Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Wiesław Jakubiec

Protokolant : starszy sekretarz sądowy Izabela Niedobecka- Kępa

po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 roku w Rybniku

na rozprawie

sprawy z odwołania R. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.

z dnia 20 czerwca 2025 roku nr (...)

przy udziale zainteresowanego (...) S.A. w K.

o świadczenie rehabilitacyjne

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zmienia decyzję z dnia 12 marca 2025 roku ustalając że skraca okres na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne z okresu od 7 lutego do 6 czerwca 2025 roku na okres od 7 lutego do 30 marca 2025 roku; przyznaje ubezpieczonemu prawo do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 marca do 30 marca 2025 roku z ubezpieczenia wypadkowego z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. i zwalnia z obowiązku zwrotu pobranego świadczenia.

Sygn. akt V U 161/25

UZASADNIENIE

Decyzją z 20 czerwca 2025 roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. zmienił decyzję z dnia 12.03.2025 r. w ten sposób, że skrócił okres na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne z okresu od 7.02.2025-6.06.2025 na okres od 7.02.2025-31.03.2025 r., odmówił ubezpieczonemu prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1.03.2025-31.03.2025 z ubezpieczenia wypadkowego z tytułu zatrudnienia w (...) S.A.” oraz zobowiązał ubezpieczonego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rehabilitacyjnego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6544,03 zł z przyczyn podanych w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że na ustaloną kwotę składa się należność główna w kwocie 6403,80 zł z funduszu wypadkowego za okres od 1.03.2025 do 30.03.2025 r. Organ rentowy podał, że ze zgromadzonej przez niego dokumentacji wynikało, że ubezpieczony wykorzystywał świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 1.03.2025-31.05.2025 niezgodnie z przeznaczeniem. W dniu 14 maja 2025 roku ubezpieczony złożył do organu rentowego oświadczenie o wyrażeniu zgody na zmianę decyzji poprzez skrócenie okresu na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Organ rentowy z kolei uznał, że za zmianą decyzji z dnia 12.03.2025 r. przemawia słuszny interes strony, bowiem skrócenie okresu na jaki zostało ustalone prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, którego wypłata została wstrzymana , pozwalała ubezpieczonemu na rozpoczęcie okresu 60-dniowej przerwy między okresami zasiłkowymi od dnia 1.04.2025, a nie od 7.06.2025, wobec czego ubezpieczony nabędzie prawo do nowego okresu zasiłkowego po upływie 60 dni od dnia 1.04.2025 r. W związku z powyższym, organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie miał prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za ww. okres.

vide: akta organu rentowego – decyzja z 20.06.2025 r.;

Od powyższej decyzji ubezpieczony R. K. złożył odwołanie wnosząc o zmianę decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 31.03.2025 roku przyjechał na teren zakładu (...), aby przejść badanie lekarskie celem powrotu do pracy. Z przyzwyczajenia odbił kartę RCP, lecz nie wykonywał w tym dniu żadnych czynności zawodowych.

vide: k.3;

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania i podtrzymał wcześniejsze twierdzenia.

vide: k.7-8;

Pismem z dnia 8 września 2025 roku do sprawy jako zainteresowany wstąpił pracodawca ubezpieczonego – (...) S.A. popierając w całości stanowisko ubezpieczonego. Zainteresowany wskazał, że w dniu 31 marca 2025 roku ubezpieczony nie wykonywał żadnej pracy. Stawił się na terenie zakładu, dlatego, że otrzymał w dniu 26.03.2025 r. skierowanie na kontrolne badania lekarskie do przychodni zakładowej ( (...)), znajdującego się na terenie spółki. Pracownik, żeby udać się na badania musiał się odbić kartą by przejść przez bramę Zakładu. Z kolei długi czas obecności ubezpieczonego na terenie Zakładu był związany z rozkładem jazdy transportu pracowniczego, którym ubezpieczony przyjechał na badania, a następnie musiał nim powrócić (odjazd o godz. 14.00).

vide: k.18-21;

Sąd ustalił co następuje:

Ubezpieczony R. K. jest zatrudniony od 2017 roku w (...) S.A. z siedzibą w K. na stanowisku mechanika i z tego tytułu podlega ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu.

