświadczeń woli stron, na podsta­wie których dojść mogło do zmiany treści umowy, zastrze­żona została w samej umowie forma pisemna,
a strony określiły, jaki będzie rygor braku takiej formy, to spełniona została dys­pozycja przepisu art. 246. k.p.c. uzasadniająca niedo­puszczenie dowodów za­równo z zeznań świadków jak i z prze­słuchania stron tym bardziej, że żadna ze stron nawet nie twierdziła, że zmiana umowy polega­jąca na zwolnieniu pozwanego z obowiązku zapłaty czynszu najmu w terminach płatności przewidzianych w umowie zo­stała ucieleśniona w formie pisemnej, a dokument obejmujący takie oświadcze­nia został zagubio­ny, zniszczony albo za­brany przez osobę trzecią. Zmiana taka zaś powinna ewentu­alnie zostać wpro­wadzona do umowy,
o ile P. Ł. miałaby faktycz­nie utracić prawo do uzyskiwania czyn­szu najmu w terminach zapłaty określonych pierwotnie w § 3. ust. 2. umowy najmu. Stosow­anie tego zapisu umownego nie zostało bowiem wyłączone przez strony już po zawarciu umowy najmu. Jego późniejsze wyklu­czenie spośród zapisów umowy powinno nastąpić poprzez złożenie oświadczeń woli w for­mie odpo­wied­niej do tej, jaka została określona w umowie z dnia 9 grudnia 2015 r. r. dla czynności prawnej w postaci zmiany umowy czyli w formie pi­sem­nej.

Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania stron, gdyż zgło­szone po­zostałe środki dowodowe pozwoliły w wystarczającym stopniu wyja­śnić fakty i­stotne dla rozstrzy­gnięcia sprawy [art. 299. k.p.c. w zw. z art. 227. k.p.c. w zw. z art. 235 ² . § 1. pkt 2) i pkt 5) k.p.c.]. Dowód z przesłuchania stron ma charakter subsydiarny, uzupełniają­cy i winien być przeprowadzony wów­czas, gdy zgroma­dzony w sprawie materiał do­wodowy mo­że okazać się niewystarcza­jący dla merytorycznego rozstrzygnię­cia spra­wy, co nie miało miej­sca w roz­strzyganej sprawie. Jako że wszyst­kie o­ko­liczności sprawy zostały do­statecznie wyjaśnione, nie było podstaw do te­go, by uzupeł­niać materiał dowodowy przepro­wa­dza­jąc dowód z przesłuchania stron.

Zważywszy na zaoferowane przez obie strony oraz przeprowa­dzone do­wody nale­ża­ło przy tym stwierdzić, iż okoliczno­ści uzasadniających w ja­ki­kol­wiek sposób nienależyte wykonywanie obowiązków umownych wynikających
z u­mo­wy najmu zawartej pomiędzy stronami pozwany nie wykazał. Sąd zaś uznał, iż nie było pod­staw do uzu­pełnienia z u­rzędu postępowania do­wo­do­we­go. W tym za­kresie sąd nie mógł wy­ręczać strony i niejako w zastęp­stwie przepro­wadzać taki dowód, gdyż takie postę­po­wa­nie byłoby sprzeczne z za­sadą kon­tra­dyktoryj­no­ści ( vide: wyrok Sądu Apela­cyj­nego w Białym­stoku z dnia 25 lute­go 2003 r., sygn. akt I ACa 36/03, publ. OSA 2003 r., nr 10, poz. 46). Zgod­nie natomiast ze sta­nowiskiem Sądu Najwyż­szego „od 1 lipca 1996 r. wskutek zmiany treści art. 232 KPC oraz skreślenia § 2 w art. 3 KPC nastąpiło zniesienie zasady odpo­wie­dzialności sądu za wynik postępowania dowodowe­go” (tak Sąd Najwyż­szy w wy­roku z dnia 7 paździer­nika 1998 r. sygn. akt II UKN 244/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 20, poz. 662 i w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt II UKN 615/99, publ. OSNAP 2002 r., nr 1, poz. 24). Rola sądu
w sprawie winna ogra­niczać się jedynie do po­zo­stawania obiektyw­nym arbitrem w sporze stron (za­sada kontradyktoryjności). Sąd jedynie wyjąt­kowo może wy­kazywać inicja­ty­wę dowodową, spoczywającą cały czas na stro­nach pod groźbą przegrania proce­su. Zdanie powyższe po­zo­staje w pełni zgod­ne z przy­jętą linią orzecznic­twa i wykładnią Są­du Naj­wyż­sze­go, w myśl której „moż­liwość dopuszczenia przez sąd dowodu nie wskaza­ne­go przez strony nie oznacza, że sąd obowią­zany jest zastąpić własnym działaniem bez­czynność strony. Jedynie w szcze­gól­nych sy­tuacjach procesowych o wy­jąt­ko­wym charakterze sąd powi­nien sko­rzy­stać ze swojego upraw­nie­nia do podjęcia inicjatywy dowodowej (art. 232 kpc)” (tak Sąd Najwyższy w wyro­ku z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III CKN 244/97, publ. OSNC 1998 r., nr 3, poz. 52). Brak postępowania dowodo­wego prowadzonego z urzędu był przy tym uspra­wie­dli­wio­ny w świetle poglądu Sądu Najwyższego, w myśl któ­re­go „dzia­łanie sądu z u­rzędu i przeprowadzenie dowodu nie wska­zane­go przez stronę jest po uchyleniu art. 3 § 2 kpc dopusz­czalne tylko w wy­jąt­kowych sytuacjach proce­so­wych oraz musi wypływać z o­partego na zobiek­tywizowanej ocenie przeko­nania o ko­nieczności jego prze­pro­wa­dzenia” (tak Sąd Najwyższy w wy­roku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II UKN 182/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 17, poz. 556). Pogląd ten pozostaje tym bardziej ak­tualny w świetle o­becnie obowiązującego kodeksu postępowa­nia cy­wilnego a w szczególności w kontekście zmian wprowadzonych ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie u­sta­wy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 172 poz. 1804) jak i ustawą z dnia 4 lipca 2019 r.
o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1469 z późn. zm.) oraz wreszcie ustawą z dnia 23 marca 2023 r. o zmianie u­sta­wy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 614).

III

Sąd Rejonowy w Tarnowie zważył, co następuje:

Powództwo okazało się zasadne tak co do roszczenia głównego jak i co do roszczenia ubocznego w całości.

Powódka P. Ł. domagała się zasądze­nia od pozwanego T. F. sumy 16.057,61 zł w oparciu o art. 659. k.c. i w zw. z art. 669. § 1. k.c. oraz § 3. ust. 1., ust. 2., ust. 3. i ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. w zw. z art. 353 ¹. k.c. jak i art. 471. k.c., art. 476. k.c. i art. 477. § 1. k.c. wraz z odsetkami us­ta­wo­wy­mi za opóźnienie li­czo­ny­mi od kwoty 16.057,61 zł od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty w oparciu o art. 481. § 1., § 2. i § 2 ⁴. k.c. oraz art. 359. § 1. k.c. jak i art. 4a. oraz art. 7. ust. 1. i art. 11. ust. 2. pkt 1) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1790) a także art. 482. § 1. k.c.

