Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 944/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

D. G. (1)

w dniu 15 maja 2024 roku przy ul. (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torebki marki K. o wartości 900 złotych wraz z zawartością portfela marki C. o wartości 160 zł, gotówki w kwocie 200 zł, karty płatniczej V. oraz dokonał kradzieży dowodu osobistego powodując łączne straty w wysokości 1260 zł na szkodę P. S., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6-ciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne zasądzony wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) sygn. akt z dnia 17 kwietnia 2018 roku sygn. akt (...).

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

P. S. i D. G. (1) pozostawali w nieformalnym związku, przy czym mieszkali oddzielnie. W dniu 15 maja 2024 r. podczas rozmowy telefonicznej doszło miedzy nimi do sprzeczki w trakcie której pokrzywdzona poinformowała go o rozstaniu.

Kiedy wróciła do swojego mieszkania przy ulicy (...) w N., zastała w kuchni D. G. (1). Zażądała, aby opuścił mieszkaniem szczególnie, że znajdował się pod wpływem alkoholu. Oskarżony chciał porozmawiać jednakże pokrzywdzona powtórzyła, aby wyszedł z jej domu. Nie zastosował się jednak do jej prośby tylko zaczął uderzać pałką teleskopową w ściany i stół. Następnie D. G. (1) popchnął P. S., na co pokrzywdzona zareagowała w ten sam sposób. Oskarżony wtedy złapał za włosy pokrzywdzoną i szarpał, po czym wyprowadził ją z mieszkania. W ogrodzie docisnął ją do biurka i dusił. Kiedy zaczęła krzyczeć ponownie wprowadził ją do mieszkania, gdzie zadawał jej uderzenia po plecach i głowie oraz ją dusił. Jednocześnie krzyczał „dlaczego nie chcesz z mną rozmawiać”. Nadto skierował do niej słowa „ty kurwo ja cię dojadę, zobaczysz”.

W pewnym momencie w mieszkaniu pojawiła się kobieta, która pracuje w punkcie sprzedaży e-papierosów, mieszczącym się w tym samym budynku. Razem z nią przyszedł młody mężczyzna. Kiedy zauważyła, że oskarżony zadaje uderzenia P. S., wówczas sama zaczęła go bić. Oskarżony wyrwał się, a uciekając zabrał torebkę pokrzywdzonej marki K. o wartości 900 zł. w środku znajdował się portfel marki C. - 160 zł, gotówka - 200 zł, karta bankomatowa V. oraz dowód osobisty.

zeznania świadka P. S.

k. 4, 81-82

notatki urzędowe z 15 maja 2024 r.

k. 1, 2

częściowe wyjaśnienia oskarżonego D. G. (1)

k. 13, 71

Pokrzywdzona za pośrednictwem komunikatora zwróciła się do matki oskarżonego o zwrot zabranych rzeczy. Ta w tajemnicy przed synem przekazała jej torebkę wraz z portfelem, w którym nie było jednak pieniędzy, dowodu osobistego oraz karty bankomatowej.

zeznania świadka P. S.

k. 81-82

Oskarżony z zawodu jest cieślą. Nie posiada nikogo na utrzymaniu. W trakcie postępowania opuścił (...). Nie dysponuje on żadnym majątkiem.

D. G. (1) był wielokrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu, jak również z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, czy z art. 258 § 1 kk na kary grzywny, ograniczenia wolności i pozbawienia wolności,

Sąd Rejonowy w (...) wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygnatura akt (...) skazał go za przestępstwa z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz z art. 278 § 1 i 5 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. z art 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwo z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwo z art. 190 § 1 kk na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwa z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwo z art. 207 § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwo z art. 160 § 1 kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności Sąd wymierzył mu karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Powyższa kara została objęta wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w (...) z 24 kwietnia 2019 r., sygnatura akt (...). Orzeczeniem tym Sąd orzekł D. G. (1) karę łączną 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kar wymierzonych wyrokami w sprawach (...), (...), (...), (...), (...).

Powyższa karę oskarżony odbywał w okresie od 30 września 2017 r. do 1 października 2022 r.

oświadczenie oskarżonego D. G. (1)

k. 12, 71

zaświadczenie o stanie majątkowym

k. 24

informacje oskarżonym D. G. (1) zebrane przez funkcjonariusza (...)

k. 23

(...)

