Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 1173/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie, sygn. akt II K 100/25

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja oskarżycielki posiłkowej L. M. (k. 643)

Oskarżycielka posiłkowa L. M. zaskarżyła wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i środkach kompensacyjnych. Rozstrzygnięciu zarzuciła rażącą niewspółmierność orzeczonej kary oraz świadczenia kompensacyjnego. Zarzuciła także sądowi rejonowemu naruszenie prawa materialnego tj. art. 46 § 1 k.k. w pkt IV wyroku.

Apelacja Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Staszowie (k.655).

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Staszowie zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił mu:

1.  obrazę prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk w postaci art. 46 § 1 kk poprzez orzeczenie przez sąd I instancji wobec M. M. (1) obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem z art. 288 § 1 kk w kwocie 80.111,00 złotych na rzecz L. M. w sytuacji, gdy sąd I instancji przy zastosowaniu przepisów prawa cywilnego obowiązany był orzec odszkodowanie na rzecz pokrzywdzonej w pełnej wysokości 160.222,00 złotych;

2.  rażącą niewspółmierność (łagodność) orzeczonej wobec oskarżonego jednostkowej kary pozbawienia wolności za przypisane mu w pkt I zaskarżonego wyroku przestępstwo z art. 288 § 1 kk, a w konsekwencji wymierzenie rażąco łagodnej kary łącznej w wymiarze jedynie 2 lat i 3 miesięcy.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja oskarżycielki posiłkowej L. M. oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Staszowie należało uznać za częściowo zasadne.

Nie można zgodzić się, że skarżącymi, iż sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego przy zastosowaniu art. 43 kro. Przedstawiona argumentacja przez oskarżycielkę posiłkową oraz prokuratora nie znajduje w tym zakresie oparcia w sprawie. Przechodząc do wykładni przepisu art. 43 kro powołanego przez sąd rejonowy, zaznaczyć trzeba, że zgodnie z jego treścią tj. art. 43 § 1 kro oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Powyższe stwarza domniemanie równości udziałów, które może zostać obalone jedynie, jak stanowi art. 43 § 2 kro w drodze ustalenia dokonanego przez sąd cywilny. W niniejszej sprawie w dniu inkryminowanego zdarzenia rozdzielność majątkowa nie istniała, oboje małżonkowie oświadczali zgodnie w trakcie postępowania sądowego, że majątek był budowany wspólnymi siłami, w trakcie trwania związku małżeńskiego. Powyższe całkowicie uzasadnia twierdzenie sądu rejonowego, iż pokrzywdzonej przysługuje jedynie odszkodowanie w wysokości połowy kwoty 160.222,00 złotych. Zniszczony majątek był w połowie własnością oskarżonego, a postulowane przez oskarżycielkę posiłkową i prokuratora argumenty nie wzruszają domniemania równości udziałów małżonków w majątku wspólnym. Nie można wiec twierdzić, iż posiadając jedynie połowę zniszczonego majątku zgodnie z art. 43 § 1 kro, pokrzywdzonej przysługuje odszkodowanie w wysokości całości wartości zniszczonego mienia.

Za słuszne należało natomiast uznać zarzuty oskarżycielki posiłkowej oraz prokuratora odnoszące się do wysokości orzeczonej wobec oskarżonego, przez sąd I instancji kary pozbawienia wolności za przestępstwo ujęte w pkt I zaskarżonego wyroku.

