Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2024 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: asesor sądowy Anna Kolarczyk

Protokolant: stażysta Justyna Rawska

po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 roku w Rybniku

na rozprawie w postępowaniu uproszczonym

sprawy z powództwa (...) (...)Sp. j. z siedzibą w (...)

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w S.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powódki (...) (...)Sp. j. z siedzibą w (...)kwotę 3 644,80 zł (trzy tysiące sześćset czterdzieści cztery złote 80/100 groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 9 września 2023 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1 117 zł (tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku.

asesor sądowy

Sygn. akt I C 1353/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 11 marca 2024 r.

Pozwem z dnia 25 października 2023 r. powódka (...) (...) sp. j. z siedzibą w (...) wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. kwoty 3 644,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 9 września 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadniając żądanie pozwu wskazała, że jako cesjonariusz dochodzi odszkodowania za skutki zdarzenia drogowego, którego sprawca był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W trakcie likwidacji szkody poszkodowany zawarł z powódką umowę najmu pojazdu zastępczego. Pozwany z tytułu odszkodowania za najem pojazdu zastępczego wypłacił powódce kwotę 1 472 zł, redukując stawkę najmu do 92 zł za dobę oraz czas najmu do 16 dni. W związku z tym żądana pozwem kwota stanowi różnicę pomiędzy poniesionym kosztem najmu pojazdu zastępczego a wypłaconym odszkodowaniem. (k. 3-6)

W odpowiedzi na pozew, pozwany wniósł o oddalanie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Nie zakwestionował, że w dacie wynajmu stawka dochodzona w miejscu szkody mogła występować na lokalnym rynku, jednakże podniósł, że zaproponowano poszkodowanemu możliwość zorganizowania najmu pojazdu zastępczego oraz poinformowano o akceptowalnych stawkach czynszu i zasadach najmu. Stanął na stanowisku, że zasadny okres najmu wynosi 16 dni, czyli 9 dni od dnia zgłoszenia szkody do dnia wydania decyzji oraz dodatkowe 7 dni organizacyjnych. W ocenie pozwanego, powódka nie wykazała konieczności wynajmu pojazdu zastępczego przez okres 32 dni, przy jednoczesnej kwalifikacji szkody jako całkowitej. (k. 68-71)

W replice odpowiedzi na pozew powódka podtrzymała stanowisko oraz wnioski wyrażone w pozwie. W odpowiedzi na zarzuty pozwanego wskazała, że przyjęta przez powódkę stawka w wysokości 130 zł netto mieści się w stawkach średnich stosowanych na rynku lokalnym. Podkreśliła również, że najem oferowany przez powódkę odbywał się na warunkach korzystniejszych niż najem oferowany przez pozwanego. W związku z czym po przedstawieniu ofert przez pozwanego poszkodowany zdecydował się kontynuować najem u powódki. Stanęła na stanowisku, że poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwać najtańszej oferty najmu pojazdu zastępczego. Zdaniem powódki przy kwalifikacji szkody jako całkowitej za zasadny okres najmu pojazdu zastępczego należało uznać okres do 7 dni organizacyjnych od dnia wypłaty odszkodowania, po którym to okresie poszkodowany zdał pojazd zastępczy, zatem działał niezwłocznie. (k. 87-90)

W piśmie z dnia 14 lutego 2024 r. pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko. (k. 92-93)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 20 maja 2023 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki S. (...) o nr rej. (...) będący własnością S. O. i B. O., a kierowany przez M. B., w wyniku zawartej umowy użyczenia pojazdu. B. O. upoważniła M. B. i S. O. do podpisywania w jej imieniu dokumentów związanych ze szkodą z dnia 20maja 2023 r. w szczególności do zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego i dokonania w jej imieniu cesji wierzytelności przysługującej jej wobec ubezpieczyciela sprawcy szkody. Następnie upoważniła M. B. do podpisania umowy najmu samochodu zastępczego na czas likwidacji szkody w przedmiotowym pojeździe.

Sprawca zdarzenia miał zawartą umowę ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych z (...) S.A. w S..

