Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 25 kwietnia 2024 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia	SA Wiesława Namirska (spr.)
Sędziowie:	SSA Olga Gornowicz-Owczarek SSA Tomasz Pidzik
Protokolant:	Aneta Gajewska-Mruklik

po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. w Katowicach

na rozprawie

z wniosku wierzyciela (...)w P. (Ukraina)

z udziałem dłużnika (...) Sp. z o.o. w K.

o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi zagranicznego sądu polubownego

p o s t a n a w i a :

1.  stwierdzić wykonalność poprzez nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu (...) Sądu Arbitrażowego Przy (...) Ukrainy w (...) z dnia 3 stycznia 2023 r. wydanemu w sprawie numer 121/22 z wniosku (...) Z (...) w P. (Ukraina) przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.;

2.  zasądzić od dłużnika na rzecz wierzyciela kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym ją zasądzono, tytułem kosztów postępowania.

SSA Tomasz Pidzik

SSA Wiesława Namirska

SSA Olga Gornowicz-Owczarek

Sygn.akt V AGo 77/23

UZASADNIENIE

Wierzyciel (...) z siedzibą w P. – w Ukrainie domagał się nadania klauzuli wykonalności prawomocnemu orzeczeniu sądu polubownego wydanemu przez (...) Sąd Arbitrażowy przy (...)Ukrainy w dniu 3 stycznia 2023 r. w sprawie z powództwa wymienionego wierzyciela przeciwko dłużnikowi (...) Spółce z ograniczona odpowiedzialnością oraz zasądzenia od dłużnika na rzecz wierzyciela kosztów postępowania wywołanego wnioskiem.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pomiędzy stronami zawarta została umowa, w której strony dokonały zapisu na sąd polubowny, w świetle którego właściwym do rozpoznawania sporów wynikających z zawartej umowy jest (...) Sąd Arbitrażowy przy Izbie (...) Ukrainy. Wobec niewykonania zobowiązania umownego przez dłużnika wierzyciel wszczął postępowanie przed wymienionym sądem polubownym, a następnie uzyskał orzeczenie zasądzające od dłużnika na rzecz wierzyciela kwotę 248.376,25 dolarów amerykańskich oraz opłatę arbitrażową w kwocie 2.074,06 dolarów amerykańskich. Orzeczeni uprawomocniło się i podlega wykonaniu.

Dłużnik (...) Spółka z o.o. w K. w odpowiedzi na wniosek domagała się odrzucenia wniosku względnie jego oddalenia w całości oraz zasądzenia od wierzyciela na rzecz dłużnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Dłużnik zarzucił w pierwszej kolejności, że określenie żądania wniosku, jako „nadania klauzuli wykonalności prawomocnemu orzeczeniu sądu polubownego” nie jest znane polskiemu systemowi prawnemu.

Zarzucono ponadto brak wykazania przez wierzyciela przesłanek dla nadania wykonalności bądź uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego dokumentowi- wyrokowi (...)Sądu Arbitrażowego przy Izbie (...) Ukrainy z dnia 3 stycznia 2023 r., wydanego w sprawie nr 121/2022. Dłużnik odwołał się do art. 51 Umowy pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnej sporządzonej w K. dnia 24 maja 1993 r. oraz podniósł dłużnik, że do wniosku nie dołączono dokumentów, o których mowa w art.51 pkt 2 ww. Umowy, potwierdzających właściwe zawiadomienie pozwanej (dłużnika) o terminie rozprawy, nie była należycie informowana o rozstrzygnięciu i nie otrzymała pouczeń niezbędnych w celu wzięcia udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło dłużnikowi obronę swych praw i zwalczanie roszczeń kontrahenta.

Dłużnik zakwestionował uprawnienie wymienionego Sądu Polubownego do orzekania w sprawie wynikłej pomiędzy stronami jak również, iż wybór arbitra do rozstrzygnięcia sporu nie był zgodny z postanowieniami regulacji Sądu oraz został dokonany z naruszeniem prawa strony do wypowiedzenia się. Wreszcie, że brak jest pewności, czy osoba podpisana pod wyrokiem jako Arbiter w istocie została powołana na stanowisko Arbitra tego Sądu oraz wyznaczona do rozpoznania właśnie tej sprawy.

W ocenie dłużnika, stwierdzenie wykonalności orzeczenia arbitrażowego nie da się pogodzić z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej albowiem regulacje umowne pozwalające na naliczanie kar umownych wobec pozwanej (dłużnika) nie gwarantują wiążącego ustalenia momentu zakończenia naliczania kar umownych ( pkt 9.2. i 9.3.), wobec czego powinny być uznane za nieważne.