Kara orzeczona przez sąd rejonowy jawi się jako rażąco niewspółmierna (łagodna) wobec oskarżonego. Sąd rejonowy w uzasadnieniu wyroku wskazał na okoliczności, które wziął pod uwagę przy ustalaniu wymiaru kary. W opinii sądu okręgowego ustalenia sądu I instancji niedostatecznie ważą okoliczności działające na niekorzyść oskarżonego, dlatego też kara jawi się jako rażąco niewspółmierna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że oskarżony wprost wskazuje na swoją motywację. Wpierw oskarżony włamał się do domu stanowiącego wspólność majątkową wybijając okno w pomieszczeniu gospodarczym. Następnie uszkodził instalację gazową chcąc udusić się przy pomocy ulatniającego się z niej gazu. Jako, że podjęte przez niego działania nie dawały mu zamierzonych efektów, postanowił podpalić ulatniający się gaz. W tym miejscu przytoczyć należy zeznania funkcjonariusza policji M. K. (k. 17v) który zeznaje: „z wewnątrz słychać było mężczyznę który krzyczał że wybuchnie.”. Wskazać należy także, na zeznania drugiego funkcjonariusza policji A. R. (k.21v): „Wewnątrz słychać było krzyki mężczyzny, on krzyczał, że się zabije, krzyczał też że wybuchnie.”. Podnieść należy także wyjaśnienia oskarżonego (k.104). Wyjaśnia w nich, że: „Wówczas w nerwach doszedłem do wniosku, że jak razem nie będziemy tam mieszkać to nikt nie będzie tam mieszkał i że ja sam popełnię samobójstwo.”.

Powyższe bezpośrednio wskazuje na zamiar oskarżonego jakim było niszczenie całego wspólnego domu. W ocenie sądu okręgowego należało więc, ponownie zważyć zachowanie oskarżonego i jego motywację w kontekście orzeczonej kary. Ocena ta jawi się negatywnie z perspektywy oskarżonego. Oskarżony bowiem był zdeterminowany by zniszczyć całość domu, w którym mieszkał nie tylko on z żoną, ale i jego dzieci, a więc miejsca w którym każdy z domowników czuje się bezpiecznie. Szczególne dotyczy to dzieci oskarżonego. Powyższa okoliczność w pełni uzasadnia rozstrzygnięcie sądu okręgowego o podwyższeniu kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego za czyn przypisany w pkt I wyroku do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Skutkowało to podwyższeniem kary łącznej pozbawienia wolności o czym będzie mowa poniżej.

Wniosek

Apelacja oskarżycielki posiłkowej L. M. (k.643)

Skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności jako sumy kar jednostkowych za oba czyny. Wnosi także
o zmianę pkt IV wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego tytułem środka kompensacyjnego za czyn z pkt I wyroku odszkodowania na jej rzecz jako pokrzywdzonej w kwoce 160.222,00 zł.

Apelacja Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Staszowie (k.655)

Prokurator wnosi o uchylenie orzeczenia o karze łącznej zapadłej wobec M. M. (2) zawartej w pkt III wyroku, podwyższenie oskarżonemu kary jednostkowej orzeczonej w pkt I wyroku na 3 lata pozbawienia wolności, wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności oraz zmianę pkt IV wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego tytułem środka kompensacyjnego za czyn przypisany mu w pkt I wyroku odszkodowania na rzecz pokrzywdzonej L. M. w kwocie 160.222,00 złotych.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec częściowej zasadności apelacji oskarżycieli posiłkowej oraz prokuratora, wnioski także są częściowo zasadne. Odpowiednia argumentacja została wskazana powyżej. Natomiast odwołać należy się do wymiaru orzeczonej kary łącznej pozbawienie wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego okoliczności podniesionego przez sąd rejonowy, gdy podejmował decyzje o wymierzeniu kary łącznej; a nadto podniesione w uzasadnieniu przesłanki dotyczących czynu I uzasadniają orzeczenie kary 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Ta kara spełni cele z art. 53 kk, a nadto wobec oskarżonego spełni funkcję wychowawczą, a także będzie oddziaływać społecznie, że popełnienie przestępstw nie popłaca. Całościowo jest to kara sprawiedliwa, którą oskarżony winien był podnieść.

3.2.