(okoliczność bezsporna oraz akta szkody na płycie CD k. 68, umowa użyczenia z 2.01.23 r. k. 14, oświadczenie współwłaściciela pojazdu k. 13v., upoważnienie k. 12v)

W dniu 23 maja 2023 r. M. B. zawarł z powódką umowę najmu pojazdu zastępczego marki S. (...), określając stawkę najmu pojazdu na kwotę 150 zł netto gdy okres najmu wynosi od 1 dnia do 7 dni. Wynajęcie pojazdu było konieczne, ponieważ poszkodowanym uszkodzony pojazd niezbędny był do dojazdu do pracy, na zakupy, do lekarza. Oświadczył również, że został poinformowany o możliwości wynajęcia samochodu zastępczego od ubezpieczyciela sprawcy szkody oraz o tym, że powódka będzie występowała o szczegółowe warunki wynajmu za pośrednictwem ubezpieczyciela. Poszkodowany korzystał z samochodu zastępczego przez okres 32 dni tj. do dnia 23 czerwca 2023 r.

(dowód: umowa najmu pojazdu z dnia 23.05.23 r. k. 10-12, oświadczenie najemcy k. 13)

W dniu 23 maja 2023 r. S. O. i B. O. zawarli z powódką umowę cesji wierzytelności, mocą której przelali na powódkę wierzytelności względem pozwanego Towarzystwa (...) w postaci prawa do zwrotu kosztów z tytułu najmu auta zastępczego w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 20 maja 2023 r.

(dowód: umowa cesji z 23.05.2023 r. k. 25)

Powódka za pośrednictwem poczty elektronicznej 24 maja 2023 r. zwróciła się do pozwanego z prośbą o przesłanie wzorów umów i regulaminów najmu samochodu zastępczego. W odpowiedzi powódka otrzymała oferty różnych firm trudniących się wypożyczaniem samochodów bądź odpowiedź, że nie posiadają w ofercie aut osobowych czy też już nie współpracują z ubezpieczycielem.

(dowód: wiadomość e-mail z 24.05.23 r. k. 20, korespondencja elektroniczna wraz z ofertami najmu k. 27-51)

M. B. po zapoznaniu się z ofertami innych wypożyczalni zdecydował się na kontynuowanie wynajmu u powódki z uwagi, że jako jedyna zagwarantowała mu auto zastępcze na cały czas likwidacji szkody bez kar umownych.

(dowód: oświadczenie M. B. k. 52)

W trakcie likwidacji szkody ubezpieczyciel zakwalifikował szkodę jako całkowitą. Wartość rynkową pojazdu brutto określił na dzień 20 maja 2023 r. na kwotę 5 380 zł. Natomiast koszt naprawy szkody wyceniono na 6 570,03 zł brutto.

Dnia 16 czerwca 2023 r. ubezpieczyciel wypłacił poszkodowanym odszkodowanie w wysokości 3 580 zł.

(dowód: historia szkody samochodu k. 52v, wycena wartości samochodu k. 53, kalkulacja naprawy k. 54-58, potwierdzenie wypłaty odszkodowania k. 59)

W dniu 27 czerwca 2023 r. powódka wystawiła fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 5 116,80 zł brutto tytułem najmu samochodu za okres 32 dni przy przyjęciu, że dobowa stawka za najem wynosiła 130 zł netto.

(dowód: faktura VAT nr (...) k. 14v)

Pismem z dnia 25 lipca 2023 r. ubezpieczyciel poinformował powódkę o przyznaniu dopłaty do odszkodowania w wysokości 1 472 zł brutto. Jednocześnie wskazał, że zweryfikował dobową stawkę najmu do kwoty 92 zł w oparciu o przedstawioną przez pozwanego ofertę dla klasy pojazdu uszkodzonego oraz okres najmu do 16 dni.

(dowód: pismo pozwanego z dnia 25.07.2023 r. k. 16)

Powódka za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 10 sierpnia 2023 r. wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 3 644,80 zł tytułem różnicy pomiędzy kwotą widniejąca na fakturze VAT nr (...) a kwotą wypłaconą w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania.

(dowód: wydruk wiadomości e-mail z 10.08.23 r. k. 17)

Pismem z dnia 8 września 2023 r. pozwany poinformował, że po ponownej analizie dokumentacji szkodowej nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska.

(dowód: pismo z dnia 08.09.23 r. k.18-19)

Wypożyczalnie samochodów oferujące najem pojazdów z segmentu B w okresie obowiązywania umowy pojazdu stosowały dobową stawkę oscylującą powyżej kwoty zastosowanej przez powódkę.

(dowód: cenniki wypożyczalni k. 21-24)

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzone i przeprowadzone
w sprawie dokumenty. Strony nie podważały wiarygodności dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich autentyczności.