Dowód: umowy o pracę k. 35-39, zakres obowiązków k. 40-42,

W sierpniu 2024 roku ubezpieczony doznał wypadku w pracy w postaci rozcięcia ręki kątówką i z tego powodu przebywał na zwolnieniu lekarski,.

Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2024 roku ubezpieczony po upływie okresu zasiłkowego zwrócił się do organu rentowego o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 5.03.2025 orzekł o celowości przyznania ubezpieczonemu świadczenia rehabilitacyjnego w związku z wypadkiem w pracy na okres 4 miesięcy.

Decyzją z dnia 12 marca 2025 roku znak (...) organ rentowy przyznał ubezpieczonemu świadczenie rehabilitacyjne od dnia 7.02.2025-6.06.2025 r.

W dniu 31 marca 2025 roku ubezpieczony stawił się do zakładu celem odbyciem badań lekarskich w związku z otrzymanym przez pracodawcę skierowaniem na badania kontrolne z związku z długotrwałą nieobecnością. Pracodawca kieruje swoich pracowników do przychodni (...) położonej na terenie zakładu pracy. Ubezpieczony, żeby stawić się na badania musiał przyjechać do zakładu pracy, a następnie przejść przez bramę zakładu. W tym celu ubezpieczony użył karty RCP i odbił się, a system odnotował jego obecność w miejscu pracy. W ewidencji czasu pracy doszło do pomyłki ze strony pracownika działu personalnego, która nie zweryfikowała wskazań odbicia karty RCP z czasem pracownika i nie wprowadziła nieobecności w związku z badaniami kontrolnymi za ten dzień.

Lekarz medycyny pracy stwierdził, że ubezpieczony jest zdolny do pracy na swoim dotychczasowym stanowisku. Badanie trwało do godziny 11, ale ubezpieczony korzystał z transportu organizowanego przez pracodawcę, dlatego musiał czekać na transport powrotny, który odwoził pracowników wraz z końcem zmiany o godzinie 14:00.

W dniu 31 marca 2025 roku ubezpieczony nie świadczył na rzecz pracodawcy żadnej pracy, nie miał też ubrań roboczych. Za stawienie się na badania ubezpieczony otrzymał wynagrodzenie za ten dzień od pracodawcy

Gdyby ubezpieczony nie przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym, to byłby na tej zmianie.

W dniu 1 kwietnia 2025 roku do organu rentowego wpłynęło orzeczenie lekarza medycyny pracy o zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2025 roku ubezpieczony oświadczył, że rezygnuje z prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z dniem podjęcia pracy tj. 31.03.2025 r. i wyraża zgodę na zmianę przez ZUS decyzji nr (...) z dnia 12 marca 2025 roku w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 7.02.2025-6.06.2025 poprzez wydanie w przedmiocie decyzji dotychczasowego okresu, na który zostało przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego tzn. skrócenie okresu do dnia 1.04.2025 r. Ubezpieczony wskazał ten termin, gdyż pracownik ZUS powiedział mu, że nie może z datą wstecz zrezygnować ze świadczenia – dlatego też podał datę 1.04.2025 r..

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2025 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wstrzymał wypłatę świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 2.04.2025 roku.

Powód nie rozpoczął świadczenia pracy od 1.04.2025 r. albowiem zobowiązano go do wybrania nadgodzin.

Pismem z dnia 14 maja 2025 roku ubezpieczony złożył oświadczenie (korektę), że rezygnuje z prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z dniem podjęcia pracy tj. 31.03.2025 r. i wyraża zgodę na zmianę przez ZUS decyzji nr (...) z dnia 12 marca 2025 roku w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 7.02.2025-6.06.2025 poprzez wydanie w przedmiocie decyzji dotychczasowego okresu, na który zostało przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego tzn. skrócenie okresu do dnia 30.03.2025 r.

Ubezpieczony samodzielnie utrzymuje dwójkę dzieci. W związku z tym, że pracodawca wówczas nie przedłużył umów z znaczną liczbą pracowników i pojawiały się w przestrzeni publicznej informacje o planowanych kolejnych zwolnieniach grupowych, ubezpieczony obawiając się o swoje zatrudnienie pomimo, że z uwagi na podjęte leczenie mógł jeszcze przebywać na zwolnieniu lekarskim, zdecydował, że chce wracać do pracy.