Zgodnie z art. 659. § 1. k.c. przez umowę najmu wynajmujący zobowiązu­je się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Stosownie do treści art. 669. § 1. k.c. najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym.

Stosownie do zawartej umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. wynajmujący oddał najemcy w najem część lokalu użytkowego o łącznej powierzchni użytkowej 498,00 m ² znajdującego się na parterze budynku opisanego w § 1. ust. 1. umowy wraz z przyległym placem parkingowym, drogą wewnętrzną, chodnikiem o łącznej 597,00 m ², co odpowiadało 17 miejscom postojowym (§ 2. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Strony umowy ustaliły, że najemca był zobowiązany do zapłaty wynajmującemu miesięcznego czynszu najmu za cały przedmiot najmu w łącznej kwocie 13.500,00 zł „netto” powiększonej o podatek VAT (§ 3. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Czynsz najmu płatny był z góry w terminie do 10. dnia każdego miesiąca. Strony ustaliły przy tym, że faktura VAT stanowiąca podstawę płatności czynszu była doręczana najemcy na adres ul. (...), (...)-(...) W. (§ 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Strony uzgodniły, że z początkiem trwania każdego roku kalendarzowego czynsz podlegał waloryzacji o roczny wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyj­nych w roku poprzednim publikowany przez Prezesa Głównego Urzędu Statys­tycz­nego dla tych 12 miesięcy. Pierwsza waloryzacja naliczana była od 1 stycznia 2017 r. w oparciu o wskaźnik z 2016 r. (§ 3. ust. 3. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Zgodnie z postanowieniami umowy najmu za każdy dzień zwłoki z płatno­ścią czynszu wynajmujący naliczał najemcy ustawowe odsetki (§ 3. ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.).

Według przepisu art. 353 ¹. k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeci­wia­ły się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

W myśl art. 471. k.c. dłużnik obowiązany jest do napra­wienia szkody wyni­kłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowią­zania, chyba że nie­wykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem o­ko­liczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Po myśli art. 476. k.c. dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świad­czenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wy­pad­ku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczno­ści, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Stosownie do treści art. 477. § 1. k.c. w razie zwłoki dłużnika wierzyciel może żądać, niezależnie od wykonania zobowiązania, naprawienia szkody wy­nikłej ze zwłoki.

Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czyn­ności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego wła­ści­we­go organu (art. 359. § 1. k.c.).

Po myśli art. 481. § 1. k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, cho­ciażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się od­set­ki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Naro­dowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wie­rzy­tel­ność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481. § 2. k.c.).

Zgodnie natomiast z art. 481. § 2 ⁴. k.c. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie.

Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwi­li wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgo­dziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy (art. 482. § 1. k.c.).

Stosownie do treści obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. art. 4a. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych do transakcji handlowych nie stosuje się przepisu art. 481 § 2 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360, 2337
i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326 i 1285).

W myśl przepisu art. 7. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych w transakcjach handlowych – z wyłącze­niem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach han­dlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wyma­galności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1)  wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2)  wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Jeżeli strony transakcji handlowej ustaliły w umowie, że świadczenie pieniężne będzie spełniane w częściach, uprawnienie do:

1)  odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1,

2)  kwoty, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz zwrotu poniesionych kosztów odzyskiwania należności, o których mowa w art. 10 ust. 2

- przysługuje w stosunku do każdej niezapłaconej części (art. 11. ust. 2. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych).

W art. 659. § 1. k.c. ustawodawca zdefiniował umowę najmu, określił ele­men­ty istotne przedmiotowo ( essentialia negotii) umowy najmu o­raz zasad­ni­cze o­bo­wiązki stron umowy najmu. Stosownie do brzmienia tego prze­pi­su umo­wa najmu pozostaje umową konsensualną, tj. dochodzi do skutku w wyniku o­sią­gnię­cia porozumienia przez kontrahentów, jest umową dwustronnie zobo­wią­zu­ją­cą, odpłatną a jed­nocześnie wzajemną, gdyż świad­cze­nie jednej strony u­mo­wy pozo­staje od­powiednikiem świadczenia dru­giej ze stron. W prze­ciwień­stwie do umowy dzierżawy ex definitione­ u­możliwiającej pobieranie pożytków
z przed­miotu dzierżawy, umowa najmu u­kształ­towana została jako umowa, która nie daje najemcy prawa do pobierania pożytków.

Podstawowym obowiązkiem wynajmującego wynikającym z umowy najmu pozostaje oddanie najemcy rzeczy do używania przez czas oznaczony bądź też nieoznaczony zaś w przypadku najemcy obowiązkiem wynikającym z umowy najmu pozo­staje zapłata ustalonego umownie czynszu najmu najczęściej
w po­staci środ­ków pie­nięż­nych w oznaczonych terminach, w czym przejawia się właśnie od­płatność umowy najmu. Ponadto obowiązkiem wynikającym z u­mo­wy najmu dla najemcy po zakończeniu umowy najmu pozostaje zwrot przed­miotu najmu wynajmującemu w stanie niepogorszonym.

W rozsądzanym przypadku takim obowiązkiem T. F. po­zo­sta­wało świadczenie na rzecz P. Ł. kwoty pieniędzy odpowiada­jącej czynszowi naj­mu z tytułu używania lokalu użytkowego usytuowanego
w budynku na nieruchomości położonej przy ulicy (...) w O., którego wy­sokość zgodnie z umową z dnia 9 grudnia 2015 r. została ustalo­na na łączną kwotę 13.500,00 zł „netto” powiększoną o podatek VAT a następnie podwyższona o kwotę 2.500,00 zł „netto” powiększoną o podatek VAT stosownie do aneksu z dnia 2 października 2017 r., przy czym zgodnie z § 3. ust. 3. u­mowy najmu lokalu użytkowego czynsz najmu co roku ulegał waloryzacji o rocz­ny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w toku poprzed­nim publikowany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Umowa najmu ja­ko umowa od­płatna zawarta z T. F. zawierała o­bo­wią­zek świadczenia przez najemcę czynszu najmu za udostępnio­ny lokal użytkowy przy uwzględnieniu brzmienia umowy najmu lokalu użytkowego oraz aneksu nu­mer 2 z dnia 2 października 2017 r. w łącznej kwo­cie 16.000,00 zł „netto” powiększonej o kwotę podatku VAT.

Na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych należało stwierdzić, że po­mię­dzy P. Ł. a T. F. doszło do za­war­cia u­mo­wy zawiera­ją­cej ele­menty przed­mio­towo istotne wła­ściwe dla umowy najmu, w wy­niku któ­rej P. Ł. jako wynajmujący zobowiązała się oddać T. F. do używania lokal użytkowy usytuowany na parterze w budynku numer (...) przy ulicy (...) w O.. W wy­niku zawar­tej umowy P. Ł.w całości wy­ko­nała swe ob­o­wiąz­ki, tj. oddała najemcy rzecz w postaci lokalu użytkowego, czego nie można powiedzieć o pozwanym. Umowa najmu obligowała pozwane­go do zapła­ty czynszu za wynajmowany mu lo­kal w ter­minie do 10. dnia każdego miesiąca z góry. T. F. nie uczynił jednak za­dość w spo­sób nale­żyty swe­mu podstawowe­mu obowiązko­wi. O ile bowiem wynajmujący wywiązał się ze swych obowiązków w całości, to na­jemca nie zre­a­lizował ciążą­cego na nim obo­wiązku, tj. w terminach nie płacił czynszu najmu za okres sierpnia i września 2021 r. a następnie za okres począwszy od listopada 2021 r. do września 2024 r. włącznie, w związku z czym doprowadził do po­wsta­nia po stronie powodowej roszczenia o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych po­cząwszy od dni następnych po ter­minach za­płaty czynszu do dnia rzeczywistej zapłaty czynszu za poszczególne okresy rozliczeniowe. T. F. zobowią­zania swego należycie zatem
w ca­łości nie wyko­nał, gdyż nie dość, że nie uiścił czynszu najmu w terminach płatności za 37 okresów rozliczeniowych, to jeszcze nie zapłacił należnych powódce z tytułu opóźnienia odsetek.

