Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Magdalena Meroń-Pomarańska
Sędziowie:	SO Agnieszka Cholewa-Kuchta SO Krystyna Dobrowolska (sprawozdawca)

Protokolant: sekr. sądowy Dorota Gąsior

po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa T. S.

przeciwko Gminie J. - P.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy
w Krakowie z dnia 16 marca 2018 r., sygnatura akt I C 3631/16/K

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 450,00 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

3.  SSO Agnieszka Cholewa-Kuchta SSO Magdalena Meroń-Pomarańska SSO Krystyna Dobrowolska

II Ca 1509/18

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie wyrokiem z dnia 16 marca 2018 r. oddalił powództo T. S. przeciwko Gminie J.-P. o zapłatę i zasądził od powoda na recz strony pozwanej kwotę 1.700 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

Nakazał też ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie kwotę 1.436,06 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Sad ustalił, że powód i strona pozwana zawarli w dniu 30 czerwca 2006 r. umowę w sprawie partycypacji w kosztach realizacji zadania inwestycyjnego „Rozbudowa sieci kanalizacyjnej na terenie wsi G., P., C., R. i K. C.”, w myśl której, powód zobowiązał się zapłacić na rzecz Gminy kwotę 2000 zł w celu współfinansowania w/w zadania. Powód zapłacił stronie pozwanej w dniu 30 czerwca 2006 r. kwotę 2000 zł. W dniu 29 sierpnia 2002 r. Rada Gminy J.-P. podjęła uchwałę w sprawie ustalania cen i płat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej.Strona pozwana wykonała przyłącz kanalizacji sanitarnej do budynku powoda zgodnie z umową. Wartość przedmiotowego przyłącza kanalizacji sanitarnej według średnich nośników cenowych II kwartału 2006 r. wynosi 5700,89 zł netto oraz po uwzględnieniu obowiązującego wówczas 22% podatku VAT 6,955,09 zł brutto.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd stwierdził, ze powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W rozważaniach prawnych przywołał art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zgodnie z którym przyłącze kanalizacyjne to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej. W myśl natomiast art. 15 ust. 2 powołanej ustawy realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż obydwie strony wywiązały się z umowy z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie partycypacji w kosztach realizacji zadania inwestycyjnego „Rozbudowa sieci kanalizacyjnej na terenie wsi G., P., C., R. i K. C.”. Z powołanych przepisów wynika nadto, iż to powód powinien ponieść koszt przedmiotowego przyłącza, zatem nie można uznać, iż strona pozwana wzbogaciła się bezpodstawnie kosztem powoda. Dodatkowo można wskazać, iż mając na względzie ustalony koszt przyłącza kanalizacji sanitarnej, zasadny był zarzut potrącenia zgłoszony przez stronę pozwaną.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo rozstrzygając o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., na które złożyły się: kwota 1200 zł tytułem zastępstwa procesowego zgodnie z § 2 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz kwota 500 zł tytułem zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego. Sąd nakazał ponadto ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1436,06 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia biegłego sądowego w części niepokrytej przez zaliczkę uiszczoną przez stronę pozwaną.

W aopelacji od tego wyroku powód zarzucił:

I. naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że powód powinien ponieść koszt przedmiotowego przyłącza oraz uznanie i w konsekwencji tego przyjęcie, iż strona pozwana nie wzbogaciła się bezpodstawnie kosztem powoda, podczas gdy powód wielokrotnie podnosił, iż wykonał przyłącz samodzielnie oraz na własny koszt, zgodnie z zapisem umowy zawartej z pozwaną;

II. naruszenie art. 217 § 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż dowody zgłoszone przez stronę powodową w piśmie z 26 stycznia 2017 r. nie są dowodami istotnymi i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia wniosków dowodowych strony powodowej, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego przez Sąd I instancji, podczas gdy w ocenie powoda dowody powołane w w/w piśmie zawierają istotne informacje oraz mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i winny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed Sądem I Instancji;

III. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji faktu, iż pozwany na posiedzeniu w dniu 1 lutego 2017 r. uznał roszczenie powoda w wysokości do 25 %, na co strona powodowa nie przystała i nie wyraziła zgody na zawarcie ugody w proponowanej treści, co zdaniem strony powodowej Sąd I instancji powinien uznać w trybie art. 229 k.p.c. za okoliczność przyznaną przez stronę przeciwną w sposób nie budzący wątpliwości, lecz mimo to nie została ona uwzględniona przy dokonywaniu przez sąd ustaleń faktycznych sprawy, co zdaniem strony powodowej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych a podstawę wydanego orzeczenia, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż powód powinien ponieść koszt przyłącza do sieci i studni wodomierzowej i w konsekwencji tego nie można uznać, że pozwana nie wzbogaciła się bezpodstawnie kosztem powoda, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie wprost wynika, iż to powód we własnym zakresie wykonał w/w przyłącz i poniósł koszty z tym związane, w związku z tym świadczenie na rzecz pozwanej w kwocie 2000 złotych musi zostać uznane jako świadczenie nienależne i powinno podlegać zwrotowi, gdyż to powód, a nie pozwana wykonał przyłącz do budynku we własnym zakresie;

V. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż strona pozwana wykonała przyłączkanalizacji sanitarnej do budynku powoda zgodnie z zawartą umową, podczas gdy z umowy zawartej pomiędzy stronami wynika, iż to powód we własnym zakresie winien wykonać przyłączenie instalacji wewnętrznej do sieci kanalizacyjnej w terminie 14 dni od wykonania sieci kanalizacyjnej przez gminę - co powód uczynił.

VI. naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez lakoniczne i niewłaściwe uzasadnienie wyroku z dnia 16 marca 2018 roku, w szczególności brak w uzasadnieniu ustalenia przez sąd, które fakty sąd uznał za udowodnione, brak również wymienienia dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa;

Wniósł o rozpoznanie przez Sąd II instancji postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 16 marca 2018 r. oddalającego wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę powodową w piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. oraz przeprowadzenie wnioskowanych dowodów przez Sąd Okręgowy, jak również uzupełnienie postępowania dowodowego we wnioskowanym przez powoda zakresie. Wniósł również o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego Gminy J. -P. na rzecz powoda T. S. kwoty 2000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2006 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych za obie instancje, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postepowania odwoławczego.

Sąd Okregowy zważył co nastepuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i ocenił zebrany materiał dowodowy nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów z art. 233 § 1 k.p.c.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. należy przypomnieć, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, wedle której sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Granice swobodnej oceny określają natomiast przepisy prawa procesowego, zasady doświadczenia życiowego i reguły logicznego myślenia. Zarzut obrazy art. 233 §1 k.p.c. można sformułować skutecznie tylko wówczas, gdy sąd oceniając wiarygodność oraz moc przeprowadzonych dowodów uchybi regułom logicznego myślenia, zasadom doświadczenia życiowego, wadliwie kojarzy fakty (por. wyrok SN z dnia 16 grudnia 2005 r. III CK 314/05, Lex nr 172176, wyrok SN z dnia 25 listopada 2003 r. II CK 293/02, Lex nr 151522).

Przyjmuje się nawet, że naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. wchodzi w grę jedynie wówczas gdyby dowody zostały ocenione w sposób rażąco wadliwy, sprzeczny z zasadami logiki bądź doświadczenia życiowego. (por. wyrok S.Apel. w Poznaniu z dnia 2006.01.25 I ACa 772/05 LEX nr 186521).

Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wyciągnąć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. IV CKN 1316/00 LEX nr 80273).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego ukształtowanym na tle wykładni art. 233 § 1 kpc dla wykazania naruszenia tej normy, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, nie jest wystarczające to, by negowanym ustaleniom przeciwstawić te , które autor zarzutu uważa za prawidłowe, a co więcej, zarzut ten jest nietrafny nawet wówczas, gdy wersja powołana przez niego jest równie uprawniona w świetle zgromadzonych dowodów jak ta, na której opiera się oceniane instancyjnie rozstrzygniecie. Ocena dowodów bowiem jest wyłączną prerogatywą Sądu, który dowody te przeprowadza, a wnioski z niej płynące dla poczynionych ustaleń muszą być zaaprobowane o ile tylko nie doszło przy ocenie zgromadzonego materiału do przekroczenia granic o jakich mowa w art. 223 §1 kpc / por także dla przykładu judykat SN z 6 lipca 2005r, sygn. III CK 3/05 , publ. zbiór Lex nr 180925 a także uwagi H. Doleckiego w : Kodeks postępowania cywilnego - komentarz t. 1 s. 840 -841 i k 843 - wydawnictwo Wolters Kluwer 2011r/.

