Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 12 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Katowicach XXIV Wydział Własności Intelektualnej

w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Jarosław Antoniuk

po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Katowicach

sprawy z wniosku Grupa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż.

przy udziale (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.

o zabezpieczenie roszczeń przed wniesieniem powództwa

postanawia:

1.  zabezpieczyć roszczenie uprawnionej Grupa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. o nakazanie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. zaniechania naruszania prawa ochronnego na słowny znak towarowy nr R. (...) polegającego na wytwarzaniu, składowaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, reklamowaniu i promowaniu produktów w postaci piw pod oznaczeniem słownym o treści (...), w tym w szczególności (...), i oraz oznaczeniem słowno-graficznym o wyglądzie , występującymi samodzielnie lub jako element odróżniający, bez względu na rodzaj czcionki i kolorystykę, za pomocą których są one przedstawione

poprzez

zakazanie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. – na czas trwania procesu – wytwarzania, składowania, oferowania, wprowadzania do obrotu, reklamowania i promowania produktów w postaci piw pod oznaczeniem słownym o treści (...), w tym w szczególności (...),

2.  zabezpieczyć roszczenia uprawnionej Grupa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. o:

a.  nakazanie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. wycofania z obrotu produktów w postaci piwa opatrzonych oznaczeniami wskazanymi w pkt. 1 (pierwszym) niniejszego postanowienia;

b.  nakazanie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. zniszczenia – na jej koszt – etykiet produktów w postaci piwa oraz ich opakowań, opatrzonych oznaczeniami wskazanymi w pkt. 1 (pierwszym) niniejszego postanowienia

poprzez

zajęcie – na czas trwania procesu – stanowiących własność obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. butelek piwa, ich opakowań i etykiet opatrzonych oznaczeniami wskazanymi w pkt. 1 (pierwszym) niniejszego postanowienia, znajdujących się w miejscu prowadzenia przez tą obowiązaną działalności gospodarczej oraz we wszystkich innych miejscach ujawnionych przez komornika w związku z wykonaniem niniejszego postanowienia;

3.  zagrozić obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. nakazaniem zapłaty na rzecz uprawnionej Grupa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. kwoty 50.000,00 zł (pięćdziesiąt tysięcy złotych) za każdy przypadek naruszenia zakazu określonego w pkt. 1 (pierwszym) niniejszego postanowienia;

4.  wyznaczyć uprawnionej Grupa (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. termin dwutygodniowy na wystąpienie przeciw obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. z powództwem o roszczenia wskazane w pkt. 1 (pierwszym) i pkt. 2 (drugim) niniejszego postanowienia;

5.  uzależnić wykonanie pkt. 1 (pierwszego), pkt. 2 (drugiego) i pkt. 3 (trzeciego) niniejszego postanowienia od uiszczenia przez uprawnioną Grupa (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. kaucji na zabezpieczenie roszczeń obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w wysokości 2.500.000,00 zł (dwa miliony pięćset tysięcy złotych) w terminie 2 (dwóch) tygodni od dnia doręczenia odpisu niniejszego postanowienia;

6.  oddalić wniosek w pozostałej części.

sędzia Jarosław Antoniuk

Sygn. akt XXIV GWo 25/25

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 12 marca 2025 r.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. w skierowanym przeciwko obowiązanym (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczeń wniosła o:

1.  udzielenie zabezpieczenia roszczenia wobec obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o nakazanie zaniechania naruszania prawa ochronnego do słownego znaku towarowego brackie R. (...) zarejestrowanego w dniu 26 kwietnia 2002 r. z pierwszeństwem od 14 września 1998 r. m. in. dla towarów w postaci piwa, poprzez działania polegające na używaniu oznaczeń słownych i słowno-graficznych (...), (...), , , , , samodzielnie lub jako elementu odróżniającego, bez względu na rodzaj czcionki i kolorystykę, za pomocą których są one przedstawione, do oznaczania towarów w postaci piwa poprzez umieszczanie na etykietach i opakowaniach tych towarów, w dokumentach handlowych i materiałach reklamowych dotyczących tych towarów, w tym na stronach tj. wytwarzania, składowania, oferowania, wprowadzania do obrotu, reklamowania i promowania towarów pod tymi oznaczeniami poprzez zakazanie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. – na czas trwania procesu – używania oznaczeń słownych i słowno-graficznych (...), (...), , , , , samodzielnie lub jako elementu odróżniającego, bez względu na rodzaj czcionki i kolorystykę, za pomocą których są one przedstawione, do oznaczania towarów w postaci piwa poprzez umieszczanie na etykietach i opakowaniach tych towarów, w dokumentach handlowych i materiałach reklamowych dotyczących tych towarów, w tym na stronach tj. wytwarzania, składowania, oferowania, wprowadzania do obrotu, reklamowania i promowania towarów pod tymi oznaczeniami;

2.  udzielenie zabezpieczenia roszczenia wobec obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o nakazanie zaniechania naruszania prawa ochronnego do słownego znaku towarowego brackie R. (...) zarejestrowanego w dniu 26 kwietnia 2002 r. z pierwszeństwem od 14 września 1998 r. m. in. dla towarów w postaci piwa, poprzez działania polegające na używaniu oznaczeń słownych i słowno-graficznych (...), (...), , , , , samodzielnie lub jako elementu odróżniającego, bez względu na rodzaj czcionki i kolorystykę, za pomocą których są one przedstawione, do oznaczania towarów w postaci piwa poprzez umieszczanie na etykietach i opakowaniach tych towarów, w dokumentach handlowych i materiałach reklamowych dotyczących tych towarów, w tym na stronach tj. wytwarzania, składowania, oferowania, wprowadzania do obrotu, reklamowania i promowania towarów pod tymi oznaczeniami poprzez zakazanie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. – na czas trwania procesu – używania oznaczeń słownych i słowno-graficznych (...), (...), , , , , samodzielnie lub jako elementu odróżniającego, bez względu na rodzaj czcionki i kolorystykę, za pomocą których są one przedstawione, do oznaczania towarów w postaci piwa poprzez umieszczanie na etykietach i opakowaniach tych towarów, w dokumentach handlowych i materiałach reklamowych dotyczących tych towarów, w tym na stronach tj. wytwarzania, składowania, oferowania, wprowadzania do obrotu, reklamowania i promowania towarów pod tymi oznaczeniami;

3.  udzielenie zabezpieczenia roszczenia wobec obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o nakazanie wycofania z obrotu towarów i zniszczenia, na jej koszt, etykiet towarów, ich opakowań oraz dokumentów handlowych i materiałów informacyjnych i reklamowych, dotyczących towarów wskazanych w pkt. 1 poprzez zajęcie – na czas trwania procesu – należących do obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. towarów w postaci butelek piwa, ich opakowań i etykiet opatrywanych oznaczeniami słownymi i słowno-graficznymi (...), (...), , , , , , a także związanych z tymi towarami dokumentów handlowych, ulotek i materiałów reklamowych znajdujących się w miejscu prowadzenia przez obowiązaną (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. działalności gospodarczej oraz we wszystkich innych miejscach ujawnionych przez komornika w związku z wykonywaniem zabezpieczenia;