Ustalenia faktyczne oparto także na zeznaniach strony powodowej wspólnika A. W., którym Sąd dał wiarę w całości. Strona powodowa potwierdziła wystąpienie szkody w pojeździe, zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi oraz najem pojazdu zastępczego. Zaś co do uzasadnionego czasu najmu wskazała, że gdyby poszkodowany zdał pojazd po 16 dniach nie miałby zarówno pojazdu zastępczego jak i pieniędzy na zakup nowego samochodu.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Podstawę prawną roszczenia stanowił przepis art. 822 § 1 k.c., który stwarza po stronie ubezpieczyciela obowiązek zapłacenia określonego w umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej odszkodowania za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej, wobec której odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie natomiast do § 2 wskazanego wyżej przepisu umowa obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w niej zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o Ubezpieczeniach Obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, który stanowi, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

W myśl art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. § 2 omawianego przepisu przewiduje także odpowiedzialność sprawcy za straty, które poszkodowany poniósł (damnum emergens), oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (lucrum cessans). Utrata możliwości korzystania z rzeczy stanowi szkodę majątkową. Niemożność korzystania z pojazdu, który został uszkodzony i wymaga naprawy, jest normalnym następstwem szkody, o której mowa w art. 361 § 1 k.c. i rodzi obowiązek wypłaty odszkodowania wówczas, gdy zastąpienie rzeczy uszkodzonej w okresie jej naprawy wymagało poniesienia określonych kosztów. Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego nie służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje także celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego (uchwała SN z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11, Lex 1011468).

W niniejszej sprawie bezsporne było, iż w dniu 20 maja 2023 r. roku doszło do kolizji drogowej w wyniku której poszkodowanym został właściciel samochodu S. (...) o nr rej. (...), bowiem jego samochód uległ uszkodzeniu. Sprawca kolizji był stroną umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego zawartej z pozwanym. W takiej sytuacji ubezpieczyciel przyjął na siebie zobowiązanie wynikające z w/w umowy i wypłacił powodowi kwotę 1 472 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego.

Okoliczności zdarzenia powodującego szkodę, a także odpowiedzialność pozwanego za szkodę była bezsporna. W sprawie sporna pozostawała wyłącznie stawka oraz okres najmu.

W przedmiotowym stanie faktycznym nie kwestionowano również, iż w związku z dokonaną pomiędzy powódką a poszkodowanym, w następstwie kolizji drogowej, cesją, wierzytelności z tytułu zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego przeniesione zostały na rzecz powódki. Niewątpliwie miała więc miejsce sytuacja, w której poszkodowany (a więc w większości przypadków osoba, która nie musi być zorientowana w realiach rynku wynajmu pojazdów) zostaje najpierw w wyniku udzielonego pełnomocnictwa (upoważnienia w postępowaniu likwidacyjnym), a następnie w wyniku umowy przelewu wierzytelności, zastąpiony przez samego wynajmującego (który w sposób oczywisty musi być obeznany ze stawkami najmu pojazdów, w tym zastępczych). Konsekwencją powyższego jest zatem przyjęcie, że działania poszkodowanego (zwłaszcza w zakresie wyboru stawek za najem pojazdu zastępczego) należy oceniać, biorąc pod uwagę profesjonalny charakter działalności wynajmującego i znajomość cen stosowanych na rynku.

W świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 r. III CZP 20/17 warunkiem uznania, że wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu - są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych - jest wykazanie, że ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Z treści tej uchwały wynika, że podstawowym warunkiem rozważenia zasadności kosztów poniesionych ponad te, które wskazał ubezpieczyciel jest złożenie propozycji najmu pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela.

W sytuacji cesji wierzytelności z tytułu najmu pojazdu zastępczego skuteczne dochodzenie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego przez powódkę będącą cesjonariuszem, który wynajął poszkodowanemu pojazd zastępczy, uzależnione jest zatem od wykazania, że poszkodowany wynajął pojazd zastępczy i jest zobowiązany do poniesienia kosztów z tym związanych. Dowodem wynajęcia przez poszkodowanego pojazdu zastępczego i powstania z tego tytułu pasywów w jego majątku jest faktura za najem pojazdu zastępczego. Poniesienie zaś przez poszkodowanego kosztu najmu pojazdu zastępczego nastąpiło poprzez przeniesienie na rzecz powódki wierzytelności przysługującej poszkodowanemu względem pozwanego z tytułu odszkodowania, w zakresie kosztów pojazdu zastępczego. Już bowiem samo powstanie wymagalnej wierzytelności o zapłatę czynszu najmu przysługującego wynajmującemu wobec poszkodowanego powoduje u tego ostatniego powstanie nowych lub zwiększenie się istniejących pasywów. Zwiększenie pasywów lub powstanie nowych jest niczym innym jak poniesieniem straty przez poszkodowanego w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. (tak np. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt VIII Ga 162/15).

W świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 r. III CZP 20/17 warunkiem uznania, że wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu - są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pojazdów mechanicznych - jest wykazanie, że ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Z treści tej uchwały wynika, że podstawowym warunkiem rozważenia zasadności kosztów poniesionych ponad te, które wskazał ubezpieczyciel jest złożenie propozycji najmu pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela.

W orzecznictwie poświęconemu zasadności ponoszenia kosztów przez ubezpieczyciela za wynajem samochodu zastępczego w przypadku szkody całkowitej ukształtował się pogląd, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do nabycia innego pojazdu mechanicznego, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy wartością pojazdu mechanicznego sprzed zdarzenia powodującego szkodę a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym, którego naprawa okazała się niemożliwa lub nieopłacalna (tzw. szkoda całkowita). Okres ten może obejmować także koszty najmu pojazdu zastępczego do chwili zapłaty odszkodowania (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt IV CK 672/03, Lex numer 14632 oraz w uchwale z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt III CZP 76/13, Lex numer 1392609).

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, okres uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego w warunkach szkody całkowitej może skończyć się w dniu wypłaty odszkodowania albo też wcześniej lub później niż dzień wypłaty odszkodowania, przy czym uzależnione jest to od momentu, w którym poszkodowany mógł odtworzyć możliwość korzystania z rzeczy uszkodzonej poprzez zakup innego pojazdu mechanicznego. Ustalając ten moment, należy uwzględnić mierniki staranności poszkodowanego, jego obiektywne możliwości finansowe i osobiste, a także mierniki staranności ubezpieczyciela przy wykonaniu zobowiązania lub sposób jego współdziałania z poszkodowanym (terminowość wypłaty odszkodowania, właściwe określenie wysokości odszkodowania, czy udzielenie pomocy w zbyciu pozostałości powypadkowych.

Po dokonaniu wszechstronnej analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko pozwanego, który wskazywał, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego w niniejszej sprawie winien wynosić jedynie 16 dni, jest niezasadne.

Tych kilka dni po wypłacie odszkodowania stanowi z zasady niezbędny czas na zagospodarowanie pozostałości (wraku) pojazdu oraz przeprowadzenie czynności, które bezpośrednio doprowadzą do przywrócenia poszkodowanemu możliwość korzystania z pojazdu mechanicznego. Zasadność powyższego twierdzenia jest szczególnie widoczna w sytuacji, gdy poszkodowany nie jest w stanie samodzielnie wygospodarować środków na zakup nowego pojazdu, a dopiero wypłacone odszkodowanie pozwala mu na podjęcie jakichkolwiek czynności w tym kierunku. Co prawda w dzisiejszych warunkach społeczno-gospodarczych zakup pojazdu nie jest operacją wyjątkową, pojazd mechaniczny sam w sobie nie jest również dobrem luksusowym, jednakże nie można nie zauważać, iż w wielu przypadkach jego zakup wiąże się z koniecznością zaangażowania dużej ilości środków w stosunku do posiadanego budżetu (zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z poszkodowanym będącym osobą fizyczną), a otrzymanie odszkodowania za uszkodzony pojazd w dużej części przypadków dopiero umożliwia rozpoczęcie czynności zmierzających ku nabyciu rzeczonego dobra. Niesporne odszkodowanie z tytułu szkody zostało wypłacone poszkodowanym dopiero w dniu 16 czerwca 2023 r. Poszkodowany w przypadku wystąpienia szkody całkowitej nie ma obowiązku angażowania prywatnych środków finansowych, w szczególności zaciągania kredytów czy pożyczek, celem wcześniejszego zakupu nowego pojazdu czy podjęcia próby naprawy uszkodzonego pojazdu. Ma on pełne prawo do oczekiwania na wypłatę odszkodowania przez ubezpieczyciela, by dopiero przy ich pomocy podjąć odpowiednie kroki w wybranym przez siebie kierunku. Właściwym dla ustalenia momentu końcowego dla rzeczonego okresu nie może być przedłożenie jedynie informacji o tym, iż szkoda ma zostać ustalona jako całkowita, bez chociażby wskazywania jej wysokości. Sama tylko wiedza o przewidywanym charakterze szkody nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż poszkodowany od tego momentu winien czynić starania celem zagospodarowania wraku oraz poszukiwania nowego pojazdu. Także samo dokonanie wyceny, niepoparte wypłatą środków, nic nie zmienia w sytuacji poszkodowanego - wie on jedynie o kwalifikacji szkody oraz o przewidywanej kwocie otrzymanej z tego tytułu. Nie jest to wystarczające dla podjęcia właściwych i pełnych czynności mających na celu nabycie nowego pojazdu, gdyż logicznym jest, iż jest to możliwe wyłącznie, gdy poszkodowany rzeczywiście dysponuje środkami pieniężnymi, których sama wycena jeszcze nie zapewnia. Uwzględniając dzień wypłaty niespornego odszkodowania (16 czerwca 2023 r.) uznać należało, że korzystnie z pojazdu zastępczego, przez kolejnych siedem dni, tj. do dnia 23 czerwca 2023 r. było uzasadnione i pozostawało w adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym ze szkodą z dnia 20 maja 2023 r., za którą odpowiedzialny jest pozwany.