Decyzją z 20 czerwca 2025 roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. zmienił decyzję z dnia 12.03.2025 r. w ten sposób, że skrócił okres na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne z okresu od 7.02.2025-6.06.2025 na okres od 7.02.2025-31.03.2025 r, odmówił ubezpieczonemu prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1.03.2025-31.03.2025 r. z ubezpieczenia wypadkowego z tytułu zatrudnienia w (...) S.A.” oraz zobowiązał ubezpieczonego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rehabilitacyjnego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6544,03 zł z przyczyn podanych w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że na ustaloną kwotę składa się należność główna w kwocie 6403,80 zł z funduszu wypadkowego za okres od 1.03.2025 do 30.03.2025 r. Organ rentowy podał, że ze zgromadzonej przez niego dokumentacji wynikało, że ubezpieczony wykorzystywał świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 1.03.2025-31.05.2025 niezgodnie z przeznaczeniem. W dniu 14 maja 2025 roku ubezpieczony złożył do organu rentowego oświadczenie o wyrażeniu zgody na zmianę decyzji poprzez skrócenie okresu na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Organ rentowy z kolei uznał, że za zmianą decyzji z dnia 12.03.2025 r. przemawia słuszny interes strony, bowiem skrócenie okresu na jaki zostało ustalone prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, którego wypłata została wstrzymana , pozwalała ubezpieczonemu na rozpoczęcie okresu 60-dniowej przerwy między okresami zasiłkowymi od dnia 1.04.2025, a nie od 7.06.2025, wobec czego ubezpieczony nabędzie prawo do nowego okresu zasiłkowego po upływie 60 dni od dnia 1.04.2025 r. W związku z powyższym, organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie ma prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego.

Bezsporne, w aktach organu rentowego: orzeczenie lekarskie, decyzja z dnia 16.04.2025 o wstrzymaniu wypłaty świadczenia, oświadczenie ubezpieczonego z dnia 14.05.2025 oświadczenia ubezpieczonego z dnia 1.04.2025, 14.05.2025, decyzja z dnia 20.06.2025, a ponadto w aktach sprawy: ewidencja czasu pracy za marzec 2025 k.25-32, skierowanie na badania lekarskie k.33,orzeczenie lekarza medycyny pracy k. 34, umowy o pracę k. 35-39, zakresy obowiązków k. 40-42, oświadczenie pracodawcy k. 57,ewidencja czasu pracy k.. 58, zeznania świadka W. B. k. 59, przesłuchanie ubezpieczonego k. 59-60

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w dokumentów , które Sąd uznał za wiarygodne, wzajemnie ze sobą korelujące i rzeczowe oraz zeznań świadka W. B. i przesłuchania ubezpieczonego, które ocenił jako wiarygodne.

Sąd zważył co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 501 j.t. ze zm.) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (§2).

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U 2025.501 ze zm) ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 22 w/w ustawy do świadczenia rehabilitacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 i 5, art. 12, art. 13 ust. 1, art. 15 i 17.

Ustawodawca uregulował odrębnie sytuacje, w których ubezpieczony traci prawo do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego (art. 17 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej). Wiąże się to zawsze z negatywną oceną jego zachowań.

Nie ma jednego prostego rozwiązania, jeśli chodzi o zastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a ocena spełnienia przesłanki "wykonywania pracy zarobkowej" jest uzależniona od stanu faktycznego konkretnej sprawy. Nie należy więc oczekiwać kategorycznych wskazań ujednolicających, mających zastosowanie do każdego przypadku. To podstawy faktyczne danego rozstrzygnięcia będą decydowały o zakwalifikowaniu podejmowanych przez ubezpieczonych czynności jako "incydentalnych" bądź "wymuszonych okolicznościami" (por. Wyrok SN z dnia 26 listopada 2024 roku sygn. III USKP 55/24).

Pierwszą przesłanką warunkującą utratę prawa do świadczeń jest wykonywanie pracy zarobkowej w okresie orzeczonej niezdolności do pracy. Zalicza się do tych sytuacji między innymi działania ubezpieczonego polegające na wykonywaniu pracy zarobkowej w czasie zwolnienia lekarskiego. Pracą zarobkową, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, jest każda aktywność ludzka, niezależnie od stosunku prawnego, w ramach której jest realizowana, której skutkiem jest uzyskanie dochodu. Nie ma natomiast znaczenia, czy konkretna praca jest podejmowana w celu zarobkowym, a więc czy osiągnięcie dochodu było głównym motywem jej podjęcia. Spełnienie tej przesłanki było wielokrotnie przedmiotem oceny zarówno ze strony Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych. W orzecznictwie dominuje podejście przypisujące zarobkowy charakter każdej działalności przynoszącej jakikolwiek dochód. Nie dotyczy to jedynie sporadycznych, incydentalnych i wymuszonych okolicznościami przejawów aktywności zawodowej (por.m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 5 kwietnia 2005 r., z 12 maja 2005 r., I UK 275/04, I UK 44/05, z 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06).