14-19

odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) z 17 kwietnia 2018 r., sygnatura akt (...)

k. 42-51

odpis wyroku łącznego Sądu Okręgowy w (...) z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygnatura akt (...)

k. 20-21

informacja o okresie odbywania przez oskarżonego D. G. (2) kary łącznej pozbawienia wolności ze sprawy (...)

k. 22

D. G. (1) nie wykazuje zaburzeń psychotycznych, ani nie jest upośledzony umysłowo. W chwili czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo -psychiatryczna

k. 31-33

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia oskarżonego D. G. (1)

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się w przeważającej mierze na wyjaśnieniach oskarżonego w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co w świetle materiału dowodowego nie budzi żadnych wątpliwości. Przyznanie się do winy koresponduje w pełni ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka P. S..

Również zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, bowiem po prostu poczuwał się do winy. Gdyby był osobą niewinną nie przyznawałby się do czegoś czego nie zrobił.

Co prawda w wyjaśnieniach oskarżony tego nie podnosił, ale w piśmie skierowanym do Sądu utrzymywał, że pokrzywdzona odzyskała wszystkie skradzione rzeczy, czemu nie sposób dać wiary. Przeczą temu zeznania P. S., która podała okoliczności w jakich odebrała torebkę i portfel, jak również, to, że nie było w niej pieniędzy, dowodu osobistego i karty bankomatowej. Uwzględniając nastawienie pokrzywdzonej do oskarżonego, która się go obawiała, jak również to, że nie chciała, aby odpowiadał za inne czyny, których tego dnia się dopuścił na jej szkodę, należy uznać jej stanowisko za przekonywające.

zeznania świadka P. S.

Sad uznał za wiarygodne zeznania świadka P. S., które były obiektywne i rzeczowe, dlatego przyjęto je za podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. Relacja tego świadka zresztą w zakresie samej kradzieży zbieżna jest w wyjaśnieniami oskarżonego. Sąd dał wiarę zeznaniom P. S. zarówno co do tego, jakie przedmioty i dokumenty zabrał jej oskarżony, jak również ich wartości oraz rzeczy, które odzyskała. Wymieniony świadek przedstawiając przebieg zdarzenia nie ukrywała okoliczności, które mogłyby przedstawić ją w złym świetle, a więc, że sama również popchnęła oskarżonego czy też doszło pomiędzy nimi do ostrej wymiany zdań. Zeznania tego świadka były bardzo wyważone. Nie chciała, aby odpowiadał on za zniszczenie mienia, naruszenie nietykalności cielesnej czy groźby karalne. Szczerze podała, że oskarżony stosował wobec niej przemoc nie po to, aby zabrać jej torebkę, ale dlatego, że nie chciała z nim rozmawiać, jak również nie mógł się pogodzić z ich rozstaniem. Co prawda jej zeznania podczas rozprawy są bardziej szczegółowe niż z dochodzenia, co zapewne wynika ze sposobu przesłuchania. Po prostu fragment jej zeznań z postępowania przygotowawczego został przed Sądem rozwinięty.

Treść zeznań tego świadka, jak i bezpośredni kontakt z nim podczas rozprawy nie dały żadnych podstaw, aby zakwestionować prezentowane przez niego treści.

(...)

odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) z 17 kwietnia 2018 r., sygnatura akt (...)

odpis wyroku łącznego Sądu Okręgowy w (...) z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygnatura akt (...)

informacja o okresie odbywania przez oskarżonego D. G. (2) kary łącznej pozbawienia wolności ze sprawy (...)

informacje oskarżonym D. G. (1) zebrane przez funkcjonariusza (...)

zaświadczenie o stanie majątkowym

notatki urzędowe z dnia 15 maja 2024 r.

Przy ustaleniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dokumentach - które nie były podważane przez strony i brak jest podstaw by odmówić im waloru wiarygodności. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy zostały sporządzone przez powołane do tego organy i nie zachodzą wątpliwości odnośnie ich autentyczności

opinia sądowo-psychiatryczna

Opinia sądowo – psychiatryczna, zarówno zasadnicza, jak
i uzupełniająca, dotycząca stanu zdrowia psychicznego oskarżonego została wydana przez biegłych dysponujących specjalistyczną wiedzą oraz doświadczeniem lekarskim i dlatego jest miarodajnym punktem odniesienia do ustalenia wyżej opisanych okoliczności. Na podkreślenie zasługuje także to, że żadna ze stron nie zgłaszała zarzutów do tej opinii.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

D. G. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił Sądowi przyjąć, że oskarżony D. G. (1) w dniu 15 maja 2024 roku przy ul. (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia torebki marki K. o wartości 900 złotych wraz z zawartością portfela marki C. o wartości 160 zł, gotówki w kwocie 200 zł, karty płatniczej V. oraz dokonał kradzieży dowodu osobistego powodując łączne straty w wysokości 1260 zł na szkodę P. S., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne zasądzony wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) sygn. akt z dnia 17 kwietnia 2018 roku sygn. akt (...).

