Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1442/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

G. W.

w dniu 15 września 2024 roku w N. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomani posiadał środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste tj. marihuany o wadze 0,95 grama przy przyjęciu wypadku mniejszej wagi

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

15 września 2024 roku w godzinach popołudniowych G. W., K. P. oraz J. C. (1) wybrali się na spacer po N.. Mężczyźni ci poruszali się od strony osiedla (...) w kierunku centrum N.. Gdy byli na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...), skręcili w lewo i udali się w górę ulicy (...). W tym czasie dostrzegli oni uciekającego przed funkcjonariuszami (...) M. C., który to biegł w górę rzeki K. wzdłuż porośniętego krzewami brzegu tego cieku wodnego.

Zeznania K. P. k. 24-25, k. 82

Zeznania J. C. (1) k.28-29, k. 82-83

Wyjaśnienia G. W. k. 59-62, k. 81

Następnie G. W. wraz ze swoimi kolegami zbliżył się do skrzyżowania ulicy (...). W trakcie przechodzenia mężczyzn przez to skrzyżowanie, zaopatrzone w sygnalizacje świetlną, do skrzyżowania zbliżył się nieoznakowany samochód (...).

Zeznania K. P. k. 24-25, k. 82

Zeznania J. C. (1) k.28-29, k. 82-83

Zeznania K. G. k. 46-47, k. 83-84

Zeznania M. K. k. 61, k. 84

Wyjaśnienia G. W. k. 59-62, k. 81

G. W., który szedł jako ostatni z pieszych, poznając nieumundurowanych (...), schował się zza kolegów i wyrzucił z kieszeni swojej bluzy zawiniątko foliowe.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania K. G. k. 46-47, k. 83-84

Zeznania M. K. k. 61, k. 84

Czynność ta spotkała się z natychmiastową reakcją funkcjonariuszy (...). K. G., który widział przedmiotowy gest ręką oskarżonego wysiadł z samochodu i od razu udał się w kierunku G. W.. Następnie funkcjonariusz (...) zabrał leżące w obrębie skrzyżowania zawiniątko.

Zeznania K. G. k. 46-47, k. 83-84

Zeznania M. K. k. 61, k. 84

W trakcie interwencji G. W. był arogancki, w toku rozpytania nie przyznawał się do posiadania znalezionego zawiniątka, epatował brakiem możliwości wykazania mu posiadania tych narkotyków, posiadaniem adwokata.

Zeznania K. G. k. 46-47, k. 83-84

Zeznania M. K. k. 61, k. 84

Zawiniątko zostało znalezione na ruchliwym skrzyżowaniu. Jego stan wskazywał na jego krótkie przebywanie w tym miejscu.

Notatka urzędowa k. 1

Protokół oględzin miejsca k. 2-3

Następnie dokonano procesowego zatrzymania G. W., K. P. oraz J. C. (2). Dokonano także oględzin przedmiotu, który odrzucił G. W.. Okazała się nim być ziele konopi innych niż włókniste o masie 0,96 grama

Notatka urzędowa k. 1

Protokół oględzin rzeczy k. 4-5

G. W. wcześniej był dwukrotnie notowany w związku z posiadaniem przy sobie środków odurzających. Przedmiotowe postępowania były jednak umarzanie. Pierwsze z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu, a drugi na podstawie art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Notatka urzędowa k. 67

G. W. w chwili czynu miał ukończone 20 lat. Oskarżony posiada wykształcenie średnie. G. W. jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu rodziców. Oskarżony to bezdzietny kawaler. G. W. jest osobą niekaraną. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. G. W. nie jest właścicielem nieruchomości, ani wartościowych rzeczy ruchomych.

Wyjaśnienia G. W. k. 59-62, k. 81 w zakresie danych osobopoznawczych

(...) k. 68

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 69

Notatka urzędowa o oskarżonym k. 70

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia G. W.

