Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1357/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1 Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1

M. W.

Czyn z art. 193 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1) M. W. jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ulicy (...).

W dniu 15 września 2022 roku M. W. zawarła z K. Ś. umowę najmu lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony. Przedmiotem umowy najmu było mieszkanie położone w K. przy ul. (...), za które K. Ś. miała płacić czynsz w kwocie 1.000 zł miesięcznie oraz ponosić koszty utrzymania mieszkania.

W trakcie realizacji umowy najmu M. W. i K. Ś. ustaliły, że K. Ś. kupi do wynajmowanego mieszkania kanapę, a kwota jaką K. Ś. zapłaci za tę kanapę zostanie rozliczona w płaconym przez pokrzywdzoną czynszu.

K. Ś. kupiła kanapę za kwotę 2499 zł, zaś uiszczoną za tę kanapę cenę zakupu odliczyła od czynszu.

Pomimo tego, że M. W. nie była zadowolona z realizacji umowy najmu mieszkania, nie wypowiedziała umowy najmu.

W dniu 10 marca 2023 roku przyszła do wynajmowanego mieszkania żeby wyjaśnić z K. Ś. nieporozumienia co do realizacji umowy najmu.

K. Ś. nie wpuściła M. W. do wynajmowanego mieszkania i słysząc wulgarne słowa M. W. stojącej pod mieszkaniem oraz kopanie przez nią w drzwi mieszkania K. Ś. wezwała Policję.

Po przyjeździe funkcjonariuszy Policji K. Ś. otworzyła drzwi do wynajmowanego mieszkania, po czym do mieszkania weszli wezwani funkcjonariusze Policji oraz M. W., która usiadła na kanapie i oświadczyła, iż nie opuści tego mieszkania.

Zarówno wynajmująca K. Ś. jak i funkcjonariusze Policji wielokrotnie powtarzali M. W. aby opuściła wynajęte mieszkanie. M. W. nie chciała opuścić mieszkania, pomimo tego, iż miała świadomość, że najem nie został wypowiedziany.

Po opuszczeniu mieszkania przez policjantów, M. W. nadal nie chciała i nie zamierzała opuścić wynajmowanego mieszkania, wobec czego K. Ś. ponownie wezwała do mieszkania patrol Policji.

Po przyjeździe Policjantów, K. Ś. wzywała M. W. do opuszczenia mieszkania, ta jednak nie reagowała.

Wobec powyższego zachowania oraz odmowy wykonywania poleceń Policji M. W. została zatrzymana przez przybyłych na miejsce funkcjonariuszy Policji.

Tym samym M. W. w dniu 10 marca 2023 r. w K. po uprzednim wejściu do wynajmowanego przez K. Ś. mieszkania, miejsca tego nie opuściła wbrew żądaniu osoby uprawnionej - najemcy K. Ś..

Umowa najmu

k. 19 - 20

Zeznania K. Ś.

k. 8 – 9, 144v

Zeznania D. B.

k. 54 – 55, 143v - 144

Krótki raport działań policji

k. 51 - 52

Wyjaśnienia oskarżonej

k. 33-34,132 – 133, 144v

Wydruk z księgi wieczystej

k.46-50

dokumentacja dotycząca opłat za mieszkanie

k. 21-30

2) M. W. na 43 lata, jest rozwiedziona, na utrzymaniu ma jedno dziecko. Jest właścicielem dwóch nieruchomości lokalowych oraz współwłaścicielem domu, pracuje i osiąga dochód 4700 netto. Oskarżona nie była karana, leczyła się psychiatrycznie, ale w chwili zarzucanego jej czynu miała zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i do pokierowania swoim postępowaniem.

Dane osobopoznawcze

k. 85

Karta karna

k. 45,83

Opinia sądowo - psychiatryczno-psychologiczna

k. 75 - 79

1.2 Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Fakt 1-2 z pkt 1.1

Umowa najmu

Dokument niekwestionowany przez strony. Z dokumentu wynika, iż oskarżona wynajęła mieszkanie pokrzywdzonej.

Zeznania K. Ś.

