Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2024 roku

Sąd Rejonowy w Gorlicach I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: asesor sądowy Damian Kusibab

Protokolant: Sylwia Lichwała

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 roku w Gorlicach

na rozprawie

sprawy z powództwa D. K. (1)

przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W.

o zadośćuczynienie

1.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda D. K. (1) kwotę 12.000,00 zł (dwanaście tysięcy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 listopada 2023 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda D. K. (1) kwotę 936,00 zł (dziewięćset trzydzieści sześć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

4.  zwraca powodowi D. K. (1) ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gorlicach kwotę 328,00 zł (trzysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.

ZARZĄDZENIE

Proszę Sekretariat:

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

Gorlice, dnia 24 września 2024 roku Asesor sądowy Damian Kusibab

Sygn. akt I C 557/23

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Gorlicach

z dnia 24 września 2024 r.

Powód D. K. (1) wniósł przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W. o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kwoty 24.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 listopada 2023 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 19 marca 2010 r. w L. D. Ź. prowadząc samochód marki (...) w wyniku niezachowania należytej ostrożności naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym doprowadzając do zdarzenia z poprzedzającym go pojazdem (...)o nr rej. (...), który zwolnił swoją prędkość widząc przed sobą holujące się pojazdy jadące z naprzeciwka i wykonując manewr skrętu w lewo, w wyniku czego kierujący samochodem (...) D. K. (1) doznał obrażeń ciała naruszających czynności narządów na okres powyżej siedem dni w myśl art. 157 § 1 k.k. Sprawca przedmiotowego wypadku drogowego został skazany na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gorlicach z dnia 9 czerwca 2010 r. za czyn art. 177 § 1 k.k. Pojazd sprawcy zdarzenia posiadał ubezpieczenie w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie (...). Po wypadku drogowym powód był hospitalizowany w Szpitalu (...) w G. początkowo na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym, a następnie na Oddziale Ortopedii i (...) Narządu (...) i (...). Rozpoznaniem medycznym było podejrzenie załamania kręgu C2 bez istotnego przemieszczenia, stłuczenia kręgosłupa szyjnego i kręgosłupa piersiowego, stłuczenia nadgarstka oraz otarcie naskórka nadgarstka prawnego. W dniu 19 marca 2010 r. powód został wypisany do domu z zaleceniem dalszej kontroli i leczenia w (...), stosowania kołnierza ortopedycznego (...) oraz odpoczynku. Powód kontynuował leczenie powypadkowe u lekarza ortopedy, a także odbył konsultację neurologiczną. W toku leczenia specjalistycznego u powoda rozpoznano przewlekły zespól kręgosłupa piersiowego i kręgosłupa szyjnego. Pozwane Towarzystwo (...) w odpowiedzi na zgłoszenie roszczenia zadośćuczynienia przyjęło odpowiedzialność w sprawie i wypłaciło następujące świadczenia: kwotę 6.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, 433,48 zł tytułem kosztów leczenia, kwotę 365,42 zł tytułem zwrotu utraconego dochodu oraz kwotę 1.380,00 zł tytułem opieki. W toku postępowania likwidacyjnego szkody pozwany przedstawił stronie powodowej orzeczenie lekarskie, z którego wynikało, że powód odniósł uszczerbek na zdrowiu w wysokości 10%. W ocenie powoda wypłacone odszkodowanie jest zaniżone. Po wypadku drogowym powód odczuwał liczne dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa szyjnego, kręgosłupa piersiowego oraz nadgarstka prawego. Powyższe dolegliwości utrudniały powodowi codzienne funkcjonowanie oraz obniżyły w sposób zasadniczy komfort życia. Doznany rozstrój zdrowia uniemożliwiał powodowi pracę i wykonywanie jakichkolwiek aktywności fizycznych. Rehabilitacje które wykonywał przyniosły jedynie krótkotrwałe poprawy. Powód zaniepokojonym stanem swojego zdrowia i obawiał się czy kiedykolwiek wróci dawnego trybu życia. Pomimo upływu lat powód wciąż odczuwa następstwa doznanego rozstroju zdrowia, każdego dnia zmaga się z dolegliwościami kręgosłupa i kręgosłupa piersiowego i nie może podejmować aktywności fizycznej.

