Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

postanowienia Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 23 października 2025 r.

I. Wnioskodawca Z. K. po ostatecznym sprecyzowaniu żądania domagał się ustanowienia służebności drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w Rajbrocie oznaczonej jako działka ewidencyjna (...) objętej KW (...) szlakiem o szerokości 3 metrów biegnącej przez nieruchomości oznaczone jako działki ewidencyjne:

- (...) wzdłuż jej południowej granicy, objętej KW (...),

- (...) istniejącym już pasem drogowym, objętej KW (...),

- (...) istniejącym już pasem drogowym (według wiedzy wnioskodawcy dla przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona księga wieczysta),

- (...) istniejącym już pasem drogowym, objętej KW (...),

- (...) istniejącym już pasem drogowym, objętej KW (...).

Uzasadniając swoje żądanie, wskazał, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr (...) położonej w Rajbrocie, która nie posiada dostępu do drogi publicznej. Zaznaczył, że zarówno poprzedni właściciele tej nieruchomości, jak i on sam początkowo dojeżdżali do niej przez działki nr (...) oraz (...). Sytuacja uległa zmianie na początku kwietnia 2021 r., kiedy właściciele działki nr (...) zablokowali wnioskodawcy możliwość wjazdu na swoją posesję, zamykając bramę wjazdową znajdującą się na tej działce metalowym łańcuchem. W konsekwencji wnioskodawca obecnie nie ma możliwości dojazdu do należącej do niego nieruchomości.

Uczestnicy J. R. i S. R. w odpowiedzi na wniosek wnieśli o jego oddalenie w całości, a nadto domagali się zasądzenia od wnioskodawcy na ich rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazali, że wnioskodawca ma możliwość dojazdu do swojej nieruchomości od innej strony, ponieważ należąca do niego działka nr (...) położona jest przy gminnej drodze wewnętrznej oznaczonej jako działka nr (...), która z kolei znajduje się bezpośrednio przy drodze publicznej (działka nr (...)). Podnieśli również, że alternatywny szlak dojazdowy, z którego mógłby korzystać wnioskodawca, nie przebiega w obrębie żadnych nieruchomości zabudowanych, w przeciwieństwie do trasy zaproponowanej przez wnioskodawcę, biegnącej w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego zajmowanego przez uczestników.

Uczestnicy S. P. i P. P. w odpowiedzi na wniosek wskazali, że sprzeciwiają się ustanowieniu służebności drogi koniecznej po działkach nr (...)/.

Uczestniczka E. B. również wniosła o oddalenie wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej po działce nr (...).

Pozostali uczestnicy, tj. A. B. i J. P. nie odnieśli się do zasadności żądania wnioskodawcy.

II. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr (...) położona w Rajbrocie, objęta księgą wieczystą nr (...) stanowi własność Z. K.. Działka ta ma kształt prostokąta i powierzchnię 1,36 ha. Działka ta jest zabudowana na dwóch przeciwległych krańcach tj. Od strony wschodniej starym budynkiem mieszkalnym (po pożarze) i gospodarczym – budynki te nie są aktualnie zamieszkałe oraz po stronie zachodniej nowo wybudowanym budynkiem mieszkalnym i budynkiem garażowym.

Przedmiotowa działka ma dostęp do rogi publicznej od strony zachodniej – dochodzi bowiem do drogi oznaczonej numerem ewidencyjnym (...), z której obecnie wnioskodawca korzysta w celu dojazdu do swojej nieruchomości, zaś do dalszych części działki dojeżdża wzdłuż działki m.in. pojazdem typu quad oraz ciągnikiem rolniczym (droga na terenie działki wnioskodawcy nie jest urządzona jest porośnięta trawą, a częściowo przebiega przez teren porośnięty drzewami.

Materiały budowlane niezbędne do wzniesienia nowego budynku na nieruchomości wnioskodawcy były dowożone od strony drogi nr (...).