4.  udzielenie zabezpieczenia roszczenia wobec obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o nakazanie wycofania z obrotu towarów i zniszczenia, na jej koszt, etykiet towarów, ich opakowań oraz dokumentów handlowych i materiałów informacyjnych i reklamowych, dotyczących towarów wskazanych w pkt. 2 poprzez zajęcie – na czas trwania procesu – należących do obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. towarów w postaci butelek piwa, ich opakowań i etykiet opatrywanych oznaczeniami słownymi i słowno-graficznymi (...), (...), , , , , , a także związanych z tymi towarami dokumentów handlowych, ulotek i materiałów reklamowych znajdujących się w miejscu prowadzenia przez obowiązaną (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. działalności gospodarczej oraz we wszystkich innych miejscach ujawnionych przez komornika w związku z wykonywaniem zabezpieczenia;

5.  zagrożenie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. obowiązkiem zapłaty na rzecz uprawnionej sumy pieniężnej w wysokości 50.000,00 zł za każde kolejne naruszenie obowiązku wskazanego w pkt. 1;

6.  zagrożenie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. obowiązkiem zapłaty na rzecz uprawnionej sumy pieniężnej w wysokości 50.000,00 zł za każde kolejne naruszenie obowiązku wskazanego w pkt. 2.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. wnieśli o:

1.  oddalenie wniosku o zabezpieczenie w całości;

2.  zasądzenie od uprawnionej na rzecz obowiązanych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych;

3.  ewentualnie – na wypadek uwzględnienia wniosku o zabezpieczenie z całości lub w części – o uzależnienie wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczeń od złożenia przez uprawnioną kaucji na zabezpieczenie roszczeń obowiązanych powstałych w wyniku wykonania postanowienia o zabezpieczeniu w kwocie 2.500.000,00 zł.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. prowadzi działalność gospodarczą w przeważającej części w zakresie produkcji piwa (dane o uprawnionej w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Na rzecz uprawnionej zarejestrowany jest słowny znak towarowy nr R. (...) o treści ,,(...)”, który zakresem swojej specjalizacji obejmuje produkty zaliczane do klas 32, 35 i 43 klasyfikacji nicejskiej w postaci m. in. piw, napojów bezalkoholowych, ekstraktów do produkcji piwa, wody mineralnej i stołowej oraz prowadzenia barów szybkiej obsługi, piwiarni, pubów, kawiarni i restauracji. Znak ten został zgłoszony do rejestracji w dniu 14 września 1998 r., zaś decyzję o jego rejestracji wydano w dniu 26 kwietnia 2002 r. W dniu wydania postanowienia przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej nie toczyło się postępowanie w przedmiocie jego unieważnienia, ani stwierdzenia wygaśnięcia (dane o znaku towarowym nr R. (...) w rejestrze Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej uprawniona produkuje, wprowadza do obrotu i reklamuje piwa z serii: (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie: , (...) w tym w butelkach o wyglądzie:, (...) w tym w butelkach o wyglądzie:

Uprawniona począwszy od roku 2015 produkuje, reklamuje, oferuje do sprzedaży i wprowadza do obrotu piwo (...), które oferowane jest z butelkach i puszkach o wyglądzie: ,

W latach 2015-2024 uprawniona wydała na działalność rozwojową, marketingową i promocyjną marki (...) łącznie (...) zł. Z kolei w latach 2020-2024 łączna sprzedaż piwa (...) wyniosła (...) hektolitry (oświadczenie J. R. – k. 690, oświadczenie P. K. – k. 726).

W skład przedsiębiorstwa uprawnionej wchodził browar w C., w którym w przeszłości produkowane było piwo (...), (...), (...), (...) i (...) oznakowane etykietami o wyglądzie: ,

Browar w C. począwszy od roku 2015 wchodzi w skład przedsiębiorstwa obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.. Obowiązana ta od dnia 14 października 2014 r. prowadzi działalność gospodarczą w przeważającej części w zakresie produkcji piwa. Obowiązana obecną nazwę uzyskała w dniu 28 kwietnia 2023 r., natomiast wcześniej nosiła nazwę Browar (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.. Od dnia powstania obowiązanej do dnia 23 sierpnia 2017 r. jedynym jej wspólnikiem była uprawniona, następnie do dnia 20 stycznia 2021 r. jedynym wspólnikiem pozostawała (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Następnie w dniu 20 stycznia 2021 r. jedynym wspólnikiem obowiązanej została Browar (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, po czym w dniu 23 marca 2023 r. wspólnikiem został (...) fundusz inwestycyjny zamknięty aktywów niepublicznych. W dniu 26 stycznia 2024 r. wspólnikiem został ponadto (...) (...) (dane o obowiązanej w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c., umowa sprzedaży udziałów z dnia 28 grudnia 2020 r. – k. 177-178, wydruk informacji o browarze w C. na portalu W. – k. 514-519).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. produkuje, wprowadza do obrotu, oferuje do sprzedaży i reklamuje piwa serii (...), do której należą następujący produkty: (...) w butelkach o wyglądzie:

W dniu 23 czerwca 2023 r. obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. wystosowała do uprawnionej pismo, w którym wskazała, że fakt produkcji przez uprawnioną piwa (...) w browarze w Ż. może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do właściwości i pochodzenia geograficznego towaru, albowiem w jej przekonaniu słowo (...) pełni funkcję pośredniego oznaczenia geograficznego wskazującego na miejsce produkcji tj. miasto C.. Obowiązana ta wskazała, że działanie uprawnionej stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, co może spowodować wystąpienie przez nią z roszczeniami o jego zaniechanie oraz wnioskiem o unieważnienie albo stwierdzenie wygaśnięcia znaków (...) i (...) (pismo z dnia 23 czerwca 2023 r. – k. 139-142).

W odpowiedzi na to pismo w dniu 24 lipca 2023 r. uprawniona wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem obowiązanej podkreślając, że nazwa (...) nie wskazuje na pochodzenie z regionu C., a samo znaczenie tego słowa związane jest z braćmi lub z braterstwem (pismo z dnia 24 lipca 2023 r. – k. 144-174).

W piśmie z dnia 11 lipca 2024 r. obowiązana podtrzymała dotychczasowe stanowisko o posiadaniu przez nazwę (...) cechy oznaczenia pochodzenia wskazując ponadto, że zamiesza wprowadzić do portfolio jej produktów piwo (...) w butelce o wyglądzie: . Uprawniona w piśmie z dnia 7 sierpnia 2024 r. ponownie podtrzymała dotychczasowe stanowisko co do oznaczenia (...) (pismo z dnia 11 lipca 2024 r. – k. 148-150, pismo z dnia 7 sierpnia 2024 r. – k. 151-152).

Związek piwa (...) z C. jest określany przez konsumentów piwa z powiatu (...) na poziomie 84%. Znajomość spontaniczna tego piwa kształtuje się na poziomie 39% wśród wszystkich respondentów, z kolei znajomość asystowana na poziomie 97%. 33% respondentów wskazało spontanicznie, że słowo (...) kojarzy im się z piwem z C., zaś 9% wskazało, że z miastem C.. Zdaniem 67% respondentów piwo (...) produkowane jest w C.. W ocenie 65% respondentów produkt uprawnionej (...) produkowany jest w C. (wyniki badań rynku – k. 272-279).