W odpowiedzi na pozew Towarzystwo (...) z siedzibą w W. wniosło o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że kwestionuje roszczenie powoda, w szczególności co do wysokości, podnosząc, że łączne zadośćuczynienie w wysokości 30.000 zł stanowi wartość rażąco wygórowaną w stosunku do doznanej krzywdy i efektu terapeutycznego. Zakwestionował wskazywany w uzasadnieniu pozwu stopień natężenia doznanej krzywdy pod względem fizycznym oraz psychicznym. Na podstawie wniesionej reklamacji w dniu 19 października 2023 r. powód został skierowany na komisje lekarskie, które m.in. obejmowały badania lekarskie, obrazowe. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego: zdarzenie nie pozostawiło trwałych zaburzeń zdrowia u powoda. Zgłaszane dolegliwości o niewielkim nasileniu oraz niewielkie zmiany w badaniach lekarskich wynikają ze zmian chorobowym odcinka szyjnego kręgosłupa. Obecność tych zmian potwierdza wykonanie badania (...), które wykazało stopień ich zaawansowania oraz umiejscowienie. Badanie to wykluczyło ostre urazowe uszkodzenia w obrębie elementu kręgosłupa. Zmiany występujące w odcinku C kręgosłupa są wynikiem przewlekłych procesów starzeniowych i cywilizacyjnych zachodzących w obrębie tego odcinka narządu. Wykonana diagnostyka podczas leczenia urazu również wyklucza zmiany pourazowe. Uzasadnione jest stanowisko, że wypłacone w 2012 r. zadośćuczynienie w wysokości 6.000 zł winno czynić zadość doznanej przez powoda krzywdzie. Ponadto próba deprecjonowania wypłaconego świadczenia po ponad 10 latach jest bezzasadna. W tym zakresie należy mieć na uwadze również siłę nabywczą pieniądza w okresie wypłaconego świadczenia w 2012 r., a nie odnosić się jedynie do wysokości wypłaconego zadośćuczynienia w odniesieniu do realiów obecnych w 2024 r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 marca 2010 r. w miejscowości L. doszło do wypadku drogowego wskutek którego obrażeń ciała doznał D. K. (1).

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Gorlicach z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt(...), D. Ź. został uznany za winnego tego, ze w dniu 18 marca 2010 r. w L. prowadząc samochód marki(...) nr rej. (...) w wyniku niezachowania należytej ostrożności naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym doprowadzając do zdarzenia z poprzedzającym go pojazdem(...) nr rej. (...), który zwolnił swoją prędkość widząc przed sobą holujące się pojazdy jadące z naprzeciwka i wykonujące manewr skrętu w lewo, w wyniku czego kierujący samochodem (...) D. K. (1) doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia kręgosłupa szyjnego i piersiowego oraz złamania drugiego kręgu szyjnego bez istotnego przemieszczenia, stłuczenia nadgarstka prawego z otarciem naskórka naruszającego czynności narządów na okres powyżej dni siedmiu w myśl art. 157 § 1 k.k. Za ten czyn, stanowiący przestępstwo art. 177 § 1 k.k. D. Ź. został skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10,00 zł.

(dowód: kserokopia wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Gorlicach z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt (...) – k. 9)

Bezpośrednio po wypadku D. K. (1) był hospitalizowany w Szpitalu (...) w G., gdzie przebywał w dniach od 18 marca 2010 r. do 19 marca 2010 r. Po wykonaniu badań diagnostycznych, w tym tomografii komputerowej kręgosłupa szyjnego, został wypisany do domu z rozpoznaniem: podejrzenia złamania kręgu C2 bez istotnego przemieszczenia, stłuczenia kręgosłupa szyjnego i piersiowego oraz nadgarstka prawego, otarcia naskórka prawego nadgarstka. Został wypisany z zaleceniem noszenia kołnierza ortopedycznego (...).

Dalsze leczenie prowadzone było w Poradni(...)w G.. Z powodu dolegliwości bólowych kręgosłupa szyjnego wykonano badanie rezonansu magnetycznego w dniu 24 maja 2010 r., w którym nie potwierdzono podejrzenia złamania kręgu C2. Zmiany zwyrodnieniowe w postaci osteofitów i zmiany dyskopatyczne nie miały charakteru zmiany pourazowych.