Wymieniona w art. 17 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa praca zarobkowa jako negatywna przesłanka prawa do zasiłku chorobowego nie może być utożsamiana z każdą aktywnością ludzką zmierzającą do osiągnięcia zarobku realizowana na każdej podstawie prawnej. W przypadkach sporadycznych, incydentalnych i wymuszonych okolicznościami przejawów aktywności zawodowej przyjmuje się możliwość wyłączenia stosowania tego przepisu (por. Postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2025 roku sygn. III USK 288/24).

Odnosząc się do drugiej z przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej stwierdzenie czy faktycznie wykonywanie przez odwołującego pracy zarobkowej było sprzeczne z celem udzielonego zwolnienia lekarskiego. Przez wykorzystywanie zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem należy rozumieć wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy. O ile praca zarobkowa odnosi się do ekonomicznej strony życia człowieka, to wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem może dotyczyć każdej działalności ubezpieczonego. Przesłanka ta koncentruje się zatem na relacji między sposobem zachowania ubezpieczonego a celem zwolnienia od pracy

Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy, wykorzystywaniem zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia jest zawsze wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy. Celem zwolnienia od pracy jest zaś odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy, stąd w jego osiągnięciu przeszkodą mogą być wszelkie zachowania ubezpieczonego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok SN z dnia 14 grudnia 2005 ., III UK 120/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 338).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należało zauważyć, że w trakcie trwania okresu przyznanego ubezpieczonemu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. od 7.02.2025-6.06.2025, pracodawca w związku ze zgłaszaną przez ubezpieczonego poprawą stanu zdrowia (a ściślej- zgłaszaną chęcią ubezpieczonego powrotu do pracy) przygotował 26.03.2025 r. dla niego skierowanie na badanie kontrolne, które miało odbyć na terenie zakładu pracy w przychodni o nazwie (...). Ubezpieczony chcąc rozpocząć pracę od nowego miesiąca zdecydował się stawić na takie badanie 31.03.2025 r.. Jak wskazał pracodawca, ubezpieczony żeby przejść przez główną bramę zakładu pracy musiał odbić kartę RCP, w wyniku czego system automatycznie odnotował jego obecność w pracy. Zarówno z zeznań świadka jak i samego ubezpieczonego nie wynikało, żeby w tym dniu ubezpieczony miał zamiar pracować, czy zgłaszał gotowość do pracy, nie przyniósł ze sobą również stroju roboczego. Pracodawca oraz świadek W. B. (będący przełożonym ubezpieczonego) potwierdzili, że pracownik tego dnia nie wykonywał żadnych czynności pracowniczych w zakładzie. Nieprawidłowości w ewidencji czasu pracy wynikały z błędu pracownika, który nie zweryfikował, że odbicie karty wiązało się w tym dniu jedynie z koniecznością przeprowadzenia badań lekarskich i przez to doszło do ujawnienia błędnych informacji w systemie. Z kolei pokrycie się czasowe ze zmianą pracowniczą przy wejściu (5:37) i wyjściu (14.03) ubezpieczonego z zakładu pracy wiązało się z tym, że ubezpieczony korzystał z transportu organizowanego przez pracodawcę, wobec czego przyjechał tak jak na zmianę i po skończonych badaniach czekał na transport do końca zmiany. Pojawienie się na terenie pracy było jednodniowe, incydentalne, i odbyło się na polecenie pracodawcy w związku z obowiązkiem wynikającym z art. 229 kp. Pracownik nie wykonywał wtedy żadnych czynności pracowniczych.