Dłużnik zarzucił również, że kwota 2.074,06 dolarów amerykańskich nie została zasądzona od pozwanej ale od powoda na rzecz Sądu.

Wierzyciel w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2024 r. stanowiącym replikę do odpowiedzi na wniosek przyznał zasadność stanowiska dłużnika w zakresie kwoty 2.074,06 dolarów amerykańskich, a w pozostałym zakresie podtrzymał wniosek.

Sąd Apelacyjny ustalił i zważył co następuje :

W dniu 21 września 2021 r. pomiędzy stronami zawarta została umowa nr (...), zgodnie z którym dłużnik (...) Spółka z o.o. w K. zobowiązała się sprzedać na rzecz wierzyciela (...)z siedzibą w P. – w Ukrainie węgiel energetyczny kamienny klasy 27 MJ/KG polskiej produkcji w zakresie i odpowiednio do warunków wskazanych w umowie (punkt 1.1.). Postanowienia umowy w zakresie ceny zakupu oraz ilości i jakości węgla zawarte zostały oraz warunków dostawy zawarte zostały w punktach 2,3 i 4 umowy. Warunki płatności zawarte zostały w postanowieniach objętych punktem 6. Umowy. Walutą płatności dla rozliczeń stron był dolar amerykański ( pkt 2.5 umowy). W zakresie odpowiedzialności umownej stron przewidziano m.in., że w razie opóźnienia terminu dostawy węgla, sprzedający jest zobowiązany wypłacić kupującemu, w razie jego pisemnego żądania, karę w wysokości 0,2% od wartości niedostarczonego w terminie węgla za każdy dzień opóźnienia (pkt 9.2 umowy).

W zakresie rozstrzygania sporów strony postanowiły w umowie, że prawem, które reguluje umowę jest materialne prawo Ukrainy, a wszystkie spory, kontrowersje, czy wymogi, które powstaną z umowy (kontraktu) albo w związku z nim, w tej liczbie co do jego układania, tłumaczenia, wykonania, naruszenia wstrzymania, czy nierzeczywistości podporządkowują się rozwiązaniu w (...) arbitrażowym sądzie przy (...) Ukrainy według jego Reglamentu. Miejscem Sądu Arbitrażowego jest miasto (...). Język Arbitrażu – język ukraiński. Arbitrażowy sąd składa się z jednoosobowego arbitra. Decyzja Sądu Arbitrażowego przy (...)Ukrainy jest decyzja ostateczną i obowiązującą dla stron na warunkach i w terminie oznaczonym w decyzji Sądu, przy czym może zostać zmieniona pokojową ugodą pomiędzy stronami (punkt 12. Umowy-k.22).

W dniu 3 stycznia 2023 r. (...) Sąd Arbitrażowy przy (...)Ukrainy wydał orzeczenie w sprawie nr 121/2022 z wniosku wierzyciela (...) z siedzibą w P. – Ukraina przeciwko (...) Spółce z ograniczona odpowiedzialnością – Rzeczpospolita Polska, którym uwzględniono żądanie wniosku co do żądania zapłaty : kwoty 206.081,00 dolarów amerykańskich z tytułu dokonanej przez wierzyciela przedpłaty za niedostarczony węgiel, 34.135,15 dolarów amerykańskich z tytułu kary umownej za przekroczenie terminu dostawy towaru – węgla, a więc do łącznej kwoty 240.216,15 dolarów amerykańskich oraz dalszej kwoty 7.058,75 dolarów amerykańskich z tytułu części opłaty arbitrażowej.

Wydanie powyższego orzeczenia zostało poprzedzone postępowaniem, którego przebieg został w sposób szczegółowy i wyczerpujący opisany w orzeczeniu (...) Sądu Arbitrażowego przy (...) Ukrainy.

Postępowanie przed Sądem Polubownym zainicjowane przez wierzyciela rozpoczęło się wydaniem postanowienia z dnia 8 sierpnia 2022 r. przez Przewodniczącego (...) Sądu Arbitrażowego przy (...) ( (...)) w przedmiocie przyjęcia sprawy do postępowania pod numerem 121/2022.