W dniu 11 lipca 2024 r. obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. zgłosiła do rejestracji słowno-graficzny znak towarowy o wyglądzie: , obejmujący zakresem swojej specjalizacji produkty zaliczane do klas 32, 35 i 43 klasyfikacji nicejskiej w postaci piwa, piwa bezalkoholowego, reklamy, organizowania i przeprowadzania wydarzeń promocyjnych oraz prowadzenia barów, pubów i restauracji. Zgłoszeniu nadano numer Z. (...). W dniu 23 października 2024 r. uprawniona złożyła sprzeciw względem jego rejestracji (dane o zgłoszeniu znaku towarowego nr Z. (...) w rejestrze Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Dnia 21 sierpnia 2024 r. obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. zgłosiła do rejestracji słowno-graficzny znak towarowy o wyglądzie: , obejmujący zakresem swojej specjalizacji produkty zaliczane do klas 32, 35 i 43 klasyfikacji nicejskiej w postaci piwa, piwa bezalkoholowego, reklamy, organizowania i przeprowadzania wydarzeń promocyjnych oraz prowadzenia barów, pubów i restauracji. Zgłoszeniu nadano numer Z. (...). W dniu 7 października 2024 r. uprawniona złożyła sprzeciw względem jego rejestracji (dane o zgłoszeniu znaku towarowego nr (...) rejestrze Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Najpóźniej w dniu 21 listopada 2024 r. obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. rozpoczęła produkować, oferować do sprzedaży, wprowadzać do obrotu i reklamować piwa (...), zawarte w butelkach o wyglądzie:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. począwszy od dnia 19 września 2023 r. prowadzi działalność gospodarczą w przeważającej części w zakresie wynajmu i dzierżawy maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, a także dzierżawy własności intelektualnej i podobnych produktów i sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych. Wspólnikami tej obowiązanej są (...) (...) i (...) (...) (dane o obowiązanej w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie, aczkolwiek jedynie w części.

Zgodnie z art. 730 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, określanej dalej jako ,,k.p.c.”), w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Według art. 734 zd. 1 k.p.c., do udzielenia zabezpieczenia właściwy jest sąd, do którego właściwości należy rozpoznanie sprawy w pierwszej instancji.

Przepis art. 730 ¹ § 1, 2 i 3 k.p.c. wskazuje, że udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, a interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie, zaś przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd uwzględni interesy stron lub uczestników postępowania w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego nie obciążać ponad potrzebę.

Norma art. 738 k.p.c. stanowi natomiast, iż sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę orzeczenia materiał zebrany w sprawie. Według art. 733 k.p.c., udzielając zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie, sąd wyznacza termin, w którym pismo wszczynające postępowanie powinno być wniesione pod rygorem upadku zabezpieczenia. Termin ten nie może przekraczać dwóch tygodni.

Zgodnie z art. 755 § 1 k.p.c., jeżeli przedmiotem zabezpieczenia nie jest roszczenie pieniężne, sąd udziela zabezpieczenia w taki sposób, jaki stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, nie wyłączając sposobów przewidzianych dla zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. W szczególności sąd może unormować prawa i obowiązki stron lub uczestników postępowania na czas trwania postępowania (art. 755 § 1 zd. 2 pkt 1 k.p.c.), a także ustanowić zakaz zbywania przedmiotów lub praw objętych postępowaniem (art. 755 § 1 zd. 2 pkt 2 k.p.c.).

Przepis art. 731 k.p.c. wskazuje, że zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednakże według art. 755 § 2 ¹ k.p.c. przepisu tego nie stosuje się, jeżeli zabezpieczenie jest konieczne dla odwrócenia grożącej szkody lub innych niekorzystnych dla uprawnionego skutków. Z kolei według art. 756 ² § 1 pkt 1 k.p.c., uwzględniając wniosek o zabezpieczenie przez uregulowanie stosunków na czas trwania postępowania, sąd, na wniosek uprawnionego, może w postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia zagrozić obowiązanemu nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego na wypadek naruszenia obowiązków określonych w tym postanowieniu.

Wymóg uprawdopodobnienia roszczenia oznacza konieczność uprawdopodobnienia faktów, z których jest ono wywodzone. Nie jest przy tym dopuszczalne przyjęcie, iż roszczenie jest wiarygodne w jakimś procencie, ani zabezpieczenie go w takim stosunku (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 1997 r., sygn. akt I ACz 735/97, LEX nr 32272). Odnosi się ono zarówno do okoliczności faktycznych, na których opiera się roszczenie i które powinny być przedstawione, a ich istnienie jest prawdopodobne w świetle dowodów oferowanych przez uprawnionego, jak i do podstawy prawnej roszczenia, która powinna być również prawdopodobna w tym znaczeniu, że dochodzone roszczenie znajduje podstawę normatywną. Przyjmuje się przy tym, że roszczenie można uznać za uprawdopodobnione, jeżeli prima facie istnieje szansa na jego istnienie (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I ACz 850/12, LEX nr 1217686, A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

Uprawdopodobnienie oznacza uzasadnienie zgłoszonych twierdzeń, w tym przypadku twierdzeń o istnieniu roszczenia, które ma być zabezpieczone, dające przekonanie o ich prawdopodobieństwie, a nawet pewność, będące wynikiem postępowania zmierzającego do poznania rzeczywistości, ale bez zachowania szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym. Stąd też uprawdopodobnienie określa się niekiedy jako ułatwione postępowanie dowodowe, surogat, namiastkę dowodu niedającą pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt I ACz 530/12, LEX nr 1171327, A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

Uprawdopodobnienie jest pojmowane, jako środek zastępczy dowodu w ścisłym znaczeniu, nie dający pewności, a wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie i stanowi odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia twierdzonych faktów na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje zamiast udowadniania go. Od swobodnej oceny sądu zależy uznanie, czy dokonane na podstawie uprawdopodobnienia ustalenia są na tyle wiarygodne, by na tej podstawie można było uznać za uprawdopodobnione fakty, na które strona się powołuje. Przeprowadza się je za pomocą środków nieskrępowanych wymaganiami stawianymi co do formy przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Ze względu na specyfikę postępowania zabezpieczającego jako przyspieszonego, odformalizowanego postępowania, przyjmuje się, że uprawdopodobnienie nie wymaga niepodważalnych dowodów istnienia roszczenia, jednak nie oznacza to, że każde twierdzenie uprawnionego o istnieniu roszczenia stanowi jego uprawdopodobnienie (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt V ACz 66/15, LEX nr 1630514, postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt I C 481/17, LEX nr 3026049, E. Marszałkowska-Krześ (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 2020).

Uprawdopodobnienie roszczenia w postępowaniu zabezpieczającym, przy uwzględnieniu treści art. 243 k.p.c., oznacza, że uprawniony przedstawi i należycie uzasadni twierdzenia, które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia. Uprawdopodobnienie dotyczy przy tym dwóch aspektów, bowiem odnosi się ono zarówno do okoliczności faktycznych, na których opiera się roszczenie i które powinny być przedstawione, a ich istnienie prawdopodobne w świetle dowodów oferowanych przez uprawnionego, jak i do podstawy prawnej roszczenia, które powinno być również prawdopodobne. Należy przyjąć, że roszczenie jest uprawdopodobnione, jeżeli istnieje szansa na jego istnienie. Niewątpliwie ów wniosek może się w ostatecznym rezultacie okazać fałszywy w świetle głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego. To jednak nie ma wpływu na ocenę zasadności udzielenia zabezpieczenia, gdyż istotą postępowania zabezpieczającego jest to, że sąd dokonuje jedynie pobieżnej analizy dostarczonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego niekoniecznie odpowiadającego wymogom stawianym dowodom przeprowadzanym w toku procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I ACz 282/14, LEX nr 1467035, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt V ACz 1061/13, LEX nr 1428110, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 1997 r., sygn. akt I ACz 735/97, LEX nr 32272).

