Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2019 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Paweł Szewczyk (sprawozdawca)
Sędziowie:	Krzysztof Wąsik (del.) Anna Kruszewska

Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Łojewska

po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa J. K.

przeciwko C. K.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego w Oświęcimiu

z dnia 24 stycznia 2019 r., sygnatura akt I C 1055/18

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego;

3.  przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Oświęcimiu na rzecz adwokata A. W. kwotę 1476 zł (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) brutto tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 24 zł (dwadzieścia cztery złote) tytułem zwrotu wydatków.

SSR Anna Kruszewska SSO Paweł Szewczyk SSO Krzysztof Wąsik

[Sędzia Przewodniczący Szewczyk Paweł 00:12:12.384]

Uzasadnienie. Apelacja jest bezzasadna. Sąd Okręgowy przyjmuje za własną podstawę praktyczną wskazaną przez Sąd I Instancji bez potrzeby jej ponownego przedstawienia. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I Instancji artykułu 233 kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału w sprawie. Zasada swobodnej oceny dowodów może zostać naruszona jeżeli skarżący wykaże, że oceniając materiał dowodowy Sąd popełnił uchybienia polegające na braku logiki w wiązaniu faktów z materiałem dowodowym, że wnioskowanie Sądu wykracza poza schemat logiki formalnej, albo wreszcie że Sąd wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnił jednoznacznych, praktycznych związków przyczynowo skutkowych. Zarzut ten niewątpliwie sprowadzał się przy tym do zaprezentowania przez apelującego własnej odmiennej oceny dowodów przeprowadzonych w toku postępowania sądowego. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena ta musi być uznana za prawidłową chociażby w równym stopniu z tego samego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne. Taki w istocie charakter mają wywody poczynione w apelacji. Rozumowanie Sądu w momencie oceny dowodów należy uznać za w pełni odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, właściwego kojarzenia faktów i uwzględnienia zasad doświadczenia życiowego. Strony postępowania są bardzo skonfliktowane pomimo istnienia między nimi najbliższego pokrewieństwa. Należy przypomnieć, że podczas rozprawy w dniu 20 sierpnia 2018 roku powód precyzował podstawę faktyczną swojego żądania w ten sposób, że pozwana miała do niego zwracać się słowami "ty debilu, alkoholiku nie powinieneś się urodzić". Aby zasadnie móc kwalifikować takie zachowanie jako naruszenie dóbr osobistych pozwany winien wykazać że zaistnienie takiego zdarzenia jest wiele identycznych zdarzeń o takim charakterze i wykazać, że był to eksces wymierzony w jego poczucie integralności społecznej a zarazem narusza godność, cześć i dobre imię jako jedne z podstawowych dóbr osobistych określonych w artykule 23 kodeksu cywilnego. Należy też podzielić uwagę tego Sądu że ochrona dóbr osobistych ma co do zasady charakter obiektywny, a więc stawiający nacisk na społeczny odbiór określonych zachowań odnoszących się do osoby poszukującej ochrony prawnej. W szczególności powód nie wykazał, aby takie wypowiedzi miały być dokonywane wobec innych mieszkańców wsi, a konsekwencją tych zachowań miało być korzystanie przez niego z poradni zdrowia psychicznego. Mając na uwadze cały przebieg postępowania w pełni należy podzielić stanowisko Sądu I Instancji, że powód nie sprostał ciężarowi dowodu w tym zakresie zgodnie z wymogiem określonym w artykule 6 kodeksu cywilnego. Zawarty w apelacji wniosek o dopuszczenie dowodu z pisma C. K. z dnia 14 marca 1996 roku należało pominąć jako spóźniony w rozumieniu artykułu 381 kodeksu postępowania cywilnego. Ponieważ powód nie wykazał aby doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, powództwo słusznie zostało oddalone, a w konsekwencji apelację należało oddalić na podstawie artykułu 385 kodeksu postępowania cywilnego. O kosztach postępowania na rzecz pozwanych orzeczono na podstawie artykułu 98 paragraf 1 kodeksu postępowania cywilnego w związku z paragrafem 2 punkt 5 w związku z paragrafem 10 ustęp 1 punkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd przyznał adwokatowi Adamowi Wnęczakowi wynagrodzenie tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu na podstawie paragrafu 8 ustęp 5 w związku z paragrafem 16 ustęp 1 punkt 1 w związku z paragrafem 2 ustęp 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, nadto Sąd orzekł o zwrocie wydatków w postaci przejazdu do siedziby tutejszego Sądu.

[Koniec tekstu 00:16:11.024]