Po uzupełnieniu wniosku przez wierzyciela, w dniu 2 września 2022 r. (...) przy (...) Ukrainy, po uiszczeniu przez wierzyciela opłaty arbitrażowej, przesłał do pozwanego (dłużnika) za pośrednictwem firmy kurierskiej (...) z listem przewozowym nr (...) kopię materiałów „powodowych”, Regulamin, Listę rekomendowanych arbitrów (...) przy (...) Ukrainy z propozycją, w ciągu 30 dniowym terminie od dnia ich otrzymania, przedstawienia odpowiedzi na wniosek powodowy i poinformowania (...) przy (...) Ukrainy o imieniu i nazwisku uzgodnionego z powodem jednoosobowego arbitra z rekomendowanej listy. Jednocześnie, w piśmie towarzyszącym (...) przy (...) Ukrainy nr (...) z dnia 29 sierpnia 2022 r. wskazano, że w przypadku, gdy strony nie dojdą do porozumienia, co do wskazania arbitra w ciągu 30 dni od czasu otrzymania propozycji o takie wskazanie, po upływie wskazanego terminu jednoosobowy arbiter zostanie wskazany odpowiednio do § 1 art.31 Regulaminu (...) przy (...) Ukrainy postanowieniem Prezydenta (...)Ukrainy, co nie podlega zaskarżeniu.

Oprócz tego, 5 września 2022 r. akta pozwu i pismo (...) przy (...) Ukrainy nr (...)z dnia 29 sierpnia 2022 r. zostały przesłane pozwanemu (dłużnikowi) za pośrednictwem poczty elektronicznej na email : (...) wskazany we wniosku powodowym i kontrakcie nr (...) z 21 września 2021 r.

Dostarczenie wskazanych wyżej dokumentów adresatowi – dłużnikowi (...) potwierdzał widniejący w sprawie druk ze zautomatyzowanej informacji powiadomień serwera pocztowego (...) ( (...)) z 5 września 2022 r.

Zgodnie z listem firmy kurierskiej (...) ( SA (...) Ukraina”) z 12 września 2022 r. dokumenty przesłane listem przewozowym nr (...) z 2 września 2022 r., zostały doręczone pozwanemu (dłużnikowi 12 września 2022 r.

Strony postępowania przed (...) nie porozumiały się co do osoby arbitra.

Ponieważ strony nie doszły do porozumienia co do kandydatury jednoosobowego arbitra, na podstawie pkt 1 art.3 Ustawy Ukrainy „ O międzynarodowym arbitrażu komercyjnym”, §5 art.11, § 1 art.31 Regulaminu (...) przy (...) i biorąc pod uwagę powiadomienie powoda (wierzyciela) z 27 października 2022 r., Prezydent (...)Ukrainy postanowieniem z 28 października 2022 r. powołał jako jednoosobowego arbitra w sprawie 121/2022 M. S., który w tym dniu przyjął funkcję arbitra w prawie, podpisując oświadczenie o przyjęciu funkcji arbitra i niezależności arbitra od stron.

Rozpatrzenie sprawy 121/2022 wyznaczono na dzień 9 grudnia 2022 r., godz.11.00 pod adresem : Ukraina, miasto (...), ul.(...).

Wszelką korespondencję, w tym zawiadomienie (...) przy (...) Ukrainy z 2 listopada 2022 r. nr (...) ze wskazaniem daty, miejsca rozpatrzenia sprawy i składu Sądu Arbitrażowego oraz postanowieniem Prezydenta (...) Ukrainy z 28 października 2022 r. w przedmiocie powołania jednoosobowego arbitra w sprawie 121/2022 zostało przesłane stronom, a więc i dłużnikowi na adres (...) oraz firmą kurierską (...) z 12 września 2022 r. dokumenty przesłane listem przewozowym nr (...) w dniu 3 listopada 2022 r. na adres : ul. (...), (...)-(...) K. Polska i zostały doręczone pozwanemu. Także dalsza korespondencja w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Polubownym była dostarczana dłużnikowi poprzez pocztę elektroniczną na wskazany wyżej adres oraz za pośrednictwem firmy kurierskiej (vide: szczegółowy opis czynności doręczeń zawarty w orzeczeniu (...) przy (...) Ukrainy oraz potwierdzenia firmy kurierskiej (...) wraz z tłumaczeniami -k.98-105 i 113, dokumenty sporządzone przez (...) przy (...) Ukrainy wraz z tłumaczeniem – k.103-112 oraz 115-132)

W toku postępowania ustalono, że wierzyciel, by wypełnić warunki kontraktu zawartego pomiędzy stronami, w dniu 22 grudnia 2021 r. zrealizował opłatę 95% wartości każdego z wystawionych przez dłużnika rachunku i przelał na rachunek rozliczeniowy dłużnika przedpłatę w wysokości 441.750, 00 dolarów amerykańskich.

