Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Sygn. akt I C 808/25 upr.

U Z A S A D N I E N I E
wyroku z 24.09.2025 r.

Strona powodowa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., w pozwie skierowanym przeciwko (...) S.A. z siedzibą w S., domagała się zasądzenia kwoty 575,49 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dnia 07.04.2023 r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu swojego roszczenia powód wskazał, że 11.02.2023 r. miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki S. o nr rej. (...) należący do Z. O.. Szkoda została zgłoszona przez poszkodowanego, bezpośrednio ubezpieczycielowi. Poszkodowany, poniósł koszty przechowania pojazdu na parkingu strzeżonym w wysokości 1.248,11 zł brutto. Zasadny okres wynosi 21 dni więc koszt powinien wynieść 1.092,09 zł (42,28 x 1,23 x 21). Poszkodowany nie był uprawniony do odliczenia podatku VAT, dlatego tez odszkodowanie winno być wypłacone w kwocie brutto, co nie było kwestionowane przez pozwaną. W wyniku umowy cesji, strona powodowa nabyła wierzytelność przysługującą zbywcy wobec strony pozwanej, w związku z przedmiotową szkodą komunikacyjną.

W odpowiedzi na pozew (k. 48-51), strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Podniosła zarzut braku legitymacji czynnej powoda. Wskazała, ze po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, na rzecz poszkodowanego została przyznana kwota 516,60 zł brutto. Pozwana w decyzji zweryfikowała bowiem stawkę parkowania do 30 zł netto/dobę oraz okres parkowania do 14 dni.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11.02.2023 r. miało miejsce zdarzenie drogowe, w czasie którego prowadzący pojazd marki A. (...) o nr rej. (...), uderzył podczas manewru cofania w przód samochodu marki S. o nr rej. (...).

Sprawca kolizji posiadał wykupione ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego ubezpieczyciela, w związku z czym poszkodowany zgłosił żądanie likwidacji szkody ubezpieczycielowi.

(bezsporne)

W dniu 15.02.2023 r. Z. O. jako cedent, zawarł umowę cesji wierzytelności z (...) Sp. z o.o., jako cesjonariuszem. Przedmiotem umowy była wierzytelność wynikająca z prawa do uzyskania odszkodowania za szkodę z 11.02.2023 r. o nr (...) na pojeździe S. (...) o nr rej. (...). W umowie wyszczególniono, że wierzytelność obejmuje prawo do dochodzenia roszczeń związanych ze szkodą, a w szczególności kosztów parkowania i innych kosztów związanych z następstwem powstania szkody.

W tym samym dniu, Z. O. zlecił firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D. przechowywanie uszkodzonego pojazdu S. (...) o nr rej. (...) na parkingu strzeżonym w D.. Ustalono wówczas, że cena za każdą rozpoczętą dobę najmu to 42,28 zł netto – według cennika Monitora Polskiego – parking strzeżony dla uszkodzonych pojazdów. Poszkodowany oświadczył wówczas, że nie prowadzi działalności, która uprawniałaby do odliczenia podatku VAT w związku z pojazdem uszkodzonym w tej szkodzie.

Odbiór uszkodzonego pojazdu miał miejsce w dniu 10.03.2023 r. i dokonał go poszkodowany.

Dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 17-18, zlecenie wykonania usługi – k. 19

W dniu 15.02.2023 r. miało miejsce przyjęcie uszkodzonego pojazdu. Nazajutrz wysłano wiadomość e-mail z prośbą o zlecenie oględzin pojazdu. W dniu 21.02.2023 r. miały miejsce oględziny, w tym samym dniu przysłano kosztorys naprawy, wykonany po oględzinach. W dniu 22.02.2023 r. zlecono dodatkowe oględziny. W dniu 27.02.2023 r. przysłano kosztorys po dodatkowych oględzinach. W dniu 28.02.2023 r. wysłano kosztorys naprawy do akceptacji przez towarzystwo ubezpieczeń – sama akceptacja miała miejsce 02.03.2023 r. W dniu 03.03.2023 r. zamówiono części, których dostawa odbyła się w dniu 06.03.2023 r. W dniu 07.03.2023 r. rozpoczęto naprawę, która zakończyła się w dniu 10.03.2023 r., wtedy też wydano pojazd po naprawie.