Leczenie D. K. (1) zakończono w dniu 23 czerwca 2010 r.

Po tym czasie poszkodowany był okresowo rehabilitowany i leczony z powodu drętwienia kończyn górnych.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 18 marca 2010 r. – k. 11; karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 19 marca 2010 r. – k. 12; skierowanie do (...) z dnia 19 marca 2010 r. – k. 13; historia choroby – k. 14-17; wyniki badania rezonansu magnetycznego z dnia 24 maja 2024 r. – k. 18; karta informacyjna z wizyty z dnia 17 lutego 2011 r. – k. 19; informacja z wizyty z dnia 6 października 2011 r. – k. 20; informacja z wizyty z dnia 4 kwietnia 2013 r. – k. 21; zaświadczenie o stanie zdrowia – k. 22; opinia sądowo-lekarska z dnia 24 czerwca 2024 r. – k. 76-77 )

Na skutek wypadku z dnia 18 marca 2024 r. powód D. K. (1) doznał stłuczenia i skręcenia okolicy kręgosłupa szyjnego i piersiowego z zespołem bólowym korzonkowym szyjnym bez istotnego ograniczenia ruchomości. W przebiegu leczenia nie wymagał istotnej opieki innych osób, a jedynie pomocy w średnim wymiarze dziennym od 1 do 2 godzin przez okres 6 tygodni. Przebyty uraz spowodował uszczerbek na zdrowiu na poziomie 5%. Rokowania na przyszłość u powoda są dobre i nie ma podstaw, aby przewidywać pojawienie się w przyszłości innych dolegliwości niż stwierdzone dotychczas.

(dowód: opinia sądowo-lekarska z dnia 24 czerwca 2024 r. – k. 76-77 )

D. K. (1) w chwili wypadku miał 34 lata. Przed zdarzeniem poszkodowany był osobą aktywną zawodowo i fizycznie. Pracował w (...), osiągając wysokie wynagrodzenie. Regularnie uprawiał sport: jeździł na rowerze, konno oraz pływał. Nigdy wcześniej nie miał problemów zdrowotnych związanych z kręgosłupem, nie doświadczał bólów głowy ani innych dolegliwości ortopedycznych. Nie brał udziału w żadnych wcześniejszych wypadkach.

Po wyjściu ze szpitala D. K. (1)nosił kołnierz ortopedyczny przez 2,5 miesiąca. Był unieruchomiony, niezdolny do wykonywania codziennych obowiązków, które przez około 3-4 tygodnie przejęła jego siostra. Po tym okresie stopniowo wracał do funkcjonowania, jednak doświadczał bólów w odcinku piersiowym, które utrzymują się do chwili obecnej. Pojawiły się także inne dolegliwości, takie jak drętwienie palców, mrowienie w dłoniach, ograniczona ruchomość szyi oraz lęki. Po wypadku poszkodowany musiał zrezygnować z części obowiązków zawodowych. Jego czas pracy został początkowo ograniczony do 4 godzin dziennie przy komputerze przez 3 miesiące, po czym lekarz wyraził zgodę na pracę w pełnym wymiarze godzin. Ostatecznie poszkodowany przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 6 miesięcy, po czym jego pracodawca rozwiązał mu umowę o pracę.

Po wypadku D. K. (1) korzystał z rehabilitacji oraz masaży finansowanych przez NFZ. Ze względu na długie terminy oczekiwania na zabiegi, korzystał również z prywatnych masaży przez okres 2 lat, odwiedzając prywatny gabinet w B.. Zakupił urządzenia masujące do użytku domowego. Od zakończenia leczenia ortopedycznego (2 lata po wypadku) nadal cierpi na te same dolegliwości, odwiedzając prywatny gabinet rehabilitacyjny co kilka miesięcy. W ostatnich 10 latach nie korzystał z opieki specjalistów, takich jak ortopeda i neurolog.

Obecnie D. K. (1) prowadzi własną działalność gospodarczą związaną z gastronomią, jednak nie może wykonywać ciężkich prac fizycznych ani dźwigać. Nadal odczuwa dolegliwości bólowe, które wpływają na jakość jego życia codziennego i zawodowego.

