Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Andrzej Żelazowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2025 r.
w Krakowie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko M. R.

o zapłatę

na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach

z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt I C 1678/21

oddala apelację.

Sygn. akt I ACa 305/22

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2025 r.

W pozwie wniesionym w dniu 04 czerwca 2021r. powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej M. R. kwoty 172 148,85zł z odsetkami:

- umownymi za opóźnienie od kwoty kapitału 167 332,28zł w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego, które na dzień sporządzenia pozwu wynoszą 2% w skali roku, liczonymi od dnia 2 czerwca 2021r. do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych liczonymi od kwoty odsetek umownych w wysokości 3 091,75zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie w wysokości równej stopie referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych liczonymi od kwoty odsetek za opóźnienie (karnych) w wysokości 1 710,22zł od dnia 2 czerwca 2021r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu swojego żądania powód wskazywał, że między stronami zawarta została w dniu 20 kwietnia 2011r. umowa pożyczki hipotecznej, która na skutek niewywiązywania się przez pozwaną z warunków umowy została skutecznie wypowiedziana. Roszczenie stało się wymagalne w dniu 4 grudnia 2020r. Na wierzytelność dochodzoną pozwem składają się :

- kwota 167 332,28zł tytułem należności głównej (niespłaconego kapitału),

- kwota 3 091,75zł tytułem odsetek umownych za okres korzystania z kapitału,

- kwota 1 710,22zł tytułem odsetek za opóźnienie (karnych) naliczonych do dnia 1 czerwca 2021r.,

- kwota 14,60zł tytułem opłat i prowizji. (k.3-5)

W piśmie procesowym z dnia 12 października 2021r. powód sprecyzował, że składające się na całkowity koszt pożyczki kwoty: opłata w kwocie 278,64zł stanowiła koszt ustanowienia hipoteki (opłatę za wpis sądowy, KRS i pełnomocnictwo), zaś opłata w kwocie 9272zł stanowiła produkt inwestycyjny, który kredytobiorca dokupił do kredytu – (...)– kredytując składkę inicjującą oraz pierwszą składkę miesięczną (pismo k. 76)

Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 20 kwietnia 2011r. pomiędzy (...) Bank S.A. z siedzibą w W. a M. R. zawarta została umowa pożyczki hipotecznej. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 194 910,68zł. Na kwotę tę składały się kwoty:

- 80 000zł przeznaczona na sfinansowanie budowy nieruchomości mieszkalnej systemem gospodarczym,

- 100 000zł tytułem pożyczki,

- 278,64zł tytułem opłat okołokredytowych (związanych z kosztem ustanowieniem hipoteki),

- 9 272zł tytułem opłat okołokredytowych (produkt ubezpieczenia (...)),

- 2 826,20zł tytułem ubezpieczenia ochrony prawnej tytułu prawnego do nieruchomości (...),

- 2 533,84zł tytułem ubezpieczenia nieruchomości od pożaru i innych zdarzeń losowych.

Umowa stanowiła, że spłata pożyczki następować będzie w 360 równych miesięcznych ratach od dnia spłaty pierwszej raty zgodnie z harmonogramem spłat. Oprocentowanie pożyczki stanowiło sumę marży pożyczki i zmiennej stawki referencyjnej 3M WIBOR dla waluty pożyczki. Na dzień zawarcia umowy marża wyniosła 3,43%, zaś indeks bazowy banku 4,09%.

Zabezpieczenie udzielonej pożyczki stanowiła m.in. hipoteka do kwoty 331 348,16zł ustanowiona na nieruchomości będącej własnością E. R., składającej się z działki o nr (...) o powierzchni 3116 m.kw. położonej w A., objętej księgą wieczystą nr (...).

Umowa w §5 ust. 9 stanowiła, że w przypadku niespłacenia przez pożyczkobiorcę w terminie wierzytelności Banku z tytułu umowy pożyczki po upływie okresu wypowiedzenia umowy, niespłacona kwota staje się zadłużeniem przeterminowanym, w tym kwota kapitału jako kapitał przeterminowany. Od kapitału przeterminowanego bank pobiera odsetki od należności przeterminowanych w wysokości czterokrotności oprocentowania kredytu lombardowego.

