Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 marca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Agata Mikołajczyk

Protokolant: starszy protokolant Katarzyna Stania

po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. w (...) na rozprawie

sprawy z powództwa (...)we W.

przeciwko R. P.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego R. P. na rzecz powoda (...) we W. kwotę 4.640,44 (cztery tysiące sześćset czterdzieści 44/100) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 maja 2023 roku do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 583,08 (pięćset osiemdziesiąt trzy 08/100) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 1329/23

UZASADNIENIE

Powód (...) we W. wniósł o zasądzenie od pozwanego R. P. kwoty 12.095,23 zł z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu od strony pozwanej. W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzi jako następca prawny pożyczkodawcy roszczenia w tytułu niespłaconej przez pozwanego umowy pożyczki o nr (...) z dnia 20 grudnia 2019 r. Na dochodzoną kwotę składa się: kwota 8.592,56 zł tytułem należności głównej oraz kwota 3.502,67 zł tytułem skapitalizowanych odsetek (k. 2-34).

Pismem z dnia 6 października 2023 r. powód poinformował, że od dnia 29 września 2023 r. nazwa wierzyciela brzmi – (...)(k. 36).

W odpowiedzi na pozew pozwany R. P. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu. Pozwany podniósł zarzut nieudowodnienia istnienia, wysokości oraz wymagalności wierzytelności dochodzonej pozwem, brak udowodnienia wysokości roszczenia co do wysokości, jak i co do zasady, brak wypowiedzenia umowy pożyczki, brak przekazania środków pieniężnych, brak wymagalności roszczenia, przedwczesność powództwa, brak legitymacji czynnej i biernej, stosowanie w umowie pożyczki niedozwolonych klauzul umownych, nie wiążących pozwanego ze skutkiem ex tunc (k. 55-63).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 20 grudnia 2019 r. pozwany R. P. zawarł z (...) S.A. w W. umowę pożyczki o nr (...). Zgodnie z umową całkowita kwota pożyczki wynosiła 6.000 zł, roczna stopa oprocentowania wynosiła 10%, łączna kwota odsetek wynosiła 1.528,08 zł, prowizja za udzielenie pożyczki wynosiła 2.520 zł, opłata za Plan Komfort wynosiła 1.080 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 11.128,08 zł. Umowa obowiązywała do dnia 13 grudnia 2022 r. Pożyczka miała być spłacana w 36 miesięcznych ratach po 309,11 zł, a ostatnia rata w wysokości 309,23 zł.

Opłata za (...) była wynagrodzeniem pobieranym przez pożyczkodawcę w związku z możliwością skorzystania przez klienta z pakietu(...), w skład której wchodziło: przesunięcie terminu spłaty raty pożyczki, zgodnie z § 7 umowy oraz gwarancja zniesienia obowiązku spłaty w przypadku zgonu (§ 7 ust. 7 umowy). Zgodnie z § 7 ust. 1 umowy Klient, któremu została udzielona pożyczka na okres co najmniej 6 miesięcy, miał prawo do Przesunięcia Terminu spłaty raty pożyczki. Zgodnie z § 7 ust. 2 umowy w przypadku Przesunięcia Terminu spłaty raty pożyczki ulegał odroczeniu Termin spłaty raty pożyczki oraz wydłużeniu okres obowiązywania Umowy o jeden okres rozliczeniowy, to jest o jeden miesiąc. W przypadku każdorazowego Przesunięcia Terminu spłaty raty pożyczki odsetki miały być naliczone za okres, o jaki nastąpiło Przesunięcie Terminu spłaty raty pożyczki zgodnie z postanowieniami Umowy. Odsetki wymagalne w pierwotnym Terminie spłaty raty pożyczki, który został przesunięty na skutek Przesunięcia Terminu spłaty raty pożyczki, płatne miały być w kolejnym, wymagalnym Terminie spłaty raty pożyczki i zostać uwzględnione w kwocie tej raty. W takim przypadku wysokość raty określonej na wstępie Umowy płatnej w takim kolejnym Terminie spłaty raty pożyczki nie ulegała zmianie, jednakże odpowiedniemu obniżeniu ulegała wysokość Kwoty brutto pożyczki spłacanej w tej racie o równowartość odsetek mających być zapłacone w pierwotnym Terminie spłaty raty pożyczki, który został przesunięty. Wskutek Przesunięcia Terminu spłaty raty pożyczki suma odsetek wynikających z Umowy ulegała odpowiedniemu zwiększeniu, a także odpowiedniemu wydłużeniu ulegał okres obowiązywania Umowy.