Nie spełniając świadczenia w umownych terminach płatności pozwany sprzeniewierzył się nie tylko obowiąz­kowi najemcy sformułowanemu w art. 669. § 1. k.c. oraz w umowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r., tj. po­legającemu na za­płacie czynszu najmu ale i zasa­dzie leżą­cej u pod­walin prawa zo­bo­wiązań, zgodnie z którą pacta sunt servanda. Skoro bowiem T. F. zdecydował się zawrzeć u­mowę, w ramach której otrzymał oznaczony lokal użytkowy, to o­bo­wiązany był również do spełnienia swego świadczenia pole­ga­ją­ce­go na zapła­cie w terminach wy­ni­ka­jących z umowy najmu czynszu. Inne roz­wią­za­nie
w po­sta­ci braku spełnie­nia świad­czenia z tytułu oddanego w najem lokalu użytko­wego w o­parciu o zawartą umowę najmu, doprowadzi­łoby do zde­stabilizo­wa­nia pewności obrotu. U­sankcjonowanie takiego stanu rze­czy spo­wo­dowałoby trud­ne do przyjęcia konsekwencje. Brak przy tym dowodu, aby powódka za­mie­rza­ła zwolnić T. F. z długu będącego konsekwencją opóźnień, skoro nie tylko wzywała do zapłaty odsetek lecz i o­sta­tecznie wystąpiła ze stosownym powódz­twem o zapłatę od­sete­k od kwot stanowiących czynsz najmu.
O tym natomiast, że wy­stępu­jący z po­zwem podmiot legitymowany był do uzyskania odsetek od kwot odpowiadających czynszowi najmu, przekonywała treść art. 669. § 1. k.c. i umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. w zw. z art. 353 ¹. k.c. T. F. nie uczynił przy tym użytku z żadnego z u­prawnień z tytułu u­mo­wy najmu, z których skorzystanie po­zwoliłoby u­znać, że nie popadł w zwło­kę ze spełnie­niem swego świadcze­nia. W szczególności nie podniósł żadnych zaistnia­łych w rzeczywisto­ści zarzutów wzglę­dem u­praw­nienia wy­najmującego, które u­za­sadnić mo­głyby powstrzymanie się przez najemcę z zapłatą czynszu względnie zapłatę czynszu z u­chy­bieniem umownego ter­mi­nu. Obowią­zek należy­tej staranności ciążący na dłużniku ja­ko na osobie prowadzącej działalność gospo­darczą nakazywał przy tym, aby pozwany rezerwował wcze­śniej odpowied­nie środki na poczet czynszu najmu (art. 355. § 1. i § 2. k.c.).

Zważywszy przy tym na zaoferowane przez strony i przeprowadzone do­wody nale­ża­ło stwierdzić, iż okoliczności uzasadniających w jaki­kol­wiek sposób uchybienia terminowi zapłaty z tytułu zawartej umowy najmu pozwany nie wyka­zał zaś „reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być ro­zu­miana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie po­wo­do­wej. Jeżeli strona powodowa udowod­niła fakty przema­wiające za za­sad­nością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa cię­żar udo­wod­nie­nia ekscepcji i faktów uzasad­nia­ją­cych jej zdaniem oddalenie powódz­twa” (tak Sąd Najwyż­szy w wyro­ku z dnia 20 kwietnia 1982 r., sygn. akt I CR 79/82, nie publ., LEX nr 8416). Jeżeli zatem P. Ł. przed­stawiła środ­ki do­wo­do­we w postaci odpi­sów doku­men­tów prywatnych oraz wydruków dokumentów pry­watnych, któ­rych to środków dowodowych treść uzasadniała roszcze­nie, to T. F. powinien przy­najm­niej podważyć prawdzi­wość wniosków wynika­jących z odpisów i wydruków tych do­kumentów przedstawio­nych w toku postę­po­wa­nia przez powódkę, co spowo­do­wa­łoby, iż ciężar do­wo­du znów spoczął­by na powódce zgodnie z tre­ścią art. 6. k.c.

Pozwany zakwestionował roszczenie powódki argumentując, że powódka nie miała legitymacji czynnej oraz że strony ustaliły, iż należności z tytułu czynszu najmu zostały zapłacone w uzgodnionych terminach płatności. Twierdze­nia te nie znalazły jednak żadnego o­parcia w ze­branym w sprawie materiale dowodo­wym w szczególności w świetle zgromadzonego materiału dowodowego
w tym treści odpisów dokumentów oraz wydruków dokumentów w tym odpisu aneksu numer (...) z dnia 30 kwietnia 2016 r., zgodnie z którym wynajmującym była tylko i wyłącznie P. Ł..