W § 8 umowy określone zostały warunki wypowiedzenia umowy uprawniające Bank do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30- dniowego okresu wypowiedzenia w przypadku m.in. niedotrzymania przez pożyczkobiorcę któregokolwiek z warunków udzielenia pożyczki, niewykonania lub nieterminowego regulowania przez pożyczkobiorcę zobowiązań wobec Banku, w szczególności, gdy pożyczkobiorca zalega w całości lub w części z zapłatą dwóch rat pożyczki i pomimo wezwania nie spłaci zaległości w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Pożyczka uruchomiona została w dniu 27 kwietnia 2011r. w łącznej kwocie 194 910,68zł. Na rachunek wskazany przez pozwaną w wyniku uruchomienia kredytu przelana została kwota 180 000zł w dwóch transzach ( w kwocie 140 000zł i 40 000zł). Od sierpnia 2020r. pozwana zaprzestała spłat pożyczki.

Pismem z dnia 14 września 2020r. Bank wystosował wobec pozwanej wezwanie do zapłaty zaległości wynikającej z umowy pożyczki, na które składały się: kwota 1223,69zł niespłaconej należności kapitałowej, kwota 1521,97zł tytułem odsetek umownych, kwota 13,97zł tytułem odsetek podwyższonych za opóźnienie w spłacie należności kapitałowej, 10,40zł tytułem opłat i prowizji, w terminie 14 dni od doręczenia wezwania do zapłaty, pod rygorem wypowiedzenia umowy. W piśmie Bank poinformował pożyczkobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni od otrzymania wezwana wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Wobec nieuregulowania w terminie zaległości pismem z dnia 23 października 2020r. Bank wypowiedział umowę pożyczki z zachowaniem 30- dniowego terminu wypowiedzenia. Pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pozwana M. R. odebrała w dniu 3 listopada 2020r.

W piśmie z dnia 23 grudnia 2020r. Bank wystosował wobec pozwanej ostateczne wezwanie do zapłaty obejmujące: kwotę 167332,28zł należności kapitałowej, 3091,75zł tytułem odsetek umownych, kwotę 232,13zł tytułem odsetek podwyższonych za opóźnienie, kwotę 14,60zł tytułem opłat i prowizji.

W dniu 1 lutego 2021r. powód wniósł pozew o zapłatę kwoty dochodzonej pozwem przeciwko pozwanej w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2021r. Sąd Rejonowy (...)w L. umorzył postępowanie wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postepowaniu upominawczym.

W tak ustalonym stanie faktyczny Sąd Okręgowy zważył, że roszczenie co do zasady podlegało uwzględnieniu stosownie do treści art.69 ust.1 i art. 78 oraz 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

W świetle dowodów przedstawionych przez powoda w postaci historii spłat pożyczki nie budzi wątpliwości, że pozwana zaprzestała wywiązywać się z warunków zawartej umowy w postaci spłat rat pożyczki, tym samym zaistniały przesłanki do wypowiedzenia umowy pożyczki przewidziane w §8 ust. 1 pkt a i b umowy i art. 75 ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki zostało skutecznie doręczone pozwanej w dniu 3 listopada 2020r., a z przedstawionych przez Bank dokumentów wynika, że poprawnie wdrożył on procedurę wypowiedzenia umowy przewidzianą w przepisach ustawy prawa bankowego. (art. 75, 75c). Bank doręczył pozwanej poprzedzające wypowiedzenie wezwanie do zapłaty określone w art. 75c ust. 1-2 ww. ustawy, z jednoczesnym pouczeniem o możliwości restrukturyzacji zadłużenia, z którego pozwana nie skorzystała. Pozwana nie kwestionowała skutecznego doręczenia jej pisma z dnia 14 września 2020r. Stwierdzić należy zatem, że umowa pożyczki została skutecznie wypowiedziana z upływem 30 dni od otrzymania oświadczenia o jej wypowiedzeniu, zaś roszczenie powoda stało się wymagalne z dniem 4 grudnia 2020r.

W zakresie należności głównej (niespłaconego kapitału) Sąd uznał żądanie za uzasadnione do kwoty 158 060,28zł, oddalił natomiast powództwo w zakresie kwoty 9 272zł. W treści umowy pożyczki kwota 9272zł została określona jako opłata okołokredytowa. W piśmie z 12 października 2021r. (k.76) powód sprecyzował, że opłata powyższa stanowi produkt inwestycyjny, który kredytobiorca dokupił do kredytu – (...), kredytując składkę inicjującą oraz pierwszą składkę miesięczną, jednocześnie w żaden sposób nie wykazał, w jakim celu powyższy produkt został zakupiony i w jakim celu powiązany był z łączącą strony umową. Pozwana M. R. w złożonych przez siebie wyjaśnieniach wskazała, że nie zna celu zakupu powyższego produktu, natomiast Bank warunkował zawarcie umowy pożyczki od jego wykupienia. W ocenie Sądu postanowienie umowy w zakresie zakupu przedmiotowego produktu i tym samym zwiększenia kapitału pożyczki o kwotę 9 272zł stanowi niedozwolone postanowienie umowne i jako takie nie wiąże pozwanej jako konsumenta zgodni z art. 385 ¹ § 1 k.c. bowiem nie można obciążać konsumenta opłatami dodatkowymi, których charakter, funkcja oraz mechanizm ustalania nie zostały wyjaśnione w dostateczny sposób w umowie. W ocenie Sądu naliczenie i dochodzenie przez stronę powodową „opłaty okołokredytowej” w kwocie 9 272zł pozostawało sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i kształtowało obowiązki drugiej strony umowy (pożyczkobiorcy) jako sprzeczne z dobrymi obyczajami, albowiem z treści umowy nie wynika, aby zakup przedmiotowego produktu i opłata z nim związana miały jakiegokolwiek ekonomiczne uzasadnienie i powiązanie z zawartą umową pożyczki, poza dodatkowym obciążeniem pozwanej jako konsumenta.