G. W. w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do stawianego mu zarzutu korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Jego linia obrony uległa pewnej modyfikacji w trakcie rozprawy głównej, kiedy to G. W. na rozprawie zdecydował się złożyć krótkie wyjaśnienia. G. W. podał wówczas, iż idąc na spacer z kolegami został zatrzymany przez funkcjonariuszy (...). Oskarżony podał, iż powodem zatrzymania był fakt znalezienia przez (...) czegoś na pasach w odległości 20 metrów od nich. Oskarżony zaprzeczył, aby miał cokolwiek odrzucić na widok tych (...), których miał widzieć kilka minut wcześniej przy okazji pościgu zza M. C.. Oskarżony nie potrafił wytłumaczyć dlaczego jego towarzysze w toku postępowania przygotowawczego sugerowali, iż to on mógł posiadać narkotyki. Oskarżony nie wskazał przy tym, aby miał być wówczas z nimi skonfliktowany. Jak podał G. W. stosunki między nimi miały się pogorszyć dopiero na skutek prowadzonego w tej sprawie dochodzenia. Sąd Rejonowy uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego G. W. są niewiarygodne, obliczone jednoznacznie na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Już na samym wstępie należy wskazać na błąd logiczny w wyjaśnieniach oskarżonego. Mianowicie na rozprawie głównej podał on, iż powodem ich zatrzymania na ulicy przez funkcjonariuszy (...) był fakt znalezienia przez nich zawiniątka na pasach. Tego rodzaju oświadczenia procesowe pozostają w sprzeczności z wszelkimi innymi dowodami przeprowadzonymi w tej sprawie. Mianowicie G. W. i jego towarzysze zostali zatrzymani ( w sensie dosłownym) na ulicy przez nieumundurowanych (...) wcześniej, aniżeli została ujawniona ta substancja. Stwierdzenie to wynika wprost z zeznań tych funkcjonariuszy. Co więcej są one zgodne z zeznaniami K. P. i J. C. (1). Tu trzeba odwołać się do zeznań K. P. z postępowania przygotowawczego, gdzie świadek powiedział wprost, iż policjanci wybiegając z samochodu od razu udali się w kierunku oskarżonego, a dopiero później podnieśli z jezdni owo zawiniątko. Tym samym owe depozycje oskarżonego w tym zakresie należy ocenić jako kłamliwe. Oświadczenia te są również sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż nieracjonalne jest domniemywanie, iż powodem zatrzymania na ulicy jakiś osób, nawet w celu wylegitymowania miało być znalezienie podejrzanego przedmiotu na ulicy, zwłaszcza, iż policjanci znajdowali się wówczas w samochodzie. Podnieść przy tym należy, iż G. W. drastycznie wyolbrzymił odległość w jakiej on niego znajdowała się to zawiniątko. Wskazując na 20 metrów. W tym miejscu należy odwołać się do depozycji K. P. i J. C. (1), którzy podali zdecydowanie mniejsze odległości. Zarazem nie sposób pominąć, iż wyżej wymieni świadkowie wyraźnie sugerowali, iż to oskarżony był w posiadaniu tych narkotyków. Należy tu zwrócić uwagę na ich wypowiedzi wskazujące, iż to oskarżony szedł na tych pasach zza nimi, przez co nie mogli obserwować jego ruchów. Zarazem w sposób stanowczy twierdzą oni, że żaden z nich nie posiadał przy sobie środków odurzających. Raz jeszcze należy odwołać się przy tym do zeznań K. P., który wskazał, iż K. G. od razu podszedł do G. W., będąc pewny, iż to on wyrzucił owe zawiniątko. Ten fakt uwiarygadnia twierdzenie funkcjonariuszy (...). Nie można się bowiem zgodzić z tezą lansowaną przez obrońcę oskarżonego, wskazującego na brak świadka bezpośredniego posiadania tych substancji przez oskarżonego. Świadkiem tym był bowiem K. G.. Zarówno na rozprawie jak i w toku dochodzenia rzeczony (...) w sposób pewny podał, iż to oskarżony na widok (...) włożył rękę do kieszeni, a następnie wykonał gest wyrzucenia czegoś. Tylko G. W. został ujawniony jako osoba wykonująca wówczas określone gesty. Zarazem to to zdarzenie wywołało nagłą reakcje świadka, który to wówczas wybiegł z auta w kierunku oskarżonego. Fakt ten należało zestawić z ujawnieniem w miejscu przechodzenia przez oskarżonego przez jezdnie zawiniątka, w którym znajdowały się niedozwolone substancje. Wygląd tego przedmiotu jasno wskazywał, iż pozostawało ono w tym miejscu przez bardzo krótki czas. Nadto logicznym jest, iż od wyrzucenia tego przedmiotu od finalnego zatrzymania przez (...) upłynął pewien czasu, w trakcie którego G. W. był w stanie przejść kilka metrów. Zarazem brak jest jakichkolwiek powodów, dla których K. G. miałby pomawiać oskarżonego. Oskarżony nie jest z nim skonfliktowany. Sam świadek przyznał, iż była to jego pierwsza interwencja z tą osobą w trakcie pełnienia czynności służbowych. Tym samym zatrzymanie oskarżonego i jego kolegów nie wiązało się z samym faktem, iż są oni osobami znanymi lokalnym policjantom, lecz było skutkiem dostrzeżonego przez funkcjonariusza zachowania, typowego dla wielu podobnych przypadków ujawnienia niewielkich ilości środków odurzających. Podkreślić przy tym należy, iż zeznania K. G. zostały w pełni potwierdzone przez oświadczenia wiedzy złożone przez M. K.. Wątpliwe były też twierdzenia oskarżonego, sugerujące jakoby owo zawiniątko miało należeć do M. C.. Sąd Rejonowy w tym zakresie dokonał dokładnego przesłuchania (...), którzy w swoich zeznaniach w sposób rzeczowy wykazali, iż jest to niemożliwe z uwagi na miejsce czynności podjętych wobec M. C., a także miejsce inkryminowanego zdarzenia oraz stan i wygląd ujawnionego zawiniątka. To wszystko spowodowało, iż Sąd Rejonowy ocenił, iż wyjaśnienia złożone przez oskarżonego G. W. nie wytrzymują próby z zeznaniami K. G., M. K., które to depozycje zyskują także pewne oparcie w zeznaniach K. P. oraz J. C. (1). Okoliczności te dezawuowały wartość dowodową owych wyjaśnień w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia tego postępowania. Tym samym Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o owe wyjaśnienia tylko odnośnie faktu wspólnego poruszania się oskarżonego z K. P. i J. C. (1), co miało poprzedzić interwencje (...), a także wskazane przez oskarżonego dane osobopoznawcze.