Wbrew twierdzeniom pozwanego bezzasadne było żą­danie uwzględnie­nia jego zarzutu co do rzekomego jego uprawnienia zapłaty czynszu najmu
w terminach innych aniżeli wynikało to z umowy najmu lokalu użytkowego, tj. ter­minach uzgodnionych rzekomo z powódką. Strony umowy najmu z dnia 9 grud­nia 2015 r. postanowiły w niej wprost, że zmiany i uzgodnienia umowy wy­magają formy pisemnej pod rygorem nie­ważności (§ 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego). Co prawda strony posłużyły się w tym umow­nym zapisie sformułowaniem „pod ry­gorem nieważności” lecz rygor ten – na­ło­żony zapisem umownym jako re­zultat niezachowania formy pisemnej czyli w przypadku braku przepisanej formy co do zmiany umowy – nieważności czyn­ności prawnej zmieniającej u­mowę wy­wołać nie mógł, gdyż sankcja nie­waż­no­ści wynikać może jedynie z prze­pisu prawa (art. 73. k.c.). Niezgodność z postanowieniem umownym co do formy czynności następczych w stosunku do umowy, w której treści określono formę dla oświadczeń woli a zarazem czynności prawnych po niej następujących a do­tyczących jej zmiany, wypowie­dzenia czy rozwiązania albo odstąpie­nia od niej, nie pociąga za sobą nieważ­ności takiego oświadczenia woli czy też czyn­ności prawnej, jeśli takie zdarzenie cywilnoprawne nie zostało złożone czy za­warte w formie przewidzianej umową. Nie oznacza­ło to jednakże, że czynność prawna następcza w stosunku do u­mowy,
w któ­rej treści określono formę dla oświadczeń woli a zarazem czynno­ści prawnych po niej następujących a do­ty­czących jej zmiany, wypowiedzenia czy rozwiązania albo odstąpienia, będzie wywierać skutki prawne dla stron ta­kiej umowy, jeśli czynność prawna następ­cza nie zostanie dokonana w umó­wionej formie. W takiej sytuacji zgodnie z dys­pozycją art. 76. zd. I. k.c. czyn­ność prawna następcza w stosunku do umowy nie dojdzie do skutku czyli bę­dzie bezskuteczna. Dotyczyło to również rzeko­mego uzgodnienia przez strony umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. innych terminów płatności czynszu najmu aniżeli wynikało to z brzmienia § 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego, do którego nawet jeśliby doszłoby w formie ustnej, nie wy­wołałoby skutku prawnego wiążącego wynajmującego czy na­jem­cę. Wręcz przeciwnie oświad­cze­nie to by­łoby bezskuteczne w świetle prze­pisu art. 76. k.c. Co więcej nie tylko ewentualne oświad­czenie P. Ł. powinno zo­stać złożone w formie pisemnej ale i wyraz woli pozwanego w po­staci akcepta­cji takiego sposobu regulo­wania czynszu najmu winien zostać zawarty w formie pisemnej ( vide: S. Rudnicki, „Komentarz do kodeksu cywilne­go. Księga pierw­sza. Część ogólna”, Wydaw­nictwo Prawni­cze Lexi­sNexis, War­szawa 2007 r., wy­da­nie 8, s. 354, teza 2 do art. 76). Kon­kluzja ta jest jed­no­znaczna, skoro strony wyraźnie zastrzegły
w u­mowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r., że czynność prawna pomiędzy nimi w po­staci zmiany umowy po­winna zostać zawarta w formie pi­semnej pod rygo­rem nieważ­ności, czyli w za­sadzie pod rygo­rem bezskuteczno­ści zgodnie z art. 76. k.c., skoro zapisem umownym sankcji nieważności za­strzec nie można, gdyż jak już wyżej podnie­siono, sankcja taka jako najdalej idąca może zostać za­strzeżona i wynikać je­dynie z przepisu ustawy.

Wobec zaprzeczenia twierdzeniom pozwanego przez powódkę dowodem na okoliczność osiągnięcia konsensusu pomiędzy stronami umowy najmu
z dnia 9 grudnia 2015 r. co do ustalania innych terminów płatności czynszu aniżeli wynikało to z § 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego mógłby być tylko i wyłącznie do­kument obejmujący czynność prawną w postaci zmiany umowy naj­mu z dnia 9 grudnia 2015 r. zawartą i ucieleśnioną na piśmie, tj. w for­mie pisemnej czyli w takiej samej formie, w ja­kiej strony zawarły umowę najmu, co wy­nikało z brzmienia art. 77. § 1. k.c. w zw. z art. 76. k.c. ( vide: Z. Radwański, „System Prawa Pry­watnego. Prawo cy­wilne – część ogólna. Tom 2”, pod red. Z. Rad­wańskie­go, C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2002 r., ss. 143 – 144, nb 112 i 113). Zakre­sem regulacji art. 77. k.c. objęte bowiem zostały wszelkie u­mowy zawarte w formie opa­trzonej sankcją ad probationem,
a po­nadto umowy spo­rządzone w jakiej­kolwiek formie pisemnej, dla których stro­ny zastrzegły w pac­tum de forma sankcję nie dojścia umowy do skutku albo skutek ad eventum oraz jako umowy sporządzo­nej przez strony na piśmie – przy czym żaden rygor nie został przez nie przewi­dziany (tzw. forma przypadko­wa) ( vide: Z. Radwań­ski, powo­łany już wyżej „System Prawa Prywat­nego. Prawo cywilne – część ogólna. Tom 2”, ss. 144 – 145, nb 117). Czynności następcze w sto­sunku do umowy pier­wotnej, w której strony zastrzegły określoną formę dla czynności następujących po za­warciu umowy i określiły skutek niezacho­wania takiej formy, a takimi czynno­ściami pozostają również zmiany umowy, docho­dzą do skutku w rezulta­cie do­chowania odpowiedniej, przewidzianej przez strony u­mo­wy formy. Doty­czy to także czynności uzupełniających czy też zmie­niających umowę pierwotną jak również zmierzających do jej rozwiązania za zgodą stron.

Wskazać należało, iż fundamentalną zasadą w postępowaniu cywilnym jest to, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wy­wodzi skutki prawne (art. 6. k.c.). Regułę tę potwierdza regulacja zawarta
w przepisie art. 232. k.p.c. Przepis ten stanowił, że strony są obowiązane wska­zywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W e­fekcie, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przyto­czonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile cię­żar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał ( vide: wyrok Sądu A­pe­lacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1320/11, nie publ., LEX numer 1108777).

Przytoczony wyżej in extenso przepis art. 471. k.c. normuje zasadę od­po­wiedzialności dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zo­bowiązania zwanej odpowiedzialnością kontraktową. Odpowiedzialność statu­owana art. 471. k.c. uzależniona została od zaistnienia kumulatywnie kilku prze­słanek a mianowicie niewykonania zobowiązania bądź też nienależytego wy­konania zobowiązania, szkody powstałej w wyniku niewykonania bądź też nie­nale­żytego wykonania zobowiązania, związku przyczynowego pomiędzy nie­wykona­niem bądź też nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą oraz winy dłużnika.

Ciężar udowodnienia zaistnienia trzech spośród czterech przesłanek od­po­wiedzialności powszechnie zwanej kontraktową spoczywa na wierzycielu. Na­wet jednak ich udowodnienie nie gwarantuje definitywnego przypisania od­po­wiedzialności dłużnika z tego tytułu. Po stronie dłużnika bowiem zgodnie
z brzmieniem części końcowej art. 471. k.c. ( verba legis art. 471. in fine k.c.: „…chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem oko­licz­ności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”) istnieje możliwość eg­zo­ne­racji, tj. wykazania, że nie ponosi on odpowiedzialności za niewykonanie bądź też nienależyte wykonanie zobowiązania w szczególności poprzez przed­stawienie o­ko­liczności, z których wynikać będzie, że niewykonanie bądź też nie­należyte wy­konanie zobowiązania było następstwem sytuacji, za którą nie po­no­si odpowiedzialności.