Obie przesłanki zasadności żądania udzielenia zabezpieczenia statuowane w przepisie art. 730 ¹ § 1 k.p.c. muszą być spełnione kumulatywnie. Celowym i dopuszczalnym jest badanie przesłanki w postaci uprawdopodobnienia interesu prawnego w zabezpieczeniu dopiero po uprzednim ustaleniu, że została spełniona pierwsza z przesłanek udzielenia zabezpieczenia, wymienionych w przepisie art. 730 ¹ § 1 k.p.c., tj. uprawdopodobnienie roszczenia. Brak dochowania pierwszej z przesłanek definitywnie wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o udzielenie zabezpieczenia (por. postanowienie Sąd Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I ACz 181/12, LEX nr 1109531, A. Marciniak (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom IV. Komentarz. Art. 730–1095 ¹ , Warszawa 2020).

Sposób uprawdopodobnienia roszczenia w każdym przypadku będzie jednak zależał od stanu faktycznego konkretnej sprawy. W każdym razie muszą istnieć podstawy do przypuszczenia, że roszczenie istnieje w rzeczywistości. Do udzielenia zabezpieczenia nie jest więc wystarczające samo stwierdzenie wierzyciela, że roszczenie istnieje, lecz musi być poparte odpowiednimi twierdzeniami, ale nie jest również wymagane jego udowodnienie. Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien dokonać oceny przesłanek uprawdopodabniających roszczenie na podstawie materiału, znajdującego się w aktach sprawy. Oceny prawdopodobieństwa istnienia roszczenia sąd dokonuje przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia, na podstawie posiadanego materiału procesowego. Jeżeli zabezpieczenie ma nastąpić przed wszczęciem postępowania w sprawie albo w jego początkowym stadium (przed wymianą pism przygotowawczych i pierwszą rozprawą), podstawą ustalenia prawdopodobieństwa istnienia roszczenia będą na ogół twierdzenia wnioskodawcy przytoczone na uzasadnienie wniosku, o ile nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I ACz 283/14, LEX nr 1469495 oraz A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

Na podstawie materiału dowodowego zaoferowanego przez powódkę Sąd uznał, że w przeważającej części uprawdopodobniła ona fakty, z których wywiodła objęte żądaniem zabezpieczenia roszczenie. Fakty uprawdopodobnione pokrywają się w całości ze stanem faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, stąd też nie zachodzi potrzeba ich powtarzania.

Niemniej jednak zaoferowany przez uprawnioną materiał dowodowy nie wskazuje, aby obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. posługiwała się jakimikolwiek dokumentami handlowymi, w tym tymi zawierającymi oznaczenia słowne (...) i (...) oraz słowno-graficzne , , , , , co też skutkować musiało stwierdzeniem nieuprawdopodobnienia roszczeń skierowanych przeciwko tej obowiązanej w powyższym zakresie. Spowodowało to oddalenie wniosku w tej części.

Ponadto materiał dowodowy nie wskazuje, aby obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. oznaczała towary w postaci piwa poprzez umieszczanie na etykietach i opakowaniach tych towarów, w dokumentach handlowych i materiałach reklamowych dotyczących tych towarów, w tym na stronach tj. wytwarzała, składowała, oferowała, wprowadzała do obrotu, reklamowała i promowała piwa pod oznaczeniami słownymi (...) i (...) oraz słowno-graficznymi , , , ,

Wobec powyższego wniosek w odniesieniu do obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. podlegał oddaleniu w całości, co skutkowało – na dalszym etapie – dokonaniem oceny zasadności roszczeń jedynie w zakresie, w jakim skierowane zostały przeciwko obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C..

Uprawniona oparła swoje roszczenia na unormowaniach ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1170, określanej dalej jako ,,p.w.p.”).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawową funkcją znaku towarowego jest gwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy możliwości określenia pochodzenia towaru lub usługi nim oznaczonych, odróżnienia go (bez ewentualności wprowadzenia w błąd) od towarów lub usług innego pochodzenia (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie C-304/06 P. A. , (...) (...)- (...)).

Prawo wyłączne zostało przyznane, aby umożliwić właścicielowi znaku towarowego ochronę jego szczególnych interesów, zadbanie o to, aby znak ten mógł spełniać właściwe mu funkcje wskazywania konsumentom pochodzenia towaru lub usługi oraz gwarantowania ich jakości, a także funkcje komunikacyjną, reklamową i inwestycyjną. Wykonywanie prawa wyłącznego jest zastrzeżone dla przypadków, w których używanie przez osoby trzecie określonego oznaczenia wpływa lub może negatywnie wpływać na pełnione przez znak funkcje (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 września 2011 r. w sprawie C-482/09 B. B., N. P. v. (...) Inc., (...)-9B/I- (...)- (...)).

Z art. 153 ust. 1 i 2 p.w.p., wynika, że prawo ochronne na znak towarowy jest bezwzględnym prawem podmiotowym o czasowo i terytorialnie ograniczonej skuteczności. Przepis ten stanowi podstawę do wyodrębnienia strony pozytywnej, obejmującej swym zakresem prawo wyłącznego używania znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym terytorium Polski oraz strony negatywnej obejmującej roszczenia służące uprawnionemu na wypadek wkroczenia przez naruszyciela w zakres przysługującego mu prawa wyłącznego.

Według art. 296 ust. 1 p.w.p., osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od osoby, która naruszyła to prawo m.in. zaniechania naruszania. Ponadto w myśl art. 286 p.w.p. sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o będących własnością naruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach i materiałach, które zostały użyte do ich wytworzenia lub oznaczenia. W szczególności sąd może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet zasądzonej na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

Przepis art. 296 ust. 2 p.w.p. przyznaje zaś uprawnionemu z prawa ochronnego na znak towarowy, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem, prawo do zakazania innej osobie bezprawnego używania w obrocie gospodarczym znaku identycznego



ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do identycznych towarów (art. 296 ust. 2 pkt 1 p.w.p.);



lub podobnego do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego (art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p.);

- lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli używanie tego znaku bez uzasadnionej przyczyny przynosi nienależną korzyść lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku wcześniejszego (art. 296 ust. 2 pkt 3 p.w.p.).

Zdefiniowane przez ustawodawcę typy naruszeń wiążą się co do zasady z negatywnym wpływem działania osoby nieuprawnionej na możliwość pełnienia przez znak towarowy przynależnych mu funkcji (w szczególności oznaczenia pochodzenia). Nie w każdej zatem sprawie uprawniony zmuszony jest do odrębnego wykazywania spełnienia tej przesłanki. Wydaje się jednak celowe i przydatne wyjaśnienie tej kwestii, by wyeliminować wszelkie mogące powstać na gruncie stanu faktycznego wątpliwości co do charakteru działania pozwanego i jego potencjalnych skutków na wykonywanie przez powoda prawa do znaku towarowego. Kwalifikacja naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy na tle art. 296 ust. 2 p.w.p. powinna być dokonywana według zasad wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Unii Europejskiej na tle Pierwszej Dyrektywy Rady nr 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Ocena identyczności lub podobieństwa znaku zarejestrowanego i przeciwstawianego mu oznaczenia pozwanego opiera się na ich zgodności wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej. Znaki należy porównywać całościowo, a decydujące znaczenie mieć będą elementy odróżniające (dominujące), a nie opisowe. Oznaczenie może być uznane za identyczne ze znakiem, tylko wtedy, gdy powtarza – bez dokonywania zmian lub uzupełnień – wszystkie jego elementy lub, gdy rozpatrywane jako całość, wykazuje nieznaczne różnice, które nie zostaną dostrzeżone przez przeciętnego konsumenta (tak wyrok Trybunału z dnia 20 marca 2003 r., C-291/00 (...) ). Dwa znaki towarowe są do siebie podobne jeżeli, z punktu widzenia określonego kręgu odbiorców, są one przynajmniej częściowo identyczne w jednym lub kilku istotnych aspektach (tak wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01 M. ).