Zgodnie z § 9 ust. 1 umowy w przypadku, gdy Klient opóźniał się ze spłatą kwoty równej co najmniej dwóm pełnym ratom pożyczki, Pożyczkodawca miał prawo wezwać Klienta do zapłacenia zaległych rat lub ich części w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem wypowiedzenia Umowy, a w przypadku braku zapłaty mógł wypowiedzieć Umowę w terminie 14 dni od doręczenia wypowiedzenia. Wezwanie do zapłaty mogło zostać dokonane za pośrednictwem telefonu, poczty elektronicznej, sms-a lub listem poleconym wysłanym na adres podany w Umowie lub inny adres wskazany przez Klienta. Po upływie okresu wypowiedzenia Umowy, Pożyczkodawca miał prawo dochodzić od Klienta zwrotu całości niespłaconej Całkowitej kwoty do zapłaty przez Klienta oraz naliczyć Odsetki za opóźnienie od zaległej Kwoty brutto pożyczki.

/wniosek o umowę pożyczki k. 18, umowa pożyczki k. 19-22, formularz informacyjny k. 23-25, 81-83, harmonogram na dzień wygenerowania umowy k. 26, 84,potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej k. 87/

W dniu 20 grudnia 2019 r. pożyczkodawca wypłacił pozwanemu kwotę pożyczki w wysokość 6.000 zł.

/potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej k. 28/

W dniu 13 czerwca 2020 r. pozwany skorzystał z uprawnienia w przesunięciu terminu płatności o jeden miesiąc.

/historia operacji k. 27, 85/

Na dzień 13 września 2020 r. pozwany wpłacił na rzecz pożyczkodawcy łącznie kwotę 1.359,56 zł.

/historia operacji k. 27, 85/

Pismem z dnia 13 października 2020 r. pożyczkodawca wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki ze skutkiem na dzień 19 listopada 2020 r. Korespondencja została wysłana pod adres podany w umowie.

/wypowiedzenie umowy pożyczki k. 29-30, wydruk śledzenia przesyłek k. 31, 86/

W dniu 20 grudnia 2022 r. (...) S.A. w W. zawarła z (...) we W. umowę przelewu wierzytelności, cedując na jego rzecz całość praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej przez stronę pozwaną z wierzycielem pierwotnym.

/wyciąg z rejestru funduszy k. 6-7, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu k. 8, umowa przelewu wierzytelności wraz z wykazem wierzytelności k. 9-17, oświadczenie k. 88-89, potwierdzenie zapłaty ceny k. 90, pełnomocnictwo k. 91, 95-96, KRS k. 92-94, notarialne poświadczenie podpisu k. 97-99/

Powód wezwał pozwanego do dobrowolnego spełnienia świadczenia z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki.

/wezwanie od zapłaty k. 34/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o złożone i wskazane powyżej dokumenty, uznając za zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy za wystarczający,
a przeprowadzone postępowanie dowodowe za pozwalające na wyjaśnienie i rozstrzygnięcie sprawy i nie wymagające uzupełnienia. Sąd na zasadzie art. 233 k.p.c. ocenia wiarygodność
i moc dowodów wobec własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie zebranego materiału dowodowego.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności w sprawie Sąd uznał, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty należy ocenić jako wiarygodne. Podkreślić należy,
że wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym. Przyjmuje się bowiem, że są one „innym środkiem dowodowym”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Z tytułu udzielenia pożyczki pożyczkodawca może żądać wynagrodzenia w formie odsetek albo prowizji za korzystanie przez pożyczkobiorcę z jego środków finansowych.

Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2019 r. o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt
w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki.

W świetle tego przepisu nie może budzić zastrzeżeń, że występujący z żądaniem zwrotu pożyczki powinien - zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu
w postępowaniu cywilnym wyrażoną w art. 6 k.c. - wykazać zawarcie stosownej umowy i w jej ramach przekazanie pożyczkobiorcy przedmiotu pożyczki, zaś na stronie pozwanej spoczywa ciężar wykazania, że pożyczka została zwrócona lub też z innych przyczyn zobowiązanie do zwrotu pożyczki wygasło, czy też że świadczenie nie jest jeszcze wymagalne. Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów.

Przywołana wyżej ustawa dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Pozwany podnosił zarzut niewykazania dochodzonego roszczenia, ale - w przeciwieństwie do powoda - nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów. Sąd natomiast nie może opierać się na gołosłownych twierdzeniach pozwanego. Co więcej, zarzut podnoszony przez pozwanego, a dotyczący nieotrzymania przez niego kwoty pożyczki, również nie może zasługiwać na uwzględnienie. Należy wskazać, że powód dołączył wydruk komputerowy potwierdzenia przelewu na konto pozwanego kwoty pożyczki na kwotę 6.000 zł. By dowieść swojej racji pozwany mógł np. przedłożyć wyciąg z rachunku bankowego za miesiąc grudzień 2019 r. i dowodzić że nie otrzymał kwoty 6.000 zł, w szczególności, że pozwany nie kwestionował, że wskazany przez powoda rachunek bankowy nie należy do niego. Powyższego jednak pozwany nie uczynił. Biorąc zatem pod uwagę, że pozwany otrzymał kwotę pożyczki, a następnie ją spłacał należy uznać, że doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki.

Następnie powód celem wykazania swojej legitymacji przedłożył dokument w postaci umowy przelewu wierzytelności z dnia 20 grudnia 2022 r. wraz z wykazem wierzytelności, z którego wynikało, iż wierzytelność dochodzona pozwem została przelana na powoda przez pożyczkodawcę.

Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Ponadto, należy wskazać, iż dla skuteczności umowy cesji istotne jest, by wierzytelność będąca przedmiotem przelewu oznaczona była poprzez wskazanie świadczenia i stosunku prawnego w ramach którego ma ono zostać spełnione. W przedłożonym załączniku do umowy wierzytelności niewątpliwie wskazano jakiego stosunku prawnego dotyczy (pożyczki nr (...)), umożliwiając tym samym weryfikację, czy powodowi przysługuje wierzytelność w niniejszej sprawie. Strona powodowa dołączyła także stosowne pełnomocnictwa oraz oświadczenie cedenta o zapłacie ceny.

Nadto brak skutecznego zawiadomienia dłużnika o przelewie wierzytelności nie oznacza nieważności zawartej umowy przelewu. Nie mniej jednak dopóki to nie nastąpi, dłużnik może zwrócić dług do rąk wierzyciela pierwotnego. Taki zwrot będzie także skuteczny wobec nabywcy długu. Wynika to z art. 512 k.c., który w ten sposób chroni dłużnika, który spełnia świadczenie do rąk pierwotnego wierzyciela. Pozwany nie wskazywał natomiast, że spłacił wierzytelność do rąk wierzyciela pierwotnego wobec tego powołane okoliczności nie będą miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu strona powodowa wykazała więc, że cesja była skuteczna, a zatem powód posiadał legitymację czynną w sprawie. Tym samym zarzut braku legitymacji czynnej powoda okazał się chybiony.