Zeznania K. G.

W ocenie Sądu Rejonowego kluczowym dowodem w niniejszej sprawie były zeznania świadka K. G.. Świadek ten jest osobą obcą dla oskarżonego, który o zdarzeniu dowiedział się w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Świadek nie znał wcześniej G. W., przez to nie można skutecznie twierdzić, iż jego zeznania są wynikiem jego osobistej niechęci do oskarżonego. Przeciwnie świadek zarówno na rozprawie jak i w toku postępowania przygotowawczego zeznawał w sposób rzeczowy, wolny od nadmiernej emocjonalności. K. G. dokładnie opisał co spowodowało podjęcie przez niego interwencji wobec G. W.. Mianowicie przedmiotowy funkcjonariusz (...) wskazał, iż widział na własne oczy jak oskarżony wkłada rękę do kieszeni swoje bluzy, a następnie wykonuje gest wyrzucenia jakiego przedmiotu. Świadek podał także, iż w trakcie tej czynności oskarżony schował się zza poprzedzających go towarzyszy. Zeznania te korelowały przy tym z zeznaniami K. P. i J. C. (1), którzy podali, iż oskarżony w inkryminowanym czasie szedł zza nimi, przez co nie widzieli oni jego zachowania. Do tego wskazać należy, iż świadkowie ci jednoznacznie podali, iż policjanci od razu jako sprawcę owego przestępstwa wytypowali oskarżonego. Fakt ten potwierdza zeznania świadka K. G., który jednoznacznie wskazał, iż to oskarżony dokonał tego wyrzucenia. Zarazem konieczne jest wskazanie, iż brak jest możliwości, aby rzeczone zawiniątko znajdowało się w tym miejscu na długo przed przyjściem w to miejsce oskarżonego i jego kolegów. Takiej możliwości przeczy wygląd ujawnionego zawiniątka, które było suche i w stanie nienaruszonym, a takie nie mogłoby być na skutek długiego pozostawania na ruchliwym skrzyżowaniu. Do tego raz jeszcze należy zaznaczyć, iż K. G. widział ów gest wykonany przez oskarżonego. Natomiast nadwyraz niewiarygodna w świetle zasad doświadczenia życiowego byłaby sytuacja, kiedy to oskarżony poprzez ów gest jedynie pozoruje wyrzucenie czegoś ( w chęci wprowadzenia w błąd (...)? I wywołania niepotrzebnej interwencji?) i w tym miejscu chwile później zostały ujawnione środki odurzające. Zeznania K. G. należy przy tym ocenić jako jasne, spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Przedmiotowe oświadczenia wiedzy korelują także z zawartością merytoryczną pozostałego materiału dowodowego przeprowadzonego na rozprawie głównej. Stąd też Sąd dużą część ustaleń faktycznych w tej sprawie oparł o ocenione jako wiarygodne zeznania świadka K. G..

Zeznania M. K.

Podobnie jako wiarygodne należało ocenić zeznania świadka M. K.. Świadek ten także nie jest w żaden sposób związany z oskarżonym G. W.. W związku z powyższym świadek M. K. nie miał żadnych racjonalnych powodów, aby składać w tej sprawie fałszywe zeznania. Świadek M. K. w toku przedmiotowego procesu zeznawał w sposób bardzo konsekwentny. Świadek dokładnie przedstawił przebieg owej interwencji, a także powód jej podjęcia. W tym miejscu warto odnotować szczerość świadka, który wyraźnie wskazał, iż to jego kolega dostrzegł jak G. W. wyrzucana z kieszeni bluzy owo zawiniątko. Fakt ten świadczy o uczciwości świadka, gdyż w przypadku chęci pomówienia oskarżonego, brak byłoby powodów dla których świadek miał nie twierdzić, iż sam również widział owo zachowanie. Relacja świadka M. K. w całości korelują z opisem interwencji przedstawionym przez świadka K. G.. Zarazem jej przebieg był także potwierdzony poprzez zeznania K. P. oraz J. C. (1). W tym miejscu należy odnotować, iż K. P. od samego początku twierdził, iż (...) od razu pobiegł w kierunku oskarżonego G. W.. Należy także zwrócić uwagę, iż mężczyźni ci nie byli znani z urzędu owym policjantom. Okoliczność ta jeszcze bardziej uwiarygadnia twierdzenia faktyczne tych funkcjonariuszy. Nie mogło być więc tak, iż rzeczona interwencja była wywołana tylko i wyłącznie faktem wiedzy, iż któryś z kontrolowanych mężczyzn ma przeszłość narkotykową. Tym samym racjonalne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego jest uznanie, iż faktycznie powodem podjęcia owej interwencji było dostrzeżenie faktu wyrzucenia owego zawiniątka przez oskarżonego. Analiza zeznań świadka M. K. nie ujawniała w nich dyskwalifikujących sprzeczności. Świadek racjonalnie wskazał, dlaczego owo zawiniątko nie mogło być przedmiotem posiadania M. C.. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ocenił owe depozycje jako wiarygodne i przydatne do poczynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia tego procesu.