Dla stwierdzenia, czy w konkretnym przypadku znaki są identyczne, czy też można mówić zaledwie o podobieństwie, konieczne jest dokonanie oceny wizualnych, fonetycznych i znaczeniowych cech znaków i ich całościowego oddziaływania na percepcję należycie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta (tak wyroki Trybunału z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie C-291/00 (...) , z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-591/12 P (...) SA ).

Dokonując oceny podobieństwa towarów i usług należy brać pod uwagę wszystkie czynniki charakteryzujące zachodzące między nimi relacje (zależności), szczególnie ich rodzaj i przeznaczenie, sposób używania lub korzystania z nich, warunki w jakich są sprzedawane, a także ich wzajemny, konkurencyjny lub komplementarny charakter. (tak wyroki Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-388/00 (...) , z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T-85/02 C. ). Całościowa ocena zakłada pewną współzależność między branymi pod uwagę czynnikami, w szczególności podobieństwem znaków oraz podobieństwem towarów/usług, których one dotyczą, przy czym niski stopień podobieństwa towarów i usług może być zrównoważony znaczącym stopniem podobieństwa znaków i odwrotnie. (zasada wzajemnej zależności – tak wyroki Trybunału z dnia 23 października /2002 r. w sprawie T-6/01 M. , z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C-234/06 I. F. , z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-16/06 M. ).

W myśl utrwalonego orzecznictwa, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, gdy znaczna część właściwego kręgu odbiorców mogłaby zostać skłoniona do omyłkowego zakupu towaru pozwanego, myśląc, że jest to towar uprawnionego (uznając, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa), ewentualnie mogłaby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo. (tak wyroki Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 C. , z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych C-108/97, C-109/97 Windsurfing C. P. , z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 L. S. M. , z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C-254/09 C. K. K. i wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie T-303/08 (...) ) Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd powinno być oceniane w sposób całościowy, według sposobu postrzegania określonego konsumenta, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności konkretnego przypadku, szczególnie wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń i towarów lub usług, których one dotyczą. (tak wyroki Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 S. , z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-206/04 M. , z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-16/06 M. , z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-591/12 P B. oraz wyroki Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T-162/01 G. (...) i z dnia 20 stycznia 2010 r. w sprawie T-460/07 L. B. ). Właściwy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów, należycie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych, przy czym poziom uwagi konsumentów może się różnie kształtować w zależności od kategorii towarów lub usług. (tak wyroki Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 L. S. M. , z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie C-104/01 L. i z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C-361/04 R. P. ).

Przeciętny konsument rzadko ma możliwość przeprowadzenia bezpośredniego porównania różnych znaków towarowych, musi zazwyczaj zdać się na zachowany w pamięci niedoskonały ich obraz. Ryzyko konfuzji jest tym większe, im silniejszy jest charakter odróżniający znaku towarowego, który wynika z jego samoistnych cech lub renomy (znajomości, rozpoznawalności na rynku) (tak wyroki Trybunału z Dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 L. S. M. , z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 S. i z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 C. ). Istnieje pewna współzależność pomiędzy znajomością znaku wśród odbiorców a jego charakterem odróżniającym, tym bardziej wzmocnionym, im bardziej znak jest znany. Przy ocenie, czy znak cieszy się wysoce odróżniającym charakterem wynikającym z jego znajomości wśród odbiorców należy rozpatrzyć wszystkie istotne okoliczności danego przypadku, w szczególności udział znaku w rynku, natężenie, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, wielkość inwestycji dokonanych przez przedsiębiorstwo w celu jego promocji, udział procentowy zainteresowanych grup odbiorców, którym znak umożliwia zidentyfikowanie towarów jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, jak również oświadczenia izb handlowych i przemysłowych. (tak wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie T-277/04 V.-W. ) Ciężar udowodnienia siły znaku towarowego i jego odróżniającego charakteru, spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt XXII GWo 67/16, LEX nr 2246411).

W realiach niniejszej sprawy obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. produkuje, wprowadza do obrotu, oferuje do sprzedaży i reklamuje produkty stanowiące piwa o nazwie (...), które oferowane są w butelkach o wyglądzie:

Oczywistym jest, że w/w słowo posiada dokładnie taką samą wymowę, co też pozwala na stwierdzenie, że porównywane oznaczenia i znak są całościowo (w przypadku oznaczenia słownego) i częściowo (w przypadku oznaczenia słowno-graficznego) identyczne na płaszczyźnie fonetycznej. Jednocześnie słowo ,,(...)” na gruncie języka polskiego oznacza ,,dotyczący bractwa, związany z bractwem” (...); (...).(...)), co też w kontekście piwa nawiązuje do legendy i założeniu C. przez trzech braci L., C. i B. ((...). Tym samym porównywane oznaczenia i znak są identyczne także na płaszczyźnie koncepcyjnej. Skutkowało to stwierdzeniem przez sąd ich podobieństwa w rozumieniu art. 296 ust. 2 pkt. 2 p.w.p.

Znak towarowy uprawnionej nr R. (...) zarejestrowany jest dla produktów zaliczanych do klas 32, 35 i 43 klasyfikacji nicejskiej w postaci m. in. piw, napojów bezalkoholowych, ekstraktów do produkcji piwa, wody mineralnej i stołowej oraz prowadzenia barów szybkiej obsługi, piwiarni, pubów, kawiarni i restauracji. Zważywszy, że obowiązana wykorzystuje w/w oznaczenia dla piw należy stwierdzić, że produkty te są identyczne względem produktów objętych zakresem specjalizacji znaku towarowego uprawnionej.

Uzasadniało to dokonanie oceny ryzyka wprowadzenia przeciętnego konsumenta w błąd.

Przeciętnym konsumentem piw jest osoba spożywająca ten napój alkoholowy we własnym zakresie w celu zaspokojenia pragnienia.

W oparciu o powyższe należało uznać, że w niniejszej sprawie zachodzi ryzyko wprowadzenia zdefiniowanego powyżej przeciętnego konsumenta w błąd w ten sposób, że przyjmie on, iż podmiotem oferującym produkty (...) jest uprawniona. Zauważyć w tym miejscu należy, że oznaczenia obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.: (...), (...), , , ,

Ponadto niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd co do źródła pochodzenia towarów powstaje w sytuacji, gdy przeciętny odbiorca może błędnie mniemać, że towary pod tym znakiem pochodzą z przedsiębiorstwa uprawnionego do znaku lub pozostającego z nim w związkach gospodarczych lub organizacyjnych. Metodyka badania niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd polega po pierwsze na tym, że porównuje się towary (usługi) pod przeciwstawionymi znakami, z określeniem stopnia podobieństwa, po wtóre porównuje się same przeciwstawione znaki, a w razie ustalenia podobieństwa ustala się jego stopień, po trzecie określa się rozpoznawalność (zdolność odróżniającą) wcześniejszego znaku towarowego i jej stopień, po czwarte ustala się znaczenie innych czynników mających znaczenie i po piąte przeprowadza się – przy uwzględnieniu rezultatów wcześniejszych ustaleń – całościową ocenę niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2021 r., (...) 34/21, LEX nr 3114652).