Dowód: historia szkody samochodu marki s. – k. 30, mail z 16.02.2023 r. – k. 31, mail z 21.02.2023 r. – k. 32, 33, mail z 22.02.2023 r. – k. 34, mail z 27.02.2023 r. – k. 35, mail z 28.02.2023 r. – k. 36, mail z 02.03.2023 r. – k. 37

W dniu 01.04.2023 r. wystawiono fakturę VAT na kwotę 1.248,11 zł, tytułem świadczenia usługi parkowania pojazdu S. (...) w D., od dnia przyjęcia, do dnia rozpoczęcia naprawy, zgodnie z historią szkody. Kwota ta została ustalona przy przyjęciu ceny netto w wysokości 42,28 zł za dobę parkingu, a czas trwania to 24 dni. Do kwoty w ten sposób uzyskanej, doliczono stawkę podatku VAT.

Dowód: faktura VAT nr (...) – k. 28

W dniu 06.04.2023 r. ubezpieczyciel poinformował o przyznaniu dopłaty do odszkodowania w wysokości 516,60 zł brutto, ustalonego w oparciu o fakturę VAT (...) za parkowanie pojazdu uszkodzonego. Uznano wówczas zasadny czas trwania najmu na 14 dni przy przyjęciu stawki 30 zł netto za dobę parkowania. Wskazano wówczas, że koszt parkowania został zweryfikowany do poziomu rynkowego.

Dowód: decyzja z 06.04.2023 r. – k. 40-41

W dniu 10.04.2025 r. została zawarta umowa przelewu wierzytelności nr (...) pomiędzy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D., a (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O.. Przedmiotem umowy była wierzytelność odszkodowawcza wynikająca ze szkody w pojeździe marki S. o nr rej. (...), powstałej na skutek zdarzenia z 11.02.2023 r. likwidowanej pod nr (...), wobec podmiotów zobowiązanych do naprawienia szkody, tj. wobec sprawcy i jego ubezpieczyciela w zakresie polisy OC, ubezpieczyciela zobowiązanego do wypłaty odszkodowania z polis dobrowolnych, w tym wierzytelności przyszłe. W § 1 pkt 3 umowy doprecyzowano, że przelew obejmuje również prawo dostępu do akt szkody oraz obejmuje odszkodowania z tytułu posiadanych wierzytelności wynikających z niewypłaconych kosztów naprawy pojazdu oraz kosztów płatnego przechowania pojazdu (parkingu).

Powyższą umowę cesji, w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D., zawarła adw. M. K., na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do zawierania umów przelewu wierzytelności, udzielonego przez Prezesa Zarządu (...) K. S..

Dowód: umowa przelewu wierzytelności nr (...) – k. 23-25, pełnomocnictwo szczególne – k. 26-27

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie przedłożonych do akt sprawy dokumentów.

Dowody z dokumentów sąd uznał za wiarygodne z uwagi na okoliczność, że stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 244 k.p.c.) oraz tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia (art. 245 k.p.c.), korzystają z domniemania autentyczności i prawdziwości.

Fakty określone powyżej jako niesporne wynikały z twierdzeń stron, które zostały wprost przyznane (art. 229 k.p.c.), bądź które sąd – z uwagi na brak zaprzeczenia przez strony przeciwnej za takie uznał mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy (art. 230 k.p.c.).

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Wskazać należy, że co do zasady stan faktyczny niniejszej sprawy, był pomiędzy stronami bezsporny. Powód domagał się od pozwanego kwoty 575,49 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, tytułem odszkodowania za koszty parkowania pojazdu po szkodzie. Pozwany, wnosząc o oddalenie powództwa, kwestionował czas trwania okresu parkowania jak i wysokość stawek. Wbrew twierdzeniom powoda, sporna między stronami nie była zasadność doliczenia podatku VAT do kwoty za dobę parkowania, gdyż pozwany wypłacając częściowo roszczenie z tego tytułu, do kwoty niespornej, doliczył podatek VAT.