Poszkodowany zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego z powódką, która zaoferował możliwość wynajęcia samochodu zastępczego za stawkę dobową wynoszącą 150 zł netto, którą następnie, z uwagi na dłuższy okres najmu, obniżono do 130 zł netto za dobę. Zdaniem Sądu, postępowanie poszkodowanego można ocenić jako uzasadnione. Nie ulega wątpliwości, że poszkodowany zapoznał się ofertami ubezpieczyciela, a nie jest jego obowiązkiem skorzystanie z najtańszej oferty na rynku.

W kontekście realiów przedmiotowej sprawy, co do zasady należy zgodzić się z powódką, że w przypadku gdy ubezpieczyciel oferuje poszkodowanemu najem pojazdu zastępczego z gorszymi warunkami najmu, niż te oferowane przez powódkę, to nie ma on obowiązku z niej skorzystać. Należy również mieć na uwadze, iż zastosowanie stawki zastrzeżonej przez pozwanego nie było zasadne również z uwagi na okoliczność, że gdyby poszkodowany skorzystał z oferty najmu pojazdu od ubezpieczyciela, to jego potrzeby nie byłyby zaspokojone, w pełni. Należy bowiem zauważyć, że pozwany nie uznawał za zasadne wynajęcie poszkodowanym pojazdu przez cały okres, który tutejszy Sądu uznał za właściwy dla nabycia nowego pojazdu.

Odnosząc się do wysokości kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, Sąd zważył, że zastosowana przez powódkę stawka najmu pojazdu zastępczego w kwocie 130 zł netto za dobę mieściła się w granicach stawek rynkowych, co nie było również kwestionowane przez pozwanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił powództwo w całości, zasądzając w pkt 1 kwotę 3 644,80 zł [(32 dni x 130 zł x 23 % vat) – 1472 zł wypłaconego odszkodowania] wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 września 2023 r. do dnia zapłaty.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k. c.. Wzięto przy tym pod uwagę, że świadczenia odszkodowawcze zakładu ubezpieczeń są terminowe, co oznacza, że zakład ubezpieczeń nie pozostaje w opóźnieniu co do kwot objętych decyzją, jeżeli poszkodowany po jej otrzymaniu lub wcześniej nie określił kwotowo swego roszczenia (zob. uzas. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 1999 r., III CKN 315/98). Należy zauważyć, że pozwany znał wysokość roszczeń powoda najpóźniej w dniu 8 września 2023 roku wydając ostateczną decyzję uznając szkodę poszkodowanych. Zatem odsetki ustawowe za opóźnienie od dochodzonej przez powoda kwoty powinny być liczone od dnia następnego po dniu wydania przez pozwanego ww. decyzji o wypłacie odszkodowania, tj. od dnia 9 września 2023 r.

O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 k.p.c. Pozwany przegrał proces w całości, dlatego obowiązany był zwrócić powódce poniesione przez nią koszty w łącznej kwocie 1 117 zł. Na zasądzoną kwotę złożyła się opłata od pozwu w kwocie 200 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 900 zł ustalone w oparciu o § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Nadto, zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od wskazanych w pkt 2 wyroku kosztów procesu Sąd zasądził ustawowe odsetki za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

asesor sądowy

Sygn. akt I C 1353/23

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

(...)

3.  K.. 21 dni.

R., dnia 29 marca 2024 r. asesor sądowy