Wobec tego Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie, na skutek styczności z oznaczeniami obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C., konsument taki znajdzie się co najmniej w przekonaniu, że oferowane przez obowiązaną produkty stanowią nową edycję/odmianę oferowanych przez uprawnioną pod zawierającym jej znak towarowy oznaczeniem słownym (...) i oznaczeniami słownymi: ,

Mając to wszystko na uwadze należało stwierdzić, że obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. naruszyła prawo ochronne na znak towarowy powódki nr R. (...) w sposób określony w art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

W związku z tym za uprawdopodobnione należało uznać wyrażone w pkt. 2 wniosku roszczenie o nakazanie zaniechania naruszeń, aczkolwiek jedynie w części. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że roszczenie to mogło zostać uznane za uprawdopodobnione jedynie w zakresie, w jakim żądanie uprawnionej dotyczyło zachowania stanowiącego naruszenie. Za naruszające prawo ochronne na powyższy znak towarowy nie można było natomiast uznać posługiwania się przez obowiązaną, w strukturze oznaczeń słowno-graficznych, elementem graficznym o wyglądzie: , występującym wespół z elementem obejmującym słowo ,,(...)”.

Po pierwsze należy zauważyć, że słowo (...) nie stanowi elementu znaku towarowego uprawnionej, co też powoduje, że nie podlega ono ochronie płynącej z prawa ochronnego na znak uprawnionej i w konsekwencji wyłączność uprawnionej nie rozciąga się na wskazany powyżej element. Po drugie zaś obowiązana posługuje się nim dla oznaczenia własnej serii piw (...), w gronie których znajdują się też te, które nie zawierają słów i grafik obejmujących słowo ,,(...)”. Mianowicie są to piwa (...) w butelkach o wyglądzie:

Wobec powyższego naruszenie w niniejszej sprawie stanowiło jedynie posługiwanie się przez obowiązaną oznaczeniami słownymi zawierającymi słowo (...), w tym w szczególności (...),

Tym samym roszczenie o zaniechanie nie mogło zostać uznane za uprawdopodobnione w zakresie, w jakim odnosiło się do innych niż zawierające słowo ,,(...)” oznaczeń i ich elementów, w tym oznaczenia , stąd też w tej części wniosek podlegał oddaleniu.

Natomiast obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w dalszym ciągu może produkować, wprowadzać do obrotu, oferować do sprzedaży i reklamować piwa z serii (...) pod oznaczeniami – w tym powyższym oznaczeniem słowno-graficznym o wyglądzie:

W świetle przepisu art. 286 p.w.p. za uprawdopodobnione należało uznać wyrażone w pkt. 4 wniosku roszczenie o nakazanie obowiązanej zniszczenia etykiet i opakowań produktów w postaci piwa i wycofania z obrotu tych produktów – zawierających w/w oznaczenia. Nie zostało ono jednak uprawdopodobnione w części obejmującej żądanie zniszczenia i wycofania z obrotu materiałów informacyjnych i reklamowych wskazanych powyżej produktów, albowiem art. 286 p.w.p. nie przewiduje możliwości zniszczenia materiałów informacyjnych i reklamowych, a jedynie środków i materiałów, które zostały użyte do wytworzenia lub oznaczenia bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworów. Dlatego roszczenie wskazane w pkt. 4 wniosku Sąd uznał za nieuprawdopodobnione co do zniszczenia i wycofania z obrotu materiałów informacyjnych i reklamowych, co skutkowało oddaleniem wniosku we wskazanej części.

Na marginesie wskazać trzeba, że możliwość orzeczenia o zniszczeniu materiałów reklamowych przewiduje art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233), jednakże w niniejszej sprawie roszczenia uprawnionego nie były wywodzone z ewentualnych deliktów nieuczciwej konkurencji popełnionych przez obowiązaną.

W tym miejscu należy wskazać, że podniesiony przez obowiązanych argument, jakoby znak towarowy nr R. (...) wprowadzał w błąd co do geograficznego pochodzenia towarów okazał się obojętny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy o udzielenie zabezpieczenia roszczeń. Należy bowiem zauważyć, że co do zasady nie są one właściwe postępowaniu cywilnemu w sprawie o naruszenie.

Okoliczności te stanowią podstawę jedynie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy (art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p.), w związku z czym w postępowaniu w tym przedmiocie powinny być zgłoszone. Postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia z kolei może toczyć się przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej lub przed sądem powszechnym, przy czym w tym drugim przypadku może być ono zainicjowane w drodze powództwa wzajemnego w trybie art. 479 ¹²² i nast. k.p.c. Z kolei do momentu zainicjowania takiego postępowania Sąd rozpoznający sprawę cywilną o naruszenie związany jest ważnością znaku płynącą z jego rejestracji.

Zważywszy, że przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej nie toczy się postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nr R. (...) Sąd związany jest jego ważnością, zaś powyższy argument okazał się obojętny dla rozpoznania sprawy.

Przepis art. 730 ¹ k.p.c. nie zawiera definicji interesu prawnego, ale wskazuje, na czym polega jego wykazanie, aby możliwe było dokonanie zabezpieczenia roszczenia. Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia polega w szczególności na wskazaniu przez podmiot składający wniosek o udzielenie zabezpieczenia, że brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie lub w sprawach, w których wydane orzeczenie nie będzie nadawać się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawdopodobnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia wiąże się ze wskazaniem dwóch okoliczności, które przemawiają za udzieleniem zabezpieczenia, tj. uniemożliwienie wykonania orzeczenia, albo możliwość powstania poważnych trudności w jego wykonaniu lub osiągnięciu celu, dla którego prowadzone jest postępowanie. W typowych przypadkach interes prawny wyraża się w tym, że brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia. Oceny interesu prawnego jako „potrzeby” udzielenia zabezpieczenia należy dokonywać według kryteriów obiektywnych, na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, a nie według kryteriów subiektywnych, czyli subiektywnego odczucia uprawnionego o potrzebie udzielenia zabezpieczenia w danym przypadku (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I ACz 665/17, LEX nr 2330638 i A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje nie tylko wtedy, gdy zachodzi potrzeba zapewnienia wykonania zapadłego w sprawie orzeczenia, lecz również wtedy, gdy istnieje potrzeba zabezpieczenia osiągnięcia celu postępowania w sprawie w inny sposób albo mówiąc inaczej, gdy dla osiągnięcia celu postępowania w sprawie konieczne jest udzielenie uprawnionemu tymczasowej ochrony prawnej w toku postępowania. Konieczność odwrócenia szkody lub innych niekorzystnych skutków jest szczególnym przejawem interesu prawnego w uzyskaniu zabezpieczenia. W tego rodzaju przypadkach celem zabezpieczenia jest antycypacja przyszłego merytorycznego orzeczenia, czyli prowizoryczne zaspokojenie uprawnionego. Tymczasowe zaspokojenie roszczenia może wchodzić w grę w sprawach, w których zapadają orzeczenia zdatne wprawdzie do egzekucyjnego wykonania, ale w których sens ochrony prawnej wyraża się w tym, aby jak najszybciej przerwać bezprawne działania, np. w sprawach o zaniechanie czynności, lub im zapobiec. W takich przypadkach przy zabezpieczeniu nie chodzi wcale o zapewnienie wykonalności wyroku w drodze egzekucji; ta zresztą najczęściej nie budzi wątpliwości. Chodzi zaś o to, że zakaz wynikający z przyszłego orzeczenia pojawi się zbyt późno, przez co uprawniony poniesie skutki niedozwolonych działań przeciwnika. W tych przypadkach zabezpieczenie może polegać na wydaniu określonych zakazów, a nawet nakazów (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2013 r., sygn. akt I ACz 766/13, LEX nr 1313388, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt V ACz 806/17, LEX nr 2348546, postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I ACz 692/12, LEX nr 1135411 oraz A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