Do starego budynku, położonego na nieruchomości należącej do wnioskodawcy, poprzedni właściciele nie dojeżdżali żadnym środkiem transportu, lecz udawali się do niego pieszo, korzystając z przejścia obok studni znajdującej się na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym (...). Poprzedni właściciele nie posiadali pojazdów mechanicznych, a jedynie konia i wóz. Przejazd karetką pogotowia na ten teren był utrudniony.

dowód: wydruk KW nr (...) - k. 9-32, wypis z rejestru gruntów - k. 37, mapa ewidencji gruntów - k. 48, mapa ewidencji gruntów - k. 50, zeznania świadka Ł. R. - k. 308v, zeznania wnioskodawcy Z. K. - k. 303, zeznania uczestnika S. R. - k. 310, zeznania świadka M. P. (1) - k. 307v, zdjęcia z oględzin - k. 235-243

Działka nr (...) nie stanowi drogi publicznej, a drogę wewnętrzną będącą własnością Gminy Lipnica Murowana i objęta jest KW o numerze (...). Jest to droga gruntowa, która dochodzi do drogi powiatowej. Działka nr (...) jest drogą powiatową o nr DP- (...) i stanowi własność Powiatu Bocheńskiego, której zarządcą jest Powiatowy Zarząd Dróg w Bochni i objęta jest KW o numerze (...).

dowód: pismo Urzędu Gminy Lipnica Murowana - k. 293, protokół oględzin - k. 221

Nieruchomość składająca się z działki nr (...) objęta KW nr (...) stanowi własność uczestników S. R. i J. R.. Do domu uczestników prowadzi utwardzona droga, którą wykonali uczestnik S. R. wraz ze swoim synem. W kosztach jej utwardzenia nie uczestniczyły inne osoby. Droga ta przebiega nieco dalej za domem uczestników, następnie znajduje się studnia, a dalej łąka oraz grządki, na których uprawiane są warzywa.

Studnia, ze względu na pojawiające się pęknięcia, została zabezpieczona poprzez umieszczenie na jej powierzchni kręgu. W ostatnich latach nie prowadzono prac związanych z umocnieniem studni. Jedyne czynności polegały na umieszczeniu kręgu ochronnego nad jej powierzchnią w celu zabezpieczenia przed uszkodzeniami i uniemożliwienia przejazdu w tym miejscu. Działania te zostały wykonane jeszcze przed nabyciem przez wnioskodawcę obecnie posiadanej nieruchomości.

Studnia znajduje się w obrębie istniejącej drogi i utrudnia przejazd, ponieważ zawęża jej szerokość. Krąg nad studnią został założony w celu zabezpieczenia przed możliwością wpadnięcia do niej oraz zapobieżenia dalszemu pękaniu. Studnia ta jest nadal wykorzystywana - uczestnicy pobierają z niej wodę do celów spożywczych. Obiekt ten ma ponad 100 lat. Uczestnik S. R. okresowo zdejmuje krąg ochronny w celu dokonania izolacji i ponownie go zakłada.

Gdyby droga konieczna miała przebiegać w wariancie wskazanym przez wnioskodawcę, konieczne byłoby zlikwidowanie studni, a także usunięcie grządek, nasadzeń, furtek prowadzących na wybieg dla zwierząt oraz przerobienie drzwi do drewutni, które otwierają się na całą szerokość drogi. Drzwi wejściowe do budynku mieszkalnego uczestników również otwierają się częściowo na tę drogę. Odległość pomiędzy południowo-zachodnim narożnikiem działki, a studnią wynosi 2,40 m, a od płotu do studni 60 cm, zaś odległość pomiędzy ogrodzeniem, a chodnikiem przy budynku wynosi 2,85 m, a do ściany budynku 3,65 m.

W przeszłości osoby, które chciały dostać się do starego budynku położonego na działce należącej obecnie do wnioskodawcy, pozostawiały samochód w rejonie domu uczestników i dalej udawały się pieszo.

dowód: wydruk KW nr (...) - k. 38-47, zdjęcia z oględzin - k. 230-234, zeznania świadka Ł. R. - k. 308v-309, zeznania świadka M. P. (1) - k. 308, zeznania uczestnika S. R. - k. 310, zeznania uczestniczki J. R. - k. 311, protokół oględzin - k. 219-220.