Apelacja obrońcy oskarżonego M. M. (2) (k. 670)

Skarżący zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Rozstrzygnięciu zarzucił:

Odnośnie do czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt I wyroku:

1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj.:
a) art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk poprzez naruszenie zasad swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
b) naruszenie art. 5 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez wydanie wyroku w oparciu o okoliczności ustalone na podstawie wybiórczej oceny materiału dowodowego;

c) naruszenie art. 202 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii dwóch biegłych psychiatrów celem ustalenia zdolności oskarżonego do rozpoznania znaczenia swojego czynu w chwili jego popełnienia.

W konsekwencji czego:

2.  dokonanie błędu w ustaleniach faktycznych w ramach zarzucanych oskarżonemu czynów w pkt I mającego istotny wpływ na treść orzeczenia:

a) polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony swoim zachowaniem działał z zamiarem bezpośrednim wypełniając znamiona czynu zabronionego z przepisu art. 288 § 1 kk opisanego w punkcie I wyroku

Alternatywnie zarzucił:

1.  rażącą niewspółmierność karny 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności względem oskarżonego za czyn zarzucony mu w pkt I aktu oskarżenia;

2.  naruszenie art. 46 § 1 kk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie od oskarżonego tytułem środka kompensacyjnego odszkodowanie na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 80.111,00 złotych

Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II wyroku:

1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść tego orzeczenia tj.:

a) obrazę art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

b) obrazę art. 5 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez uznanie oskarżonego za winnego zarzuconego mu czynu, podczas gdy żaden z dowodów wprost nie udowodnił jego winy, a nawet jej nie uprawdopodobnił.

2.  obrazę prawa materialnego tj.:

a) obrazę art. 207 § 1 kk w postaci jego zastosowania w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonych nie wypełniają znamienia znęcania się w rozumieniu tego przepisu;

b) obrazę art. 207 § 1 kk poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i niewłaściwie przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachowanie oskarżonego zostało spenalizowane w okresie od czerwca 2013 roku do dnia 20- listopada 2024 roku podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku tj. że zachowanie oskarżonego przyjęte w akcie oskarżenia nie wyczerpuje znamion art. 207 § 1 kk i jeżeli już – całość zgromadzonego w sprawie materiału nie potwierdza, że zachowanie oskarżonego trwało aż przez 11 lat;

Alternatywnie zarzuca wyrokowi rażącą niewspółmierność:

1.  kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności względem oskarżonego za czyn zarzucony mu w pkt II aktu oskarżenia;

2.  nałożonego w pkt V wyroku środków karnych w postaci zakazu kontaktowania się bezpośrednio i pośrednio oskarżonego z pokrzywdzonym M. M. (1) przez okres aż 5 lat, zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego przez okres 5 lat, na odległość mniejszą niż 10 metrów.

W zakresie orzeczenia dotyczącego kosztów procesu zarzuca obrazę przepisów postępowania tj. art. 627 kpk poprzez zasądzenie od oskarżonego kwoty 3000 złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odnosząc się do czynu opisanego w pkt I wyroku.

Należy zaznaczyć, że sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanej przez skarżącego obrazy przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutów apelacji nie sposób jest się z nimi zgodzić. Sąd prawidłowo przeanalizował zabezpieczony w sprawie materiał dowodowy oraz poddał go kompleksowej ocenie, mając na uwadze całość zgromadzonego materiału dowodowego. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż sąd wybiórczo oraz dowolnie potraktował materiał dowodowy. W uzasadnieniu wyroku sąd I instancji szczegółowo wyjaśnia tok swojego rozumowania odpowiednio go argumentując. Sąd rejonowy prawidłowo uznał zeznania świadków L. M., D. P. jako wiarygodne. Natomiast sąd słusznie nie przyznał waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. Słusznie sąd wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że oskarżony w swoich początkowych wyjaśnieniach na początkowym etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do zarzuconego mu czynu, co więcej jego wyjaśnienia rezonowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Następnie oskarżony zmienił wyjaśnienia oraz nie przyznawał się do zarzuconego mu czynu z art. 288 § 1 kk. Sąd odwoławczy podziela argumentację sądu rejonowego.