Pozwany swoje zobowiązania wynikające z kontraktu wypełnił częściowo i dostarczył powodowi 755.00 ton energetycznego węgla kamiennego klasy 27 MJ/kg na ogólną kwotę 175.719,00 dol.amerykańskich. Dłużnik nie dostarczył zatem wierzycielowi 1.245,00 ton węgla i odpowiednio do stanu uzgodnień rozliczeń wzajemnych z dnia 10 lutego 2022 r. strony doszły do porozumienia, że według stanu na dzień 10 lutego 2022 r. zadłużenia dłużnika wynosiło 266.031,00 dol. amerykańskich.

W zakresie roszczenia wierzyciela obejmującego kary umowne (...) Komercyjny Sąd Arbitrażowy przy Izbie (...) Ukrainy uznał, że wierzyciel nieprawidłowo ustalił okres naliczania kar umownych i wskazał, że 1 marca 2022 r. wierzyciel przedstawił dłużnikowi żądania nr (...) o zwrócenie przedpłaty na węgiel. Ta czynność stanowiła odmowę dla wykonania przez dłużnika zobowiązania dotyczącego dostarczenia węgla. W konsekwencji, wierzyciel utracił prawo naliczania kary umownej za niewypełnienie przez dłużnika zobowiązania. Wyliczenie uwzględnionych przez Sąd Polubowny kar umownych zamieszczono na stronie 12 orzeczenia.

Czyniąc powyższe ustalenia stanu faktycznego w zakresie umożliwiającym ocenę zasadności wniosku wierzyciela Sąd Apelacyjny przyznał walor wiarygodności dokumentom urzędowym oraz prywatnym w rozumieniu art.244 § 1 k.p.c. i art.245 k.p.c. zaoferowanym przez wierzyciela albowiem brak było podstaw dla wzruszenia wiarygodności wskazanych dokumentów także wobec braku ich zakwestionowania przez dłużnika.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje :

Wniosek wierzyciela zasługiwał na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagało żądanie dłużnika co do odrzucenia wniosku.

Żądanie dłużnika było nieuzasadnione albowiem wniosek wierzyciela spełnia wymogi formalne, w tym zgłoszone przez niego żądanie. W świetle treści art.1213 k.p.c. traktującego o uznaniu lub stwierdzeniu wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej orzeka się na wniosek strony. Ugruntowane poglądy doktryny i judykatury dotyczące formy i wymogów wniosku złożonego w trybie art.1213 k.p.c. wskazują, iż konieczne jest oznaczenie rodzaju pisma, osnowy wniosku lub oświadczenia oraz przytoczenie faktów uzasadniających wniosek, jak równie za dopuszczalne przyjmuje się użycie różnych sformułowań, które dostatecznie precyzują żądania strony – m.in. „wniosek o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi sądu polubownego”. Ponadto, postanowienie o stwierdzeniu wykonalności kreuje tytuł wykonawczy, przez co niezbędne jest, aby sąd nadał klauzulę wykonalności wyrokowi sądu polubownego. Również pełnomocnictwo udzielone przez wierzyciela obejmuje reprezentowanie go między innymi w postępowaniu o uznanie lub stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego. Mając zatem na uwadze formę w jakiej zapada postanowienie o stwierdzeniu wykonalności wyroku sądu polubownego, nie sposób zgodzić się z dłużnikiem, że żądanie wierzyciela nie jest znane polskiemu prawu albowiem żądanie wniosku nie budzi żadnych wątpliwości co do jego istoty i charakteru.

Odnosząc się do zarzutów merytorycznych podniesionych przez dłużnika przeciwko żądaniu wniosku wierzyciela wskazać należy, że chybiony był zarzut oparty o przepisy umowy zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych z dnia 24 maja 1993 r. albowiem wymieniona umowa nie znajduje zastosowania w odniesieniu do wniosku wierzyciela. Uszło bowiem uwagi dłużnika, że wymieniona umowa znajduje zastosowanie dla spraw z zakresu tzw. pomocy prawnej oraz orzeczeń sądów powszechnych. Podzielając pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 września 1998 r. w sprawie III CKN 775/98 wskazać należy, że przywołana przez dłużnika umowa dwustronna zawarta pomiędzy Rzecząpospolitą Polska a Ukrainą nie normuje uznawania i wykonywania orzeczeń sądów arbitrażowych (polubownych). Stwierdzenie wykonalności w Polsce ukraińskich orzeczeń arbitrażowych następuje zgodnie z Konwencją o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 10 czerwca 1958 r.

Wbrew ocenie dłużnika wierzyciel dołączył do wniosku orginał orzeczenia Sądu Polubownego wraz z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem, a nadto z uwagi na zarzuty podniesione przez dłużnika dalsze dokumenty przedłożone za pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r.

Nie ma racji dłużnik podnosząc zarzuty zmierzające do podważenia możliwości obrony swoich praw albowiem jak w sposób niezbity wynika z treści orzeczenia (...) Sądu Arbitrażowego przy (...)Ukrainy z dnia 3 stycznia 2023 r., a także z dalszych dokumentów i ich tłumaczeń (k.96 – 132), dłużnik był zawiadamiany o wszlekich czynnościach podejmowanych w sprawie. Dłużnikowi doręczono : pozew wraz z wezwaniem do wniesienia odpowiedzi na pozew, regulamin sądu polubownego wraz z listą rekomendowanych arbitrów, pouczenie o możliwości uzgodnienia z powodem (wierzycielem) osoby arbitra, zawiadomienie o rozprawie, postanowienie o wyznaczeniu arbitra oraz wyrok Sądu Polubownego. Doręczeń dokonano na podstawie art.11 ust.4 i 4 Regulaminu (...) Sądu Arbirażowego przy(...)Ukrainy.

Za pozbawione podstaw uznać należało zarzuty dłużnika dotyczące : braku uprawnień sądu polubownego do rozstrzygania sprawy, nieprawidłowego wyboru arbitra oraz podpisu arbitra pod wyrokiem. Na poparcie owych zarzutów dłużnik nie przywołał żadnej argumentacji, a podnosząc owe zarzuty całkowicie pominął nie tylko postanowienia umowy zawartej z wierzycielem jak i podstawy prawne przywołane w kwestionowanym wyroku w oparciu o które podejmowane konkretne czynności w toku postępowania.

W świetle zaoferowanych przez wierzyciela dokumentów zarzuty dłużnika jawią się jako gołosłowne, podniesione w oderwaniu od postanowień Regulaminu (...) Sądu Arbitrażowego przy (...)Ukrainy, a w szczególności art.31 ust.1 tegoż. Brak jest wątpliwości, że strony nie doszły do porozumienia co do wyłonienia osoby arbitra, a w konsekwencji w oparciu o wskazany przepis Regulaminu, arbiter został wyznaczony na mocy postanowienia Prezesa (...) Ukrainy z dnia 28 października 2022 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone dłużnikowi pocztą elektroniczną w dniu 2 listopada 2022 r., a także przesyłką kurierską w dniu 9 listopada 2022 r.

W konsekwencji, zarzuty dłużnika dotyczące rzekomego pozbawienia go możliwości obrony swoich praw przed Sądem Polubownym jak również rzekomych uchybień postępowania w zakresie osoby arbitra, sposobu jego wyznaczenia i umocowania do rozstrzygania sprawy są zarzutami chybionymi i mającymi usprawiedliwiać całkowicie bierną postawę dłużnika w toku postępowania przed Sądem Polubownym. Owa bierność natomiast nie może skutkować wzruszeniem oceny dokonanej przez Sąd Polubowny w oparciu o czytelne i transparentne podstawy prawne przywołane w wydanym następnie orzeczeniu.