Zeznania K. P.

Brak było powodów dla podważenia wiarygodności zeznań złożonych przez K. P.. Świadek w chwili ich składania (w odniesieniu do pierwszych depozycji) nie był skonfliktowany z G. W.. Obecnie ta sytuacja uległa zmianie z uwagi na incydent w wyniku, którego oskarżony miał pobić J. C. (1). Zważyć jednak należy, iż owa sytuacja nie zmieniła wymowy zeznań K. P., co świadczy na korzyść tych zeznań. Nie można bowiem skutecznie twierdzić, że owe oświadczenia wiedzy są wynikiem osobistego stosunku świadka do oskarżonego, który zmieniał się w toku tego procesu. Zarazem ocenić trzeba, iż owe depozycje były spójne. Sąd Rejonowy nie dopatrzył się w tych zeznaniach istotnych rozbieżności. Oczywiście przedmiotowe zeznania nie miały identycznej zawartości treściowej. Fakt ten jednak należy utożsamiać z upływem pewnej ilości czasu, zwróceniem uwagi na inne szczegóły tego zajścia, a wreszcie z autentycznością przekazu świadka i brakiem wyuczenia na pamięć owych zeznań. Sąd Rejonowy zwrócić przy tym uwagę, iż świadek K. P. wprost podał, iż (...) wybiegający z samochodu wprost skierował się w stronę oskarżonego. Fakt ten po pierwsze wyklucza twierdzenia oskarżonego, jakoby powodem interwencji miały być znalezione na ulicy środki, które dopiero następnie próbowano połączyć z określoną osobą. Po drugie rzeczone stwierdzenie uwiarygadnia zeznania K. G., który z całą stanowczością podał, iż widział jak oskarżony wyrzuca z kieszeni bluzy owo zawiniątko. Zarazem warto jeszcze pomocniczo zwrócić uwagę, iż K. P. w swoich zeznaniach nie tylko jednoznacznie wykluczył posiadanie przez siebie tych środków, co jest logiczne z uwagi na chęć chronienia własnej osoby, lecz także w sposób równie pewny wykluczył, aby środki te znajdowały się w posiadaniu J. C. (1). Co charakterystyczne świadek takich zapewnień nie składał w odniesieniu do G. W.. Sąd Rejonowy dostrzegł przy tym, iż podobnie w tej materii postąpił J. C. (1), który nie tylko wykluczył sprawstwo swoje i K. P., lecz także sugerował iż to oskarżony miał wcześniej kontakty z narkotykami. Świadek P. również w sposób zupełnie inny niż oskarżony ocenił odległość ujawnienia inkryminowanej substancji od miejsca zatrzymania G. W.. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ocenił zeznania K. P. jako wiarygodne. Natomiast ich przydatność dla rozstrzygnięcia tej sprawy była ograniczona. Owe zeznania służyły głównie w potwierdzeniu prawdziwości depozycji składanych przez funkcjonariuszy w sytuacji ich sprzeczności z treścią wyjaśnień oskarżonego G. W..

Zeznania J. C. (1)

Sąd Rejonowy ocenił również jako szczere zeznania składane przez świadka J. C. (1). Świadek ten zeznawał od samego początku w sposób konsekwentny, wskazując iż ujawnione zawiniątko nie stanowiło własności jego ani K. P.. Co charakterystyczne owego zapewnienia J. C. (1) nie składał w odniesieniu do G. W.. Co ważne należy przy tym pamiętać, iż w czasie składania przez niego pierwszych zeznań świadek nie był z nim w żaden sposób skonfliktowany. Ów konflikt rozpoczął się dopiero na skutek ujawnienia treści depozycji J. C. (1) złożonych w toku dochodzenia. Zarazem należy wykluczyć możliwość ustalenia przez J. C. (1) zeznań z K. P.. Tu wskazać trzeba, iż osoby te zostały przesłuchane niezwłocznie po ujawnieniu inkryminowanego faktu. Kolejno należy podkreślić spójność zeznań J. C. (1), który od samego początku zeznawał w sposób konsekwentny. Jednocześnie biorąc pod uwagę treść zeznań K. P., Sąd Rejonowy mając wiedzę o uprzednim stosowaniu przemocy przez oskarżonego względem świadka, przesłuchał J. C. (1) w trybie art. 390 § 2 k.p.k. tj. pod nieobecność. Zeznania świadka J. C. (1) były rzeczowe. Świadek swoje oświadczenia odnosił co do sfery faktów. W zeznaniach J. C. (1) brak było ocen, czy też domniemań. Podkreślić przy tym trzeba, iż świadek odmiennie od oskarżonego ocenił odległość dzielącą G. W. od ujawnionego zawiniątka. Świadek ten podał również, iż oskarżony szedł przez rzeczone przejście dla pieszych jako ostatni, co potwierdza zeznanie K. G., który mówił o schowaniu się oskarżonego zza towarzyszami w chwili owej czynności wyrzucenia tego zawiniątka. Świadek J. C. (1) podał również, iż od samego początku funkcjonariusze (...) wytypowali jako sprawcę tego przestępstwa G. W., co także wzmacnia wiarygodność zeznań odebranych od K. G.. Sąd Rejonowy nie ujawnił okoliczności podważających wiarygodność świadka. W szczególności zeznania J. C. (1) nie uległy zmianie po napaści doznanej przez świadka ze strony oskarżonego. Świadczy to o szczerości i konsekwencji jego postawy procesowej. Rzeczone okoliczności sprawiły, że Sąd Rejonowy ocenił przedmiotowe oświadczenia wiedzy jako wiarygodne, jednakowoż ich przydatność dla rozstrzygnięcia sprawy była limitowana, faktem braku bezpośredniej obserwacji oskarżonego w chwili poprzedzającej interwencje (...), przez co owe zeznania miały w tej sprawie jedynie pomocnicze znaczenie.

