Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 11/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

S. B. (1)

W dniu 5 listopada 2022 roku w C., po uprzednim szarpaniu i popychaniu J. W. zadając mu scyzorykiem kilka dynamicznych, szybkich ciosów w różne okolice ciała, usiłował spowodować naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni, jednak dokonanie czynu zabronionego określonego w art. 157 §1 k.k. nie nastąpiło z uwagi na amortyzujące działanie ochronne odzieży wierzchniej, w którą ubrany był pokrzywdzony, interwencję osób znajdujących się na miejscu zdarzenia i oddalenie się pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia, czym spowodował u pokrzywdzonego wielomiejscowe obrażenia w zakresie powłok ciała o morfologii ran ciętych i kłutych ciała w postaci ran okolicy skroniowo – przedusznej prawej w okolicach tętnicy skroniowej, małżowiny usznej prawej, trzech ran ciętych o długości około 2-3 centymetry w okolicach obręczy kończyny górnej lewej – barkowej, naramiennej i nadłopatkowej, zadrapania naskórka w okolicach karku po lewej stronie ciała, a także rany kłutej okolicy śródbrzusza dolnego, które to obrażenia naruszyły czynności narządu jego ciała na okres poniżej 7 dni, tj. przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 157 §1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 4 listopada 2022 roku J. W. przyjechał z J. do C. w odwiedziny do swojego brata, A. W.. Mężczyźni wspólnie udali się do znajomych na grilla, gdzie spożywali alkohol. Następnie, około godziny 23:00 wrócili do mieszkania A. W., które ten wynajmował w tzw. budynku (...) przy ulicy (...). Około godziny 00:00, dnia 5 listopada 2024 roku, pokrzywdzony J. W. postanowił udać się do klubu (...) z uwagi na fakt, iż był to piątek i chciał się zabawić. Będąc na miejscu, w godzinach 00:11 - 1:55, wymieniał się wiadomościami SMS z bratem, w których uzewnętrznił swój zawód, spowodowany atmosferą panująca w klubie oraz postawą osób, które tam się znajdowały, w szczególności z tego względu, że osoby które tam były nie chciały się z nim bić. W związku z doznanym na tym tle zawodzie J. W. postanowił udać się w inne miejsce. Po opuszczeniu klubu, pokrzywdzony udał się do baru (...), który znajdował się przy (...) (...) w niewielkiej odległości, po przeciwnej stronie ulicy i tam dalej spożywał alkohol. W barze przebywali w tym czasie m.in. oskarżony S. B. (1), jego kolega z poprzedniej pracy K. K. (1) oraz partnerka oskarżonego E. K., którzy również spożywali alkohol. Oskarżony, który jest wędkarzem i amatorem grzybobrania, wychodząc tego dnia do pracy przypadkowo założył kurtkę, którą ubierał na siebie wychodząc do lasu lub nad wodę na ryby. W kieszeni tej kurtki miał nóż typu scyzoryk z ostrzem mierzącym kilka centymetrów.