Spójne i logiczne. Znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w tym wyjaśnieniach oskarżonej, zeznaniach funkcjonariusza Policji, krótkim raporcie działań Policji oraz w umowie najmu. Pokrzywdzona miała prawo przebywać w mieszkaniu oskarżonej, a wezwania pokrzywdzonej kierowane wobec M. W. do opuszczenia przez nią mieszkania słyszał funkcjonariusz Policji.

Zeznania D. B.

Zeznania spójne i logiczne znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w krótkim raporcie działań Policji. Z zeznań funkcjonariusza Policji wynika, iż oskarżona nie chciała opuścić wynajmowanego mieszkania pomimo tego, że była o to wielokrotnie proszona. Nie stosowała się do polecenia opuszczenia mieszkania.

Krótki raport działań policji

Dokumenty niekwestionowane w toku postępowania. Z dokumentów wynika, iż oskarżona nie opuściła na żądanie pokrzywdzonej mieszkania.

Wyjaśnienia oskarżonej

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, która wprawdzie nie przyznała się do zarzucanego jej czynu, to jednak potwierdziła, że nie wyjdzie z mieszkania, bo to jej mieszkanie i ani pokrzywdzona ani nikt inny nie może jej z tego mieszkania wyrzucić. Z wyjaśnień oskarżonej wynika również, że umowa najmu lokalu nie była wypowiedziana. Wyjaśnienia oskarżonej są spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Karta karna

Dokument urzędowy, niekwestionowany w toku postępowania.

Opinia sądowo – psychiatryczno-psychologiczna

Wydruk z księgi wieczystej

Opinia fachowa i rzetelna sporządzona przez biegłych mających wiedzę, doświadczenie zawodowe i wiadomości specjalne. Wnioski opinii nie były kwestionowana przez strony. Opinia jest pełna i jasna. Z opinii wynika, że u M. W. biegli nie stwierdzili objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innych zakłóceń czynności psychicznych znoszących lub w znacznym stopniu ograniczających możliwość rozpoznania znaczenia zarzucanego jej czynu lub pokierowania swoim postępowaniem.

Dokument urzędowy, niekwestionowany przez strony

Dokumentacja dotycząca opłat za mieszkanie

Dane osobopoznawcze

Dokument potwierdzający wpłaty z tytułu umowy najmu od grudnia 2022 r. do marca 2023 r. oraz zakup kanapy

Informacja sporządzona w przewidzianym prawem trybie i formie

2.2 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Protokół badania stanu trzeźwości

Dokumenty nieistotne z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego w sprawie

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

x

3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

M. W.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przepis art. 193 kk stanowi, iż karze podlega, kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza.

Przedmiotem ochrony na podstawie tego przepisu jest prawo człowieka do spokojnego zamieszkiwania, wolnego od zakłóceń przez osoby niepożądane; ta ochrona rozciąga się także na korzystanie z lokali i innych pomieszczeń, które pozostają w dyspozycji danej osoby w sposób stały lub przejściowy. Człowiek ma prawo do decydowania o tym, kto może przebywać w miejscach, w których jest on gospodarzem; decyzja ta może być podejmowana w imieniu własnym (np. jako właściciela domu) bądź w imieniu innej osoby fizycznej, prawnej czy innego podmiotu zbiorowego (np. prezes zarządu spółki wynajmującej lokal, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza; Zoll [w:] Wróbel, Zoll II/1, s. 622, Komentarz do art. 193 kk Marek Mozgawa).

Ochrona ta rozciąga się na korzystanie z lokalu, który pozostaje w dyspozycji danej osoby w sposób stały lub chociażby przejściowy.

Przestępstwo naruszenia miru domowego może być popełnione przez działanie („wdziera się”), jak i przez zaniechanie („wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza”.

W świetle powyższego przepisu "nieopuszczenie miejsca" staje się bezprawne od momentu, kiedy sprawca dowiaduje się o woli (żądaniu) osoby uprawnionej, aby to miejsce opuścił.

Jak przyjmuję się w doktrynie "żądanie" pokrzywdzonego musi być stanowcze, wyraźne, zmierzające do tego, aby dana osoba opuściła dom, mieszkanie, lokal, pomieszczenie albo ogrodzony teren (Wojciechowska [w:] Kunicka-Michalska, Wojciechowska, Przestępstwa, s. 67, Komentarz do art. 193 kk Marek Mozgawa).