(dowód: zeznania świadka B. K. protokół rozprawy z dnia 16 lutego 2024 r. 00:05:23:022:43; przesłuchanie powoda D. K. (1) protokół rozprawy z dnia 16 lutego 2024 r. 00:22:44-00:46:57)

W dacie zdarzenia pojazd, którym kierował D. Ź. ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacz pojazdów mechanicznych w Towarzystwie (...) z siedzibą w W..

(dowód: pismo z dnia 13 grudnia 2023 r. – k. 10; akta szkody znajdujące się na płycie CD – k. 57)

Pismem z dnia 16 marca 2012 r. D. K. (1) zgłosił szkodę pozwanemu Towarzystwu (...) z siedzibą w W., wynikającą ze zdarzenia z dnia 18 marca 2010 r. i zwrócił się o wypłatę zadośćuczynienia w kwocie 65.000,00 zł.

Towarzystwu (...) z siedzibą w W. w toku postępowania likwidacyjnego prowadzonego pod numerem szkody(...)przyznało na rzecz poszkodowanego D. K. (1)kwotę 6.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Dalsze odwołania powoda nie doprowadziły jednak do zmiany decyzji, pomimo interwencji Rzecznika (...). Lekarz ubezpieczyciela ustalił uszczerbek na zdrowiu na poziomie 10% w związku ze zdarzeniem z dnia 18 marca 2010 r.

Pismem z dnia 19 października 2023 r. D. K. (1) ponownie zgłosił wniosek o wypłatę zadośćuczynienia. Po przeprowadzeniu badania przez lekarza ubezpieczyciela oraz na podstawie analizy dokumentacji szkodowej, strona pozwana odmówiła przyznania dalszego zadośćuczynienia decyzją z dnia 24 listopada 2023 r.

(dowód: pismo z dnia 12 kwietnia 2023 r., decyzja z dnia 24 listopada 2024 r ., akta szkody znajdujące się na płycie CD – k. 57)

Ustaleń faktycznych dokonano na podstawie dokumentów urzędowych i prywatnych szczegółowo opisanych przy dokonywaniu poszczególnych ustaleń faktycznych. Dowody te nie budziły wątpliwości Sądu, nie były też kwestionowane przez żadną ze stron.

Na podstawie akt szkody zalegających na płycie CD (k. 58) ustalono przebieg postępowania likwidacyjnego, a w szczególności to, jakie kwoty i kiedy pozwany wypłacił powodowi i jakie roszczenia i kiedy zostały zgłoszone przez powoda.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka i powoda przesłuchanego w charakterze strony w zakresie okoliczności jego sytuacji osobistej, zawodowej i trybu życia przed wypadkiem, obrażeń doznanych w wypadku, przebiegu leczenia i aktualnej sytuacji życiowej. Zeznania te są zbieżne ze zgromadzonymi dokumentami oraz opinią biegłego uznaną przez Sąd za wiarygodną.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała opinia biegłego ortopedy lek. med. J. M., albowiem dostarczyła ona Sądowi podstaw do ustalenia rodzaju doznanych przez powoda urazów. Z opinii tej wynika jakiego rodzaju cierpienia, dolegliwości bólowe i ograniczenia narządu ruchu wiązały się z leczeniem powoda, a także jakie występują obecnie. Przedmiotowa opinia nie była kwestionowana przez strony postępowania.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Pozwany w toku procesu uznał swoją odpowiedzialność za skutki jakie w wyniku wypadku poniósł powód D. K. (1), sporna pozostała jedynie wysokość dochodzonego roszczenia, albowiem poniesiona przez niego szkoda w ocenie pozwanego została w całości wyrównana w toku postępowania likwidacyjnego.

Odpowiedzialność pozwanego wynika z art. 9 ust. 1, art. 9a i art. 34 § 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym funduszu gwarancyjnym i polskim biurze ubezpieczycieli komunikacyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2277) w zw. z art. 805 § 1 i § 2 pkt 1 k.c. oraz art. 445 § 1 k.c.

Z tytułu zadośćuczynienia powód D. K. (1) domagał się zasądzenia kwoty 24.000 zł, która w jego ocenie, przy uwzględnieniu wypłaconej w postępowaniu likwidacyjnym sumy 6.000 zł (łącznie 30.000 zł), stanowi odpowiednią rekompensatę odniesionych przez niego bólu i krzywd.