Po pewnym czasie zarówno pokrzywdzony, jak i K. K. (1) opuścili lokal w celu zapalenia papierosa na zewnątrz. W tym czasie J. W. pozostawał w gotowości sprowokowania awantury. Kilka minut przed godziną 2:00 pokrzywdzony z bliżej nieustalonych przyczyn uderzył pięścią w twarz K. K. (1). Wtedy oskarżony zbliżył się do kolegi i chciał wyjaśnić co się stało. Podszedł do pokrzywdzonego, a ten niespodziewanie uderzył wówczas niego pięścią w twarz. W wyniku tego uderzenia S. B. (1) upadł na ziemię i zaczął krwawić z rozbitego nosa. Chwilę później jeden z mężczyzn, przebywający w tym czasie na zewnątrz wszedł do baru i poinformował wszystkich głośno o tym, że K. dostał w twarz. Słysząc to E. K. opuściła bar i udał się na zewnątrz, aby sprawdzić co się stało. Pokrzywdzony przyjął konfrontacyjną postawę, poruszał się sprawnie na nogach i słownie zachęcał mężczyzn do walki. W tym momencie na miejscu pojawiło się kilka przypadkowych osób, które zaczęły rozdzielać mężczyzn. W międzyczasie z lokalu wybiegła także E. K. i zobaczywszy co zaszło, wróciła do baru i poprosiła o pomoc B. K., która pracowała tam wówczas w charakterze barmanki. Kiedy B. K. wyszła na zewnątrz, E. K. biegała za J. W., usiłując go uderzyć lub kopnąć. Pokrzywdzony unikał konfrontacji z kobietą, wycofywał się i odskakiwał na bezpieczną odległość. Jednocześnie wszyscy obrzucali się wyzwiskami. B. K. podjęła próbę odciągnięcia pokrzywdzonego od grupy osób, wśród których znajdowali się oskarżony i jego kolega K. K. (1). Odeszła wraz z nim na odległość kilkunastu-kilkudziesięciu metrów w kierunku (...). Usiłowała go nakłonić do powrotu do domu i uniknięcia dalszej awantury. Niestety, po chwili musiała wrócić do baru, gdyż pozostali tam klienci. Pokrzywdzony nie posłuchał kobiety, wrócił w pobliże grupy mężczyzn, nadal dążąc do konfrontacji z nimi, zarówno słownie, jak i mową ciała. J. W. został otoczony przez mężczyzn i zaczął się z nimi szarpać. Do grupy podeszła E. K. i zaczęła kopać pokrzywdzonego, jednak została po chwili od niego odciągnięta. Następnie grupa mężczyzn, znajdujących się zapewne pod wpływem alkoholu dość bezładnie i chaotycznie próbowała rozdzielić walczących i załagodzić sytuację. Wtedy w pobliże pokrzywdzonego podszedł ponownie S. B. (1). Widząc go w pobliżu pokrzywdzony wyprowadził nagłe silne uderzenie pięścią w twarz oskarżonego, jednak pięść ześlizgnęła się po twarzy uderzonego mężczyzny. Niemniej jednak oskarżony musiał odczuć to uderzenie, a dodatkowo mogło ono skutkować zwiększeniem krwawienia, co mogło rozjuszyć E. K.. Kobieta zapewne widząc krew podbiegła do pokrzywdzonego i zaczęła go kopać. Przypadkowi mężczyźni odciągnęli pokrzywdzonego na bok, a w tym czasie oskarżony wyjął z kieszeni kurtki nóż. Następnie zbliżył się do pokrzywdzonego i zadał mu kilka szybkich ciosów nożem, celując w ramię. Podczas wyprowadzania jednego z uderzeń, pokrzywdzony pochylił się i oskarżony ugodził go przypadkowo w okolice skroni, a następnie w brzuch. W międzyczasie zgromadzeni wokół nich mężczyźni odciągali J. W., a także oskarżonego na bok. W wyniku tej szarpaniny pokrzywdzony tracił równowagę i upadał na ziemię. Całe to zdarzenie trwało do kilkunastu minut. Około godziny 2:09 grupa osób zaczęła się rozchodzić. Praktycznie żadna z obecnych na miejscu osób nie zarejestrowała faktu, iż w trakcie tej chaotycznej szamotaniny między nietrzeźwymi osobami, oskarżony użył względem pokrzywdzonego jakiegoś ostrego przedmiotu. Pokrzywdzony udał się w kierunku mieszkania swojego brata, a oskarżony wraz ze swoją partnerką w stronę (...). Około godziny 2:20 J. W. dotarł do mieszkania swojego brata, gdzie dopiero zorientował się, że dość obficie krwawi. Gdy A. W. zobaczył krew, wezwał Policję i pogotowie, które zabrało pokrzywdzonego do szpitala. W wyniku zdarzenia, J. W. doznał wielomiejscowych obrażeń w zakresie powłok ciała o morfologii ran ciętych i kłutych w postaci ran okolicy skroniowo - przedusznej prawej w okolicach tętnicy skroniowej, małżowiny usznej prawej, trzech ran ciętych o długości około 2 - 3 centymetry w okolicach obręczy kończyny górnej lewej - barkowej, naramiennej i nadłopatkowej, zadrapania naskórka w okolicach karku po lewej stronie ciała, a także rany kłutej śródbrzusza dolnego, które to obrażenia naruszyły czynności narządu jego ciała na okres poniżej siedmiu dni.

Załoga karetki Pogotowia (...) przewiozła pokrzywdzonego do szpitala przy ulicy (...) w C., gdzie udzielono mu pierwszej pomocy, zaopatrzono powierzchowne rany i zwolniono do domu.

Oskarżony S. B. (1) w chwili czynu miał zachowaną w pełni zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

Nie jest osobą uzależnioną od alkoholu ani innych środków psychoaktywnych.

częściowo wyjaśnienia

oskarżonego S. B. (1)

85-87, 229 - 230, 448 - 450, 496 - 497

zeznania pokrzywdzonego J. W.

8 - 11, 453 – 456, 498

zeznania świadka A. W.

15 - 16, 456

zeznania świadka K. K. (1)

22 - 23, 457 - 459

zeznania świadka B. K.

78 - 79, 457 - 459

częściowo zeznania świadka E. K.

459 - 461

protokół oględzin miejsca - (...)

3 - 4

protokół oględzin miejsca - (...)

5

notatka urzędowa z dnia 05.11.2022 r.

14

zrzut ekranu z wiadomościami pomiędzy J. W. i A. W.

17

nagrania z monitoringu miejskiego

352

protokół oględzin rzeczy - płyta CD

65 - 66

protokół oględzin rzeczy - monitoringu miejskiego z dnia 05.11.2022 r.

262 - 281

protokół oględzin osoby - J. W. wraz z dokumentacją fotograficzną

54 - 56, 57 - 62

opinia sądowo - lekarska z dnia 05.11.2022 r.

353

sprawozdania (...) i (...)

162, 165

opinia sądowo - lekarska z dnia 15.02.2023 r.

188 - 199

opinia sądowo - psychiatryczna z dnia 27.03.2023 r.

211-213

opinia sądowo - psychologiczna z dnia 29.03.2023 r.

220 - 224

opinia z kryminalistycznych badań biologicznych nr (...)

232 - 254

opinia sądowo - psychiatryczna uzupełniająca z dnia 11.05.2023 r.

294 - 295

opinia na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu genetyki sądowej nr (...) (...)

309 - 323

1.1.2.

S. B. (1)

W dniu 5 listopada 2022 roku w C., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał 0,5563 grama środka odurzającego w postaci (...), tj. przestępstwo z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony S. B. (1) w bliżej nieustalonym czasie nabył dla siebie w C. od nieustalonej osoby środek odurzający w postaci (...) w ilości 0,5563 grama. (...) w formie suszu roślinnego przechowywana była w woreczku foliowym w mieszkaniu oskarżonego. W dniu 5 listopada 2022 r., po zatrzymaniu oskarżonego w pobliżu miejsca zamieszkania siostry jego partnerki, policjanci udali się wraz z nim do jego miejsca zatrzymania w celu odnalezienia i zabezpieczenia odzieży i obuwia, które S. B. (1) miał na sobie poprzedniego dnia. Ponadto poszukiwali narzędzia, którym oskarżony miał zadać pokrzywdzonemu obrażenia ciała. W trakcie przeszukania mieszkania ujawnili przy okazji woreczek foliowy z zawartością (...) w ilości 0,5563 grama.

protokół przeszukania mieszkania S. B. (1)

32 - 34

protokół użycia testera narkotykowego

38

opinia nr (...)

136 - 139

Wyjaśnienia oskarżonego S. B. (1)

85-87, 229 – 230, 449

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. B. (1)

Zdaniem Sądu Okręgowego wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w znacznej większości należy uznać za wiarygodne. Należy jednak zaznaczyć, iż prymat waloru pełnej wiarygodności należy przypisać wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w toku postępowania przygotowawczego, a zwłaszcza w jego początkowej fazie. W tym zakresie w przekonaniu sądu relacje S. B. (1) są spontaniczne, logiczne i szczere. Zważyć bowiem należy na fakt, iż oskarżony bezpośrednio po zatrzymaniu był przerażony zaistniałą sytuacją, a zwłaszcza charakterem przedstawionego mu zarzutu. Powiedział zatem spontanicznie wszystko to, co w istocie pamiętał, niczego przy tym nie ubarwiając. W ocenie sądu wiarygodnym jest jego stwierdzenie, iż w dniu zdarzenia założył na siebie kurtkę, w której wcześniej jeździł na ryby i na grzyby i w kieszeni której znajdował się scyzoryk. Podobnie w pełni wiarygodne są jego wyjaśnienia, w których twierdzi, iż to pokrzywdzony sprowokował całe zajście, uderzył najpierw jego kolegę, a później jego samego pięścią w twarz, zachowywał się przy tym wyzywająco, był mocno pobudzony, także on odniósł wrażenie, iż mógł znajdować się nie tylko pod wpływem alkoholu, ale i innych używek. Oskarżony podkreślił kategorycznie, że nie zadał pokrzywdzonemu uderzeń scyzorykiem po to, aby pozbawić go życia czy ciężko zranić, ale po to, by go obezwładnić. Zdaniem Sądu jest to twierdzenie w pełni wiarygodne biorąc choćby pod uwagę przede wszystkim lokalizacje, ale również charakter i głębokość ran, z których wszystkie są powierzchowne. Fakt ten świadczy o tym, iż właściwości ostrego narzędzia, którego ostatecznie organom ścigania nie udało się odnaleźć, istotnie odpowiadają scyzorykowi, który jest używany standardowo przez wędkarzy czy amatorów grzybobrania.
Co niezwykle istotne, w tych pierwszych spontanicznych wyjaśnieniach oskarżony podkreślał, że w dniu zdarzenia spożywał spore ilości alkoholu w różnej postaci i z tego powodu nie za dużo pamiętał, czuł się pijany i „urwał mu się film”. Ponadto nie wspominał wówczas nic o tym aby jego partnerce groziło ze strony pokrzywdzonego jakieś niebezpieczeństwo, aby napastnik miał z nią fizyczny kontakt, nie mówiąc już o tym by chwycił ją za szyję. Nie mówił także nic o tym aby motywacją, która doprowadziła do użycia noża była obawa o dziewczynę.

Jeśli natomiast chodzi o wyjaśnienia oskarżonego złożone w trakcie rozprawy głównej, to nie sposób nie odnieść wrażenia, iż zostały one złożone w następstwie bardzo dokładnego, niemal drobiazgowego przygotowania się do obrony i wielokrotnego odtworzenia, czasami wręcz klatka po klatce nagrania z monitoringu miejskiego. Nie oznacza to oczywiście, iż wyjaśnienia oskarżonego, w przeważającej części nie odpowiadają prawdzie. Tak się bowiem składa, w realiach niniejszej sprawy, że zasadnicza część przebiegu zdarzenia została zarejestrowana przez kamery monitoringu miejskiego i z tego też względu jest dokładnie udokumentowana. W przekonaniu Sądu drobiazgowa analiza tego monitoringu skłoniła obronę do przedstawienia wersji, zgodnie z którą oskarżony (co jest zgodne z prawdą), nie mogąc sprostać przewyższającemu go siłą fizyczną, sprawnością i zręcznością napastnikowi, działał w celu udzielenia pomocy swojej dziewczynie, która została przez tegoż napastnika złapana ręką za szyję. W tym ostatnim zakresie wyjaśnienia oskarżonego ocenić należy krytycznie, gdyż są one sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym. Zdaniem sądu ta wersja została wymyślona na potrzeby postępowania karnego i przyjętej linii obrony, a wykorzystuje fakt, iż przez okres dosłownie kilku, kilkunastu sekund, niemal całe sylwetki pokrzywdzonego, oskarżonego i jego dziewczyny, zasłonięte były przez znak drogowy sygnalizujący skrzyżowanie (...) i ul. (...). To skłoniło obronę do stworzenia wersji, jakoby pokrzywdzony złapał w tym czasie E. K. ręką za szyję i oskarżony, chcąc pomóc swojej dziewczynie, użył w tym momencie noża typu scyzoryk. W przekonaniu Sądu, wersja obrony, iż oskarżony działał w celu pomocy do obrony koniecznej, w żadnej mierze na uwzględnienie nie zasługuje. Zważyć bowiem należy na fakt, iż z wcześniejszej części nagrania wyraźnie wynika, że o ile pokrzywdzony wyraźnie wykazywał agresję w stosunku do mężczyzn, o tyle starannie unikał kontaktu fizycznego z dziewczyną, mimo tego, że ta usiłowała go bić i kopać. Ponadto teza o grożącym rzekomo dziewczynie niebezpieczeństwie, nie wytrzymuje krytyki w świetle faktu, iż na miejscu nie znajdowały się 3 osoby, ale cała gromada mężczyzn, którzy co chwilę rozdzielali pokrzywdzonego od oskarżonego i od innych osób. W świetle powyższego, trudno zasadnie uznać aby dziewczynie w rzeczywistości choć przez chwilę groziło jakiekolwiek niebezpieczeństwo od strony J. W.. Tak jak zaznaczono powyżej, mimo, iż wyjaśnienia oskarżonego złożone w trakcie rozprawy głównej są niezwykle obszerne, szczegółowe, wręcz drobiazgowe, to nie oznacza, iż w przeważającej części nie są zgodne z prawdą. Wynika to jednak nie tyle z odtworzenia przez niego na rozprawie głównej ze swojej pamięci przebiegu zdarzenia, a bardziej z przygotowania się do rozprawy i złożenia wyjaśnień, które będą odpowiadały zapisowi nagrania zarejestrowanego na kamerze monitoringu miejskiego. Co niezmiernie istotne, całe zajście zaistniało między osobami znajdującymi się w stanie nietrzeźwości, które w tym czasie drobiazgowo nie analizowały, co za chwilę się wydarzy, jaki komu przyświeca zamiar i jak można, zgodnie z prawem zakończyć to chaotyczne zdarzenie między grupką nietrzeźwych mężczyzn.

zeznania J. W.

Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego z uwagi na fakt, że jego zeznania są konsekwentne, logiczne i spójne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu pokrzywdzony, zwłaszcza w trakcie rozprawy głównej, usiłował przedstawić się w nieco korzystniejszym świetle, twierdząc że w (...) nie był agresywny, podobnie jak i później w okolicach Baru (...). Z drugiej jednak strony, J. W. nie negował, że to on pierwszy uderzył oskarżonego pięścią w twarz, jeszcze przed tym zanim ten fakt zarejestrowało nagranie z kamer monitoringu miejskiego. Nie negował także tego, iż przewyższał mężczyzn sprawnością i umiejętnościami, przyznając że w przeszłości trenował, co prawda hobbystycznie, brazylijskie J. W pozostałym zakresie brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności pokrzywdzonego.

zeznania A. W.

Zeznania świadka zostały w całości uznane za wiarygodne. A. W., brat pokrzywdzonego, przez część wieczoru korespondował z bratem za pomocą aplikacji (...), a także po jego powrocie wezwał na miejsce Pogotowie (...). W przekonaniu sądu jego zeznania są konsekwentne, logiczne i spójne, dotyczą tak naprawdę okoliczności bezspornych oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

zeznania K. K. (1)

Zeznania świadka zostały w całości uznane za wiarygodne. K. K. (1), który był stałym klientem pubu (...), jako pierwszy otrzymał cios z ręki pokrzywdzonego, co było powodem dalszego rozwoju wypadków. Jego zeznania są przekonujące, a także korespondują z zeznaniami innych świadków. Krytycznie należało ocenić jedynie pogląd wyrażony przez świadka, iż oskarżony mógł posiadać przy sobie nóż, bo wszak wykonuje zawód kucharza. Trudno sobie wyobrazić i przyjąć za coś naturalnego, że kucharze wychodząc na tzw. miasto zabierają ze sobą narzędzie w postaci noża, które służy im do pracy. W pozostałym zakresie relacje świadka, który z uwagi na nadmiar spożytego alkoholu nie pamiętał szczegółów, nie budzą większych wątpliwości.

zeznania B. K.

Zeznania świadka zostały w całości uznane za wiarygodne. B. K., która pracowała jako barmanka w pubie (...), podjęła próbę interwencji, gdy wywiązała się bójka pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonym. Jej zeznania są konsekwentne, logiczne i spójne, a także korespondują z zeznaniami innych świadków oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.

częściowo zeznania E. K.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka w zakresie, w którym pokrywały się z pozostałym materiałem dowodowym. Należy jednak podkreślić, że w postępowaniu przygotowawczym świadek skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, co oczywiście było jej uprawnieniem. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, iż składając zeznania w toku rozprawy głównej, jako osoba najbliższa dla oskarżonego, chciała mu po prostu pomóc i opisała przebieg zdarzeń w sposób zgodny z tym, który został przygotowany przez obronę po dokładnym zapoznaniu się z całością materiału dowodowego. Z tego też względu Sąd krytycznie ocenił ten fragment zeznań świadka, w którym dowodziła ona, iż została złapana ręką za szyję przez pokrzywdzonego. Bez wątpienia zapis monitoringu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że świadek nie tylko usiłowała lecz skutecznie kopnęła pokrzywdzonego, gdy upadł on na ziemię.

zeznania S. F.

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadka albowiem nie budzą one wątpliwości i w przeważającej części dotyczą okoliczności bezspornych.

protokół oględzin miejsca - (...)

protokół oględzin miejsca - (...)

zrzut ekranu z wiadomościami pomiędzy J. W. i A. W.

nagrania z monitoringu miejskiego

Sąd uznał za wiarygodne dowody w postaci nagrań z kamer monitoringu miejskiego, różnego rodzaju protokołów albowiem zostały sporządzone przez uprawnione organy w ramach ich ustawowych uprawnień, a ich wiarygodność nie budzi wątpliwości.

protokół oględzin rzeczy - płyta CD

protokół oględzin rzeczy - monitoringu miejskiego z dnia 06.11.2022 r.

protokół oględzin osoby - J. W. + dokumentacja fotograficzna;

protokół użycia testera narkotykowego;

protokół przeszukania mieszkania S. B. (1);

opinia sądowo - lekarska z dnia 05.11.2022 r.

Sąd generalnie podzielił ustalenia i wnioski opinii biegłego, które co prawda dość zwięźle i lakonicznie ale odpowiadają na postawione pytania. Bezspornym jest, że została ona sporządzona w sposób rzetelny, przez uprawnioną do tego osobę, dysponującą wiedzą specjalistyczną.

sprawozdania (...) i (...)

Sąd podzielił w całości wnioski ze sporządzonych sprawozdań, ponieważ zostały one sporządzone w sposób rzetelny, przez uprawnioną do tego osobę, dysponującą wiedzą specjalistyczną i nie były kwestionowane przez strony w toku postępowania

opinia sądowo - lekarska z dnia 15.02.2023 r.

Sąd podzielił w całości ustalenia i wnioski płynące z opinii biegłego C. C., który cieszy się niekwestionowanym autorytetem i uznaniem w świecie medycznym. Opinia bez wątpienia została sporządzona w sposób pogłębiony i rzetelny, przez profesjonalistę, dysponującym wiedzą specjalistyczną. Sąd nie kwestionuje twierdzenia biegłego, który stanął na stanowisku, że J. W. z uwagi na dynamikę zdarzenia i możliwość dość przypadkowego ugodzenia we wrażliwe okolice ciała był narażony na niebezpieczeństwo doznania obrażeń ciała stanowiących ciężki uszczerbek na zdrowiu. Nie oznacza to jednak, iż w realiach niniejszej sprawy można oskarżonemu przypisać przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 156 §1 k.k., o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

opinia sądowo - psychiatryczna wraz z opinią uzupełniającą

Sąd podzielił w całości ustalenia i wnioski płynące z opinii biegłych, ponieważ opinie zostały sporządzona w sposób pełny, rzetelny, nie zawierają w sobie żadnych wewnętrznych sprzeczności i nie były kwestionowane przez strony w toku postępowania.

opinia sądowo - psychologiczna z dnia 29.03.2023 r.

Z tych samych przyczyn Sąd podzielił w całości ustalenia i wnioski wynikające z opinii biegłego psychologa

opinia z kryminalistycznych badań biologicznych nr (...)

opinia na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu genetyki sądowej nr (...) (...)

Sąd podzielił w całości ustalenia i wnioski wskazanych opinii, ponieważ zostały ona sporządzone w sposób rzetelny, przez uprawnione do tego osoby, dysponujące wiedzą specjalistyczną. Precyzyjnie i wyczerpująco odpowiedziały na postawione pytania i nie była kwestionowane przez strony w toku postępowania.

opinia nr (...)

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

zeznania świadków D. Z. i Z. Z.

Zeznania świadków praktycznie nie wniosły nic istotnego do sprawy. Świadkowie, będący funkcjonariuszami (...) pełnili wspólnie służbę krytycznej nocy lecz pojawili się radiowozem w (...) już po tym, jak uczestnicy szamotaniny oddalili się spod baru (...). Fakt ten jest bezsporny, gdyż znajduje odzwierciedlenie w zapisie monitoringu miejskiego.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

4.

S. B. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony wyczerpał znamiona przepisu art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W dniu 5 listopada 2022 roku posiadał bowiem 0,5563 grama środka odurzającego w postaci (...) zawierającą (...) która jest substancją psychotropową z grupy I-P, stanowiący aktywny składnik ziela lub żywicy konopi, a suma jego zawartości wraz z kwasem (...) w suszu roślinnym przekraczała wartość 0,3%, co sprawia, że posiadany przez oskarżonego susz roślinny stanowił konopie inne niż włókniste, zaliczone do środków odurzających z grupy I-N w myśl Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 roku w sprawie substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych. Jednocześnie ilość posiadanego środka była wystarczająca do sporządzenia zaledwie jednej porcji konsumpcyjnej, zatem należało przyjąć, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi.

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1.

S. B. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zdaniem Sądu Okręgowego, analizując całokształt okoliczności sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do przypisania oskarżonemu usiłowania dokonania najpoważniejszej zbrodni, a mianowicie zabójstwa człowieka. Już na początkowym etapie postępowania gdy prokurator występował do Sądu Rejonowego z wnioskiem o zastosowanie wobec oskarżonego izolacyjnego środka zapobiegawczego sąd stanął na stanowisku, że brak jest podstaw do przyjęcia tak daleko idącej kwalifikacji prawnej. Pogląd sądu I instancji podzielił w całej rozciągłości Sąd Okręgowy w Częstochowie, rozpoznając zażalenie prokuratora od postanowienia odmawiającego zastosowania tymczasowego aresztowania. Mimo tego oskarżyciel publiczny konsekwentnie popiera swoje stanowisko w tym zakresie, przypisując oskarżonemu usiłowanie dokonania zabójstwa, w sytuacji, gdy realnie doznane przez pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała nie trwało dłużej niż 7 dni (art. 157 § 2 k.k.). Jest to rzecz jasna konstrukcja, której nie sposób wykluczyć nie tylko w teorii, ale także i w praktyce. Podkreślić jednak w tym miejscu należy, że jej zastosowanie wymaga po pierwsze wyjątkowo starannego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a po drugie udowodnienia, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym dokonania zabójstwa pokrzywdzonego.

W tym miejscu należy wskazać, że dla przyjęcia, że sprawca działał w zamiarze zabójstwa człowieka nie wystarczy ustalenie, iż działał on umyślnie chcąc zadać nawet ciężkie obrażenia ciała lub godząc się z ich zadaniem, lecz konieczne jest ustalenie objęcia zamiarem także skutku w postaci śmierci. Jeżeli takiego ustalenia nie da się dokonać bezspornie, to mimo stwierdzonej umyślności działania w zakresie spowodowania obrażeń, odpowiedzialność sprawcy kształtuje się wyłącznie na podstawie przepisów przewidujących odpowiedzialność za naruszenie prawidłowych funkcji organizmu, odpowiednio z art. 156 lub 157 k.k. Zadanie ciosu w miejsce dla życia ludzkiego niebezpieczne ani też użycie narzędzia mogącego spowodować śmierć człowieka same w sobie nie decydują jeszcze o tym, że sprawca działa w zamiarze ewentualnym zabójstwa (II AKa 478/01 - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 31 stycznia 2022 r.). Takie stanowisko jest od wielu lat ugruntowane zarówno w doktrynie jak i bogatym orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych.

Jeśli chodzi o zamiar spowodowania ciężkich obrażeń ciała u pokrzywdzonego, to sytuacja w zakresie jego udowodnienia wygląda identycznie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w niektórych sytuacjach wymowa przesłanek przedmiotowych jawi się jako na tyle jednoznaczna, że sama w sobie pozwala na ustalenie zamiaru działania oskarżonego. W realiach przedmiotowej sprawy owe przesłanki przedmiotowe nie pozwalały na ustalenie, że oskarżony przewidywał i godził się na to, iż swoim zachowaniem spowoduje zgon J. W.. Z samego faktu zadania pokrzywdzonemu kilku ran ciętych i kłutych ciała, o zupełnie powierzchownym charakterze nie sposób wyprowadzić wniosku, że ich ilość i miejsca urazu jednoznacznie wskazują, iż oskarżony chciał zabić pokrzywdzonego i taki skutek był koniecznym następstwem. Siła ciosów przez biegłego została oceniona jako średnia. Jeśli jeszcze weźmiemy pod uwagę, iż każdy z pojedynczych ciosów spowodował anatomiczne i powierzchowne zranienia, które w przeważającej części uszkadzały jedynie skórę i tkankę podskórną, a jedynie w okolicy naramiennej lewej drążyły do głębszych warstw powłok mięśnia naramiennego, to nie sposób uznać, iż działając w sposób opisywany przez bezpośrednich świadków oraz ujawniony na nagraniu z monitoringu, oskarżony dążył do śmierci pokrzywdzonego i chciał go zabić. Wskazać należy, że przedmiotem jakim oskarżony posłużył się w celu zadawania ciosów był niewielki nóż (scyzoryk) o długości ostrza ok. 5 centymetrów oraz bliżej nieokreślonej, lecz nieznacznej szerokości. Nie udało się niestety w toku śledztwa ujawnić i zabezpieczyć tego scyzoryka, co pozwoliłoby na precyzyjne ustalenie jego rozmiarów i właściwości. Skoro tak, to kwestia jakiego narzędzia istotnie użyto, a w szczególności, że był to bliżej nieustalony nóż, nie może być interpretowana na niekorzyść oskarżonego. W tym miejscu niejako dla przypomnienia także i oskarżycielowi publicznemu należy zwrócić uwagę, że do zajścia doszło jesienią, późną nocą, gdy temperatura otoczenia zazwyczaj nie jest przesadnie wysoka. Pokrzywdzony miał na sobie grubą zimową kurtkę, a z dostępnego nagrania z monitoringu wynika, że oskarżony celował tylko w okolice lewego barku, zatem unikał on zadawania ciosów we wrażliwe miejsca ciała pokrzywdzonego. Nie sposób zatem z powyższych okoliczności wywieść, że oskarżony chciał przedmiotowym narzędziem zabić lub nawet ciężko zranić pokrzywdzonego. Gdyby tak było, oskarżony celowałby w newralgiczne i mało okryte odzieżą miejsca ciała J. W., np. szyję, czy twarz. Co prawda poza obrażeniami barku pokrzywdzony doznał ponadto rany ciętej okolicy skroniowo – przedusznej prawej i małżowiny usznej prawej oraz jednej niewielkiej rany okolicy śródbrzusza, lecz nie można stwierdzić z całą pewnością, że oskarżony świadomie kierował ciosy nożem w te właśnie okolice ciała pokrzywdzonego. Wręcz przeciwnie, wszystkie okoliczności świadczą o przypadkowym zranieniu w te części ciała pokrzywdzonego. Z uwagi na niezbyt szczęśliwe ustawienie kamery, a także zgranie zapisu monitoringu dopiero od godziny 2.00., część zdarzenia, a w szczególności jego początek nie jest precyzyjnie widoczna, a kolejną i to dość istotną przysłaniają przydrożne znaki. Faktem jednak jest, że cała sytuacja była niezwykle dynamiczna i chaotyczna. Pokrzywdzony szarpał się z kilkoma osobami, podczas gdy oskarżony rozpoczął zadawanie ciosów. Umiejscowienie tychże ran wskazuje na brak intencjonalności, a raczej na ich przypadkowość związaną z niekontrolowanego przemieszczaniem się pokrzywdzonego, wynikłą z szarpaniem się z pozostałymi uczestnikami zdarzenia lub w wyniku próby odciągnięcia S. B. (1) przez kolegów od pokrzywdzonego, gdy w jednej z rąk oskarżony trzymał nóż.

Nie bez znaczenia dla oceny zamiaru pozostaje również postawa oskarżonego po zadanych pokrzywdzonemu obrażeniach. Oskarżony co prawda został odciągnięty przez swoich kolegów, jednakże nie zabiegał już następnie o to, by ponowić zadawanie jakichkolwiek obrażeń pokrzywdzonemu. Wskazać należy, że pokrzywdzony nie doznał ran penetrujących ciało, miał on nadal zachowaną świadomość i kontakt z otoczeniem. J. W. o własnych siłach wstał i dotarł do mieszkania swojego brata. Gdyby oskarżony miał zamiar unicestwić życie pokrzywdzonego, co najmniej podjąłby próby kontynuowania bliższego zwarcia z pokrzywdzonym. Oskarżony zaprzestał jednak jakiejkolwiek interakcji, co tylko utwierdza w przekonaniu braku zamiaru pozbawienia życia J. W., czy spowodowania u niego ciężkich obrażeń ciała. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że to nie oskarżony był inicjatorem konfliktu, lecz sam pokrzywdzony, który jako pierwszy bez uzasadnionego powodu uderzył oskarżonego. Zachowanie oskarżonego należy zatem poczytać jako formę odwetu za zadane obrażenie oraz chęć bardziej skutecznego obezwładnienia agresywnego pokrzywdzonego, czy ostudzenia jego woli walki, a nie próbę pozbawienia go życia.

Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, iż samo uderzenie drugiego człowieka nożem nie prowadzi do jedynej konkluzji o godzeniu się na skutek śmiertelny u zaatakowanego; uświadomiona możliwość zranienia nie jest tym samym, co uświadomiona możliwość spowodowania śmierci; nie zawsze bowiem użycie noża i skierowanie go przeciwko drugiemu człowiekowi oznacza, że sprawca miał zamiar, choćby ewentualny, wywołania skutku śmiertelnego; w każdym wypadku zależy to od okoliczności zdarzenia, a nade wszystko rozmiarów i cech użytego noża (długości ostrza, rodzaju zakończenia ostrza), siły uderzenia i miejsca, w które ugodził sprawca. Nie ma więc na ogół podstaw do przypisania takiemu sprawcy przestępstwa zabójstwa, gdy uderza nożem np. w kończynę ofiary lub nóż ma krótkie ostrze, niezdatne do głębokiego wniknięcia w ciało ofiary i wywołania groźnych obrażeń, albo z uwagi na rodzaj zakończenia nie nadaje się nawet do przebicia odzieży, jaką ofiara ma na sobie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, sygn. akt II AKa 390/17).

Reasumując, powyższe fakty oraz tło zajścia i wynikające z niego uchwytne elementy motywacji sprawcy (reakcja na zaczepne zachowania pokrzywdzonego związane z uderzeniem oskarżonego), jak też ujawnione okoliczności przedmiotowe - w tym takie jak kilkakrotność ciosów zadanych pokrzywdzonemu, brak przesłanek do przyjęcia, iż były to ciosy zadane ze znaczną siłą lub z precyzją, brak jakichkolwiek innych radykalnych działań lub wypowiedzi oskarżonego wobec pokrzywdzonego - nie daje podstaw pozwalających na uznanie, iż oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim lub wynikowym pozbawienia życia pokrzywdzonego, bądź spowodowania ciężkich obrażeń ciała. Stanowiska w tym zakresie w żaden sposób nie zmienia jeden z wniosków zawartych w opinii biegłego C. C., że J. W. z uwagi na dynamikę zdarzenia i możliwość dość przypadkowego ugodzenia we wrażliwe okolice ciała był narażony na niebezpieczeństwo doznania obrażeń ciała stanowiących ciężki uszczerbek na zdrowiu. Potencjalna możliwość przypadkowego doznania takich obrażeń nie uzasadnia przypisania sprawstwa tego rodzaju przestępstwa, gdyż o tym decyduje przede wszystkim zamiar z jakim działał oskarżony.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności nagranie z monitoringu, jak również wyjaśnienia S. B. (1), oskarżonemu można z całą pewnością przypisać usiłowanie spowodowania naruszenia czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni. O ile faktyczny skutek dla zdrowia pokrzywdzonego sprowadził się do naruszenia czynności narządów ciała na czas do 7 dni w myśl art. 157 § 2 k.k., to oskarżony jako osoba w pełni poczytalna działał w sposób stosunkowo niebezpieczny - zadanie uderzenia nożem o długości ostrza ok. 5 cm w okolice lewego barku - gdzie co prawda nie znajdują się istotne dla życia narządy i naczynia krwionośne, lecz oznaczało realną możliwość spowodowania średniego uszczerbku na zdrowiu. Takie zachowanie wskazuje, że oskarżony miał świadomość, jakim niebezpiecznym przedmiotem zadaje uderzenie pokrzywdzonemu i w które miejsce uderza na jego ciele, czyli godził się na możliwy skutek określony w art. 157 §1 k.k.. Nakazuje to przyjąć umyślne działanie oskarżonego, do skutków których jednak nie doszło.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. B. (1)