Fakt braku zapłaty przez pozwanego środków pie­nięż­nych w wyso­ko­ści od­po­wiadającej czynszowi najmu w umownych terminach płatności za 37 okresów rozliczeniowych w 2021 r., 2022 r., 2023 r. i 2024 r. do­prowa­dził do konkluzji, że najemca popadł w zwło­kę w wy­konaniu zobowiązania z u­mowy najmu za­wartej z P. Ł.. Wnio­sek taki na­kazywało przy­jąć brzmie­nie art. 471. k.c. P. Ł. regularnie nie otrzymywała środ­ków pie­nięż­nych od T. F. w takich terminach płatności, w jakich czynsz naj­mu zgodnie z ustaleniami umownymi winien być świadczony. Jeśli za­tem po­mimo ist­nienia umowy najmu i obo­wiązku najemcy za­płaty czynszu najmu nie płaci on środ­ków pie­niężnych w odpowiednich terminach zapłaty, to jako dłużnik wy­najmują­cego z te­go tytułu popa­da co najmniej w o­póź­nienie i po­wo­duje po­wstanie szkody w mie­niu byłego wynajmującego, któ­rego majątek nie po­więk­sza się na skutek braku fi­zycz­nego uzy­skania środków pie­niężnych należnych tytułem czynszu najmu w terminach spełnienia tego świadczenia przez najemcę. Nienależy­tym wyko­naniem zo­bowiązania pozostawał sam stan zwłoki T. F. w wy­ko­nywaniu zo­bo­wią­zania z zawartej umowy najmu pole­ga­ją­cego na obowiąz­ku terminowego spełnie­nia świad­czenia pieniężnego w zamian za udostępnienie przedmiotu najmu do uży­wania. Dłuż­nik zaś do­pusz­cza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w ter­mi­nie, a je­żeli ter­min nie jest oznaczo­ny, gdy nie speł­nia świadczenia nie­zwłocz­nie po we­zwaniu przez wierzyciela, przy czym nie do­ty­czy to wypadku, gdy o­późnienie w speł­nieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik od­po­wie­dzial­ności nie ponosi (art. 476. k.c.). Oko­liczność ta zaś oznaczała, że dłuż­nik nie wykonał zobowią­zania w tej części z przyczyn leżą­cych po jego stronie, zaś wniosek taki naka­zywała przyjąć treść art. 471. k.c. w zw. z art. 476. k.c. Do­mniemania prawne statuowane po­woła­nymi przepisami art. 471. k.c. i art. 476. k.c. obciążały dłuż­nika, iż nie dotrzy­mując terminu pozo­sta­wał w zwło­ce nie zaś w opóźnieniu.

Zważywszy na ustalony stan faktyczny i powyższe rozważania a także brzmienie art. 477. § 1. k.c. w zw. z § 3. ust. 1., ust. 2., ust. 3. i ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. i w zw. z art. 353 ¹. k.c. pozostawa­ło stwierdzić, że stosownie do treści art. 477. § 1. k.c. P. Ł. mogła zasad­nie do­ma­gać się względem T. F. wy­ko­na­nia zobo­wiązania powstałego w o­kre­sie obowiązywania umowy najmu (przez zapłatę odsetek od kwot stanowiących czynsz najmu a płaconych po terminach zapłaty). U­prawnienia P. Ł. z ty­tułu braku należyte­go wykonania zo­bo­wią­za­nia przez dotych­czasowego najemcę sprowa­dzały się zatem do możliwo­ści żą­da­nia wykonania przez T. F. postanowień umowy najmu po­przez naprawienie szkody z ty­tułu zwło­ki w speł­nieniu świadczenia pieniężne­go w postaci czynszu najmu poprzez zapłatę odsetek usta­wowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, przy czym w za­kresie żądania zapłaty odsetek z ty­tu­łu braku uiszczenia w terminie zapłaty kwot czynszu najmu objętych wy­sta­wio­nymi przez wynajmującego fakturami VAT powódka była władna do­pro­w­a­dzić do ich kapitali­zacji, co też uczyniła.

Istota kapitalizacji odsetek sprowadza się do połączenia szeregu świad­czeń jednostkowych z sumą świadczenia pieniężnego, w stosunku do którego były one ustalone. Odbiera to zobowiązaniu świadczenia odsetek charakter o­kre­sowy. Wierzycielowi przysługuje wówczas prawo pobierania odsetek za o­póź­nienie od sumy zwiększonej o zaległe odsetki (por. L. Stecki „Opóźnienie
w wy­konaniu zobowiązań pieniężnych”, Poznań 1970 r., s. 220). Kapitalizacja od­setek polega zatem na wyliczeniu sumy na podstawie znanej stopy procento­wej i okresu czasu. Kapitalizacja odsetek występuje też, jako odrębna katego­ria prawna, polegająca nie tylko na zsumowaniu, ale i dodaniu jej do kwoty ka­pita­łu, a jednocześnie poddaniu skapitalizowanej kwoty oprocentowaniu. We­dług pra­wa materialnego kapitalizacja odsetek następuje, gdy strony po po­wstaniu za­ległości zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy lub gdy uczynił to powód w chwili wytoczenia powództwa ( vide: uchwała składu siedmiu sę­dziów Sądu Najwyższego z 21 października 1997 r., sygn. akt III ZP 16/97, publ. OSNP 1998 r., nr 7, poz. 204).

Poprzez żądanie zasądzenia odsetek od odsetek, odsetki stają się kapi­tałem podlegającym oprocentowaniu i są wliczane do wartości przedmiotu sporu. Dochodzi do tego w takiej sytuacji jak w przedmiotowej sprawie, gdy od­setki obliczono kwotowo i zażądano od nich odsetek. Strona powodowa mogła skapitalizować od­setki za okres zamknięty a więc najpóźniej do poszczególnych dni faktycznej zapłaty środków pieniężnych przez pozwanego tytułem czynszu najmu a następ­nie domagać się dalszych od­setek już od dnia 15 listopada 2024 r., tj. od dnia wniesienia pozwu. Powódka domagała się zasądzenia takich odsetek tytułem swoistego odszkodowania za brak zapłaty czynszu najmu objętych wystawio­ny­mi przez siebie 37 fakturami VAT opiewających na sumy stanowiące czynsz najmu zapłaconych zgodnie z treścią wydruków historii transakcji po ter­mi­nach płatności a zatem odsetek obliczonych od tych kwot i za okres czasu po­cząw­szy od 11. dnia każdego miesiąca, w którym nie doszło do zapłaty w ter­minach umownych a zatem do 10. dnia miesiąca, do dni, kiedy to zapłaty czynszu rzeczywiście nastąpiła. Łączna kwota odsetek ustawowych za opóźnienie
w transakcjach handlowych od kwot objętych 37 fakturami VAT zł za wskaza­ne okresy czasu wynosiła przy tym 16.057,61 zł.

Powództwo w tym zakresie podlegało zatem uwzględnieniu do kwoty 16.057,61 zł, na którą to należność składała się suma odsetek za opóźnienie
w transakcjach handlowych obliczonych od następujących kwot i za następujące okresy

1)  19.680,00 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia 19 października 2021 r.,

2)  19.680,00 zł od dnia 11 września 2021 r. do dnia 25 listopada 2021 r.,

3)  19.680,00 zł od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia 21 grudnia 2021 r.,

4)  19.680,00 zł od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r.,

5)  19.680,00 zł od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia 22 lutego 2022 r.,

6)  20.683,68 zł od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 21 marca 2022 r.,

7)  20.683,68 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r.,

8)  20.683,68 zł od dnia 11 kwietnia 2022 r. do dnia 17 maja 2022 r.,

9)  20.683,68 zł od dnia 11 maja 2022 r. do dnia 8 czerwca 2022 r.,

10)  20.683,68 zł od dnia 11 czerwca 2022 r. do dnia 18 lipca 2022 r.,

11)  20.683,68 zł od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 18 sierpnia 2022 r.,

12)  20.683,68 zł od dnia 11 sierpnia 2022 r. do dnia 12 września 2022 r.,

13)  20.683,68 zł od dnia 11 września 2022 r. do dnia 17 października 2022 r.,

14)  20.683,68 zł od dnia 11 października 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r.,

15)  20.683,68 zł od dnia 11 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r.,