Treść postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego może nie różnić się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli oczywiście uprawniony wykaże, że bez takiego zabezpieczenia będzie narażony na szkodę albo inne niekorzystne skutki. Dotyczy to także sytuacji, w której szkoda lub inne niekorzystne następstwa wprawdzie już zaistniały, ale możliwa jest ich dalsza eskalacja. Konieczność odwrócenia szkody lub innych niekorzystnych dla uprawnionego skutków jest szczególnym przejawem interesu prawnego w uzyskaniu zabezpieczenia. Dlatego też okoliczność ta powinna być zatem zgodnie z art. 730 ¹ § 1 k.p.c. uprawdopodobniona (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACz 590/13, LEX nr 1313386, por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I ACz 2179/12, LEX nr 1267324, postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt I ACz 196/12, LEX nr 1267324 oraz A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019 i A. Marciniak (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom IV. Komentarz. Art. 730–1095 ¹ , Warszawa 2020).

Uprawniona należycie uprawdopodobniła swój interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia, gdyż, aby nie wystąpiły niekorzystne dla niej skutki konieczne jest niezwłoczne zapewnienie zaniechania naruszania przez obowiązaną praw do jej znaku towarowego i związanych z tym interesów gospodarczych. Brak zabezpieczenia i długotrwałe oczekiwanie na prawomocne rozstrzygnięcie Sądu pozbawi uprawnioną ochrony prawnej i uniemożliwi osiągnięcie celu postępowania głównego. Dopuszczanie się przez obowiązaną w toku postępowania naruszeń prawa do znaku będzie utrwalać skutki naruszenia, których usunięcie w przyszłości może okazać się bardzo utrudnione. Dalsze występowanie na rynku towarów obowiązanej oferowanych pod obecnymi oznaczeniami prowadzi do uzyskania kosztem uprawnionej korzyści z tytułu upodobnienia produktów do znaku w stopniu nieznajdującym żadnego uzasadnienia. Co więcej powyższe przyczyniać się może do pogorszenia pozycji gospodarczej uprawnionej, zaś dopuszczenie do dalszych bezprawnych działań może narażać ją na nieuzyskanie zysku.

Sąd udziela zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych nie po to, by uchronić uprawnionych przed „formalnym” wkroczeniem w sferę ich wyłączności, ale przed szczególnie dotkliwymi skutkami takiego wkroczenia, które bez wątpienia w niniejszej sprawie już wystąpiły, jako że czyny, o których zakazanie powodowie wnioskują, już się dokonały, ale także z dużym prawdopodobieństwem będą powtarzały się w przyszłości, na co wskazują przedstawione przez powodów dowody.

Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien nie tylko dokonać oceny, czy wskazane przez uprawnionego we wniosku o udzielenie zabezpieczenia okoliczności warunkujące jego udzielenie znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, czy też znajdują usprawiedliwienie we wskazanej podstawie faktycznej żądania udzielenia ochrony prawnej, ale także czy wskazane sposoby udzielenia zabezpieczenia są adekwatne do ochrony prawnej, która ma zostać udzielona uprawnionemu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt IV CZ 54/61, LEX nr 105837, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1968 r., sygn. akt I CZ 10/68, LEX nr 879 oraz A. Marciniak (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom IV. Komentarz. Art. 730–1095 ¹ , Warszawa 2020 i A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

W związku z tym Sąd zastosował takie sposoby zabezpieczenia, które znajdowały pokrycie w treści zasługujących na udzielenie im zabezpieczenia roszczeń. Ponadto z powodów już wskazanych zastosowane sposoby zabezpieczenia znajdowały potwierdzenie w materiale dowodowym, w szczególności odpowiadały one faktom uprawdopodobnionym przez uprawnioną. Wniosek co do sposobów zabezpieczenia podlegał zatem oddaleniu w takim samym zakresie, w jakim na skutek nieuprawdopodobnienia roszczeń oddaleniu podlegał w części obejmującej roszczenia objęte żądaniem zabezpieczenia. Zastosowanie sposobów zabezpieczenia według innej reguły nie byłoby adekwatne do ochrony prawnej, jakiej podlegała na gruncie niniejszej sprawy uprawniona.

Zastosowany przez sąd sposób zabezpieczenia powinien zapewnić w danym wypadku osiągnięcie celu postępowania zabezpieczającego. Sąd może więc zastosować każdy sposób zabezpieczenia, jaki uzna w danych okolicznościach za najbardziej odpowiedni, nie wyłączając sposobów zabezpieczenia przewidzianych w przepisach o zabezpieczeniu roszczeń pieniężnych. Mimo, iż przepis art. 755 k.p.c. pozostawia sądowi swobodę wyboru sposobu zabezpieczenia, nie oznacza to dowolności. Przede wszystkim sąd jest związany żądaniem wniosku co do sposobu zabezpieczenia, zatem ma możliwość wyboru, gdy uprawniony we wniosku wskazał kilka sposobów zabezpieczenia, a zastosowanie jednego z nich lub niektórych wystarcza do zabezpieczenia jego roszczenia albo zabezpieczenie ma nastąpić w sprawie. Z reguły brak obaw o egzekucyjne wykonanie orzeczeń nakładających obowiązek zaniechania. Osiągnięcie celu postępowania w sprawie w rozumieniu art. 730 ¹ § 2 k.p.c. należy wiązać z rodzajem ochrony prawnej, której udzielenia żąda się w postępowaniu cywilnym. O istnieniu podstawy zabezpieczenia można więc mówić wtedy, gdy bez zabezpieczenia ochrona prawna udzielona w merytorycznym orzeczeniu w sprawie okaże się niepełna (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt I ACz 302/13, LEX nr 1322662, A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019 oraz E. Marszałkowska-Krześ (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 2020).

Zakazy niedozwolonych działań albo nakazy dokonania określonych czynności przez obowiązanego odgrywają szczególną rolę przy zabezpieczeniu roszczeń o zaniechanie z zakresu prawa własności intelektualnej, zwalczania nieuczciwej konkurencji czy roszczeń negatoryjnych. Pozwalają one bowiem przerwać niedozwoloną działalność jeszcze przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. „Zaspokojenie” roszczenia w drodze jego nowacyjnego zabezpieczenia ma zawsze tymczasowy (prowizoryczny) charakter. Przy orzekaniu tego sposobu zabezpieczenia sąd powinien szczególnie wnikliwie wyważyć interesy obu stron oraz ewentualność uzależnienia wykonania zabezpieczenia od złożenia kaucji (art. 739 k.p.c.) (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt V CZ 86/16, LEX nr 2166392, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt V ACz 251/17, LEX nr 2284753).