Nie doszło również do spełnienia drugiej przesłanki, czyli korzystania ze zwolnienia niezgodnie z celem tego zwolnienia, gdyż pojawienie się na badaniach kontrolnych miało na celu ocenę stanu zdrowia ubezpieczonego i potwierdzeniu zdolności do pracy, co nie jest niezgodne z celem świadczenia rehabilitacyjnego. Nie było to zachowanie utrudniające leczenie, lecz wspierające proces powrotu do zdrowia, a krótkotrwałe opuszczenie miejsca pobytu celem realizacji obowiązków zdrowotnych nie stanowiło niewłaściwego wykorzystania zwolnienia. Ubezpieczony swoim zachowaniem zmierzał więc do jak najszybszego powrotu do pracy i świadczy o jego odpowiedzialnym podejściu do obowiązków zawodowych. Działania ubezpieczonego realizowały więc cel tego świadczenia, jakim jest odzyskanie zdolności do pracy po chorobie.

Sąd Najwyższy w uchwale z 17 lutego 2016 r., III UZP 15/15, wskazał wprost, że wykonywanie pracy bez formalnej rezygnacji ze zwolnienia lekarskiego jest sytuacją objętą domniemaniem z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Chodzi o kwestię poinformowania organu rentowego o odzyskaniu zdolności do pracy. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż ubezpieczony odzyskał zdolność do pracy w dniu 31 marca 2025 roku, a organ powiadomił o tym fakcie 1 kwietnia 2025 roku. Początkowo ubezpieczony podał datę skrócenia okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 1.04.2025, gdyż został wprowadzony w błąd przez pracownika ZUS, natomiast następnie przed wydaniem przez organ rentowy zaskarżonej decyzji gdy zdobył odpowiednią wiedzę skorygował datę na prawidłową wskazując zgodnie z prawdą, że do 30 marca 2025 roku należało skrócić okres przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego (a wynika to z tego, że 31.03. uzyskał zdolność do pracy i pomimo jej nie wykonywania w ten dzień otrzymał wynagrodzenie, bo takie regulacje ma pracodawca). Pamiętać należy, iż ubezpieczony znajdował się w trudnej sytuacji osobistej (miał na samodzielnym utrzymaniu dwójkę dzieci a było zagrożenie zwolnienia go z pracy, nadto proces leczenie nie przebiegał tak jak powinien a lekarze nie dawali gwarancji przywrócenia pełnej sprawności dłoni w najbliższym czasie). Ubezpieczony stawiając się 31.03.2025 r. na badanie nie miał pewności czy uzyska od lekarza medycyny pracy zdolność do pracy dlatego nie nastawił się, że tą pracę już rozpocznie. Niezwłocznie po tym jak taką zdolność otrzymał poinformował o tym ZUS. Przy czym nie mając odpowiedniej wiedzy i świadomości, nieprawidłowo pouczony przez pracownika ZUS pierwotnie wskazał błędną datę rezygnacji ze świadczenia. Jednakże po kilku dniach to skorygował. Ubezpieczony nie rozpoczął zresztą od razu pracy, gdyż przez kolejne dni kwietnia „wybierał” dni wolne.

Przechodząc do problemu dotyczącego nienależnie pobranych świadczeń, to podstawą prawną jest art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 350 j.t. ze zm.) osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu, wraz z odsetkami, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego, z uwzględnieniem ust. 11. Na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy systemowej, za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się: 1) świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania; 2) świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia 3) świadczenia z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą z ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, co do których stwierdzono, że w okresie ich pobierania świadczeniobiorca wykonywał w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystywał zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Organ rentowy domagał się zwrotu wypłaconego na rzecz ubezpieczonego świadczenia za okres od 1.03.2025-30.03.2025 w kwocie 6403,80 zł z funduszu wypadkowego wraz z odsetkami w kwocie 140,23 z funduszu wypadkowego. Wobec powyżej powołanych okoliczności, świadczenie rehabilitacyjne wypłacone za marzec 2025 nie stanowiło świadczenia pobranego nienależnie w rozumieniu art. 84 ustawy systemowej i nie podlegało z tego tytułu zwrotowi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że skrócił okres na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne z okresu od 7 lutego do 6 czerwca 2025 roku na okres od 7 lutego do 30 marca 2025 roku, jednocześnie przyznając ubezpieczonemu prawo do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 marca do 30 marca 2025 roku z ubezpieczenia wypadkowego z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. i zwolnił ubezpieczonego z obowiązku zwrotu pobranego świadczenia.

Sędzia Wiesław Jakubiec