protokołów przeszukań osoby i pomieszczeń, danych osobo poznawczych, notatki urzędowej czy też oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku interwencji, protokołu oględzin miejsca zdarzenia. Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku dochodzenia w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy karcie karnym

Brak było także podstaw do podważenia przydatności dla niniejszego postępowania pozostałych dowodów wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego do przeprowadzenia w toku rozprawy głównej tj. protokołów przeszukań osoby i pomieszczeń, danych osobo poznawczych, notatki urzędowej czy też oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku interwencji, protokołu oględzin miejsca zdarzenia. Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku dochodzenia w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy karcie karnym. W odniesieniu do tych dokumentów należy zauważyć, iż zostały sporządzone we właściwej formie przez osoby do tego upoważnione. Nadto ich zawartość merytoryczna także nie budzi wątpliwości Sądu i pozostaje ona spójna z treścią wyjaśnień oskarżonego. Co więcej żadna ze stron procesu w żaden sposób nie kwestionowała wartości dowodowej owych dokumentów. Stąd też Sąd Rejonowy uznał te dokumenty za wiarygodne i na ich podstawie poczynił powyższe ustalenia faktyczne.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

G. W.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

G. W. został oskarżony o to, że w dniu 15 września 2024 roku w N. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomani posiadał środki odurzające w postaci ziela konopi innych niż włókniste tj. marihuany o wadze 0,95 grama netto wypadku mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Zgodnie z treścią art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotowy tym czynu zabronionego jest przestępstwem powszechnym, formalnym i umyślnym. Dla zrealizowania przedmiotowych znamion niezbędne jest aby substancja posiadana przez sprawcę znajdowała się w wykazie środków odurzających stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 roku stanowiącego wyraz spełnienia delegacji ustawowej określonej w art. 44 f ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Do tego należy wykazać, iż owo posiadanie odbywało się wbrew przepisom omawianego aktu prawnego. Natomiast w ocenie Sądu Rejonowego pojęcie posiadania tj. znamię czasownikowe tego typu czynu zabronionego należy utożsamiać z cywilno prawnym rozumieniem tego pojęcia określonym w księdze 2 kodeksu cywilnego. E. na posiadanie w takowym rozumieniu składają dwa elementy tj. fizyczne władztwo nad rzeczą oraz wola władania danym przedmiotem jak właściciel bądź jak dzierżawca, zastawnik czy najemca (w zależności od charakteru danego posiadania. Należy zwrócić uwagę, iż niektórzy za posiadanie w rozumieniu prawa karnego rozumieją także cywilno prawną konstrukcje dzierżenia tj. posługiwanie się daną rzeczą w czyimś imieniu. Oczywiście z uwagi na fakt, iż owe przestępstwo jest typem umyślnym niezbędne jest aby jego sprawca posiadał co najmniej świadomość możliwości realizacji wszystkich wyżej omówionych znamion przedmiotowych tego typu czynu zabronionego i na to się godził.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy nie budziło żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego, iż zachowanie G. W. wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego. W szczególności należy wskazać, iż wyrzucona przez oskarżonego substancja tj. ziele konopi innej niż włóknista została wymieniona w wykazie środków odurzających grupy (...) stanowiących załącznik nr 2 do przedmiotowego rozporządzenia Ministra Zdrowia. Nadto sposób posiadania owej substancji, a także próba jej ukrycia przed funkcjonariuszami (...) wskazuje wprost, że owo posiadanie odbywało się wbrew restrykcjom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jednocześnie wedle wskazań wiedzy powszechnej rzeczona substancja została zgromadzona w ilości zdatnej do wprowadzenia nawet osoby uzależnionej w stan odurzenia. Równocześnie należy wskazać, iż oskarżony w świetle zeznań K. G. ową substancje miał w kieszeni bluzy, skąd ją wyrzucił, przez co należy wskazać, iż był on jej posiadaczem w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Co więcej zachowanie oskarżonego należy ocenić jako działanie umyślne. Oskarżony G. W. doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru i specyfiki posiadanej przez siebie substancji – o czym świadczy jej wyrzucenie na widok (...), przez co niewątpliwym jest, że oskarżony zrealizował powyższe znamiona przedmiotowe w zamiarze bezpośrednim. Nadto o istnieniu zamiaru u oskarżonego świadczy także jego przeszłość wyrażana w uprzednio postępowaniach karnych, gdzie uprzednio już 2 krotnie stwierdzano posiadanie tej substancji przez tego oskarżonego. Stąd też nie sposób jest twierdzić, iż G. W. nie zdawał sobie sprawy z rodzaju posiadanej substancji.