Działaniem swym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 kk i art. 278 § 1a kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Sąd nie przyjął, aby oskarżony dopuścił się przestępstwa rozboju. Stosowana przez niego przemoc wynikała z tego, że nie mógł się pogodzić z rozstaniem z pokrzywdzoną oraz z tym, że nie chciała go wysłuchać. Nadto nie sposób również przyjąć, iż doprowadził ją do stanu bezbronności, szczególnie, że w mieszkaniu były obecne jeszcze dwie osoby. D. G. (1), wykorzystał chwilę nieuwagi i uciekając, zabrał torebkę pokrzywdzonej.

D. G. (1) dopuścił się przestępstwa kradzieży z zamiarem bezpośrednim. Celem jego działania było włączenie torebki pokrzywdzonej wraz z zawartością do własnego majątku. Gdyby wyłącznie chciał jej dokuczyć to oddałby jej również pieniądze, dowód osobisty i kartę bankomatową, kiedy opadły emocje. Tymczasem pokrzywdzona w celu odzyskania skradzionych rzeczy zmuszona była zwrócić się do matki oskarżonego, która w tajemnicy przed D. G. (1) oddała jej torebkę z pustym portfelem. Miał on świadomość znaczenia swojego działania – zmierzał bowiem do przywłaszczenia rzeczy i jednocześnie chciał przywłaszczyć sobie cudzą rzecz.

Czyn oskarżonego jest zawiniony. D. G. (1) działał z pełną świadomością swojego zachowania, przemyślał sposób działania. Jest on osobą pełnoletnią, w pełni poczytalną. W chwili popełnienia przez niego przestępstwa miał on możliwość rozpoznania bezprawności swojego czynu, nie zachodziły przy tym żadne okoliczności, które mogłyby wyłączyć bezprawność czy winę.

Mając na uwadze sposób działania D. G. (1) jego czyn charakteryzował się wyższym niż znikomym stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony swoim czynem godził w podstawowe dobro, jakim jest własność drugiej osoby, objęta szczególną ochroną, zawartą w aktach prawnych o najwyższej randze. Ponadto Sąd miał na uwadze niskie pobudki, którymi kierował się oskarżony, podejmując decyzje o dokonaniu kradzieży – chęć wzbogacenia się ze szkodą dla innej osoby, z którą wcześniej pozostawał w związku. Oskarżony dokonał kradzieży w ściśle określonym celu - włączenia tych rzeczy do swojego majątku. Świadczą o tym nie tylko wyjaśnienia oskarżonego, który przyznał się do jego popełnienia, jak również jego zachowanie po kradzieży. Nie zwrócił zabranych przedmiotów dobrowolnie, a pokrzywdzona uzyskała je od jego matki, przy czym nie było jednak w portfelu pieniędzy, karty bankomatowej i dowodu osobistego. Zarówno motywacja oskarżonego, jak i sposób jego działania są naganne i w żadnym wypadku nie zasługują na aprobatę.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. G. (1)

I

I

Rozważając kwestię rodzaju i wysokości kary za przypisany oskarżonemu czyn Sąd przy jej wymierzaniu kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 kk.

Sąd miał na uwadze również wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające ujawnione w toku przewodu sądowego. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął po uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra jakim jest ochrona mienia. W ocenie Sądu żadne okoliczności nie uprawniają do występowania przeciwko własności i zasadą powinno być powstrzymanie się od podejmowania tego typu zachowań.

Ponadto przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze, że oskarżony uprzednio dopuścił się podobnych przestępstw (przeciwko mieniu) za które został skazany. D. G. (1) odbywał już karę pozbawienia wolności za podobne przestępstwa, a mimo to będąc świadomym konsekwencji kradzieży - dopuścił się kolejnego przestępstwa. Nadto D. G. (1) popełniając to przestępstwo działał w warunkach recydyw zwykłej.

Jako okoliczność łagodzącą natomiast Sąd wziął po uwagę przyznanie się oskarżonego do winy, czego jednak nie można przeceniać, mając na uwadze okoliczności ujawnienia przestępstwa.

Uwzględniając powyższe Sąd wymierzył oskarżonemu przestępstwo z art. 278 § 1 kk i art. 278 § 1a kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 §1 kk karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uznał, że kara w takim wymiarze spełni swoje ustawowo określone cele, a orzeczenie jej w mniejszej wysokości byłoby niczym nie uzasadnionym przejawem pobłażania, sprzecznym z podstawowymi celami kary i niepożądaną z punktu widzenia społecznego oddziaływania oraz celów wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć względem sprawcy - reakcją karną na karygodny czyn oskarżonego. Zresztą godną uwagi jest okoliczność, iż wymierzona kara mieści się w dolnych graniach zagrożenia.