Odnosząc się natomiast do skuteczności wypowiedzenia umowy należy zgodzić się z twierdzeniem pozwanego, że pożyczkodawca nie dokonał skutecznego wypowiedzenia umowy. Zgodnie z § 9 ust. 1 umowy w przypadku, gdy Klient opóźnia się ze spłatą kwoty równej co najmniej dwóm pełnym ratom pożyczki, Pożyczkodawca ma prawo wezwać Klienta do zapłacenia zaległych rat lub ich części w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem wypowiedzenia Umowy, a w przypadku braku zapłaty może wypowiedzieć Umowę w terminie 14 dni od doręczenia wypowiedzenia. Powód natomiast mimo, że pozwany kwestionował skuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki nie wskazał, nie mówiąc już aby w jakikolwiek sposób wykazał, aby przed wypowiedzeniem umowy pozwany był wzywany do zapłaty chociażby za pośrednictwem telefonu, poczty elektronicznej.

Nie mniej jednak należy zaznaczyć, że termin spełnienia świadczenia z tytułu poszczególnych rat nie był uzależniony od wypowiedzenia wierzyciela i wynikał bezpośrednio z umowy. Zgodnie z dołączonym harmonogramem spłaty ostatnia rata pożyczki miała być spłacona w dniu 13 grudnia 2022 r. Nie mniej jednak z historii operacji wynika, że pozwany skorzystał raz z przesunięcia terminu spłaty. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 2 umowy w przypadku Przesunięcia Terminu spłaty raty pożyczki ulega odroczeniu Termin spłaty raty pożyczki oraz wydłużeniu okres obowiązywania Umowy o jeden okres rozliczeniowy, to jest o jeden miesiąc. Wobec tego ostateczny termin spłaty pożyczki przypadał na dzień 13 stycznia 2023 r. Pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 26 września 2023 r. tj. już po wymagalności roszczenia. Oznacza to, że nawet jeśli wypowiedzenie zostałoby złożone nieskutecznie roszczenie nie jest przedwczesne.

Oceniając natomiast postanowienia umowy pożyczki gotówkowej zawartej przez pozwanym z perspektywy art. 385 ¹ i nast. k.c. należy wskazać, że bezspornie przedmiotowa umowa pożyczki została sporządzona na przygotowanym przez pożyczkodawcę wzorze, a w świetle art. 385 ¹ § 1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Zgodnie z art. 385 ² k.c., oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

Na tle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, brzmienie umowy pożyczki skłania do wniosku, że klauzule w nim zawarte stanowią niedozwolone postanowienia umowne. Klauzule te wprowadzają bowiem opłaty obciążające pożyczkobiorcę, rażąco naruszające interesy tego pożyczkobiorcy – konsumenta i są sprzeczne z dobrymi obyczajami. Dotyczy
to w szczególności tzw. opłaty za Plan Komfort oraz prowizji za udzielenie pożyczki. Wprawdzie można uznać, że dopuszczalne jest wprowadzenie w umowie obowiązku zwrotu przez pożyczkobiorcę kosztów związanych z udzieleniem pożyczki, jednakże wysokość tych kosztów musi być usprawiedliwiona okolicznościami i pozostawać w rozsądnej proporcji w stosunku do kwoty pożyczki i innych kosztów związanych z jej udzieleniem. Sama okoliczność, iż pozaodsetkowe koszty mieszczą się w granicach ustawowych zakreślonych przez art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim (Dz.U.2022.246 t.j. z dnia 2022.02.02) nie oznacza, iż koszy te były uzasadnione i nie naruszały rażąco interesów pożyczkobiorcy.

Okoliczność, że konsument znał i rozumiał treść postanowienia oraz zgodził się
na wprowadzenie go do umowy nie stoi na przeszkodzie uznaniu, iż nie zostało ono indywidualnie uzgodnione, jeśli jego treść nie została sformułowana w toku negocjacji
z konsumentem ( vide wyrok SA (...)z dnia 31 sierpnia 2020 r. (...)). W ocenie Sądu bez wątpienia zawarta z konsumentem umowa pożyczki oparta była na wzorcu umowy, na którego treść konsument miał – jako słabsza strona stosunku prawnego – nikły lub nawet żaden wpływ. Wynika z tego, że pozwany miał jedynie możliwość wyboru z przedstawionego przez powoda katalogu ofert, bez dalszej możliwości negocjacji któregokolwiek
z postanowień. Należy zatem uznać, że postanowienia umowne dotyczące naliczenia omawianych: prowizji i opłaty za (...) nie były indywidualnie ustalone
z konsumentem.