W ocenie Sądu Rejonowego w realiach niniejszej sprawy w pełni nalezało zgodzić się ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, który w skardze oskarżycielskiej uznał, iż czyn ten wypełniał znamiona typu uprzywilejowanego określonego w art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym miejscu przypomnieć należy, iż ustawodawca w art. 62 ust. 3 rzeczonego aktu prawnego ukonstytuował czyn uprzywilejowany dotyczący tzw. wypadku mniejszej wagi. W orzecznictwie w sposób jednolity wskazuje się, iż z przypadkiem mniejszej wagi mamy do czynienia gdy stopień społecznej szkodliwości danego czynu zabronionego z uwagi na okoliczności przedmiotowo – podmiotowe jest wyraźnie niższy od karygodności typowo związanej z przestępstwem z typu podstawowego. Jednocześnie w tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 k.k. karygodność jest czynnikiem konstytuującym materialną definicje przestępstwa, a więc dla wydania wyroku skazującego niezbędne jest aby czyn był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Natomiast zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości został wprowadzony w art. 115 § 2 k.k. Według tego przepisu przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd Rejonowy stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu był co prawda nieco wyższy niż znikomy, ale pozostawał na niskim poziomie implikującym konieczność przyjęcia zaistnienia wypadku mniejszej wagi. W tym aspekcie należy wskazać na stosunkowo niewielką ilość substancji niedozwolonej, z której można utworzyć około 2 działek dealerskich. Nadto trzeba było wziąć pod uwagę tzw. koncepcje ilościowo – jakościową, która wskazuje na większą karygodność posiadania twardych narkotyków aniżeli objęcie we władanie substancji określanych mianem miękkich narkotyków, do czego zalicza się niewątpliwie ziele konopi innej niż włóknista. Dalej oskarżyciel publiczny nie wykazał, aby oskarżony posiadał tę substancje na inny niż swój użytek. To wszystko pozwalało przyjąć wystąpienie w tej sprawie wypadku mniejszej wagi. Równocześnie za przyjęciem wyższego niż znikomy stopnia społecznej szkodliwości przemawiało posiadanie przez oskarżonego owego narkotyku w ilości przekraczającej jedną działkę dealerską. Do tego trzeba było wziąć pod uwagę, iż G. W. działał z zamiarem bezpośrednim, co także katalizuje karygodność danego zachowania. Wreszcie wypada zwrócić uwagę na okoliczności tego czynu tj. posiadanie owej substancji w przestrzeni publicznej, co w oczywisty sposób powoduje większe zagrożenie dla dobra prawnego, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż oskarżony przebywał w towarzystwie dwójki innych młodocianych osób. Wreszcie nie sposób pominąć także premedytacji w działaniu oskarżonego, który pomimo uprzednich umorzeń postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu posiadania przez niego substancji zabronionej w dalszym ciągu narusza rzeczoną normę sankcjonowaną. Tym samym należało uznać owo zachowanie za karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Sąd Rejonowy uznał także, iż czyn przypisany oskarżonemu był zawiniony poprzez pryzmat normatywnej teorii winy recypowanej przez polski system prawa karnego w art. 1 § 3 k.k. W tej materii należy zważyć, iż oskarżony G. W. jest osobą dorosłą, która doskonale zdaje sobie sprawę z funkcjonującego na terenie Rzeczpospolitej zakazu posiadania marihuany, również w celach konsumpcyjnych i pomimo tego faktu zdecydował się na działanie sprzeczne z normą sankcjonowaną. Co więcej z uwagi na uprzednie postępowania karne związane posiadaniem przez niego owej inkryminowanej substancji G. W. powinien mieć ową normę szczególnie sino zinternalizowaną. Nadto brak jest jakichkolwiek danych pozwalających na stwierdzenie, iż oskarżony w chwili czynu posiadał zniesioną lub choćby ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czy pokierowania swoim postępowaniem. W tej materii warto zwrócić uwagę na wyjaśnienia oskarżonego, który w sposób kategoryczny wskazuje, iż nie jest on osobą uzależnioną od narkotyków. Oskarżony nie działał także w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności limitującej stopień zawinienia. Tym samym zachowanie oskarżonego było zawinione w myśl art. 1 § 3 k.k., a w sprawie brak było szczególnych przesłanek limitujących owo zawinienie.