Zastosowane środki tymczasowe zapewnią uprawnionej należytą ochronę prawną, a obowiązanej nie obciążą ponad potrzebę, może ona bowiem prowadzić działalność gospodarczą bez naruszania interesów gospodarczych osób trzecich poprzez naruszanie praw do znaków. Skoro przy tym zastosowany przez sąd sposób zabezpieczenia powinien zapewnić w danym wypadku osiągnięcie celu postępowania zabezpieczającego, a celem niniejszego postępowania zabezpieczającego jest zaprzestanie dopuszczania się przez obowiązaną naruszeń, to tym samym nakazanie zaniechania na czas trwania postępowania zaniechania działań stanowiących wskazane naruszenia prawa oraz zajęcie opakowań i etykiet spornych produktów – opatrzonych naruszającymi prawa uprawnionej oznaczeniami – będzie adekwatne do ochrony prawnej udzielonej uprawnionej.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.

Stosownie do art. 756 ² § 1 pkt 1 k.p.c. uwzględniając wniosek o zabezpieczenie przez uregulowanie stosunków na czas trwania postępowania sąd, na wniosek uprawnionego, może w postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia zagrozić obowiązanemu nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego na wypadek naruszenia obowiązków określonych w tym postanowieniu.

Według art. art. 756 ² § 2 k.p.c. przepisy art. 1050 ¹ i art. 1051 ¹ k.p.c. stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 1050 ¹ § 1 k.p.c. w sytuacji, o której mowa w art. 1051 § 1 k.p.c., sąd, na wniosek wierzyciela, po wysłuchaniu stron i stwierdzeniu, że dłużnik działał wbrew obowiązkowi, może zamiast nałożenia grzywny nakazać dłużnikowi zapłatę na rzecz wierzyciela określonej sumy pieniężnej za dokonane naruszenie oraz zagrozić nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej za każde kolejne naruszenie obowiązku, stosownie do jego treści, niezależnie od roszczeń przysługujących wierzycielowi na zasadach ogólnych. Przepis art. 1051 § 1 k.p.c. stanowi, że jeżeli dłużnik ma obowiązek zaniechać pewnej czynności lub nie przeszkadzać czynności wierzyciela, sąd, w którego okręgu dłużnik działał wbrew swemu obowiązkowi, na wniosek wierzyciela po wysłuchaniu stron i stwierdzeniu, że dłużnik działał wbrew obowiązkowi, nałoży na niego grzywnę. Tak samo sąd postąpi w razie dalszego wniosku wierzyciela.

Zatem jeżeli chodzi o zagrożenie obowiązanemu nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej na wypadek działania przez obowiązanego wbrew obowiązkowi nałożonemu na niego w postanowieniu o zabezpieczeniu, to – jak wynika z art. 1051 ¹ w zw. z art. 1051 k.p.c. – chodzi tu o wymuszenie na dłużniku zaniechania pewnej czynności albo nieprzeszkadzania czynności wierzyciela ( pati, non facere, ommittere) i może być stosowane tylko „za każde kolejne naruszenie obowiązku”. Z kolei zagrożenia nakazaniem zapłaty sumy pieniężnej ,,za każdy dzień niewykonania obowiązku” można – na podstawie art. 1050 ¹ w zw. z art. 1050 k.p.c. – domagać się można jedynie, gdy płynący z orzeczenia obowiązek ma postać dokonania pewnej czynności ( facere) (por. A. Jakubecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 730-1217, System Informacji Prawnej LEX, 2019).

W kontekście wniosku o zagrożenie obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. nakazaniem zapłaty kwoty 50.000,00 zł, uprawniona wystąpiła o zagrożenie powyższym za każdy przypadek naruszenia obowiązku w postaci zaniechania wytwarzania, wprowadzania do obrotu, reklamowania i promowania produktów w postaci piw pod spornymi oznaczeniami, co też czyni to żądanie dopuszczalnym w świetle art. 756 ² § 2 w zw. z art. 1051 § 1 k.p.c.

Ustawa nie precyzuje wysokości kwoty, jaką sąd może nakazać zapłacić na rzecz uprawnionego przez obowiązanego w przypadku naruszenia obowiązków określonych w postanowieniu zabezpieczającym. Ustalenie wymiaru tej kwoty pozostawione zostało uznaniu sędziowskiemu. Wysokość kwoty nie może jednak podlegać określeniu w sposób arbitralny. Kwota ta nie może być zbyt niska, gdyż groźba nakazania jej zapłaty ma mobilizować obowiązanego do stosowania się do postanowienia o zabezpieczeniu. Musi to więc być suma realnie dla obowiązanego odczuwalna. Z drugiej strony nie powinna to być kwota rażąco wygórowana, przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i zarobkowej obowiązanego. Wysokość kwoty powinna również uwzględniać rodzaj zabezpieczenia, jaki został udzielony (tak T. Partyk [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art.506–1217. Tom II, red. O. M. Piaskowska, Warszawa 2024, art. 756(2)).

W ocenie Sądu żądana kwota 50.000,00 zł jest na tyle wysoka, że konieczność jej zapłaty będzie dla obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. odczuwalna w stopniu skutecznie mobilizującym ją pozwaną do nienaruszenia postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia. Jednocześnie w świetle wagi i rangi interesów gospodarczych (pozycja rynkowa dotychczas produkowanej i wprowadzanej do obrotu serii produktów (...) oraz wykorzystywanego w celu ich oznaczenia znaku towarowego), którym zachowanie obowiązanej zagraża nie sposób uznać, aby była ona wygórowana.

Dlatego też wniosek uprawnionej o zagrożenie tej obowiązanej zapłatą kwoty 50.000,00 zł za każde naruszenie wskazanego powyżej obowiązku podlegał uwzględnieniu w całości, o czym orzeczono w pkt. 3 postanowienia.

W pkt. 4 postanowienia Sąd na podstawie art. 733 § 1 k.p.c. wyznaczył uprawnionej termin dwutygodniowy na wystąpienia z roszczeniami, które podlegały zabezpieczeniu przyjmując ten termin za konieczny do sporządzenia pozwu.

W pkt. 5 postanowienia Sąd na podstawie art. 739 § 1 k.p.c. uzależnił wykonanie postanowienia od złożenia przez uprawnioną kaucji na zabezpieczenie ewentualnych roszczeń obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. o odszkodowanie za wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w kontekście podnoszonych przez obowiązanych zarzutów, jakoby znak towarowy uprawnionej wprowadzał w błąd co do geograficznego pochodzenia towarów, prawdopodobne jest wystąpienie przez tą obowiązaną z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionej lub powództwem wzajemnym o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak.

Wyników tych postępowań nie sposób przesądzić na obecnym etapie, wobec czego nie można wykluczyć stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nr R. (...) i w konsekwencji powstania po stronie obowiązanej roszczenia o odszkodowanie za wykonanie niniejszego postanowienia. Uzasadnia to zastosowanie instytucji procesowej z art. 739 § 1 k.p.c., gdyż kaucja w wysokości 2.500.000,00 zł zabezpieczy interes obowiązanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. nie obciążając uprawnionej ponad potrzebę, przy uwzględnieniu rozmiaru prowadzonej przez nią działalności i wysokości kapitału zakładowego.

W pkt. 6 postanowienia Sąd oddalił wniosek w zakresie już wcześniej wskazanym.

sędzia Jarosław Antoniuk