W odniesieniu do Planu Komfort to wskazać trzeba, iż w całości był
on nieuzgodniony z pożyczkobiorcą, a dotyczył Przesunięcia Terminu spłaty i Gwarancji Z. Obowiązku spłaty, za które pożyczkodawca pobierał wynagrodzenie. Narzucanie tego rodzaju uciążliwych praktyk, zresztą dodatkowo płatnych, konsumentowi musi być ocenione jako zachowanie naganne. Pozwany nie miał żadnego wpływu na to czy chce, aby
w zawartej umowie pożyczki obowiązywał powyższy pakiet, a zatem nie mógł podjąć decyzji, czy chce ponosić koszty jego uruchomienia, czy też nie, ani w jakim zakresie. Z tej przyczyny zapis ten Sąd uznał za niedozwolony.

W niniejszej sprawie pozwany dysponował statusem konsumenta, bowiem roszczenie wynikało z umowy pożyczki zawartej z przedsiębiorcą. Nie budzi również wątpliwości,
że postanowienie umowne dotyczące prowizji i Planu Komfort nie dotyczyło głównych świadczeń stron. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt(...)wskazał, iż pojęcie "głównych świadczeń stron" (art. 385 ^{1 § 1} zd. 2. k.c.) należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy.

Nie można także zapominać, że pożyczkodawca nie przedstawił pozwanemu różnych wariantów umowy, w tym również dotyczących usług dodatkowych. We wniosku
o udzielenie pożyczki nie ma żadnej informacji odnośnie Planu Komfort, jego oferty, wariantów, skutków jego przyjęcia co także świadczy, iż umowa nie była uzgadniana w tej części z pozwanym, a negocjacje w żaden sposób nie były prowadzone.

Zauważyć także należy, iż koszty te całkowicie nie przystają do kwoty przekazanej pozwanemu z tytułu umowy pożyczki wynoszącej 6.000 zł. Wysokość prowizji i Planu Komfort wynosiła 3.600 zł, a zatem ponad połowę kapitału. Tak wygórowane opłaty nie były ekwiwalentny do korzyści, jaką odniósł pozwany z umowy w tym zakresie.

Odnosząc się następnie do roszczenia w kwocie 3.502,67 zł z tytułu skapitalizowanych odsetek to należy zauważyć, że odsetki naliczane były od dnia wypowiedzenia umowy oraz od całości należności głównej w tym także opłat, które zostały uznane za klauzule abuzywne i wobec tego roszczenie w tym zakresie podlegało oddaleniu.

Wobec powyższego do uwzględnienia pozostała sama kwota kapitału udostępniona pozwanemu tj. 6.000 zł biorąc jednak pod uwagę, że pozwany spłacił dotychczas kwotę 1.359,56 zł do zasądzenia postała kwota 4.640,44 zł.

O dalszych odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Sąd zasądził odsetki zgodnie z żądaniem od dnia 10 maja 2023 r., tj. dzień wniesienia pozwu w (...), albowiem w tym dniu wierzytelność była już wymagalna.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 100 zd. pierwsze k.p.c. Łączne koszty procesu w sprawie wyniosły 7.984 zł i złożyły się na nie koszty powoda: 750 zł opłaty
od pozwu, 3.600 zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz koszty pozwanego: 3.600 zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Powód przegrał sprawę w 62%, więc powinien ponieść koszty procesu w tym zakresie, tj. 4.950,08 zł, a poniósł 4.367 zł. Do zasądzenia pozostała więc różnica tj. 583,08 zł (4.950,08-4.367). O odsetkach od kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.