Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Przewodniczący

SSA Karina Maksym (spr.)

Sędziowie

SSA Mirosław Ziaja

SSA Iwona Hyła

Protokolant

Ewelina Polok

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 173/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt V K 193/17

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 282 k.k. przez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że doszło do jego popełnienia w sposób przyjęty w opisie czynu przypisanego w punkcie 52 wyroku, tj. poprzez działanie w postaci groźby zamachu na zdrowie P. Ż. (1) oraz żądania pieniędzy łącznie 4.000,- zł, tj. po 1000 zł od XII 2016 r. do III 2017 r., podczas gdy ustalenia faktyczne nie pozwalają na przyjęcie, iż oskarżony groził w jakikolwiek sposób, także przez czynności konfluentne ani że żądał pieniędzy, w szczególności w określonej kwocie

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

⚫

zacząć trzeba od tego, że zaszeregowanie omawianego zarzutu na podstawie odwoławczej z art. 438 pkt. 1 k.p.k. nie znajduje uzasadnienia w świetle jego treści, jak też zaoferowanej na jego poparcie argumentacji, a które wskazują wyraźnie, że w rzeczywistości apelująca wytyka Sądowi I instancji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co znajduje także potwierdzenie w końcowym fragmencie apelacji, gdzie wskazano wprost, iż obraza art. 282 k.k. wynika z poczynienia ustaleń faktycznych nie pozwalających na uznanie, że oskarżony groził w jakikolwiek sposób, w tym poprzez czynności konfluentne, bądź żądał pieniędzy, co miało prowadzić do niesłusznego przypisania umyślności działania, w sytuacji gdy nie wykazano mu wiedzy na temat gróźb kierowanych pod adresem P. Ż. (1), ich rodzaju, czy metod działania sprawców wcześniejszych czynów popełnionych na szkodę pokrzywdzonego,

⚫

odczytując zatem prawidłowo analizowany zarzut odwoławczy i weryfikując przez jego pryzmat prawidłowość zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny nie dostrzega żadnych błędów w ustalonych przez Sąd Okręgowy faktach i ich subsumcji pod powołane w podstawie skazania z punktu 52 wyroku przepisy art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

⚫

zgodzić się trzeba z Sądem Okręgowym, iż ustalone zaszłości nie pozostawiają wątpliwości co do umyślnego udziału K. S. w usiłowaniu wymuszenia rozbójniczego na szkodę P. Ż. (1) , przy którego popełnieniu odgrywał swoją własną rolę, mając pełną świadomość działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, do której w tym czasie przystąpił akceptując nie tylko jej cele, ale także metody działania, bo bardziej wyraźnie nie mógł tego uzewnętrznić, aniżeli to miało miejsce w pierwszych dniach lutego 2017 r. Ponowne szczegółowe referowanie tych zdarzeń nie jest konieczne, bo ich przebieg jest skarżącej dobrze znany. W tym zaś świetle podważanie trafności odtworzonych faktów, jak też strony podmiotowej przestępstwa i postaci winy oskarżonego, nie znajduje racji bytu, a argumentów na to, aby uznać inaczej nie dostarcza analizowany środek odwoławczy i to pomimo jego merytorycznej wymowy, bo wszystkie kwestie, jakie winny zostać poddane szczególnej rozwadze przy badaniu istnienia podstaw do pociągnięcia K. S. do odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., zostały należycie rozważone przez Sąd meriti,

⚫

nie można także zgodzić się z forsowaną przez obronę tezą o dekompletacji znamion tegoż występku z powodu braku zwerbalizowania gróźb bezprawnych na miejscu przestępstwa, bo w świetle bezbłędnych ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie nie ulega kwestii, iż sprawcy wyraźnie i wprost domagali się dalszego płacenia przez P. Ż. (1) haraczu na rzecz grupy przestępczej wywodzącej się z grona pseudokibiców (...), a do czego został zmuszany nie tylko groźbami bezprawnymi, ale też przemocą fizyczną. Słuszna jest przy tym konstatacja Sądu Okręgowego, że powszechnie wiadomym jest, że nikt nie płaci tzw. „haraczu” dobrowolnie, a zostaje do tego zmuszony i tak było także w analizowanym przypadku, z czego oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę,

⚫

kończąc ten wątek przypomnieć należy, że dla samego pokrzywdzonego P. Ż. (1) oczywiste było, że napastnicy, którzy zażądali od niego haraczu w lutym 2017 r. wywodzili się z tej samej grupy, której wcześniej padł ofiarą. Był o tym przekonany pomimo tego, że sprawcy przyznali, że „chłopaki siedzą”, bo wyraźnie nawiązywali do poprzednich przestępstw twierdząc chociażby, że nie było płacone od grudnia 2016 r. i te zaległości miał uiścić, nie wskazywali także kwoty, bo miała ona wynosić tyle samo co poprzednio (po 1 tys. zł miesięcznie), a co za tym idzie do realizacji tych nowych żądań miały go „motywować” stosowane poprzednio groźby bezprawne (wybicia zębów, obcięcia palca) i przemoc fizyczna (uderzenie w twarz), pod wpływem których wykonywał polecenia członków tej grupy od czerwca 2015 r. przez kolejne miesiące. Na ten temat P. Ż. (1) zeznał jeszcze, że chociaż w dniu 10 lutego 2017 roku ze strony K. S. nie padła żadna groźba, to fakt, że działał on w imieniu pseudokibiców (...) rodził u niego obawę o życie i zdrowie swoje i rodziny, w tym dzieci. Działo się tak pomimo wiedzy o aresztowaniu sprawców poprzednich najść (P. K. i K. J.), bo ostatnie zdarzenia wskazywały, że w ich miejsce pojawili się nowi i dalej działali w imieniu tej samej grupy. Świadek miał informacje, że członkowie tej grupy podpalali i niszczyli lokale tym, którzy odmawiali im płacenia haraczu. Z tego właśnie powodu zawiadomił o tych najściach organy ścigania, a co jednoznacznie świadczy o uzasadnionych obawach spełnienia gróźb, pod presją których pozostawał. Wiarygodności jego zeznań dowodzą także relacje procesowe P. Ż. (2), wedle którego w lutym 2017 r., zaraz po wizycie oskarżonego w sklepie, pokrzywdzony podbiegł do ojca i twierdził, że oskarżony przyszedł, aby ustalić szczegóły dalszego płacenia haraczu, że sprawcy są niebezpieczni i związani z kibicami (...), a wykonywał ich żądania z obawy o życie i zdrowie, o rodzinę i mienie. W tym świetle nie sposób przyjąć kontrargumentacji obrońcy zmierzającej do podważenia trafności zapadłego wyroku, bo jak to słusznie ustalił Sąd I instancji, niezależnie od konkludentnego wyrażenia gróźb bezprawnych, miały one w analizowanym przypadku charakter niewątpliwy,

⚫

także na podstawie zeznań pokrzywdzonego ustalono, jakie kwoty płacił on sprawcom wymuszeń rozbójniczych, a do czego wyraźnie nawiązywali napastnicy nachodzący go w lutym 2017 r., stąd ich oszacowanie na ustalonym poziomie – przy przyjęciu wersji dla oskarżonego korzystniejszej w stosunku do treści zarzutu- nie budzi uwag instancji odwoławczej

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie K. S. od zarzutu udziału w wymuszeniu rozbójniczym względnie odpowiedniej modyfikacji opisu czynu z punktu 99 wyroku przez wyeliminowanie działania w ramach grupy przestępczej

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

- zarzuty odwoławcze zawarte w apelacji obrońcy nie zasługują na uwzględnienie, zaś wobec nie stwierdzenia w wyniku kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku zaistnienia okoliczności, które należałoby uwzględnić z urzędu, brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., przypisanego mu w punkcie 52 zaskarżonego wyroku, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie to jest wynikiem prawidłowej subsumcji odtworzonych faktów pod przyjęte w podstawie skazania przepisy prawa

3.2.

zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 i 7 k.p.k. poprzez wybiórczą i dowolną ocenę dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że:

a) w okresie po 6.12.2016 r. istniała grupa przestępcza kierowana przez M. Z.,

b) oskarżony K. S. w okresie od 1 do 10.02.2017 r. był członkiem ww. grupy wspólnie z J. K.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

-

nie sposób podzielić zarzutu obrońcy o obrazie wyrażonej w art. 4 k.p.k. zasady obiektywizmu, której istotą jest - najogólniej rzecz ujmując – obowiązek sądu do zachowania bezstronności w traktowaniu stron i przestrzeganie zakazu kierunkowego nastawienia do sprawy. W apelacji nie zdołano wykazać zaistnienia okoliczności, które dowodziły by postąpieniu przez Sąd Okręgowy wbrew tak rozumianej zasadzie, co prowadzi do wniosku o całkowitej niezasadności tego zarzutu. Z kolei, dla skuteczności zarzutu opartego na obrazie art. 7 k.p.k. konieczne jest wykazanie przez skarżącego, jakich konkretnych błędnych ocen dopuścił się sąd meriti, naruszając wymienione w nim reguły. Nie wystarczy samo przeciwstawienie przez skarżącego dowodom, na których bazował sąd I inancji, li tylko dowodów przeciwnych, bo niezbędne jest jeszcze wykazanie, że te prezentowane dowody przeciwne, ocenione swobodnie w świetle zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, winny zyskać walor wiarygodności, a dowody, na których oparł się sąd a quo, tego waloru są pozbawione. Tymczasem w realiach analizowanej sprawy wnioski wyprowadzone przez Sąd Okręgowy z zebranego materiału dowodowego są adekwatne i respektują zasady logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, o czym przekonuje treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku. Z kolei, kontrargumentacja zaoferowana w apelacji jawi się jako polemiczna, bazując na wybiórczo potraktowanych, patrz selektywnie wytypowanych, vide korzystnych dla oskarżonego dowodach, stąd nie może mieć oczekiwanej mocy sprawczej,

-

trudno także zarzucić Sądowi a quo brak obiektywizmu, w sytuacji gdy wydany wyrok jest efektem rozważenia wszystkich danych płynących z materiału aktowego sprawy, w tym tych korzystnych dla oskarżonego, o czym przekonuje fakt, iż jego skazanie za udział w zorganizowanej grupie przestępczej znacznie odbiega od wersji oskarżenia, dotyczącej okresu ponad półtora roku, tj. od czerwca 2015 r. do lutego 2017 r., podczas gdy Sąd a quo ograniczył zakres odpowiedzialności karnej oskarżonego do 10 dni lutego 2017 r., a co dotyczy także wartości mienia, będącego przedmiotem przestępstwa,

-

jeśli zaś idzie o zarzut odnośnie braku ustalenia przez Sąd Okręgowy, że w tym czasie zorganizowana grupa przestępcza działała, w odpowiedzi wystarczy odesłać skarżącą do pisemnego uzasadnienia wyroku, gdzie zagadnieniu temu poświecono wymaganą uwagę, w tym odnośnie składu, kierownictwa, jak i celów, do jakich grupa została powołana i funkcjonowała w inkryminowanym okresie, a czego jaskrawym przejawem było usiłowanie dokonania w jej ramach kolejnego przestępstwa przez J. K. i K. S., według dotychczasowego schematu i z wykorzystaniem tych samych metod działania jej członków,

-

na temat danych świadczących o świadomym przystąpieniu do tej struktury K. S. Sąd Okręgowy wypowiedział się na stronach 60-61 pisemnego uzasadnienia i brak w tych rozważaniach słabych momentów. Natomiast w świetle zaoferowanej w apelacji kontrargumentacji zmierzającej do zdezawuowania trafności wydanego wyroku, za słuszne uznano przypomnienie kilku kwestii, które zdaniem Sądu Apelacyjnego dostatecznie uzasadniają pogląd, jaki na temat udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej zajął Sąd meriti. Jak słusznie wskazano w pisemnych motywach wyroku, już w czasie pierwszej wizyty K. S. z J. K. w sklepie przy ul. (...) w K., padło pytanie skierowane do R. W. czy wie kim oni są, a dalej, że są z (...), jak też, że „nie było płacone od grudnia 2016 r, a zawsze miało być płacone na początku miesiąca” i płacić będzie trzeba do maja 2017 r., a co jednoznacznie dotyczyło zaległego haraczu, który- P. Ż. (1) zaprzestał płacić w czwartym kwartale 2016 r., a w którego egzekwowaniu J. K. wcześniej nie uczestniczył, stąd nie mógł mieć tych informacji z innego źródła, jak tylko od członków zorganizowanej grupy przestępczej, do której od czerwca 2015 r. należał, niezależnie od sposobu i daty dotarcia do niego polecenia od innych członków grupy, aby kontynuować ten kryminalny proceder. Warto w tym miejscu przywołać wyjaśnienia samego oskarżonego, który wprost przyznał, że wiedział o tym, iż K. poszedł do tego sklepu, bo dostał od kogoś polecenie, aby tam pójść i się dogadać co do pieniędzy, żeby właściciel zapłacił,

-

w nakreślonej sytuacji nielogicznym i oderwanym od doświadczenia życiowego byłoby uznanie, że J. K., a co za tym idzie także działający z nim wspólnie i w porozumieniu K. S., mieliby działać niezależnie od wcześniejszych dokonań grupy, niejako na własną rękę, skoro mechanizm ich działania był tożsamy, a żądania wprost nawiązywały do tego co miało miejsce wcześniej, kiedy członkowie grupy dokonywali systematycznych wymuszeń rozbójniczych na P. Ż. (1). O kryminalnym charakterze tych wizyt świadczy także pytanie o założenie monitoringu w lokalu pokrzywdzonego, które padło - co oczywiste – z obawy przed zarejestrowaniem przestępczych działań K. i S.,

