Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 lutego 2024 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia Marzena Lewicka

po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2024 r. w Krakowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. D.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 12 maja 2023 roku sygn. akt I C 53/23/K

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.

sędzia Marzena Lewicka

UZASADNIENIE

Sprawa była rozpoznana przez Sąd Rejonowy w postępowaniu uproszczonym. Sąd Okręgowy, jako Sąd II Instancji również rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym. Sąd Odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, zatem na zasadzie art. 505 ¹³ § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku obejmować będzie jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja powoda okazała się zasadna, skutkując uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 361 § 1 i § 2 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Naprawienie szkody w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. Szkoda obejmuje wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione przez poszkodowanego w celu jej naprawienia. Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r., III CZP 80/11, zgodnie z którą zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, iż sporna była wysokość należnego odszkodowania. Czynności wykonane przez poszkodowanego po zaistnieniu szkody nie miały żadnego znaczenia dla określenia jej wartości. Zatem rolą Sądu Rejonowego było przeprowadzenie zawnioskowanego przez powoda dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej. Wymaga podkreślenia, iż poszkodowany w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, w przypadku szkody częściowej, może żądać odszkodowania w wysokości odpowiadającej niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, także wtedy gdy naprawy nie dokonał lub dokonał jej częściowo i sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym (vide: Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II CSK 100/18). Należy zauważyć, iż już z zeznań świadka M. M., na których oparł się Sąd Rejonowy wynika, iż poszkodowany naprawiał samochód we własnym zakresie i nie był w stanie precyzyjnie wskazać kosztów naprawy, co nadto istotne, samochód nie został w pełni naprawiony. Trzeba też podkreślić, że koszty naprawy powinny uwzględniać ceny części nowych. Powyższe znajduje potwierdzenie w Uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 12 kwietnia 2012 r., III CZP 80/11. Zatem Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy, albowiem uznał, iż powód nie wykazał poniesionej szkody, jednocześnie błędnie pomijając zawnioskowany przez powoda dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej. W konsekwencji koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Odwoławczy w tym stanie rzeczy nie był władny w całości przeprowadzić postępowania dowodowego i wydać orzeczenia co do istotny, albowiem doszłoby wówczas do ograniczenia merytorycznego rozpoznania sprawy do jednej instancji i naruszyłoby konstytucyjne prawo do dwuinstancyjnego postępowania. Co się zaś tyczy kwestii kompensacji wydatku poniesionego przez powoda w postaci kosztów prywatnej opinii, to należy podkreślić, że rozstrzygnięcie w tym zakresie zależeć będzie od wyników postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej. W dalszym toku postępowania Sąd Rejonowy powinien przeprowadzić zawnioskowany przez powoda dowód z opinii biegłego sądowego w celu ustalenia kosztów naprawy pojazdu i w zależności od wyników tej opinii podjąć dalsze czynności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok na zasadzie art. 386 § 4 k.p.c., pozostawiając Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego (art. 108 § 2 k.p.c.).

sędzia Marzena Lewicka