Mając na uwadze, iż oskarżony, będąc uprzednio wielokrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu dopuścił się kolejnego czynu, należy uznać, że nie zweryfikował on swojej postawy, a orzeczone dotychczas kary pozbawienia wolności oraz kary o charakterze nie izolacyjnym były niewystarczające do przeprowadzenia wobec niego skutecznej zmiany zachowania. Nie wyciągnął on właściwych wniosków z popełnionych przez niego czynów i orzeczonych za nie kar. Jego właściwości i warunki osobiste przemawiają za tym, że wymaga on poddania procesowi resocjalizacji w warunkach zakładu karnego, a kary o łagodniejszym charakterze na obecnym etapie nie odniosą żądanego skutku. Oskarżony wykazuje stałą tendencję do naruszania prawa, przede wszystkim do popełnienia przestępstw przeciwko mieniu. Dlatego należało obecnie w stosunku do oskarżonego skorzystać z najdotkliwszych środków oddziaływania, jaką zapewne jest bezwzględna kara pozbawienia wolności. Zachowanie D. G. (1), analizując materiał zgromadzony w sprawie oraz uprzednią karalność trudno uznać za incydentalne. Dotychczas poniesione przez oskarżonego konsekwencje jego zachowania nie stały się dla niego dostateczną przestrogą na przyszłość, wdrażając go do bezwzględnego poszanowania norm prawa i zasad współżycia międzyludzkiego. Realna możliwość wykonania kary
w sytuacji ponownego wejścia w konflikt z prawem, nie stała się dla niego motywacją do przestrzegania porządku prawnego. Fakt ponownego popełnienia przestępstwa świadczy o tym, że D. G. (1) po raz kolejny zlekceważył normy sankcjonowane prawem, które naruszył, mimo ostrzeżenia związanego z popełnieniem wcześniejszych przestępstw. Jest to niewątpliwie okoliczność obciążająca oskarżonego. Celem wykonywania kary pozbawienia wolności jest wzbudzanie w skazanym poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od popełniania kolejnych przestępstw. Jest to jedyna forma oddziaływania na oskarżonego, w sytuacji kiedy inne formy (w tym poprzednio orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania) nie dają żadnych rezultatów. Izolacja w stosunku do oskarżonego, jest najradykalniejszym, ale też najskuteczniejszym sposobem wdrożenia go do bezwzględnego poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Oskarżony jest osobą w znacznym stopniu zdemoralizowaną, którą należy intensywnie resocjalizować w warunkach zakładu karnego, wpływając na wykształcenie u niego woli postępowania w sposób społecznie pożądany poprzez efektywne wykonanie kary pozbawienia wolności. Ponadto jego dotychczasowe postępowanie nie pozwala na sformułowanie wobec niego pozytywnej prognozy na przyszłość. Zdaniem Sądu zostaną osiągnięte cele prewencji indywidualnej oddziaływujące w ten sposób, że oskarżony zrozumie, iż popełnianie przestępstw w ostatecznym rozrachunku nie popłaca.

D. G. (1)

II

I

Sąd mając na uwadze to, że jednym z celów postępowania karnego, a w konsekwencji jednym z celów kary jest zaspokojenie słusznego interesu pokrzywdzonego na mocy art. 46 § 1 kk orzekł oskarżonemu środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz P. S. kwoty 200 zł. Pokrzywdzona bowiem odzyskała torebkę i portfel, natomiast nie zwrócono jej pieniędzy.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Obciążenie oskarżonego częściowymi kosztami postępowania w kwocie 500 zł, stanowi przejaw jego odpowiedzialności za popełniony czyn. D. G. (1) dopuszczając się przestępstwa, powinien liczyć się nie tylko z koniecznością poniesienia prawnych konsekwencji swojego czynu, lecz powinien również wziąć pod uwagę, że penalizowane przez prawo zachowania rodzą także określone skutki natury finansowej. Skutki te wynikają między innymi z obowiązku pokrycia kosztów postępowania karnego.

Orzekając w tym zakresie Sąd wziął pod uwagę młody wiek i spore możliwości zarobkowe oskarżonego, a także jego sytuację rodzinną i majątkową.

IV

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. R. kwotę 442, 80 zł – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postepowaniu przygotowawczym wraz z podatkiem od towarów i usług.

Podpis