16)  20.683,68 zł od dnia 11 grudnia 2022 r. do dnia 13 stycznia 2023 r.,

17)  20.683,68 zł od dnia 11 stycznia 2023 r. do dnia 27 lutego 2023 r.,

18)  23.662,13 zł od dnia 11 lutego 2023 r. do dnia 28 marca 2023 r.,

19)  23.662,13 zł od dnia 11 marca 2023 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r.,

20)  23.662,13 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia 22 maja 2023 r.,

21)  23.662,13 zł od dnia 11 maja 2023 r. do dnia 27 czerwca 2023 r.,

22)  23.662,13 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r.,

23)  23.662,13 zł od dnia 11 lipca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r.,

24)  23.662,13 zł od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia 2 października 2023 r.,

25)  23.662,13 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia 23 października 2023 r.,

26)  23.662,13 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia 3 listopada 2023 r.,

27)  23.662,13 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r.,

28)  23.662,13 zł od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 2 stycznia 2024 r.,

29)  23.662,13 zł od dnia 11 stycznia 2024 r. do dnia 14 lutego 2024 r.,

30)  26.359,61 zł od dnia 11 lutego 2024 r. do dnia 18 marca 2024 r.,

31)  26.359,61 zł od dnia 11 marca 2024 r. do dnia 13 maja 2024 r.,

32)  26.359,61 zł od dnia 11 kwietnia 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r.,

33)  26.359,61 zł od dnia 11 maja 2024 r. do dnia 15 lipca 2024 r.,

34)  26.359,61 zł od dnia 11 czerwca 2024 r. do dnia 16 sierpnia 2024 r.,

35)  26.359,61 zł od dnia 11 lipca 2024 r. do dnia 18 września 2024 r.,

36)  26.359,61 zł od dnia 11 sierpnia 2024 r. do dnia 14 października 2024 r.,

37)  26.359,61 zł od dnia 11 września 2024 r. do dnia 16 października 2024 r.

Wysokość sumy należnej tytułem odsetek skapitalizowanych została przy tym zweryfikowa­na w oparciu o kalkulator odsetkowy dostępny w programach Lex
i Legalis za okresy czasu wskazane wyżej a wynikające z również z uzasadnienia pozwu jak i treści historii transakcji na rachunku bankowym. Odsetki powyższe sąd zasądził zatem w łącznej kwocie 16.057,61 zł jako obliczone w wy­soko­ści ustawowej za opóźnienie w transakcjach handlowych wraz z dalszy­mi za­le­gły­mi odsetkami ustawowymi za opóźnienie począwszy od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty.

Powódka domagała się zapłaty kwoty 16.057,61 zł wraz z odsetkami u­stawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty. Sąd uw­zględnił powództwo zasą­dzając odsetki od tej kwoty objętej żądaniem po­zwu od da­ty podanej w żądaniu pozwu, przy czym zważywszy na dokonaną przez powódkę w po­zwie kapitalizację zaliczonych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot stano­wiących czynsz najmu zapłaco­nych po terminach zapłaty, nie mógł sąd zasądzić dalszych odsetek od wcześniejszej daty aniżeli dzień wniesienia pozwu, tj. od dnia 15 listopada 2024 r.

Źródłem roszczenia odsetkowego zgodnie z hipotezą art. 359. § 1. k.c. po­zostają czynność prawna, ustawa, orzeczenie sądu jak i decyzja właściwego or­ganu.

Ustawowym źródłem powstania wierzytelności z tytułu zapłaty odsetek za opóźnienie pozostawał powołany wyżej przepis art. 481. § 1. k.c.

Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się od­set­ki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Naro­dowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wie­rzy­tel­ność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481. § 2. k.c.).

Zgodnie natomiast z art. 481. § 2 ⁴. k.c. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie.

Ustawowe źródło powstania wierzytelności z tytułu zapłaty odsetek za o­późnienie znajdowało opar­cie w ustawie o terminach za­płaty w transakcjach handlowych zwanej obecnie ustawą o prze­ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych do transakcji handlowych.

I tak stosownie do treści art. 4a. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych do transakcji handlowych nie stosuje się przepisu art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326 i 1285).

W myśl przepisu art. 7. ust. 1. ustawy o prze­ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych – w transakcjach handlowych – z wyłą­czeniem transakcji w których dłużnikiem jest podmiot pu­bliczny – wierzycielowi bez we­zwania, przysługują odsetki ustawowe za opóź­nienie w transakcjach handlo­wych, chyba, że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalno­ści świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie nastę­pujące warunki:

1)  wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2)  wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Jako że czynsz najmu za lokal użytkowy nie był płacony w umownych terminach zapłaty przez okres obejmujący 37 miesięcy, w związ­ku z czym za­pła­ta czynszu najmu nie nastą­piła w terminach wy­ni­kających z umowy zawartej przez strony i z tego tytułu powódka była uprawniona do uzyska­nia swoistego od­szkodowania w po­staci kwoty odpo­wiadającej odsetkom usta­wowym za o­póź­nienie w transakcjach handlowych obliczo­nym od czynszu w związku z najmem lokalu użytkowego, które to kwoty nie zostały zapłacone w termi­nach zapłaty i za okres od dnia wyma­galności do dnia spóźnionego spełnienia świadczenia pie­niężnego, toteż sąd zasądził sumę zliczonych przez powódkę odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwotach

1)  381,20 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia 19 października 2021 r.,

2)  413,87 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 września 2021 r. do dnia 25 listopada 2021 r.,

3)  223,27 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia 21 grudnia 2021 r.,

4)  304,42 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r.,

5)  272,42 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia 22 lutego 2022 r.,

6)  259,68 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 21 marca 2022 r.,

7)  312,95 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r.,

8)  239,70 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 kwietnia 2022 r. do dnia 17 maja 2022 r.,

9)  193,09 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 maja 2022 r. do dnia 8 czerwca 2022 r.,

10)  296,37 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 czerwca 2022 r. do dnia 18 lipca 2022 r.,

11)  344,54 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 18 sierpnia 2022 r.,

12)  299,21 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 sierpnia 2022 r. do dnia 12 września 2022 r.,

13)  317,34 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 września 2022 r. do dnia 17 października 2022 r.,

14)  326,41 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 października 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r.,

15)  317,34 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r.,

16)  295,66 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 grudnia 2022 r. do dnia 13 stycznia 2023 r.,

17)  455,61 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 stycznia 2023 r. do dnia 27 lutego 2023 r.,

18)  499,50 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 lutego 2023 r. do dnia 28 marca 2023 r.,

19)  532,07 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 marca 2023 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r.,

20)  445,20 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia 22 maja 2023 r.,

21)  521,22 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 maja 2023 r. do dnia 27 czerwca 2023 r.,

22)  684,09 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r.,

23)  716,67 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 lipca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r.,

24)  575,51 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia 2 października 2023 r.,

25)  456,06 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia 23 października 2023 r.,

26)  260,61 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia 3 listopada 2023 r.,

27)  195,46 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r.,

28)  237,59 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 2 stycznia 2024 r.,

29)  357,36 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 stycznia 2024 r. do dnia 14 lutego 2024 r.,

30)  398,10 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 lutego 2024 r. do dnia 18 marca 2024 r.,

31)  716,58 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 marca 2024 r. do dnia 13 maja 2024 r.,

32)  773,46 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 kwietnia 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r.,

33)  750,71 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 maja 2024 r. do dnia 15 lipca 2024 r.,

34)  762,08 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 czerwca 2024 r. do dnia 16 sierpnia 2024 r.,

35)  796,20 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 lipca 2024 r. do dnia 18 września 2024 r.,

36)  716,58 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 sierpnia 2024 r. do dnia 14 października 2024 r.,

37)  409,48 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 września 2024 r. do dnia 16 października 2024 r.