Sąd I instancji prawidłowo także uznał, że nie ma znaczenia, iż oskarżony znajdował się 19 grudnia 2024 roku w jednej z najbardziej stresujących sytuacji w życiu. Oskarżony w pełni zdawał sobie sprawę z wielkości szkód jakie jego zachowanie miało wywołać. Sam na to wskazuje w swoich wyjaśnieniach (k.104). Wyjaśnia w nich, że: „Wówczas w nerwach doszedłem do wniosku, że jak razem nie będziemy tam mieszkać to nikt nie będzie tam mieszkał i że ja sam popełnię samobójstwo.”. Powyższe w pełni uzasadnia twierdzenie, iż oskarżony zdawał sobie sprawę z konsekwencji swoich działań oraz zniszczenia, których się dopuścił mogłyby być większe, gdyby nie szybka reakcja funkcjonariuszy policji oraz straży pożarnej przybyłej na miejsce zdarzenia. Doświadczenie życiowe oraz zasady logiki każą także stwierdzić, że rozszczelnienie instalacji gazowej oraz podpalenie ulatniającego się gazu jednoznacznie wskazuje na intencję oskarżonego, by spowodować jak największe zniszczenia i przy okazji popełnić samobójstwo.

Wskazać należy, że w sprawie została sporządzona opinia biegłych psychiatrów na okoliczność poczytalności oskarżonego w momencie popełnienia zarzucanego mu czynu. Opinia ta jednoznacznie wskazywała, że oskarżony był świadomy znaczenia dokonywanych czynów oraz miał świadomość ich konsekwencji. Zachowanie oskarżonego, było logiczne oraz konsekwentne.

Odnosząc się do czynu z art. 288 § 1 kk, nie można mówić o rażącej niewspółmierności (surowości) kary orzeczonej wobec oskarżonego. Kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jawi się jako rażąco niewspółmierna, ale w swojej łagodności. Stosowna argumentacja została przestawiona w rubryce 3.1. Na marginesie należy dodać, że zachowanie oskarżonego było konsekwentne i rozciągnięte w czasie. Oskarżony by spalić samochód, garaż oraz część budynku mieszkalnego dokonał wielu czynności, z których każda wymagała wysiłku i podjęcia świadomej decyzji. Postępowanie rozwodowe trwało już, oskarżony nie mieszkał w tym domu. Oskarżony więc zdawał sobie sprawę z tego, że postępowanie rozwodowe będzie toczyć się dalej, a szok, o którym wspomina skarżący jest jedynie przyjętą linią obrony, nieznajdującą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Nie ma znaczenia przy zasądzeniu środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej jego sytuacja materialna.

Odnosząc się do czynu opisanego w pkt II wyroku.

Sąd I instancji prawidłowo zważył środki dowodowe z zeznań świadków. Poddał je prawidłowej analizie oraz wyczerpująco uargumentował swój tok myślenia w sporządzonym uzasadnieniu. Oskarżony sam przyznawał w swoich wyjaśnieniach, iż znęcał się się nad pokrzywdzoną i małoletnim synem. Jego ówczesne wyjaśnienia były zgodne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Późniejsza zmiana wyjaśnień oskarżonego była jedynie efektem przyjętej przez niego obrony oraz nie znajdowała potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Sąd prawidłowo zestawił ze sobą wszystkie dowodowy oraz poddał je szczegółowej analizie, a następnie w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie prawidłowo przypisał winę oskarżonemu za czyn opisany w pkt II wyroku.

Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy prawa materialnego. Zachowanie oskarżonego jednoznacznie wyczerpuje znamiona czynu opisanego w art. 207 § 1 kk. Oskarżony wielokrotnie zarówno słownie jak i fizycznie atakował żonę oraz małoletniego syna. Jego zachowania nie były jednorazowe, a wręcz przeciwnie wielokrotne.