Sąd Okręgowy wskazał, że na kwotę 161 222,13zł zasądzoną w punkcie I. wyroku składają się:

- kwota 156 836,59zł tytułem kapitału, którego termin spłaty na datę wypowiedzenia umowy nie nadszedł,

- kwota 14,60zł tytułem opłat i prowizji,

- kwota 1223,69zł tytułem kapitału wymagalnego na datę wypowiedzenia umowy,

- kwota 3 091,75zł odsetek umownych,

- kwota 55,50zł odsetek karnych.

Powód domagał się zasądzenia kwoty kapitału w wysokości 167 332,28zł z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego. Żądanie w zakresie kwoty dochodzonego kapitału Sąd uwzględnił żądanie do kwoty 158 060,28zł (167 332,28zł – 9 272zł), na którą to kwotę składają się kapitał wymagalny na datę wypowiedzenia umowy w wysokości 1223,69zł oraz kapitał niewymagalny w tej dacie w kwocie 156 836,59zł. Kwotę 1223,69zł Sąd przyjął na podstawie wezwania do zapłaty z 14 września 2020r. (k.52) , albowiem z dokumentów przedstawionych przez powoda nie wynika, jak była wysokość wymagalnej kwoty kapitału na dzień 3 grudnia 2020r. (ostatni dzień łączącej strony umowy).

Od kwoty 1223,69zł Sąd zasądził odsetki umowne za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu, natomiast od kwoty 167 332,28zł odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 §1 k.c.).

W ocenie Sądu Bank po wypowiedzeniu umowy pożyczki nie był uprawniony do naliczania odsetek umownych (podwyższonych za opóźnienie) według zasad przewidzianych dla kredytu przeterminowanego określonych w § 5 ust. 9 umowy pożyczki. Z zapisu umowy pożyczki wynika, że po upływie okresu wypowiedzenia „niespłacona kwota” staje się zadłużeniem przeterminowanym, w tym kwota kapitału jako kapitał przeterminowany.

W wypadku wypowiedzenia przez bank umowy kredytu na skutek jej naruszenia przez kredytobiorcę powstaje po stronie Banku uprawnienie do rozliczenia kredytu już wykorzystanego przez kredytobiorcę. Rozliczenie rat niespłaconych w terminie określonym harmonogramem, których termin wymagalności przypadał przed rozwiązaniem umowy, następuje na dotychczasowych zasadach określonych w umowie, łącznie z odsetkami pobieranymi od kredytu przeterminowanego. Natomiast pozostała kwota wykorzystanego kredytu, której termin płatności nie nadszedł, staje się wymagalna z chwilą rozwiązania umowy i powstaje obowiązek jej zwrotu w wysokości nominalnej. Wobec tego, że co do tej kwoty nie doszło do opóźnienia ani zwłoki dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego, nie mogą mieć zastosowania odsetki od kredytu przeterminowanego. (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 19 czerwca 2019r. II CSK 275/18, z 7 marca 2017r. II CSK 281/16)

Wykładnia § 5 ust. 9 umowy pożyczki stwierdzająca, że po upływie okresu wypowiedzenia „niespłacona kwota” staje się zadłużeniem przeterminowanym, w tym kwota kapitału jako kapitał przeterminowany nie pozwala na przyjęcie, że stwierdzenie „niespłacona kwota” dotyczy całej kwoty kapitału udostępnionej przez Bank, albowiem, albowiem termin spłaty kapitału niewymagalnego przed rozwiązaniem umowy jeszcze nie nadszedł, a zatem nie może on stanowić „niespłaconej kwoty”, umowa zaś nie określa terminu, w jakim po skutecznym rozwiązaniu umowy powinno nastąpić rozliczenie z Bankiem.