Działka nr (...) objęta KW nr (...) stanowi własność uczestników A. i E. B.. Wnioskodawca nie zwracał się do uczestniczki z prośbą o zgodę na przejazd przez działkę stanowiącą jej własność.

Droga jest utwardzona asfaltem do wysokości budynku znajdującego się na nieruchomości należącej do uczestników, a następnie skręca w kierunku zachodnim i prowadzi pod górę do domu uczestników R.. Za budynkiem nawierzchnia drogi jest utwardzona jedynie w miejscach tworzących koleiny.

dowód: wydruk KW nr (...) - k. 87-94, zdjęcia z oględzin - k. 228, zeznania uczestniczki E. B. - k. 311, protokół oględzin - k. 219.

Działka nr (...) objęta KW nr (...) stanowi własność S. P..

dowód: wydruk KW nr (...) - k. 96-106

Nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej oznaczonej nr (...) objęta jest KW nr (...) i stanowi współwłasność uczestnika J. P.. Pozostali współwłaściciele to M. P. (2), A. P., I. P., K. S., K. M., spadkobiercy D. P..

dowód: wydruk KW nr (...) - k. 107-121, zeznania uczestnika J. P. - k. 307v.

III. Sąd dokonał następującej oceny zebranego materiału dowodowego

Powyższych ustaleń faktycznych sąd dokonał przede wszystkim w oparciu o dokumenty urzędowe, które zgodnie z dyspozycją art. 244 k.p.c. stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Wszystkie dokumenty zostały sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w zakresie ich działania, nie były one także kwestionowane przez strony, stąd też brak było przesłanek by dokumentom tym odmówić właściwego dla nich znaczenia dowodowego. Nadto Sąd oparł się na wydrukach komputerowych, które należało uznać za wiarygodne i przekonujące. W doktrynie i praktyce przyjęto bowiem, że do tzw. "innych środków dowodowych" zalicza się m.in.: dokumenty związane z urządzeniami przesyłającymi wiadomości na odległość lub urządzeniami rejestrującymi, wywiad środowiskowy, wydruk komputerowy, eksperyment sądowy itp.

Analogicznie przedstawia się ocena takich środków dowodowych, jak oględziny przedmiotu sporu, zdjęcia fotograficzne sporządzone w czasie oględzin.

Zeznania świadków M. P. (1) oraz Ł. R. sąd uznał za wiarygodne w całości. Świadkowie ci przedstawili konsekwentny, logiczny i zgodny z pozostałym materiałem dowodowym opis sposobu korzystania z drogi prowadzącej do nieruchomości wnioskodawcy. Ich relacje wzajemnie się uzupełniają i pozostają spójne z zeznaniami uczestników.

Sąd dał również wiarę zeznaniom uczestników J. i S. R., E. B. i J. P. uznając je za wiarygodne. Zeznania te są logiczne, wzajemnie zgodne oraz potwierdzają fakty wskazywane przez świadków. Uczestnicy w sposób spójny opisali stan nieruchomości, położenie studni, sposób zabezpieczenia oraz fakt, że jest ona nadal użytkowana.

Z kolei zeznania wnioskodawcy Z. K. sąd uznał za wiarygodne jedynie częściowo. Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom wnioskodawcy w tej części, w której twierdził on, że betonowy krąg nad studnią został ustawiony dopiero na dwa dni przed oględzinami, gdyż pozostaje to w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd nie dał również wiary wnioskodawcy w tej części, w której utrzymywał, że podczas jego wcześniejszych przejazdów nie istniała żadna studnia, ponieważ z całokształtu zeznań wynika, iż studnia ta była obecna w tym miejscu od kilkudziesięciu lat. W ocenie Sądu twierdzenia wnioskodawcy o konieczności ustanowienia służebności przez działki uczestników gdzie podawał, że jest to jedyny dojazd do działki były sprzeczne z rzeczywistością i były skonstruowane jedynie na użyte niniejszego postępowania – wyniki oględzin jasno wskazują, że wnioskodawca posiada dostęp do swojej działki (sam natomiast fakt, że byłoby korzystne by miał dostęp również od strony wschodniej bynajmniej nie jest równoważny z brakiem dostępu o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia).

IV. Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 k.c. jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna).

Z treści tego przepisu wynika, iż pierwszą i podstawową przesłanką ustanowienia służebności drogi koniecznej jest brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Ów brak dostępu oznacza, że właściciel nieruchomości nie ma trwale zagwarantowanego prawem połączenia z drogą publiczną, umożliwiającego nieskrępowany wolą posiadacza sąsiednich nieruchomości dojazd i dojście do niej lub do należących do niej budynków gospodarskich. Pojęcie „braku dostępu” jest pojęciem normatywnym, chodzi w nim bowiem o dostęp prawnie zabezpieczony, to znaczy taki, do którego właściciel ma prawo i korzystanie z którego znajduje się pod ochroną własności (art. 222 k.c. ). Dostęp należy uważać za zagwarantowany, gdy wynika z ustanowionej służebności (por. Stanisław Rudnicki : Sąsiedztwo nieruchomości, Wyd. Zakamycze 1998, str. 43).

Drogą publiczną w rozumieniu analizowanego przepisu jest tylko droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniem i wyjątkami określonymi w ustawie lub przepisach szczególnych.

Właściciel nieruchomości „izolowanej” może żądać od właścicieli nieruchomości sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej. Określona w przywołanym na wstępie przepisie służebność drogowa potocznie nazywana jest „drogą konieczną” chodzi bowiem właśnie o niezbędne połączenie nieruchomości z siecią dróg publicznych, a więc drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi czy gminnymi (por. S.Rudnicki „Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe”, wyd. prawnicze LexisNexis, W-wa 2006, s.67).

Służebność drogi koniecznej powinna zapewniać dostęp do nieruchomości w każdej niezbędnej postaci, czyli zarówno możliwość dojścia, jak i dojazdu i w ten sposób likwidować powstałą z uwagi na konfigurację gruntów izolację nieruchomości. Z istoty zaś samego roszczenia o ustanowienie służebności drogi koniecznej wynika, że powinno ono zmierzać do ustanowienia dostępu do najbliższej drogi publicznej, bez względu na jej rodzaj. Chodzi więc o to, by połączenie z drogą publiczną zapewniało wszelką niezbędną - ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia - łączność z tą drogą, umożliwiając normalne, gospodarcze korzystanie z nieruchomości (por. uzasadnienie post. SN z 7.07.1999 r., sygn. akt II CKN 786/98, publ. OSNC 2000/2/34 oraz post. SN z 19.03.2002 r., sygn. akt IV CKN 895/00, publ. LEX 55166). Trzeba bowiem pamiętać, że z jednej strony służebność ta ma być najbardziej racjonalna dla właścicieli nieruchomości władnącej, a z drugiej powinna być poprowadzona w taki sposób by w jak najmniejszym stopniu obciążała sąsiednie grunty i była dla nich najmniej uciążliwa (art. 145 § 2 k.c.).