Powód roszczenie swoje oparła na brzmieniu art. 445 § 1 k.c., który stanowi, że w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Krzywda to niemajątkowy skutek naruszenia dóbr osobistych, wywołanych uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia. Uszczerbki te mogą natomiast polegać na fizycznych dolegliwościach i psychicznych cierpieniach bezpośrednio związanych ze stanem zdrowia, ale też z jego dalszymi następstwami. Kwestia ustalenia krzywdy ma podstawowe znaczenie dla określenia odpowiedniej sumy, która miałaby stanowić jej pieniężną kompensatę. Z rozmiarem krzywdy i wielkością należnego zadośćuczynienia w żadnym razie nie jest jednak równoznaczny ustalony stopień utraty zdrowia. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 października 2005 r., I PK 47/05, Monitor Polski 2006, nr 4, s. 208). Ze względu na niewymierność krzywdy, określenie w konkretnym wypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało sądowi, który dysponuje w takim wypadku większym zakresem swobody, niż przy ustaleniu szkody majątkowej i sumy potrzebnej do jej naprawienia. Nie oznacza to jednak, by ocena sądu nie poddawała się weryfikacji pod kątem jej zgodności z dyspozycją art. 445 § 1 k.c. Kryteria istotne przy ustaleniu „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia to: rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpienia, wiek poszkodowanego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 99/05, Lex nr 198509). Wszystkie te kryteria winny być odniesione do okoliczności związanych z pokrzywdzonym, przy zastosowaniu zobiektywizowanych kryteriów oceny.

Sąd podzielając twierdzenia strony powodowej oraz mając na uwadze opinię biegłego z zakresu ortopedii lek. med. J. M. uznał, że zasadna będzie rekompensata krzywdy jakiej doznał powód D. K. (1) w łącznej kwocie 18.000 zł. Wziął w tym zakresie pod uwagę rozstrój zdrowia, stanowiący bezpośredni skutek wypadku, rozmiar cierpień jakich powód doznał w związku z krytycznym zdarzeniem oraz późniejsze leczenie i czas jaki upłynął od wypadku.

Na skutek zdarzenia z dnia 18 marca 2010 r. powód D. K. (1) doznał stłuczenia i skręcania okolicy kręgosłupa szyjnego piersiowego z zespołem bólowym korzonkowym szyjnym bez istotnego ograniczenia ruchomości. Urazy te spowodowały trwały uszczerbek na zdrowiu powoda w wysokości 5%. W ocenie Sądu, zdarzenie, któremu uległ powód, miało poważne i długotrwałe skutki, które istotnie wpłynęły na jego życie zawodowe oraz prywatne. Przede wszystkim, w wyniku obrażeń ciała powód zmuszony był przejść na zwolnienie lekarskie na okres 6 miesięcy, co ostatecznie doprowadziło do rozwiązania umowy o pracę. Powód stracił dobrze płatne stanowisko w (...) co nie tylko wywołało negatywne skutki finansowe, ale również wpłynęło na jego pozycję zawodową i poczucie stabilności życiowej. Ponadto, na skutek wypadku powód doświadczył stałych dolegliwości neurologicznych, w szczególności mrowienia i drętwienia rąk, które utrzymują się do dnia dzisiejszego. Dolegliwości te mają wpływ na jego codzienne funkcjonowanie utrudniając wykonywanie czynności wymagających dźwigania, co w znaczny sposób ogranicza komfort życia powoda. Konsekwencją obrażeń doznanych w wyniku zdarzenia jest również konieczność regularnego odbywania zabiegów masaży leczniczych. Masaże te są niezbędne do łagodzenia objawów drętwienia palców oraz zmniejszenia bólu w odcinku szyjnym i piersiowym kręgosłupa. Powód korzysta z tych zabiegów od ponad dekady, co dowidzi, że wypadek wywarł długotrwały wpływ na jego stan zdrowia. Z materiału dowodowego wynika ponadto, że przed wypadkiem powód regularnie uprawiał sporty takie jak jazda na rowerze, jeździectwo konne oraz pływanie, co nie tylko przyczyniało się do jego dobrej kondycji fizycznej, ale także wpływało korzystnie na jego stan psychiczny i ogólne samopoczucie. Obecnie, w wyniku poniesionych urazów, powód nie jest w stanie wykonywać tych czynności (za wyjątkiem pływania), co stanowi istotne ograniczenie jego doczasowego stylu życia. Sąd uznał, że powód poniósł nie tylko szkodę fizyczną, ale również psychiczną, gdyż brak możliwości uczestnictwa w dotychczasowych aktywnościach sportowych wpływa negatywnie na jego jakość życia.