Bezsporna w sprawie była odpowiedzialność pozwanego za skutki wypadku komunikacyjnego, w którym uszkodzony został pojazd marki S. o nr rej. (...) należący do Z. O.. Podkreślić należy, ze zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjęto, że koszty i wydatki poniesione w związku ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę wchodzą w skład takiej szkody. Niewątpliwie zaciągnięcie przez poszkodowanego zobowiązania do zapłaty wynagrodzenia za przechowanie uszkodzonego pojazdu na parkingu, może stanowić szkodę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., pozostającą w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym. Odpowiedzialność bezpośredniego sprawcy szkody, wynika z art. 436 § 2 k.c., natomiast odpowiedzialność pozwanego ma charakter akcesoryjny na podstawie zawartej ze sprawcą zdarzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych (art. 822 § 1 i 4 k.c.). Odpowiedzialność swoją pozwany uznał już w postępowaniu likwidacyjnym, w którym wypłacił kwotę 516,60 zł, tytułem odszkodowania w związku przechowaniem pojazdu na parkingu.

Wbrew twierdzeniom pozwanego, w ocenie Sądu powód był legitymowany czynnie do wystąpienia z roszczeniem w niniejszej sprawie.

Stosownie do treści art. 509 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (art. 509 § 1 k.c.). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że w dniu 15.02.2023 r. Z. O. jako cedent, zawarł umowę cesji wierzytelności z (...) Sp. z o.o., jako cesjonariuszem, której przedmiotem była wierzytelność wynikająca z prawa do uzyskania odszkodowania za szkodę z 11.02.2023 r. o nr (...) na pojeździe S. (...) o nr rej. (...) – w tym prawo do dochodzenia roszczeń związanych ze szkodą, a w szczególności kosztów parkowania i innych kosztów związanych z następstwem powstania szkody. Pod umową widnieje podpis zarówno cedenta, jak i cesjonariusza.

Następnie, w dniu 10.04.2025 r. została zawarta umowa przelewu wierzytelności nr (...) pomiędzy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D., a (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O., której przedmiotem była wierzytelność odszkodowawcza wynikająca ze szkody w pojeździe marki S. o nr rej. (...), powstałej na skutek zdarzenia z 11.02.2023 r. likwidowanej pod nr (...), wobec podmiotów zobowiązanych do naprawienia szkody, tj. wobec sprawcy i jego ubezpieczyciela w zakresie polisy OC, ubezpieczyciela zobowiązanego do wypłaty odszkodowania z polis dobrowolnych, w tym wierzytelności przyszłe. W § 1 pkt 3 umowy doprecyzowano, że przelew obejmuje również prawo dostępu do akt szkody oraz obejmuje odszkodowania z tytułu posiadanych wierzytelności wynikających z niewypłaconych kosztów naprawy pojazdu oraz kosztów płatnego przechowania pojazdu (parkingu). Pod powyższą umową również widnieją podpisy zarówno cedenta, jak i cesjonariusza. W imieniu cedenta działał pełnomocnik umocowany na podstawie pełnomocnictwa szczególnego (załączonego do akt sprawy), natomiast w imieniu cesjonariusza – P. K. której zgodnie z odpisem KRS powoda o nr (...), przysługuje prokura oddzielna.

Pozwany kwestionował legitymację czynną powoda podając, że formularz umowy przedłożony wraz z pozwem przez powoda nie zawiera podpisu powoda umożliwiającego jego identyfikację. Ponadto wskazał, że podpisy złożone na pełnomocnictwie z dnia 6.11.2024 r. oraz oświadczeniu z 6.11.2024 r. są identyczne, co powoduje wątpliwość co do rzeczywistej woli zawarcia umów i podpisania dokumentów.

Zarzuty pozwanego są w ocenie Sądu nielogiczne. Nie wiadomo który formularz umowy pozwany kwestionuje, gdyż nie wskazał daty tego dokumentu. Niezależnie od powyższego, pod wszystkimi dołączonymi do akt umowami, widnieją podpisy osób wyszczególnionych w tych umowach. Odnośnie zaś kwestionowanych: pełnomocnictwa z dnia 6.11.2024 r. oraz oświadczenia z 6.11.2024 r. wskazać należy, że w aktach niniejszej sprawy nie ma takich dokumentów więc trudno odnieść się do takiego zarzutu.

Sąd uznał więc, że zarzut braku legitymacji czynnej powoda nie jest zasadny.

Odnośnie wysokości stawki parkowania oraz czasu jego trwania, to wskazać należy, że powód domagał się refundacji kosztów parkowania według stawki w wysokości 52 zł brutto za dobę (42,28 zł netto - dowód faktura k. 28). Pozwany uznał stawkę 36,90 zł brutto za dzień (30 zł netto - dowód: wydruk pisma k.40).