Prawidłowo także sąd ustalił, że zachowanie oskarżonego trwało aż 11 lat. Oskarżony jak wynika z zeznań pokrzywdzonych wielokrotnie nagannie zachowywał się wobec żony oraz małoletniego syna.

W sprawie nie można mówić odnosząc się do zarzutów formułowanych wobec pkt II zaskarżonego wyroku o rażącej niewspółmierności kary. Sąd prawidłowo wykazał wszystkie okoliczności, które brał pod uwagę wymierzając oskarżonemu karę, odpowiednio je zważył. Sąd odwoławczy podziela argumentację sądu rejonowego zawartą w uzasadnieniu.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż orzeczony w pkt V wyroku zakaz kontaktowania się oskarżonego z synem przez okres 5 lat wyrządzi nieodwracalne zmiany w rozwoju dziecka. Jest to okres odpowiedni, aby 14 letni syn osiągnął dojrzałość bez negatywnego wpływu ojca, który ubliżał mu oraz stosował wobec niego przemoc. Po tym czasie dorosły już syn będzie w stanie samodzielnie podjąć decyzję czy chce utrzymywać kontakt z ojcem.

Kwota 3000 złotych zasądzona od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa nie jest kwotą wygórowaną. Jak napisał w uzasadnieniu sąd I instancji koszty postępowania sądowego były zdecydowanie wyższe. Orzeczona kwota jawi się jako odpowiednia w ocenie sądu okręgowego. Oskarżony może podjąć się spłaty tej kwoty poprzez podjęcie się pracy zarobkowej w warunkach zakładu karnego oraz po odbyciu kary. Powyższą kwotę można także rozbić na mniejsze raty, które ułatwią mu uregulowanie należności.

Wniosek

Skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu wyrokiem czynów ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zmianę zawartego w wyroku pkt X poprzez zwolnienie oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec niezasadności argumentów apelacji, wnioski są niezasadne.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok sądu I instancji został utrzymany w mocy co do winy, sankcji karnej, wysokości kary z pkt II i IV, środków karnych i kompensacyjnych.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Szczegółowa argumentacja została zawarta w rubryce 3.1 oraz 3.2

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

1.  Uchylenie rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności orzeczone w pkt III,

2.  wymierzoną oskarżonemu M. M. (3) karę pozbawienia wolności za przypisane mu w pkt I wyroku przestępstwo z art. 288 § 1 kk podwyższa do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

3.  na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk łączy jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza oskarżonemu M. M. (2) karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

Zwięźle o powodach zmiany

Szczegółowa argumentacja została zawarta w rubryce 3.1 oraz 3.2

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III, IV, V i VI

Sąd odwoławczy na podstawie §17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę (...),20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych za obronę oskarżonego M. M. (2) z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na podstawie §17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu na rzecz adw. A. G. kwotę (...),20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych tytułem wynagrodzenia za reprezentację małoletniego oskarżyciela posiłkowego M. M. (1) w postępowaniu odwoławczym.

Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego M. M. (2) na rzecz oskarżycielki posiłkowej L. M. na podstawie art. 636 § 1 kpk kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset 00/100) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów pełnomocnictwa udzielonego w postępowaniu odwoławczym, albowiem jej apelacja została uwzględniona w ½ części.

Sąd odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego M. M. (2) od ponoszenia wydatków należnych Skarbowi Państwa za II instancję, bowiem przemawia za tym zasada słuszności.

PODPIS

SSO Marek Stempniak SSO Lena Romańska SSO Marcin Chałoński

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżycielka posiłkowa L. M.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie, sygn. akt II K 100/25

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.12.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Staszowie

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie, sygn. akt II K 100/25

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.13.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego M. M. (2)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Staszowie, sygn. akt II K 100/25

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana