Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2022 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:

Przewodniczący - Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Dyrda

Protokolant Renata Krzysteczko

po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na rozprawie sprawy

z wniosku A. Z.

z udziałem Z. Z. i B. S.

o stwierdzenie nabycia spadku

na skutek apelacji uczestnika postępowania Z. Z.

od postanowienia Sądu Rejonowego w Rybniku

z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II Ns 507/16

postanawia:

1.  oddalić apelację;

2.  zasądzić od uczestnika postępowania Z. Z. na rzecz wnioskodawcy 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego;

3.  oddalić wniosek uczestniczki postępowania B. S. o zasądzenie od wnioskodawcy kosztów postępowania odwoławczego;

4.  nakazać pobrać od uczestnika postępowania Z. Z. 5.598,27 zł (pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych dwadzieścia siedem groszy) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.

SSO Andrzej Dyrda

UZASADNIENIE

A. Z. wniósł o stwierdzenie, że nabył w całości na podstawie testamentu notarialnego z dnia 19 maja 2014 roku spadek po swojej matce M. Z. (1).

Uczestnicy postępowania B. S. i Z. Z. przychylili się do ustalenia przez Sąd spadkobierców po spadkodawcy, przy czym zakwestionowali ważność testamentu, ze względu na stan spadkodawcy, który ich zdaniem wyłączał świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli.

Sąd Rejonowy w Rybniku postanowieniem z dnia 12 września 2019r. stwierdził, że spadek po M. Z. (1), córce S. i W., zmarłej w dniu 31 lipca 2015 roku, ostatnio zamieszkałej w R., nabył w całości na podstawie testamentu notarialnego z dnia 19 maja 2014 roku otwartego i ogłoszonego w niniejszej sprawie, jej syn A. Z., syn M. oraz nakazał pobrać solidarnie od uczestników Z. Z. i B. S. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 1.437,90 zł tytułem pokrycia kosztów wynagrodzenia biegłych wypłaconych tymczasowo z Funduszu Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rybniku.

Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że M. Z. (1) mieszkała w R.. Pozostawała w związku małżeńskim z M. Z. (2). Z małżeństwa tego pochodziły dzieci: A. Z., Z. Z., B. S.. W małżeństwie M. i M. Z. (2) obowiązywał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. W skład majątku wspólnego wchodziły dwie nieruchomości położone w Ż. przy ulicy (...), dla których Sąd Rejonowy w Żorach prowadził księgę wieczystą o numerze (...).

W dniu 18 sierpnia 1998 roku M. Z. (1) została przyjęta do Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie (...) w R. z rozpoznaniem zaburzenia depresyjnego nawracającego. W wywiadzie M. Z. (1) podała, iż od 15 lat leczy się na depresję, przy czym w ostatnim czasie jej stan zdrowia się pogorszył. W dniu 22 września 1998 roku została wypisana z w/w Szpitala. Przez okres pobytu M. Z. (1) była spokojna, dążąca do kontaktu z otoczeniem, przyjmująca lekarstwa. Od 4 września do 7 września 1998 roku była urlopowana – wzięta przez rodzinę do domu.

7 października 1998 roku M. Z. (1) ponownie została przyjęta do Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie (...) w R. w związku z objawami zaburzeń depresyjnych nawracających. W w/w Szpitalu przebywała do 13 października 1998 roku.

11 listopada 1998 roku M. Z. (1) ponownie została przyjęta do Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie (...) w R. w związku z objawami zaburzeń depresyjnych nawracających. W w/w Szpitalu przebywała do 28 stycznia 1999 roku.

11 stycznia 2000 roku M. Z. (1) ponownie została przyjęta do Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie (...) w R. w związku z objawami zaburzeń depresyjnych nawracających, nie mogła spać, pojawiły się myśli samobójcze. W w/w Szpitalu przebywała do 08 lutego 2000 roku.

W związku z w/w dolegliwościami M. Z. (1) została przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. Oddział w R. uznana za osobę częściowo niezdolną do pracy i z tego tytułu pobierała świadczenie od 1 lutego 1999 roku. Decyzją(...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. Oddziału w R. uznał, iż M. Z. (1) była zdolna do pracy. Od powyższej decyzji M. Z. (1) wniosła odwołanie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rybniku. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt III U 208/00. W toku sprawy biegli lekarze stwierdzili, iż od 3 września 1997 roku do 12 czerwca 2003 roku M. Z. (1) była częściowo niedolana do pracy, a od 12 czerwca 2003 roku do 2005 roku była osobą całkowicie niezdolną do pracy. W toku sprawy M. Z. (1) ustanowiła pełnomocnika.

Po 2000 roku stan zdrowia M. Z. (1) uległ poprawie. M. Z. (1) nie leczyła się już więcej psychiatrycznie. Po śmierci męża w dniu 20 lutego 2007 roku wprowadził się do niej jej syn A. Z., który w tym czasie miał problemy alkoholowe wraz z córką W., wówczas 7 letnią. Opiekę nad W. Z. sprawowała faktycznie M. Z. (1). Była nieco nerwowa w tym czasie, niektóre problemy ją przerastały. Sporadycznie zwracała się do M. S. o tabletki na uspokojenie takie jak R., O.. M. Z. (1) wiedziała, że M. S. zażywał w/w środki uspakajające. M. Z. (1) gotowała obiady, sprzątała, odbierała od listonosza korespondencję. Co najmniej raz w tygodniu rozmawiała telefonicznie z córką B. S., odwiedzał ją również ale sporadycznie Z. Z. wraz z małżonką. Była w dobrych relacjach z dziećmi. Najsilniej M. Z. (1) związana była z A. Z., w związku z faktem wspólnego z nim zamieszkiwania. Bała się że ze względu na nadużywanie przez niego alkoholu straci pracę, straci dziecko. W pewnym momencie A. Z. przestał pić, z czego M. Z. (1) bardzo się cieszyła. W 2013 roku w sprawie II Ns 478/13 na wniosek A. Z. Sąd Rejonowy w Rybniku stwierdzi, iż spadek po M. Z. (2) nabyła jego małżonka M. Z. (1) oraz jego dzieci każdy w ¼ części. W dniu 17 marca 2014 roku z kolei wpłynął wniosek A. Z. i M. Z. (1) o dział spadku po M. Z. (2).

19 maja 2014 roku M. Z. (1) sporządziła testament przed Notariuszem J. O. w Kancelarii Notarialnej w R., w którym oświadczyła, iż do całości spadku po niej powołuje swojego syna A. Z., syna M.. W czasie sporządzania testamentu jej zachowanie nie zdradzało wątpliwości co do jej zdolności do sporządzenia ważnego testamentu. O fakcie sporządzenia testamentu nie wiedzieli jej córka B. S. i Z. Z.. A. Z. sądził, iż matka przepisała mu działki, nie wiedział również, że to przepisanie nastąpiło w formie testamentu. Przyjaciółce M. Z. (1) oświadczyła natomiast, iż może spokojnie umrzeć, bo przepisała działki na A.. K. S. (1) wieloletnia przyjaciółka M. Z. (1) nie wiedziała, iż M. Z. (1) była leczona psychiatrycznie. W jej zachowaniu nie zauważyła żadnych różnic w okresie trwania przyjaźni.

31 lipca 2015 roku zmarła M. Z. (1). W chwili śmierci była wdową. Posiadała troje dzieci: A. Z., B. S. i Z. Z.. Dzieci pozamałżeńskich ani przysposobionych nie miała. Ostatnim jej miejscem zamieszkania był R.. M. Z. (1) wyraziła swoją ostatnią wolę w testamencie z dnia 19 maja 2014 roku.

W chwili sporządzenia testamentu M. Z. (1) nie znajdowała się stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli w ocenie psychiatrycznej. M. Z. (1) chorowała na zaburzenia depresyjne nawracające charakteryzujące się okresowo występującymi epizodami depresyjnymi, miedzy którymi pozostawała w stanie remisji objawów. Największe natężenie choroby miało miejsce w 1998 - 2000 roku. Była wówczas czterokrotnie w krótkich odstępach czasu hospitalizowana z powodu obniżenia nastroju, spadku aktywności celowej, ze zniechęceniem, zobojętnieniem, zaburzeniami snu, lękiem, myślami samobójczymi. Do 2005 roku pozostawała z tego tytułu całkowicie niezdolna do pracy. U M. Z. (1) nigdy nie stwierdzono nawet w okresach istotnego pogorszenia stanu zdrowia zaburzeń psychotycznych, zaburzeń świadomości czy głębokich zaburzeń funkcji poznawczych, które mogłyby w znaczący sposób wywołać wpływ na spostrzeganie, rozumienie, zapamiętywanie, odtwarzanie, powodujące fałszywe interpretowanie zdarzeń i zniekształcenie rzeczywistości. M. Z. (1) pozostawała stale w logicznym kontakcie. W ocenie psychologicznej w chwili sporządzenia testamentu M. Z. (1) pozostawała w stanie ograniczonego świadomego i swobodnego podjęcia decyzji i wyrażenia woli.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy, uprzednio przytaczając treść art. 944 § 1 kc oraz art. 945 k.c., stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności zeznania świadków, treść sporządzonych w toku sprawy opinii, nie daje podstaw do stwierdzenia jakiejkolwiek z przesłanek bezwzględnej nieważności testamentu z art. 945 k.c. Sąd stwierdził, że spadkodawczyni w chwili sporządzenia testamentu posiadała pełną zdolność do czynności prawnych, nie była bowiem ubezwłasnowolniona częściowo, czy całkowicie. Nadto stwierdził, że spadkodawczyni w chwili sporządzenia testamentu nie znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie i wyrażenie woli, podkreślając przy tym, że stan ograniczonego powzięcia decyzji i wyrażenia woli, na który powołała się biegła sądowa z zakresu psychologii nie był stanem skutkującym nieważnością sporządzonego przez spadkodawczynię testamentu.

Z tych względów Sąd stwierdził, że spadek po M. Z. (1) nabył na mocy testamentu notarialnego z dnia 19 maja 2014 roku jej syn A. Z., natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. i nakazał pobrać od uczestników postępowania solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 1.437,90 zł tytułem pokrycia kosztów wynagrodzenia biegłych, które Sąd wypłacił tymczasowo z Funduszu Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku. Uczestnicy postępowania bowiem kwestionowali ważność sporządzonego przez spadkodawczynię testamentu i w związku z ich wnioskiem i stanowiskiem dopuścił dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy z zakresu psychiatrii i biegłego lekarza sądowego z zakresu psychologii.

Apelację od tego orzeczenia wniósł uczestnik postępowania Z. Z. zaskarżając to postanowienie w całości.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co przejawiło się poprzez:

a)  uznanie, że spadkodawczyni podczas sporządzania testamentu notarialnego w dniu 19 maja 2014r. miała zachowaną zdolność świadomego i swobodnego powzięci decyzji i wyrażenia woli , mimo, iż zeznania uczestników postępowania oraz zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna a także opinie biegłych temu przeczą,

b)  przypisanie zbyt wielkiej wagi zeznaniom wnioskodawcy a także świadkom W. Z. a także K. S. (2) dotyczących stanu zdrowia spadkodawczyni albowiem osoby te nie mogły dysponować wystarczającą wiedzą na temat stanu zdrowia spadkodawczyni,

c)  nie wzięcie pod uwagi w żaden sposób okoliczności, iż spadkodawczyni przestała zażywać leki i leczyć się co bezspornie wynika z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zeznań świadków,

d)  nie nadaniu odpowiedniego znaczenia opiniom psychiatrycznym i psychologicznym zgromadzonych w aktach sprawy IX U 1069/01 gdzie stwierdzono u spadkodawczyni między innymi cechy zespołu psychoorganicznego otępiennego, zaburzenia funkcji kognitywnych, upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym, występowanie zmian organicznych w (...) a w efekcie nieprawidłowe uznanie, iż spadkodawczyni świadomie i swobodnie wyraziła wolę poprzez sporządzenie testamentu w dniu 19 maja 2014r.

Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 945 § 1 pkt 1 k.c., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy spadkodawczyni M. Z. (1) nie sporządziła w 2014 roku testamentu świadomie i swobodnie, gdyż z powodu wieku i chorób nie była w stanie sporządzić testamentu ani przeciwstawić się naciskom wnioskodawcy tj. A. Z. pod którego opieką się znajdowała.

Na tych podstawach wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie, że spadek po M. Z. (1), zmarłej w dniu 31 lipca 2015r., ostatnio zamieszkałej w R., na podstawie dziedziczenia ustawowego nabyli:

-jej córka, a uczestniczka postępowania B. S.,

-jej syn, a uczestnik postępowania Z. Z.,

-jej syn, a wnioskodawca A. Z., każdy z nich w 1/3 części spadku.

ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Uczestnik postępowania nadto wniósł, na podstawie art. 381 k.p.c. o dopuszczenie dowodu z opinii odpowiedniego instytutu naukowego lub naukowo-badawczego na okoliczność, czy choroby, na które cierpiała testatorka w chwili sporządzenia testamentu mogły mieć wpływ na wagę oświadczenia woli- stan wyłączający świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli, czy wynikał on z przyczyny wewnętrznej umiejscowionej w samym podmiocie składającym oświadczenie woli.

W odpowiedzi na apelację wnioskodawca wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od uczestnika postępowania Z. Z. zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na apelację uczestnika postępowania B. S. wniosła o uwzględnienie apelacji oraz zasądzenie od wnioskodawczy na rzecz uczestników postępowania kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Pomimo zmiany stanu prawnego po dacie wydania przez Sąd Rejonowy zaskarżonego wyroku rozpoznanie apelacji następowało w oparciu o regulacje obowiązujące przed nowelizacją dokonaną ustawą z 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r. poz. 1469), co wynikało z art. 9 ust. 4 tejże ustawy zważywszy na datę wniesienia apelacji.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenie wnioskodawcy w oparciu o przytoczone podstawy prawno-materialne, a następnie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poczynione ustalenia faktyczne mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest, wbrew zarzutom apelacji, logiczny i wzajemnie spójny, natomiast informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają, przez co są w pełni wiarygodne.

Sąd Okręgowy uzupełnił powyższe okoliczności stwierdzając że zaistniały podstawy w oparciu o art. 381 k.p.c. do uwzględnienia wniosku dowodowego uczestnika postępowania zawartego w apelacji i postanowieniem z dnia 13 maja 2021r. dopuścił dowód z pisemnej opinii psychologicznej i psychiatrycznej medycznego instytutu naukowego (naukowo - badawczego) na okoliczność ustalenia, czy choroby na które cierpiała testatorka M. Z. (1) w chwili sporządzania testamentu w dniu 19 maja 2014r. wskazują, ze został on sporządzony w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli, a stan ten wynikał z przyczyny wewnętrznej umiejscowionej w podmiocie składającym oświadczenie woli.

Na podstawie opinii Instytutu (...) Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UJ CM w K. ustalono, że w chwili sporządzenia testamentu w dniu 19 maja 2014 roku M. Z. (1) miała zachowaną zdolność do podejmowania świadomych lub swobodnych decyzji i wyrażania woli.

(dowód: opinia Instytutu (...) Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UJ CM w K. z dnia 28 stycznia 2022., k. 278 – 282).

Sąd Okręgowy uznał, że sporządzona opinia instytutu, zawartością merytoryczną, sposobem argumentowania, a także brakiem logicznych sprzeczności w jej treści, daje podstawy do przyjęcia zawartych wniosków, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 233 k.p.c. i dając podstawę do czynienia wynikających z niej ustaleń faktycznych

Z tym uzupełnieniem, Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne.

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się stawianych mu naruszeń prawa procesowego.

Przewidziane w art. 233 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2012r. III AUa 620/12). Stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Z tych względów za niewystarczające należy uznać przekonanie strony o innej niż przyjęta przez Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i o ich odmiennej ocenie niż ocena dokonana przez Sąd (tak: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Uznać zatem należy, że jeżeli Sąd, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (tak: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 8 lutego 2012r. (I ACa 1404/11), z dnia 14 marca 2012r. (I ACa 160/12), z dnia 29 lutego 2012r. (I ACa 99/12); a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012r. VI ACa 31/12).

Nie można również pominąć, iż same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11).

Naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. uczestnik postępowania Z. Z. dopatrzył się de facto w przyjęciu przez Sąd I instancji, że testatorka w chwili sporządzenia testamentu nie znajdowała się w stanie wyłączającym swobodne i świadome wyrażenie swej woli. Równocześnie, co istotne, apelujący domagał się dopuszczenia dowodu z opinii odpowiedniego instytutu naukowego lub naukowo-badawczego na okoliczność, czy choroby, na które cierpiała testatorka w chwili sporządzenia testamentu mogły mieć wpływ na wagę oświadczenia woli- stan wyłączający świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli, czy wynikał on z przyczyny wewnętrznej umiejscowionej w samym podmiocie składającym oświadczenie woli. Wniosek ten został uwzględniony, natomiast treść opinii wskazuje jednoznacznie że w chwili sporządzenia testamentu w dniu 19 maja 2014 roku M. Z. (1) miała zachowaną zdolność do podejmowania świadomych lub swobodnych decyzji i wyrażania woli. Nie ulega zatem wątpliwości, że stawiane w apelacji zarzuty nie znalazły swojego potwierdzenia w kompleksowo poczynionych ustaleniach faktycznych, w związku z tym należało zakwalifikować je jako nieuzasadnione.

Mając nadto na względzie treść dowodu z opinii instytutu naukowego nie sposób uznać również skuteczności naruszenia prawa materialnego, tj. art. 945 § 1 pkt 1 k.c., albowiem teza w nim zawarta jednoznacznie wyłącza możliwość wystąpienia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności testamentu.

Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze, oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

Z uwagi na sporne interesy wnioskodawcy i uczestników postępowania Sąd Okręgowy na mocy art. 520 § 2 k.p.c. zasądził od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni poniesione przez nią koszty postępowania odwoławczego, które ustalono przy uwzględnieniu § 6 pkt 2 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 poz. 1800 z późniejszymi zmianami).

Wobec oddalenia apelacji uczestnika postępowania nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uczestniczki postępowania B. S. o zasądzenie od wnioskodawcy na jej rzecz kosztów postępowania odwoławczego.

Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z art. 520 $ 1 k.p.c. nakazano pobrać od uczestnika postępowania Z. Z. kwotę 5.598,27 zł tytułem wydatków poniesionych w postępowania odwoławczym w związku z przeprowadzeniem dowodu z opinii instytutu naukowego na wniosek uczestnika postępowania.

SSO Andrzej Dyrda