Nie bu­dziło także wątpliwo­ści, że umowa czynszu zawarta po­mię­dzy stronami, z której wywo­dziły się wierzytelności P. Ł., pozostawała transakcją handlową w rozu­mie­niu art. 4. pkt 1) ustawy o przeciwdzia­łaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach han­dlowych a stro­ny u­mowy zawarły ją
w związ­ku z wykonywaną przez każdą z nich działalnością.

Jako że roszczenie o zapłatę kwoty stanowiącej równowartość skapitali­zowanych odsetek powstałych z tytułu opóźnienia w ich zapłacie jest świadcze­niem pieniężnym ale nie wywodzi się z samej transakcji han­dlowej lecz powsta­je z mocy ustawy na skutek opóźnienia w zapłacie odsetek przez dłużnika zo­bo­wiązanego do świadczenia pieniężnego, przeto opóźnienie w ich zapłacie
w tym przypadku po­woduje powstanie obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, tj. w wysokości zgodnej z art. 481. § 2. i § 2 ⁴. k.c. Wynika to zresztą z brzmienia art. 482. § 1. k.c., który wprost stanowi, że „od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie”. Prawo do odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych powstaje z kolei tylko i wyłącznie
w ściśle określonych przypadkach uregulowanych w art. 7. ust. 1. i art. 8. ust. 1. ustawy o prze­ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych a przepisy te jako sta­nowiące wyjątek od regulacji zawartej w art. 481. § 2. k.c. muszą podlegać wy­kładni ścisłej. Odsetki ustawo­we za opóźnienie
w transakcjach handlowych za­tem nie na­leżą się od kwoty stanowiącej skapitali­zowane odsetki, od której to kwoty liczyć można jedynie odsetki za opóźnienie zgod­nie z art. 482. § 1. k.c. i art. 481. § 2. k.c. Skoro za­tem podstawy do zasądzenia kwoty stano­wiącej równowartość ska­pitalizowa­nych odsetek nie stano­w­i­ły przepisy art. 7. ust. 1. i art. 8. ust. 1. ustawy o prze­ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, to od świad­czenia objęte­go żądaniem pozwu w postaci zaległych odsetek nie można było zasądzić in­nych od­setek
w szczególności od­setek za opóźnienie w transakcjach handlowych jak tyl­ko
i wyłącznie odsetki za opóźnie­nie wskazane w art. 481. § 2. i § 2 ⁴. k.c. Pozwany bo­wiem pozostawał w zwłoce z ich zapłatą a z drugiej strony nie zostały w przy­pad­ku kwoty stanowią­cej równo­wartość skapitalizowanych odsetek speł­nione przesłanki do zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych podane w 7. ust. 1. czy art. 8. ust. 1. ustawy o prze­ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Co więcej przedmiotem roszczenia obejmującego zapłatę kwoty stanowiącej skapitalizo­wa­ne odsetki po­zostawała kwota należna tytułem zliczonych za zamknięty okres czasu odsetek. Przedmiot takiego świadczenia pozostawał zatem sumą odsetek zliczonych za pewien ściśle określony okres czasu od konkretnej kwoty a więc co prawda pozostawał świadczeniem pieniężnym, ale nie stanowił jednak świadczenia wza­jemnego z tytułu odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług. W tym zakresie sąd podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie
z którym „opóźnienie z zapłatą kary umownej, o której mowa w art. 484 KC, jako świadczenie pieniężne nie rodzi skutków wynikających z ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 403 ze zm.). W rachubę mogą wchodzić odsetki zwykłe, określone jako sankcja za opóźnienie świadczeń pieniężnych według Kodeksu cywilnego” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II CSK 122/17, nie publ., LEX numer 2428772). Jak stwierdził przy tym Sąd Najwyższy, „dostawa towarów oraz świadczenie usług oznacza realizację świadczeń niepieniężnych (art. 7 TransHandZapU), za które przysługuje świadczenie pieniężne (cena, opłata, czynsz, wynagrodzenie). Nie mieści się w tym wzajemny obrót pieniężny” (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego już wyżej wyroku
z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II CSK 122/17). Pogląd ten znajdował również poparcie w judykaturze sądów powszechnych, skoro Sąd Apelacyjny
w Szczecinie wyraźnie stwierdził, iż „w świetle regulacji art. 482 KC w zw. z art. 481 KC nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, by wierzyciel mógł domagać się odsetek od odsetek obliczanych według stopy odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych (art. 4 pkt 3) ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych prawo takie nie wynika również z regulacji tej ustawy. Ustawa ta przyznaje prawo do żądania odsetek według podwyższonej w stosunku do art. 481 KC stopy jedynie za opóźnienie
w zapłacie należności głównej (art. 6, 7 i 8 ww. ustawy). Tak więc podwyższona w stosunku do reguł art. 481 KC wartość odsetek w świetle powołanych przepisów ustawy przypada wierzycielowi jedynie za opóźnienie w zapłacie należności głównej (ceny wynagrodzenia) wynikającej z transakcji handlowej” (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I ACa 166/20, nie publ., Legalis numer 2531872).

Zarzut nadużycia prawa okazał się nietrafny.

Zgodnie z art. 5. k.c. nie można czynić ze swego prawa użytku, który był­by sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub
z za­sadami współżycia społecznego. Wykonywanie prawa podmiotowego
w spo­sób sprzeczny z tymi kryteriami jest bezprawne i z tego względu nie ko­rzysta z o­chrony jurysdykcyjnej. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że norma zawarta w tym przepisie ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko po wykazaniu wyjątkowych okoliczności, w sytuacji, gdy w inny sposób nie moż­na zabezpieczyć interesu osoby zagrożonej wykonaniem prawa podmioto­wego przez inną osobę ( vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 paź­dzier­nika 1969 r., sygn. akt III CRN 310/69, publ. OSNCP 1970 r., nr 6, poz. 115; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2004 r., sygn. akt V CK 263/04, nie publ., LEX nr 520044) „oraz w tych szczególnych przypad­kach, w których wykorzystywanie uprawnień wynikających z przepisów prawa prowadziłoby do skutku nieaprobowanego w społeczeństwie ze względu na przyjętą w społeczeństwie zasadę współżycia społecznego.

Zasady współżycia społecznego to pojęcie niedookreślone, nieostre,
a po­woływanie się na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego powin­no wiązać się z konkretnym wykazaniem o jakie zasady współżycia społecz­ne­go w konkretnym wypadku chodzi oraz na czym polega sprzeczność danego dzia­ła­nia z tymi zasadami. Taki charakter klauzul generalnych zawartych w roz­ważanym przepisie nakazuje ostrożne korzystanie z instytucji nadużycia prawa podmiotowego jako podstawy oddalenia powództwa, a przede wszystkim wy­ma­ga wszechstronnego rozważenia okoliczności, aby w ten sposób nie dopro­wadzić do podważenia pewności obrotu prawnego. Zasadą bowiem jest, że ten kto ko­rzysta ze swego prawa postępuje zgodnie z jego społeczno-gospo­dar­czym prze­znaczeniem i zasadami współżycia społecznego” (tak Sąd Najwyższy w u­za­sadnieniu wyroku z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II CSK 236/16, nie publ., LEX nr 2242151).