W związku z powyższym należało stwierdzić, iż zachowanie G. W. z 15 października 2024 roku stanowiło przestępstwo z art. 62 ust. 1 w zw. ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Równocześnie z uwagi na treść art. 62 a tego aktu prawnego należało rozważyć celowość umorzenia postępowania karnego przeciwko G. W.. W tym zakresie należy w pierwszej kolejności przytoczyć treść owego przepisu Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości. W doktrynie prawa karnego bezsporne jest, iż rzeczona dyspozycja przepisu jest aktualna także w fazie postępowania przed sądem I instancji. Nadto wypadało zwrócić uwagę, iż ilość posiadanej przez oskarżonego konopi innej niż włóknistej tj. nieco poniżej grama stanowiła pojęcie ilości nieznacznej. Do tego w realiach tego procesu nie wykazano, aby, że owe środki były przeznaczone w innym celu aniżeli na jego własny użytek. Nadto także stopień społecznej również należy określić jako niewielki. Niemniej pomimo tego umorzenie postępowania karnego przeciwko G. W. byłoby niecelowe i stanowiło wyraz nadmiernej pobłażliwości oskarżonemu. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę po pierwsze na fakultatywność owej instytucji. Następnie wskazać trzeba, że możliwość umorzenia postępowania jest związana z celowością orzeczenia wobec sprawcy kary. W opracowaniach dotyczących tego artykułu podkreśla się, ze ten sposób reakcji karnej jest adekwatny bądź też do sprawców uzależnionych, którzy dopuścili się tego czynu w wyniku nałogu bądź też sprawców którzy mieli incydentalny kontakt z tego rodzaju substancjami i można wobec nich wywieść pozytywną prognozę kryminologiczną. Niemniej G. W. nie może zostać zaliczony do żadnej z tych grup. W szczególności oskarżony w żaden sposób nie wykazał, iż jest osobą uzależnioną. Nadto nie jest prawdą, że inkryminowane zdarzenie miało być zaledwie incydentem w życiu G. W.. W tym zakresie należy odwołać się do notatki urzędowej z k. 67 akt sprawy, gdzie wskazano, iż w związku z posiadaniem przez oskarżonego suszu ziela konopi innych niż włókniste wobec G. W. były umarzane dwa postępowania karne, jedno z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu, a drugi z uwagi na realizacje dyrektyw, o których mowa w art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Tym samym rozstrzygając rzeczoną kwestię należało mieć na względzie, iż G. W. w pewnym sensie jest sprawcą niepoprawnym, nie wyciągającym konsekwencji z poprzednio zastosowanych środków oddziaływania. E. nie sposób jest więc twierdzić, iż karanie oskarżonego w tej sprawie byłoby działaniem niecelowym. Te same okoliczności natury kryminologicznej przeciwstawiały się możliwości zastosowania względem G. W. instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. W tym zakresie nie można też bagatelizować zachowania oskarżonego po przypisanym mu w tym postępowaniu czynie, kiedy to G. W. według relacji J. C. (1) miał mu złamać nos próbując wpływać na jego zeznania w charakterze świadka w tej sprawie. Nadto należało mieć na względzie, iż oskarżony posiadał owe narkotyki w przestrzeni publicznej, co także jest bardziej karygodne niż posiadanie ich w miejscu swojego zamieszkania. To wszystko spowodowało, iż Sąd Rejonowy nie nie umorzył postępowania w oparciu o dyspozycje zawartą w art. 62 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a także nie zastosował wobec G. W. instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał G. W. za winnego występku z art. 62 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. W.