Służebność jest bowiem ograniczonym prawem rzeczowym - obciążeniem nieruchomości mającym na celu zwiększenie użyteczności innej nieruchomości (gruntowa) albo też zapewnienie zaspokojenia określonych potrzeb oznaczonej osoby fizycznej (osobista). Stanowi ona ograniczenie w wykonywaniu prawa własności. Zadaniem służebności jest zwiększenie użyteczności nieruchomości władnącej lub jej oznaczonej części tj. czynienie zadość określonej trwałej potrzebie nieruchomości władnącej.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „odpowiedniego dostępu”, którym posłużył się w art. 145 § 1 k.c., tym nie mniej jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie o tym, czy istniejący dostęp jest odpowiedni, decydują każdorazowo wszystkie okoliczności konkretnej sprawy. Wymagają one rozważenia, czy prawnie zapewniony dostęp gwarantuje niezbędną, ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia, łączność nieruchomości z należącymi do niej budynkami gospodarskimi, umożliwiając normalne gospodarcze korzystanie z nieruchomości. Chodzi więc zatem zarówno o sytuację całkowitego braku takiego dostępu, jak też o taką, gdy nieruchomość ma wprawdzie dostęp do drogi, ale nieodpowiedni z punktu widzenia zgodnego z przeznaczeniem korzystania z tej nieruchomości (por. post. SN z 28.11.2000 r., sygn. akt IV CKN 172/00, publ. LEX 52512, post. SN z 19.03.2002 r., sygn. akt IV CKN 895/00, publ. LEX 55166). Wspomnieć także należy, iż osoba ubiegająca się o ustanowienie drogi koniecznej powinna przede wszystkim wykorzystać istniejące możliwości dojazdu do drogi publicznej przez własne grunty, a dopiero gdy taka możliwość nie istnieje zasadnym jest żądanie obciążenia gruntów sąsiada niezbędną służebnością, które jednak powinna ograniczyć do rozmiarów niezbędnych dla uzyskania połączenia swojej działki nie mającej dostępu do drogi publicznej (por. post. SN z 10.05.1977 r., sygn. akt III CRN 90/77, publ. LEX 7937).

Reasumując ustanowienie służebności drogi koniecznej następuje w stosunkach sąsiedzkich, ze względu na ukształtowaną strukturę geodezyjną i własnościową nieruchomości, a warunkiem jest ustanowienia jest brak dostępu lub nieodpowiedni dostęp do drogi publicznej lub zabudowań gospodarskich. Ustanowienie służebności drogi koniecznej służy zapewnieniu dostępu prawnie zagwarantowanego, skutecznego erga omnes i przysługującego każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości izolowanej (por. E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001, dot. art. 145 k.c.).

Ratio legis służebności drogi koniecznej, jak każdej służebności gruntowej, jest umożliwienie lub ułatwienie korzystania z nieruchomości, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, kosztem pewnych ograniczeń sąsiednich nieruchomości, jeżeli korzyści, które służebność przynosi właścicielowi nieruchomości władnącej, są większe od uszczerbku wynikającego dla właściciela nieruchomości obciążonej. Oczywistym jest, że eksploatacja nieruchomości, nie tylko gruntowej, wymaga stałego dostępu do niej, nieskrępowanego wolą osób trzecich.

Z ustaleń poczynionych przez Sąd w toku oględzin miejscowych w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej oznaczonej numerem (...) posiada odpowiedni dostęp do drogi wewnętrznej oznaczonej numerem (...), stanowiącej własność publiczną (Gminy Lipnica Murowana), a ta z kolei łączy się z drogą powiatową nr (...). Dostęp ten należy uznać za równoznaczny z dostępem do drogi publicznej.

Należy wskazać, iż nieruchomość ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 145 § 1 k.c., jeżeli łączy się z siecią dróg publicznych drogą gruntową, która pozostaje pod zarządem właściwego organu gminy, jest ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz znajduje się w powszechnym korzystaniu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego Izby Cywilnej i Administracyjnej z dnia 22 listopada 1982 r., sygn. akt III CZP 44/82. Wymaganiom tym odpowiada droga nr (...) pozostająca własnością Gminy Lipnica Murowana, choć niezaliczona do kategorii dróg publicznych. Taki sposób połączenia z siecią dróg publicznych zapewnia nieruchomości wnioskodawcy trwały i faktycznie nieograniczony dostęp do drogi publicznej.