Wobec powyższego i zarzut naruszenia art. 233 kpc jest chybiony.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c, bowiem uzasadnienie wyroku spełnia wszelkie przesłanki określone w tym przepisie.

Sad Rejonowy słusznie też pominął dowody, które w sprawie nie miały znaczenia.

Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut rzekomego uznania przez pozwaną roszczenia. Pozwana wysunęła propozycję ugodowego zakończenia postępowania, na co powód się nie zgodził. W żadnym wypadku nie można twierdzić, że stanowiło to uznanie roszczenia w jakiejkolwiek części. Była to jedynie zwykła propozycja ugodowa.

Sąd nie naruszył też przepisów prawa materialnego wskazanych w apelacji.

„Instalacja instalacja wewnętrzna" nie jest tożsama z z "przyłączem kanalizacyjnym".

Zgodnie z definicją z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U.2018.1152, dalej: Ustawa): „przyłącze kanalizacyjne to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej".

Przyłącze to część kanalizacji pomiędzy wewnętrzną instalacją a siecią. Wewnętrzna instalacja kanalizacyjna to układ przewodów i urządzeń znajdujących się wewnątrz budynku i odprowadzających ścieki poza budynek, na zewnątrz, do przyłącza kanalizacyjnego.

Twierdzenia powoda, iż wykonał instalację wewnętrzną, co przewidywała też umowa, nie ma znaczenia, ponieważ był do tego prawnie zobowiązany, podobnie, jak i do wykonania na własny koszt przyłącza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy.

W związku z zawarciem umowy przyłącze wykonała Gmina pobierając zryczałtowane wynagrodzenie, znacznie niższe (co potwierdza opinia biegłego), niż rzeczywista wartość wykonanych robót. W związku z powyższym, zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 Ustawy i dokonania błędnych ustaleń faktycznych są chybione.

Natomiast wątpliwości dotyczące rozumienia pojęcia przyłącza wyjaśnia najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego. W uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., III SZP 2/16, stwierdzono: „1. Przyłączem kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jednolity tekst: Dz. U. z 2017 r., poz. ° 78) jest przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do sieci kanalizacyjnej;

W uzasadnieniu SN wskazał: „Sąd Najwyższy w powiększonym składzie przyjmuje, że art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu rozstrzyga o tym, kto ma pokryć koszty wybudowania przyłącza. Z art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu wynika, że "realizację budowy przyłączy do sieci (...) zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci", co oznacza, że osoba ta ma zarówno sfinansować budowę przyłączy (na własny koszt), jak i doprowadzić do ich wybudowania (zapewnia realizację budowy przyłączy).

Art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu mo ż na zatem traktowa ć jako przepis nak ł adaj ą cy na osob ę ubiegaj ą c ą si ę o przy łą czenie do sieci wy łą cznie obowi ą zek finansowego i organizacyjnego zast ą pienia przedsi ę biorstwa sieciowego w realizacji brakuj ą cego "odcinka sieci", kt ó ry pozwoli na doprowadzanie wody do instalacji wewn ę trznej albo odprowadzanie ś ciek ó w z instalacji wewn ę trznej w nieruchomo ś ci".

Kwestia finansowania inwestycji przez pozwaną nie ma w sprawie żadnego znaczenia i Sąd I instancji słusznie pominął zgłaszane w tym zakresie przez powoda wnioski dowodowe, skoro przedmiotem rozstrzygnięcia było żądanie powoda odnoszęce się do zawartej umowy, która została przez strony w pełni wykonana.

Dlatego apelację należało oddalić – art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz na postawie § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.0 2015 poz. 1804 ze zm.).