I

I

Zgodnie z treścią art. 62 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii występek ten jest zagrożony grzywną, karą ograniczenia wolności oraz karą do 2 lat pozbawienia wolności. D. kar nie izolacyjnych wobec treści art. 33 § 1a k.k. i 34 § 1aa k.k. został określony na poziomie 100 stawek dziennych grzywny oraz 3 miesięcy kary ograniczenia wolności. W realiach niniejszej sprawy należało zauważyć, iż oskarżony jest osobą młodocianą, przez co Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę winien mieć na względzie wywołanie przede wszystkim wobec oskarżonego efektu wychowawczego. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k., zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. Biorąc pod uwagę powyższe wskazania Sąd Rejonowy uznał, iż krótkoterminowa kara ograniczenia wolności jest najlepszym sposobem reakcji karnej na tego rodzaju zachowanie. W tym zakresie należy mieć na względzie niski stopień społecznej szkodliwości tego czynu, który to nie pozwalał na orzeczenie przedmiotowej kary w wyższym wymiarze. Z drugiej strony Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na brak okoliczności limitujących winę oskarżonego, który w zakresie posiadania środków odurzających jawi się być sprawcą niepoprawnym, który wciąż ich używa mimo prowadzonych wcześniej postępowań karnych. Wreszcie należało zwrócić uwagę, iż w okresie następującym po inkryminowanym zachowaniu oskarżony miał w sposób rażący naruszyć porządek prawny, łamiąc nos J. C. (2), czego oskarżony nie negował – czego wyrazem są jego oświadczenia zawarte na k. 84 akt srpawy. Toteż w ocenie Sądu ograniczenie się do grzywny byłoby nie wystarczającym oddziaływaniem penalnym, aby zagwarantować realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej. Znacznie lepiej postawę oraz właściwości oskarżonego będzie kształtować kara ograniczenia wolności w postaci obowiązku podjęcia nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. Kolejno wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony jest osobą nie posiadającą stałego zatrudnienia, pozostającą na utrzymaniu swoich rodziców. E. istnieje wysokie ryzyko, iż wymierzenie G. W. kary grzywny mógłby spowodować brak osobistej dolegliwości owej kary. Sąd Rejonowy uwzględnił także dyrektywę wychowawczego oddziaływania penalnego wobec sprawcy młodocianego uznając, iż odbycie przez G. W. krótkoterminowej kary ograniczenia wolności będzie stanowić pełniejszy efekt trwałego oddziaływania na postawę oskarżonego i uzyskanie pożądanego efektu w postaci trwałego utrwalenia w oskarżonym poczucia obowiązku przestrzegania normy sankcjonowanej wskazującej na zakaz posiadania środków odurzających. W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył G. W. karę 3 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24godzin w stosunku miesięcznym. Sąd ustalając ów wymiar miesięczny pracy społecznej wziął pod uwagę, iż oskarżony jest młodym człowiekiem, nie posiadającym stałej pracy. Co więcej oskarżony pozostaje jeszcze na utrzymaniu swoich rodziców. E. tego rodzaju wymiar pracy nie będzie stanowić szczególnej przeszkody do realizacji jego innych obowiązków i funkcji, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż 24 godzin w stosunku miesięcznym daje średnio niespełna 6 godzin prac społecznie użytecznych w przeciągu tygodnia. Tym samym owe obowiązki nie będą też stanowić niedającej się usunąć przeszkody w ewentualnym znalezieniu przez niego stałego zatrudnienia. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzył G. W. karę 3 miesięcy ograniczenia wolności (a więc w najniższym możliwym wymiarze dla tejże kary) w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym.

G. W.

II

I

Z uwagi na przekazanie wraz z aktem oskarżenia dowodów rzeczowych w postaci owych środków odurzających konieczne było wyrzeczenie w przedmiocie tychże rzeczy zatrzymanych w toku dochodzenia. Artykuł 70 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii konstytuuje obligatoryjną podstawę do orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających mających stanowić przedmiot czynności wykonawczej w typie czynu zabronionego określonym w art. 62 w/w ustawy. Ustawodawca w sposób jednoznaczny stwierdził, iż orzeczenie tego przepadku jest obligatoryjne, niezależnie od rodzaju rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym Sąd w punkcie III wyroku orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa suszu ziela konopi innej niż włóknista ujawnionej przy oskarżonym G. wolskim, która na mocy późniejszego postanowienia prowadzącego dochodzenie została uznana za dowód rzeczowy w niniejszym postępowaniu. Równocześnie należało zwrócić uwagę, iż inaczej niż w przypadku innych dowodów rzeczowych art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii upoważnia Sąd do zarządzenia zniszczenia substancji odurzających już w treści wyroku sądowego, nie rezerwując tej kwestii do późniejszego postepowania wykonawczego. Dlatego też w punkcie II wyroku Sąd Rejonowy orzekł przepadek rzeczonych środków odurzających zarządzając ich zniszczenie.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

W ocenie Sądu Rejonowego brak było powodów aby odstępować od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Zgodnie bowiem z art. 627 k.p.k. w przypadku wydania wyroku skazującego to oskarżony jest zobowiązany do poniesienia kosztów sądowych, na które składają się opłata i wydatki tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa. W przypadku młodego mężczyzny, będącego przecież w pełni zdolnym do wykonywania pracy zarobkowej nie sposób jest mówić o generowaniu poprzez owe koszty nadmiernych , trudnych do poniesienia wydatków. W tym zakresie warto wskazać, iż oskarżony wciąż mieszka z rodzicami i przynajmniej w tym zakresie jego potrzeby życiowe są przez nich zaspokajane. Do tego czyn, którego się dopuścił był czynem umyślnym, z zamiarem bezpośrednim, a więc nie sposób jest twierdzić, że za zwolnieniem oskarżonego z kosztów sądowych przemawiałyby względy słuszności. Natomiast wysokość przedmiotowych kosztów była odpowiednikiem opłaty wynikającej z wysokości kary zasadniczej, a także ryczałtów za doręczenia w każdym stadium procesu, czy też przechowanie dowodów rzeczowych. Natomiast z uwagi na wygenerowanie kart karych za pomocą systemu teleinformatycznego brak było podstaw obciążenia oskarżonego ryczałtem za pobór kart karnych. Dlatego też w punkcie III wyroku Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego G. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 80 złotych tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Podpis