"Osobą uprawnioną" w rozumieniu przepisu art. 193 kk jest przede wszystkim ta, która na podstawie przepisów prawa (cywilnego, administracyjnego, lokalowego, spółdzielczego) ma prawo do dysponowania danym miejscem w sposób, który sprawia, że dla innych osób, które nie mają takiego tytułu prawnego, owo miejsce przedstawia się jako cudze (Zoll [w:] Wróbel, Zoll II/1, s. 626, Komentarz do art. 193 kk Marek Mozgawa). Osobą uprawnioną może być zatem najemca.

Jak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., I KZP 5/11, „sprawcą przestępstwa naruszenia miru domowego określonego w art. 193 kk może być także właściciel domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu”.

Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne oraz poglądy doktryny i orzecznictwa sądowego na grunt niniejszej sprawy oraz mając na uwadze bezspornie ustalony stan faktyczny wynikający ze zgromadzonego w niniejszej sprawie spójnego materiału dowodowego wskazać należy, że K. Ś. jako najemca lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. (...) była osobą uprawnioną w rozumieniu przepisu art. 193 kk. Umowa najmu tego lokalu nie została skutecznie wypowiedziana przez właścicielkę lokalu, co sama oskarżona M. W. potwierdziła w swych wyjaśnieniach ( k. 133 v).

Mimo tego, że pokrzywdzona wyraźnie domagała się aby M. W. opuściła wynajmowane przez pokrzywdzoną mieszkanie, oskarżona mieszkania nie opuściła, realizując tym samym zachowanie objęte dyspozycją art. 193 kk.

Uznać zatem należy, iż tym zachowaniem M. W. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 193 kk, tj. w dniu 10 marca 2023 r. w K. po uprzednim wejściu do wynajmowanego przez K. Ś. mieszkania, miejsca tego nie opuściła wbrew żądaniu osoby uprawnionej - najemcy K. Ś..

Ubocznie stwierdzić należy, iż wszelkie kwestie sporne związane z rozliczeniem najmu (jeśli takowe istniały w odczuciu którejkolwiek ze stron umowy najmu) oskarżona powinna kierować w odpowiedniej procedurze cywilnej do właściwego sądu cywilnego. Niedopuszczalnym jest natomiast rozwiązywanie ewentualnych sporów cywilnoprawnych, które - co oczywiste - mogą pojawić się na gruncie umowy najmu poprzez działania faktyczne, jakich dopuściła się oskarżona tj. de facto okupowanie wynajętego przez pokrzywdzoną mieszkania, w którym - wobec oddania go w najem oskarżona nie miała prawa przebywać wbrew woli najemcy.

☐

3.2 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. W.

I

I

Przesłanką konieczną do przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa jest wykazanie jego winy. (...) jest możność postawienia zarzutu, że w czasie i miejscu, gdy sprawca miał możliwość zachowania się zgodnego z prawem, wybiera zachowanie niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Wina w przypadku oskarżonej nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. M. W. w dacie czynu miała nieskrępowaną możliwość zachowania się zgodnego z prawem, nic bowiem nie ograniczało jej w podejmowaniu decyzji co do zachowania się zgodnego z prawem. Jak wynika z opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej biegli nie stwierdzili u oskarżonej objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innych zakłóceń czynności psychicznych znoszących lub w znacznym stopniu ograniczających możliwość rozpoznania znaczenia zarzucanego jej czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżona z pełną premedytacją weszła do wynajmowanego mieszkania, a następnie, wbrew żądaniu osoby uprawnionej, tego mieszkania nie opuściła, działając w winie umyślnej, z zamiarem bezpośrednim, zatem stopień winy należy zatem uznać za wysoki.

Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej był istotny. Wynika głównie z rodzaju dobra chronionego w jakie godziło przestępstwo, czyli prawa do spokojnego, niezakłóconego zamieszkiwania oraz nieprzejednanego stosunku oskarżonej do kwestii dokonanego naruszenia tj. uporu w jakim trwała, nie chcąc opuścić wynajmowanego przez siebie mieszkania.

Stopień winy i społecznej szkodliwości czynu należało zatem potraktować jako okoliczności obciążające.