1, 2, 3, 5

I

Sąd wymierzając oskarżonemu karę wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, iż do przestępnego zachowania z pewnością by nie doszło, gdyby nie wyzywające zachowanie pokrzywdzonego. To J. W. sprowokował całe zdarzenie, po tym jak wprawił się w stan nietrzeźwości, chciał się koniecznie z kim zmierzyć w bezpośredniej walce. To on, bez wyraźnego powodu uderzył pięścią w twarz najpierw K. K. (1), a później oskarżonego. Przez okres kilku do kilkunastu minut dążył do zwarcia, nie wykorzystał szansy oddalenia się z miejsca zdarzenia, lecz szukał zwarcia i kontaktu fizycznego. Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony S. B. (1) z całą pewnością nie jest osobą zdemoralizowaną, ma ustabilizowaną sytuację życiową, stałą pracę, partnerkę z którą zamieszkuje i brak jest podstaw do przyjęcia, że celowo wchodzi w konflikty z prawem. W dacie wniesienia aktu oskarżenia był osobą niekaraną. Niestety, jak wynika z informacji z KRK (k.487) wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 11.06.2024r. sygn. XI K 587/24 został skazany na samoistną karę grzywny za przestępstwo z art. 191a§1 kk.
Nie bez znaczenia dla wymiaru kary był także fakt, iż w toku postępowania sądowego, tuż przed zamknięciem przewodu sądowego oskarżony z pokrzywdzonym pojednali się, zawarli ugodę i wzajemnie sobie wybaczyli. Pokrzywdzony oświadczył na piśmie, że wybacza oskarżonemu oraz sam przeprasza go za swoje zachowanie w trakcie zdarzenia. Jednocześnie stwierdził, iż nie chce aby oskarżony został w tej sprawie skazany na karę bezwzględną pozbawienia wolności, wniósł o wymierzenie oskarżonemu łagodnej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i nie żądał zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Z drugiej strony sąd wziął pod uwagę fakt, iż oskarżony w trakcie zdarzenia posłużył się jednak niebezpiecznym narzędziem w postaci noża typu scyzoryk, którym przy zbiegu nieszczęśliwych okoliczności, znajdując się w stanie nietrzeźwości mógł potencjalnie wyrządzić pokrzywdzonemu dalej idącą krzywdę.

Biorąc wszystkie przytoczone powyżej okoliczności pod uwagę sąd doszedł do przekonania, że kara 1 roku pozbawienia wolości, orzeczona z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby będzie karą adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Jednocześnie dla urealnienia karno-prawnej represji na podstawie art.71§1 k.k. sąd orzekł względem oskarżonego grzywnę w wymiarze 80 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej grzywny za równoważną kwocie 30 zł.

Ponadto za uzasadnione sąd uznał orzeczenie kary łącznej grzywny w oparciu o zasadę pełnej absorpcji kar.

W przekonaniu sądu kary orzeczone w takiej formie i wymiarze winny w dostatecznie dolegliwy sposób wpłynąć na oskarżonego i wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości.

S. B. (1)

4.

II

Sąd uznał, iż samoistna kara grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny za równoważnej kwocie 30 zł. będzie karą adekwatną do stopnia zawinienia. Zważyć bowiem należy na fakt, iż oskarżony posiadał raptem jedną porcję konsumencką (...). W tej sytuacji wymierzanie oskarżonemu surowszej kary byłoby zbyt daleko idącą i racjonalnie nieuzasadnioną represją.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. B. (1)

7

II

Zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego, w postaci woreczka foliowego z suszem roślinnym - (...) w ilości jednej porcji, odnalezionej w mieszkaniu oskarżonego.

S. B. (1)

8

I

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k., Sąd nakazał zwrot dowodów rzeczowych w postaci kurtki, T-shirtu i bluzy pokrzywdzonemu, jako, że stały się już zbędne dla sprawy.

Z tych samych przyczyn należało zwrócić oskarżonemu dowody rzeczowe w postaci butów i odzieży, które miał na sobie w chwili zdarzenia, a które zostały zabezpieczone w trakcie czynności procesowych przeprowadzonych z jego udziałem.

S. B. (1)

6

I i II

Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej względem oskarżonego kary łącznej grzywny, która podlega efektywnemu wykonaniu sąd zaliczył okres zatrzymania oskarżonego od (...)od godz. (...). do (...) do godz.(...)., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny, uznając (na korzyść oskarżonego) grzywnę w wymiarze 6 stawek dziennych za wykonaną.

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

8.

Biorąc pod uwagę fakt, że co do zasady Sąd uznał winę oskarżonego, zgodnie z regułą zawartą w art. 627 k.p.k., obciążono go kosztami sądowymi. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych, obciążono go opłatą, na którą złożyły się: kwota 180 zł od kary 1 roku pozbawienia wolności , a także kwota 240 zł stanowiąca 10 % kary grzywny, orzeczonej na podstawie art. 71 § 1 k.k.

Sąd uznał także, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., iż z uwagi na sytuację osobistą i majątkową oskarżonego, dość istotną zmianę kwalifikacji prawnej, względy słuszności, uzasadniają jedynie częściowe obciążenie oskarżonego wydatkami postępowania do kwoty 7 000 zł.

1.Podpis

SSO Jarosław Poch SSO Urszula Adamik