Jeżeli właściciel nieruchomości pozbawionej bezpośredniego dostępu do drogi publicznej może dotrzeć do niej inną drogą, dostęp ten może zostać uznany za odpowiedni, o ile w konkretnych okolicznościach ma on charakter trwały i nie jest zależny od woli osób trzecich. W myśl art. 145 § 1 k.c. chodzi bowiem o prawną gwarancję trwałego i pewnego dostępu do drogi publicznej, umożliwiającą korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Kryteria te, jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, spełnia dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem dróg niezaliczonych do dróg publicznych do których dostęp jest powszechny i nieskrępowany dla wszystkich. W wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. (sygn. akt II CSK 30/10, nie publ.) Sąd Najwyższy wskazał, że brak odpowiedniego dostępu z nieruchomości do drogi publicznej w rozumieniu art. 145 k.c. występuje zarówno wtedy, gdy nie ma bezpośredniego takiego dostępu, jak i wtedy, gdy nie ma dostępu do drogi publicznej poprzez drogę innego rodzaju (np. tzw. drogę wewnętrzną), faktycznie istniejącą o odpowiedniej szerokości i ukształtowaniu, umożliwiającą nieprzerwany i nieskrępowany dostęp ogółowi osób, nawet gdy jest to droga wydzielona z działek prywatnych, zwłaszcza gdy pozostaje pod zarządem gminy.

Fakt, iż wnioskodawca domaga się ustanowienia służebności drogi koniecznej w zaproponowanym przez siebie wariancie, należy uznać za nieuzasadniony i mogący stanowić przejaw nadużycia prawa. W ocenie Sądu działania wnioskodawcy wskazują na dążenie do urządzenia drogi dojazdowej w sposób najdogodniejszy i najmniej kosztowny dla siebie, bez uwzględnienia szerszego interesu społeczno - gospodarczego.

Żądanie to w istocie zmierza do uzyskania bardziej dogodnego (czy alternatywnego) połączenia z drogą publiczną niż połączenie już istniejące, a tym samym prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności osób trzecich, co nie zasługuje na ochronę prawną. Poza tym zauważyć należy, że uwzględnienie wniosku prowadziłoby w zasadzie do istotnej ingerencji w prawo własności uczestników J. i S. R., którzy mieliby drogę dojazdową tuż przy ścianie budynku co z pewnością zakłócałoby ich codzienne życie. Nie można zaś wykluczyć tego, że wnioskodawca dokona podziału działki na mniejsze części i sprzeda je, a nabywcy zdecydują się prowadzić na takich działkach prace budowlane, a służebność gruntowa będzie stanowiła tak dużą dolegliwość dla właścicieli nieruchomości obciążonej że w konsekwencji wykluczy jej prawidłowe użytkowanie.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2000 r., IV CKN 172/00, zgodnie z którym jeżeli nieruchomość ma wystarczające połączenia drogowe, pozwalające na normalne, gospodarcze korzystanie z niej, a jedynie wygodniej byłoby korzystać z innego połączenia prowadzącego przez grunt sąsiedni, to takie udogodnienie nie uzasadnia ustanowienia drogi koniecznej. W ocenie Sądu przedstawione okoliczności uzasadniają stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia wniosku – skro wnioskodawca ma dojazd do działki od strony zachodniej to dalej może po swojej działce (...) urządzić sobie dojazd do dalszej części działki. Wobec powyższego wniosek podlegał oddaleniu o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał także, że podejmowanie dalszych czynności w sprawie, w szczególności powoływanie biegłego z zakresu geodezji, jest zbędne, gdyż prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego zwiększenia kosztów postępowania. Sąd kierował się przy tym zasadą racjonalności postępowania oraz dążeniem do ograniczenia jego wydatków.

V. Koszty postępowania:

Mając na uwadze, że interesy uczestników postępowania w niniejszej sprawie były sprzeczne, a wniosek wnioskodawcy został w całości oddalony, Sąd obciążył wnioskodawcę obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania uczestnikom postępowania stosownie do przepisu art. 520 § 3 zd. 1 k.p.c. Wedle bowiem tego przepisu, jeżeli interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone, obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. Na rzecz uczestników postępowania Sąd zasądził koszty w wysokości 514 zł, na które składały się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł (§ 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictw w kwocie 34 zł.

Mając na uwadze powyższe zasadne okazało się orzeczenie jak w sentencji.

Sędzia Katarzyna Sendorek

ZARZĄDZENIE

I. Odnotować uzasadnienie.

II. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy adw. P. R. przez PI

Kal. 2 tygodnie. Sędzia Katarzyna Sendorek

12/11/2025 r.