Pozwany powołując się na art. 5. k.c. wskazywał, że wynajmujący naruszył ponadto reguły słuszności, lojalnością jego po­stawa była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i nie stanowiła re­alizacji jego uprawnień kontraktowych a tym samym nie zasługiwała na ochronę. Ze stanowiskiem pozwanego nie sposób się zgodzić. Zupełnie wyjątkowy charakter przepisu art. 5. k.c. powodował, że jego zastosowanie musiało być uzasadnione faktem zachodzenia okoliczności rażących i nieakceptowanych ze względów aksjologicznych e­wen­tualnie teleologicznych, a za­tem w sytuacjach wyjątkowych, skrajnie sprzecz­nych z moralnością ujmowa­ną w obrocie profesjonalnym, takiej zaś sytuacji sąd nie stwierdził. Co więcej sprzeciwiała się podzieleniu zarzutu narusze­nia zasad współżycia społecznego przez powódkę notoryczna i permanentna zwłoka ze strony pozwanego w zapłacie czynszu należnego z tytułu umowy naj­mu w ciągu 37 okresów rozliczeniowych. Skoro pozwany dopuścił się zwłoki w przypadku zapłaty należności objętych 37 fakturami VAT wystawionymi przez powódkę, to domaganie się zliczonych i skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych nie można by­ło uznać za nadużycie prawa wobec postępowania pozwanego, który całko­wicie dowolnie traktował ustalone przez strony w umowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. terminy zapłaty. Pozwany naruszając zasady etyki i uczciwości kupieckiej poprzez brak zapłaty kil­kudziesięciu kwot z tytułu czynszu najmu sam naruszał zasady współżycia sp­ołecznego więc nie mógł sam powoływać się na ich naruszenie przez drugą stronę. Nota bene naruszenia takich zasad przez powódkę sąd zresztą nie stwierdził.

Z uwagi na to, że sąd uwzględnił powództwo w całości, zde­cydo­wał – po­stępując w myśl dyrektywy odpowiedzialności za wynik procesu i za­sa­dy zwrotu kosztów nie­zbęd­nych i celowych – obciążyć pozwanego całością kosztów postępo­wania (8.234,00 zł) wkładając na nią obo­wiązek zwrotu na rzecz powódki kosztów postępowania przez nią po­niesio­nych (4.617,00 zł).

Na koszty procesu, które w sumie wyniosły 8.234,00 zł składały się opłata od pozwu w postępowa­niu upominawczym i zarazem w uproszczonym
w łącznej kwocie 1.000,00 zł (pokwitowanie wpłaty na okładce akt, k. 55), wy­nagrodzenia zawodo­wych pełnomocników stron obli­czone według stawki mi­nimal­nej od wartości przedmiotu sprawy, tj. w kwo­tach po 3.600,00 zł jak i kwoty 17,00 zł poniesione tytu­łem opłaty skar­bowej uisz­czonej od odpisu dokumen­tu stwierdzającego usta­nowienie za­wo­do­wego pełno­moc­nika proce­so­wego powódki (k. 8, k. 55) i dokumentu świadczącego o usta­nowieniu za­wo­do­wego pełno­moc­nika proce­so­wego pozwanego (k. 99, k. 100).

Powstania innych kosztów postępowania żadna ze stron nie wykazała
i nie żądała ich zwrotu.

Sąd postanowił obciążyć pozwanego całością kosztów procesu w łącznej kwocie 8.234,00 zł związanych z wnie­sieniem pozwu w postępo­waniu upominaw­czym i zarazem w postępowaniu uproszczonym przez za­wodowego pełnomoc­nika oraz z wniesieniem sprzeci­wu od na­kazu zapłaty przez pozwanego jak i jego późniejszym reprezentowaniem przez zawodowego pełnomocnika a także zasądzić od T. F. na rzecz powódki kwotę 4.617,00 zł odpowiadającą kosztom poniesionym przez powódkę. Koszty postępowania zasądzo­ne na rzecz powódki obejmowały zatem koszty związa­ne z opłatą od pozwu (1.000,00 zł) oraz z za­stęp­stwem procesowym przez zawodo­wego peł­no­moc­ni­ka, tj. koszty wynagro­dze­nia (3.600,00 zł) i opłaty skarbowej u­iszczonej od odpisu dokumentu pełno­moc­nic­twa procesowego (17,00 zł).

Jednocze­śnie kwota 8.234,00 zł wskazana wyżej odpowia­dała całości kosz­tów postępowania na zasadzie unifikacji i kon­centracji roz­strzygnię­cia
o kosz­tach po­stę­powa­nia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania powin­no bo­wiem zna­leźć wyraz w o­rze­czeniu kończącym postę­powanie i dotyczyć co do zasady wszyst­kich kosz­tów powstałych w związku z prowadzonym postępo­wa­niem cy­wilnym. Wynikało to wprost z zasady unifikacji i zasady koncentracji kosztów postępo­wania wyra­żonej w art. 108. § 1. k.p.c.

Wyżej wskazane względy zdecydowały o tym, że orzeczono jak w pkt I. sen­tencji, uznając powództwo na pod­stawie art. 669. § 1. k.c. w zw. z art. 659. § 1. k.c. w zw. z § 3. ust. 1., ust. 2, ust. 3. i ust. 7., § 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. i art. 353 ¹. k.c. oraz art. 477. § 1. k.c. i art. 476. k.c. w zw. z art. 471. k.c. jak i przy zasto­so­waniu pozosta­łych po­wo­ła­nych w uzasad­nieniu przepisów za zasadne.

Rozstrzygnięcie o odsetkach w pkt I. sentencji od zasądzonej wyrokiem kwoty znajdowało oparcie w brzmieniu art. 359. § 1. k.c. w zw. z art. 481. § 1., § 2. i § 2 ⁴. k.c. jak i art. 4. pkt 1), art. 4a. i art. 7. ust. 1. oraz art. 11. ust. 2. ustawy
o przeciwdziałaniu nadmiernym o­póź­nieniom w transakcjach handlowych a także art. 482. § 1. k.c.

O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 98. § 1., § 1 ¹ . i § 3. k.p.c. w zw. z art. 108. § 1. k.p.c. oraz art. 109. § 1. k.p.c. jak i art. 18. ust. 1.
i art. 13. ust. 1. pkt 7) us­tawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosz­tach sądo­wych
w spra­wach cywil­nych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 959 z późn. zm.) oraz w opar­ciu o § 2. pkt 5) w zw. z § 3. ust. 2. rozporzą­dze­nia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 paź­dziernika 2015 r. w spra­wie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) a także art. 1. ust. 1. pkt 2) u­stawy
z dnia 16 listopa­da 2006 r. o opła­cie skarbo­wej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2111 z późn. zm.).

SSR Michał Bień

Tarnów, dnia 30 czerwca 2025 r.