Wszystkie te okoliczności wskazują, że rozmiar krzywdy był znaczny i przemawiają za przyznaniem powodowi D. K. (1) zadośćuczynienia w kwocie 18.000 zł, która jest adekwatna do poniesionej przez niego krzywdy wyrażającej się przede wszystkim w odczuwalnym bólu i cierpieniu jakie pociągnął za sobą wypadek. Zdarzenie spowodowało nie tylko uszczerbek na zdrowiu fizyczny, ale także trwałe konsekwencje życiowe i zawodowe. Ostatecznie, mając na uwadze przyznaną w toku postępowania likwidacyjnego kwotę 6.000 zł, na rzecz D. K. (1)tytułem zadośćuczynienia zasądzono sumę 12.000 zł (18.000 - 6.000 zł).

Zadośćuczynienie ma na celu rekompensatę wszelkich skutków wypadku o charakterze niematerialnym, ale musi być miarkowane i musi odnosić się do realiów społeczno-gospodarczych. Jednocześnie Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 12.000 zł, uznając, że aktualny stan zdrowia powoda, ponad 10 lat po zdarzeniu, nie uzasadnienia przyznania wyższej kwoty zadośćuczynienia. Dolegliwości, które powód nadal odczuwa, takie jak okresowe drętwienie kończyn górnych, są łagodzone rehabilitacją i masażami, które przynoszą poprawę stanu zdrowia. Powód, mimo wcześniejszych ograniczeń, prowadzi własną działalność gospodarczą i nie wymaga już specjalistycznego leczenia ortopedycznego, co wskazuje na znaczną poprawę stanu zdrowia w porównaniu do stanu bezpośrednio po wypadku. Również rokowania na przyszłość u powoda są dobre i nie ma powodu, aby pojawiły się w przyszłości inne dolegliwości.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. i art. 14 dnia 22 maja 2003r. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zgodnie z tym ostatnim przepisem zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie (ust. 1). W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

Zawiadomienie o szkodzie zostało dokonane w dniu 16 marca 2012 r. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny, trwający proces leczenia, nie było możliwe przeprowadzenie likwidacji szkody w terminie ustawowym terminie 30 dni. Skoro jednak pozwany decyzję ustalającą ostateczny wymiar zadośćuczynienia wydał w dniu 24 listopada 2023 r., oznacza to w ocenie Sądu, że uznał pozwany, że w tej dacie dysponował wszelkimi informacjami niezbędnymi dla prawidłowego naprawienia szkody. Powyższe uzasadniało zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odsetek za opóźnienie od dnia 25 listopada 2023 r. tj. od dnia następnego po wydaniu ostatecznej decyzji w postępowaniu likwidacyjnym.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c.

Łącznie wszystkie koszty poniesione w procesie wynosiły 9.106,00 zł, z czego powód poniósł koszty w wysokości 5.489,00 zł (tj. 672,00 zł wynagrodzenie biegłego, 1.200,00 zł opłata od pozwu i 3.617,00 zł koszty zastępstwa procesowego). Z żądnej kwoty 24.000,00 zł, powód utrzymał się ze swoim żądaniem w zasądzonej kwocie 12.000,00 zł, a więc w 50 %. Tak więc przy rozdzieleniu stosunkowym kosztów, powód powinien ponieść ok. 50 % tych kosztów, co daje ok. 4.553,00 zł. Skoro powód poniósł koszty w wysokości większej, tj. 5.489,00 zł, należało od pozwanego zasądzić na rzecz powoda różnicę w tych kosztach wynoszącą 936,00 zł (5.489,00 – 4.553,00).

Na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd zwrócił D. K. (1)kwotę 328,00 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

Gorlice, dnia 15 października 2024 r. asesor sądowy Damian Kusibab