Sąd miał jednak również na uwadze motywację z jaką działała oskarżona, a więc jej subiektywne przekonanie sprowadzające się do tego, że poczuła się oszukana przez pokrzywdzoną sposobem realizacji przez nią umowy najmu, a zwłaszcza rozliczeniami finansowymi dotyczącymi tej umowy. Okoliczność ta nie może ekskulpować oskarżoną od odpowiedzialności karnej, lecz sprawia że jej zachowanie jest zrozumiałe przez konkretną motywację, z jaką się dopuściła zarzucanego jej czynu. Jest oczywistym, iż oskarżona wybrała niewłaściwy sposób realizowania swych ewentualnych roszczeń, lecz nie można stwierdzić, iż działała ona z czystej złośliwości czy też z chęci dokuczenia pokrzywdzonej bez żadnego powodu, co byłoby okolicznością wpływającą obciążająco na stopień społecznej szkodliwości takiego zachowania. Jako okoliczność łagodzącą należy potraktować także to, że oskarżona nie była dotychczas karana.

Wymierzając oskarżonej karę za przypisany jej czyn Sąd kierował się wskazaniami zawartymi w art. 53 kk i określił ją w ten sposób, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, a kara uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu. Wzięto również pod uwagę cele zapobiegawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Biorąc pod uwagę powyżej wymienione okoliczności wymiaru kary Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej oraz zdolną spełnić swe cele prewencji indywidualnej i generalnej powinna być kara 50 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 20 zł. Wysokość stawki dziennej grzywny uwzględnia osiągane przez oskarżoną dochody, które pozwolą jej na uiszczenie orzeczonej kary z odpowiednią dozą dolegliwości w jej spełnieniu, aby kara odpowiednio wpłynęła na zachowanie się oskarżonej w przyszłości.

Kara ta powinna również unaocznić oskarżonej, że ewentualne spory cywilne czy też na podłożu finansowym, dotyczące zawieranych umów cywilnoprawnych muszą być rozwiązywane w odpowiedni, zgodny z prawem sposób tj. poprzez zmianę umów wiążących strony lub ewentualnie na drodze sądowej w procesie cywilnym, a nie w drodze działań faktycznych, noszących znamiona bezprawnego, siłowego egzekwowania swych uprawnień, czego obwiązujące przepisy nie przewidują, a prawo na to nie pozwala.

Podkreślić również należy, iż oskarżona nie wypowiedziała umowy najmu i miała obowiązek opuszczenia mieszkania na żądanie wynajmującej, lecz obowiązku tego nie zrealizowała, mimo, iż miała taką możliwość, będąc wielokrotnie do tego wzywaną, zarówno przez pokrzywdzoną, jak i interweniujących Policjantów. Innymi słowy - oskarżona miała szanse na uniknięcie odpowiedzialności karnej za swe zachowanie, lecz z szansy tej nie skorzystała.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. W.

II

I

Na podstawie art. 63 § 1 kk Sąd zaliczył oskarżonej M. W. na poczet orzeczonej w pkt I wyroku kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 10 marca 2023 r. od godz. 18:10 do godz. 22:50, albowiem rozstrzygnięcie to jest obligatoryjne.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na koszty w niniejszej sprawie złożyły się:

- 40 zł ( 2X 20 zł) tytułem ryczałtu za doręczanie wezwań i zawiadomień w postępowaniu sądowym i przygotowawczym na podstawie art. 618 § 1 pkt 1 kpk i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym ( Dz.U. 03.108.1026 ze zm.),

- 30 zł opłata za uzyskanie danych o karalności oskarżonego pobrana na podstawie art. 618 § 1 pkt 10 kpk i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego ( Dz.U. 2014.861),

- 100 zł tytułem opłaty od kary grzywny na podstawie art. 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U. 2023.123),

- 475,10 zł + 517,92 zł tytułem wynagrodzenia dla biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii za sporządzenie opinii w sprawie - na podstawie art. 618 § 1 pkt 9 kpk.

Sąd obciążył oskarżoną kosztami postępowania, albowiem w sprawie nie ujawniły się podstawy do tego, aby oskarżoną od nich zwalniać. Oskarżona pracuje, dysponuje stałymi dochodami, ma majątek w postaci mieszkań, dlatego nie ma żadnych przeszkód , aby orzeczone koszty uiściła w całości.

1.Podpis

Sędzia Julita Kraszewska-Grzesiak