W ocenie Sądu, wysokość kosztów parkowania, jakie zobowiązany był zapłacić poszkodowany Z. O., miała obowiązek wykazać strona powodowa (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.). W niniejszej sprawie w tym zakresie powołano się na stawki ustalone w punkcie 3 Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2022 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2023 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym.

W ocenie Sądu, rację ma w tym zakresie pozwany, że przyjęta przez poprzednika powoda stawka kosztów parkowania, nie mieści się w granicach stawek obowiązujących na rynku lokalnym, co znane jest Sądowi z urzędu. Powód nie wykazał tej okoliczności, pomimo zasadnego kwestionowania stawki przez pozwanego. W związku z powyższym, Sąd uznał, że powód nie spełnił wymogu wykazania, że stawkę wskazaną w fakturze miał obowiązek zapłacić pozwany.

Ponadto podkreślić należy, że na poszkodowanym ciąży obowiązek minimalizacji szkody, obowiązek współdziałania wynikający z art. 354 k.c. Zgodnie z art. 354 § 1 k.c. dłużnik, którym jest w niniejszej sprawie ubezpieczyciel, powinien wykonywać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadami współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje – także w sposób im odpowiadający. Natomiast § 2 ww. przepisu stanowi, że w taki sam sposób wierzyciel, którym w niniejszej sprawie jest pokrzywdzony, powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że ubezpieczyciel nie może ponosić odpowiedzialności za każde działanie poszkodowanego. Podkreślić należy, iż wyrównaniu podlegają jedynie ekonomicznie uzasadnione wydatki, co wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego, który wskazał, że są to wydatki poniesione w następstwie danej szkody, które by nie powstały bez tego zdarzenia i doprowadziły do powypadkowego zmniejszenia majątku poszkodowanego, czyli straty (art. 361 § 2 k.c.). Orzeczenie wprawdzie dotyczy najmu pojazdu zastępczego jednak należy argumentację tę uwzględnić do kosztów parkowania pojazdu. W ocenie Sądu powinny być zastosowane te same zasady (por. uchwałę SN z 17.11.2011 r., III CZP 5/11). Uznać również należy, że poszkodowany może dochodzić rzeczywiście poniesionych kosztów za parkowanie auta, choćby nawet były wyższe, niż skalkulowane według średnich stawek obowiązujących na rynku lokalnym (por. uchwałę SN z 13.06.2003 r., III CZP 32/03). Podkreślić jednak należy, że odszkodowanie nie powinno stanowić źródła przysporzenia. Ponadto w przypadku szkody, na której wysokość poszkodowany ma wpływ, ma on obowiązek współdziałania z ubezpieczycielem w celu jej minimalizacji nawet kosztem drobnych niedogodności o charakterze niemajątkowym. Nie wykazano, by stawka za dobę najmu była uzgadniana z ubezpieczycielem na kwotę 52 zł brutto za dobę parkowania ani by czyniono ustalenia, czy ubezpieczyciel jest w stanie zapewnić parking dla uszkodzonego pojazdu we własnym zakresie.

W związku z powyższym Sąd uznał, że powód nie wykazał aby odszkodowanie związane z kosztami parkowania tj. przechowywania uszkodzonego pojazdu na parkingu strzeżonym przekraczało uznaną przez pozwanego stawkę 30 zł netto za dobę.

Odnośnie zasadnego czasu trwania parkowania pojazdu, Sąd uznał, że powód w wystarczający sposób udowodnił, że zasadny czas trwania to 21 dni. Czas ten w sposób niebudzący wątpliwości wynika z historii likwidacji szkody, korespondencji między stronami. Sąd nie miał co do tego żadnych wątpliwości.

W związku z powyższym, Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 258,30 zł, obliczoną w następujący sposób: 21 dni x 36,90 zł brutto = 774,90 zł – wypłacone w toku postępowania likwidacyjnego 516,60 zł = 258,30 zł, zaś w pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił jako niewykazane.

Orzeczenie o kosztach (pkt 3 sentencji wyroku) opiera się na treści art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. W niniejszej sprawie powód wygrał niemalże w połowie, dlatego zasadnym było wzajemne zniesienie kosztów procesu między stronami.