Sąd uwzględnił w całości żądanie w zakresie kwoty 3 091,75zł (skapitalizowane odsetki umowne), zasądzając od powyższej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa w EPU.

W zakresie skapitalizowanych odsetek za opóźnienie (karnych) powództwo uwzględnione zostało do kwoty 55,50zł. Z zestawienia złożonego przez powoda obrazującego historię rachunku po wypowiedzeniu umowy (k. 58) wynika, że na dzień 4 grudnia 2020r. wysokość naliczonych odsetek karnych wynosiła kwotę 55,50zł. Skoro po dacie wypowiedzenia umowy Bank nie był już uprawniony do naliczania odsetek karnych od powyższej kwoty od dnia 4 grudnia 2020r. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie. Data wymagalności odsetek ustawowych za opóźnienie ustalona została wcześniej aniżeli wynikająca z żądania pozwu, jednakże rozstrzygnięcie to mieści się w żądaniu pozwu, albowiem powód dochodził skapitalizowanych odsetek karnych za opóźnienie od tej daty.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo jako niezasadne.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. stosownie do wyniku procesu, przy uwzględnieniu, że powództwo okazało się uzasadnione w 94%.

Od powyższego wyroku apelację wniosła strona powodowa, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie w jakim Sąd Okręgowy oddalił powództwo w pkt 2 w zakresie ubezpieczenia w kwocie 9 272 zł.

Strona powodowa zarzuciła zaskrzonemu wyrokowi:

1.  naruszenie prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie wybiórczego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, jak również dokonanie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia oceny dowodów poprzez uznanie, że zawarty produkt inwestycyjny ubezpieczenie (...) jest abuzywny, podczas gdy z treści dokumentacji przedłożonej przez powoda wynika, że pozwana podpisując umowę świadomie zawarła ten produkt, zaakceptowała wysokość składki ubezpieczeniowej; naruszenie to doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, że postanowienie umowy pożyczki nakładające na pożyczkobiorcę obowiązek zwrotu składki ubezpieczenia miało charakter abuzywny,

2.  naruszenie prawa procesowego, to jest art. 231 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie wybiórczej, a nie wszechstronnej oceny dowodów, w wyniku Sąd nie wziął pod uwagę treści zaakceptowanej przez pozwanego treści umowy pożyczki zgodnie z którą zaakceptował on obciążenie go kosztami w kwocie 9 272,00 zł,

3.  naruszenie prawa materialnego, tj. art. 385 ¹ § 1, k.c. przez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwej interpretacji przesłanki sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz rażącego naruszenia interesów konsumenta, podczas gdy pozwana podpisując umowę pożyczki wyrażała zgodę na obciążenie jej kosztami ubezpieczenia oraz pośrednictwa finansowego,

4.  naruszenie prawa materialnego, tj. art. 65 § 1 k.c. poprzez zaniechanie dokonania wykładni oświadczeń woli stron z uwzględnieniem okoliczności w jakich zostało złożone;

Jednocześnie na podstawie art. 381 kpc strona powodowa wniosła o dopuszczenie dowodów w postaci:

1)  harmonogramu wypłat transz do umowy pożyczki hipotecznej

1)  wniosku o udzielenie pożyczki hipotecznej

2)  deklaracji pozwanej dotyczącej przystąpienia do produktu inwestycyjnego (...)

na okoliczność świadomego przystąpienia przez pozwaną do produktu (...), zapoznania się przez pozwaną z warunkami tego produktu oraz zakresem świadczenia świadomości pozwanej dotyczącego wysokości składki za ten produktu.

Strona powodowa wskazała, że przeprowadzenie powyższych dowodów stało się konieczne na obecnym etapie postępowania, ponieważ Sąd I instancji błędnie uznał, że produkt inwestycyjny do którego przystąpiła pozwana był zawarty wbrew jej woli oraz że pozwana nie znała celu zakupu powyższego produktu oraz błędnego uznania, że powód warunkował zawarcie umowy pożyczki od jego wykupienia. Dowody z dokumentów nie doprowadzą do przewlekłości postępowania, a konieczne jest ich powołanie z uwagi na treść uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty i nowe dowody strona powodowa wniosła o:

1.  zmianę zaskarżonego wyroku co do pkt 2 w zakresie obciążenia pozwanej kosztem produktu ubezpieczeniowego w kwocie 9 272 zł i zasądzenie również tej kwoty na rzecz powoda od pozwanej, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w celu ponownego rozpoznania,

2.  zasądzenie od pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania za obie instancje wg norm przepisanych.