Chybionym był zarzut sprzeczności orzeczenia z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej albowiem wbrew ocenie dłużnika zastrzeżone kary umowne wynikające z punktu 9.2 umowy zawartej pomiędzy stronami. Strony umówiły się bowiem, że w razie opóźnienia terminu dostawy węgla, sprzedający zobowiązany jest wypłacić kupującemu (w razie jego pisemnego żądania) karę w wysokości 0,2% od wartości niedostarczonego w terminie węgla za każdy dzień opóźnienia. Tak ustanowione kary umowne za niewykonanie bądź nienależycie wykonane zobowiązanie w żadnym razie nie pozostają w sprzeczności z podstawowymi zasadami porządku prawnego zwłaszcza, że tak ustalone kary umowne nie uchybiają zasadom wynikającym z art.483 k.c. i art.484 k.c. Nie ma bowiem wątpliwości, że jak trafnie podniósł wierzyciel, dopuszczalne jest zastrzeżenie kary umownej za zwłokę w wykonaniu zobowiązania w postaci określonego procentu ustalonego wynagrodzenia umownego za każdy dzień zwłoki nawet jeśli nie określono końcowego terminu naliczania kary umownej ani jej kwoty maksymalnej (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 9 grudnia 2021 r., III CZP 16/21). W konsekwencji, nie sposób dopatrzeć się o naruszenie jakich podstawowych zasad porządku prawnego chodzi w zarzucie podniesionym przez dłużnika w sytuacji gdy: nie zostało zakwestionowane ani na etapie postępowania przed Sądem Polubownym ani w postępowania o stwierdzenie wykonalności orzeczenia wydanego przez ten Sąd, że dłużnik nie dostarczył określonej partii węgla na rzecz dłużnika a sposób wyliczenia należnych kar umownych zawarty został w orzeczeniu Sądu Polubownego i również i tego wyliczenia dłużnik nie podważył.

Stosownie do treści art.1214 § 3 k.p.c. Sąd odmawia uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, jeżeli:

1) według przepisów ustawy spór nie może być poddany pod rozstrzygnięcie sądu polubownego;

2) uznanie lub wykonanie wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego);

3) wyrok sądu polubownego lub ugoda przed nim zawarta pozbawia konsumenta ochrony przyznanej mu bezwzględnie wiążącymi przepisami prawa właściwego dla umowy, której stroną jest konsument, a gdy prawem właściwym dla tej umowy jest prawo wybrane przez strony - ochrony przyznanej konsumentowi bezwzględnie wiążącymi przepisami prawa, które byłoby właściwe w braku wyboru prawa.

Nadto, stosownie do treści art.1215 § 2 k.p.c. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 1214, sąd na wniosek strony odmawia uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą, jeżeli strona wykaże, że:

1) nie było zapisu na sąd polubowny, zapis na sąd polubowny jest nieważny, bezskuteczny albo utracił moc według prawa dla niego właściwego;

2) nie była należycie zawiadomiona o wyznaczeniu arbitra, o postępowaniu przed sądem polubownym lub w inny sposób była pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed sądem polubownym;

3) wyrok sądu polubownego dotyczy sporu nieobjętego zapisem na sąd polubowny lub wykracza poza zakres takiego zapisu, jeżeli jednak rozstrzygnięcie w sprawach objętych zapisem na sąd polubowny daje się oddzielić od rozstrzygnięcia w sprawach nieobjętych tym zapisem lub wykraczających poza jego zakres, odmowa uznania albo stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego może dotyczyć jedynie spraw nieobjętych zapisem lub wykraczających poza jego zakres;

4) skład sądu polubownego lub postępowanie przed tym sądem nie były zgodne z umową stron lub - w braku w tym przedmiocie umowy - nie były zgodne z prawem państwa, w którym przeprowadzono postępowanie przed sądem polubownym;

5) wyrok sądu polubownego nie stał się jeszcze dla stron wiążący lub został uchylony albo jego wykonanie zostało wstrzymane przez sąd państwa, w którym lub według prawa którego wyrok ten został wydany.

Mając na względzie, że dłużnik nie wykazał, by zaistniały jakiekolwiek przesłanki uzasadniające odmowę stwierdzenia wykonalności orzeczenia wydanego przez (...)Sąd Arbitrażowy przy (...)Ukrainy z dnia 3 stycznia 2023 r., Sąd Apelacyjny na podstawie art.1212 k.p.c., art.1213 ^{( 1 )}k.p.c., art.1215 k.p.c. przy zastosowaniu art.1214 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art.1213 ^{( 1 )}k.p.c., uwzględnił wniosek wierzyciela i stwierdził wykonalność poprzez nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu (...) Sądu Arbitrażowego przy(...) w (...) z dnia 3 stycznia 2023 r. wydanemu w sprawie numer 121/22 z wniosku

(...) z siedzibą w P. – w Ukrainie przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K..

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.98 k.p.c. w związku z art.108 § 1 k.p.c. w związku z art.13 § 2 k.p.c. Na koszty postępowania złożyła się opłata sądowa od wniosku w kwocie 300 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej wynoszącej 240 zł plus 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, ustalonej na podstawie § 8 pkt 14 i § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia wniosku.

SSA Tomasz Pidzik SSA Wiesława Namirska SSA Olga Gornowicz-Owczarek