Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2020 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

na posiedzeniu niejawnym w składzie:

Przewodnicząca: sędzia del. Anna Capik-Pater

po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. w Gliwicach

sprawy Z. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.

o wysokość emerytury

na skutek odwołania Z. R.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.

z dnia 12 sierpnia 2019 r. nr (...) - (...)

oddala odwołanie.

(-) sędzia del. Anna Capik- Pater

Sygn. akt VIII U 2241/19

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu Z. R. prawa do przeliczenia emerytury powołując się na art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Organ rentowy wskazał, że ubezpieczony wraz z wnioskiem ubezpieczony nie dołączył żadnych nowych dowodów mających wpływ na zmianę wysokości wypłacanego świadczenia, i stąd brak podstaw po ponownego ustalenia wysokości emerytury.

Ubezpieczony w odwołaniu od wyżej opisanej decyzji wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu prawa do przeliczenia emerytury i nakazanie organowi rentowemu ponownego przeliczenia wysokości emerytury ubezpieczonego. Ubezpieczony w odwołaniu podkreślił, że uzyskiwał bardzo wysokie zarobki w latach 1970-1979 , które stanowiły ponad 300% średniej krajowej.

W odpowiedzi n odwołanie organ rentowy podtrzymał stanowisko reprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony Z. R. we wniosku z dnia 6 września 2016r. domagał się przeliczenia świadczenia w oparciu o art. 110 i 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Prawomocną decyzją z dnia 28 września 2016r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do przeliczenia świadczenia w oparciu o art. 110 i 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS podnosząc, że wskaźniki podstawy wymiaru są niższe niż 250% ( art. 110a) oraz, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalony w najkorzystniejszy sposób tj. od zarobków z wybranych z najkorzystniejszych 20 lat wynosi 178,79% natomiast w 10-leciu kolejnych lat z okresu 1.01.1996 do 31.12.2015 wynosi 3,85%, zatem wskazał organ rentowy że wskaźniki te nie są wyższe od przyjętego do ustalenia wysokości świadczenia tj.315,77% ( art. 110).

W odpowiedzi na kolejny wniosek z 7 lipca 2017r. organ rentowy poinformował ubezpieczonego, że podtrzymuje treść decyzji odmownej z dnia 28 września 2016r. ,

Kolejny wniosek o przeliczenie świadczenia w oparciu o art. 110 wniósł ubezpieczony w dnu 7 sierpnia 2018r. Nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, ani innych dowodów.

Zaskarżoną decyzją ( pismem) z dnia 22 sierpnia 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu Z. R. prawa do przeliczenia emerytury powołując się na art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych .

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o akta rentowe, których prawdziwości strony nie kwestionowały.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na fakt, iż wniosek ubezpieczonego z dnia 7 sierpnia 2019r. o przeliczenia prawa od emerytury w oparciu o art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest kolejnym wnioskiem o to samo świadczenie kierowanym do organu rentowego, przeto przed merytorycznym rozpoznaniem go należy ocenić jego zasadność w świetle art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą emerytalną.

Zgodnie z jego treścią prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość. Nie budzi wątpliwości fakt, iż w przypadku ubezpieczonego przesłanki te nie zostały spełnione. Do wniosku z dna m 7 sierpnia 2018r. ubezpieczony nie dołączył żadnych nowych dowodów co oznacza, że nie złożył też dowodów mających wpływ na zmianę wysokości wypłacanego świadczenia.

Objęty zaskarżoną decyzją wniosek ubezpieczonego z dnia 7 sierpnia 2019r. o przeliczenia prawa od emerytury w oparciu o art. 110 w/w ustawy został złożony przez ubezpieczonego po uprawomocnieniu się pierwszej, prawomocnej decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do tego świadczenia z dnia 28 września 2016r.

W tej sytuacji wraz z kolejnym wnioskiem o przeliczenie świadczenia w oparciu o art. 110 w/w ustawy ubezpieczony winien był przedłożyć nowe dowody lub wskazać na nowe okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczenia, czego nie uczynił. Poprzestał jedynie na złożeniu samego wniosku. W czasie jego składania i dniu wydania zaskarżonej decyzji nie było też żadnej nowej okoliczności, jaka nie istniałaby w czasie wydania pierwszej decyzji ZUS w tym samym przedmiocie.

Z uwagi na nie spełnienie przewidzianych w art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej przesłanek do przeliczenia świadczenia ubezpieczonego , by orzekać już o samym prawie ubezpieczonego do tego świadczenia , byłoby to możliwe wyłącznie w wypadku zrealizowania wymogów z art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Uznać więc wypada, iż wbrew wymogom przewidzianym w art. 232 k.p.c. ubezpieczony nie przedłożył żadnych nowych dowodów ani nie wskazał na nowe okoliczności , w szczególności nie uczynił tego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Tymczasem jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2008r. (I UK 193/07; OSNP z 2009r., z. 1-2, poz. 52) w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązuje zasada kontradyktoryjności i związany z nią ciężar udowodnienia przez ubezpieczonego podnoszonych przez niego twierdzeń, któremu ten nie sprostał.

Stąd też po myśli wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2003r. (II UK 139/02, OSNPUSiSP 2004, z. 7, poz. 128) i postanowienia tego Sądu z dnia 22 czerwca 2004r. (II UK 404/03, OSNPUSiSP 2005, z. 4, poz. 58) i z dnia 13 grudnia 2005r. (II UK 61/05, OSNPUSiSP 2006, z. 23-24, poz. 371) w razie stwierdzenia, że nie przedstawiono nowych dowodów i nie ujawniono okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji tzn. nie zostały spełnione ustawowe podstawy wznowienia postępowania rentowego, odwołanie ubezpieczonego należało oddalić. Nie zamyka mu to jednak w przyszłości możliwości wystąpienia z podobnym wnioskiem o świadczenie, po spełnieniu w pierwszej kolejności przesłanek z art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej.

Mając powyższe na względzie na mocy 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odwołanie ubezpieczonego należało oddalić jako bezzasadne.

(-)sędzia del Anna Capik – Pater