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny stwierdza, iż zarzuty dotyczące popełnionego błędu w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy uwzględnił bowiem wszystkie przeprowadzone w tej sprawie dowody, wyciągnął z nich wnioski logiczne, poprawne, w sposób obiektywny, jak również wszechstronny rozważył wszystkie okoliczności ujawnione w toku tego postępowania, a także w oparciu o nie dokonał prawidłowych ustaleń, nie naruszając wskazanych przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. O poprawności tych wniosków świadczą pisemne motywy uzasadnienia skarżonego wyroku, w których przedstawione zostały wszystkie okoliczności stanowiące jego podstawę, a także omówione dowody ze wskazaniem, dlaczego dano im wiarę. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu dokładnie bowiem opisał proces decyzyjny i przyczyny, jakimi kierował się wydając skarżony wyrok.

Przypomnieć należy, że z sformułowanej w treści art. 233 §1 k.p.c. zasady swobodnej oceny dowodów wynika obowiązek wyprowadzenia z zebranego materiału dowodowego wniosków logicznie poprawnych i znajdujących pokrycie w dowodach, a do kryteriów oceny wiarygodności oraz mocy dowodowej należą: doświadczenie życiowe, poprawność logiczna oraz prawdopodobieństwo wystąpienia określonych zdarzeń. Jeżeli jednak z dowodów wyprowadza się wnioski logicznie poprawne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to ocena ta musi być uznana za prawidłową, chociażby w równym stopniu z tego samego materiału można byłoby wysnuwać wnioski odmienne. Stąd zarzuty apelacji, dla swojej skuteczności, nie mogą polegać na przedstawieniu przez skarżącego własnej wersji wydarzeń i wybiórczym przedstawieniu pewnych faktów, czy okoliczności. Skarżący musi więc wykazać, że oceniając materiał dowodowy, sąd in meriti popełnił uchybienie polegające na braku logiki w wiązaniu faktów z materiałem dowodowym albo też, że wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej lub, że sąd wbrew zasadom doświadczenia życiowego w ogóle nie uwzględnił jednoznacznych związków przyczynowych i skutkowych. Powyższe oznacza, że rolą skarżącego jest obalenie wersji zdarzeń przyjętych przez sąd orzekający, nie zaś zbudowanie własnej.

Sąd I Instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.

Odnosząc się do zarzutów apelacji dotyczących kwestii ewentualnego obciążenia pozwanej obowiązkiem zapłaty kosztów produktu u. (...) w kwocie 9 272 zł wskazać należy, że strona powodowa w postepowaniu przed sądem pierwszej instancji w żaden sposób nie wykazała zasadności żądania z tego tytułu, tak co do zasady jak i wysokości, a zgłoszone na ta okoliczność dowody w apelacji uznać należy za spóźnione bowiem nie było przeszkód do ich zgłoszenia wcześniej, przy czym strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Stąd też brak podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych strony powodowej zgłoszonych w apelacji stosownie do art. 381 k.p.c.

Niezależnie jednak Sąd Apelacyjny stwierdza, że w całej rozciągłości zasługuje na uwzględnienie ocena prawna wskazująca na abuzywność umowy łączącej strony w zakresie odnoszącym się do obowiązku uiszczenia powołanej należności.

Jak zasadnie wywiódł Sąd Okręgowy w treści umowy pożyczki kwota 9272zł została określona jako opłata okołokredytowa. W piśmie z 12 października 2021r. (k.76) powód sprecyzował, że opłata powyższa stanowi produkt inwestycyjny, który kredytobiorca dokupił do kredytu – (...), kredytując składkę inicjującą oraz pierwszą składkę miesięczną, jednocześnie w żaden sposób nie wykazał, w jakim celu powyższy produkt został zakupiony i w jakim celu powiązany był z łączącą strony umową. Pozwana M. R. w złożonych przez siebie wyjaśnieniach wskazała, że nie zna celu zakupu powyższego produktu, natomiast Bank warunkował zawarcie umowy pożyczki od jego wykupienia. Z tych przyczyn prawidłowo Sąd Okręgowy w tych okolicznościach, przy braku stosownych dowodów zaoferowanych przez stronę powodową uznał, że postanowienie umowy w zakresie zakupu przedmiotowego produktu i tym samym zwiększenia kapitału pożyczki o kwotę 9 272zł stanowi niedozwolone postanowienie umowne i jako takie nie wiąże pozwanej jako konsumenta zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c. bowiem nie można obciążać konsumenta opłatami dodatkowymi, których charakter, funkcja oraz mechanizm ustalania nie zostały wyjaśnione w dostateczny sposób w umowie.

Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.