· w tym świetle zaprzeczanie działaniu w ramach ustalonej grupy przestępczej, czy też świadomości oskarżonego, że w opisany sposób przystąpił do jej struktur, nie znajduje logicznego uzasadnienia. Jeszcze raz powtórzyć trzeba, że K. S. brał udział w całym przebiegu pierwszego najścia, uczestniczył w rozmowie K. z W., nie przeczył słowom współsprawcy, a w pełni akceptował jego zachowanie, w tym przekazał sprzedawcy -na polecenie K.- swój numer telefonu do kontaktu z ofiarą. Wszystko to jasno wskazuje na jego aktywne zaangażowanie w realizację założonego planu przestępczego i osiągnięcie celu mającego służyć grupie, w której udział wprost potwierdzili. Nadmienić jeszcze można, że obecność oskarżonego K. S. na miejscu przestępstwa nie tylko wzmocniła efekt zastraszenia z uwagi na większą liczebność napastników, ale służyła również wprowadzeniu go do tego procederu, a co zostało w niedalekiej przyszłości wykorzystane, bo 10 lutego 2017 r. ponownie udał się na miejsce przestępstwa, tym razem w pojedynkę, celem spotkania się z P. Ż. (1), o którego przebiegu poinformował R. K., przekazując otrzymany od pokrzywdzonego numer telefonu,

- na kanwie sprawy niniejszej nie ma także powodów do kwestionowania ustalenia Sądu I instancji, że w inkryminowanym czasie zorganizowana grupa przestępcza istniała. Przypomnieć trzeba, że jej początki sięgają czerwca 2015 . kiedy w jej skład - spośród ustalonych osób - wchodzili M. Z., J. K. (do 10 lutego 2017 r.), M. J., R. J., P. K., K. J., R. M., T. W., D. Ż. (do 5 grudnia 2016 r.), a jej celem było popełnianie oszustw, wymuszeń rozbójniczych, czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji oraz innych czynów o charakterze kryminalnym, a do której K. S. przystąpił i należał w okresie od dnia 1 do dnia 10 lutego 2017 r., popełniając w jej ramach przestępstwo wymuszenia rozbójniczego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Możliwości przypisania występku z art. 258 § 1 k.k. nie warunkuje ustalenie szczegółowych zasad funkcjonowania grupy, mechanizmu wydawania poleceń, sposobu ich egzekwowania, czy też wewnętrznej struktury poza tą, która pozwala na stwierdzenie określonego stopnia zorganizowania jej członków, a co wystarczająco zostało dowiedzione w realiach sprawy niniejszej, w tym w oparciu o okoliczności tyczące się tych dwóch zdarzeń, w których K. S. wziął bezpośrednio udział,

- podważanie istnienia zorganizowanej grupy przestępczej tylko dlatego, że M. Z. wraz z pozostałymi ustalonymi członkami grupy (poza J. K. i K. S.) w okresie od dnia 5 grudnia 2016 r. przebywali w areszcie śledczym nie znajduje racji bytu, skoro ustalone zachowania J. K. i K. S. z lutego 2017 r., w tym na podstawie materiałów niejawnych sprawy, potwierdzały istnienie grupy przestępczej, a do czego szeroko odniesiono się powyżej. Zaznaczyć jeszcze można, iż udział w grupie M. Z. nie wymagał jego fizycznego i bezpośredniego zaangażowania w realizowane w jej ramach zadania, a za przynależność do której - w okresie od czerwca 2015 r, do 10 lutego 2017 r. -został prawomocnie skazany, co oparto także na jego wyjaśnieniach (k. 6731-6732 t. 34). Przypomnieć także należy, że kiedy J. W. zapytał J. K. i K. S. o sytuację w (...)ie, to usłyszał zapewnienie, że „jest wszystko w porządku”. Oskarżony K. S. także potwierdził w swoich wyjaśnieniach, że wiedział o tym, że K. udał się do tego sklepu, bo dostał od kogoś polecenie, aby tam pójść i się dogadać co do pieniędzy, żeby właściciel zapłacił. Nie byłoby zatem racjonalne uznanie, że działali oni wówczas w oderwaniu, czy poza ustaloną strukturą przestępczą, bo narażaliby się tym samym na zdemaskowanie tej „nielojalności” i ewentualne tego skutki ze strony innych członków grupy, z czym musieli się liczyć choćby dlatego, że pokrzywdzony mógł być zainteresowany potwierdzeniem tego czy „haracz” trafiał do „właściwych rąk”. Z powyższego wynika jasno, że to właśnie im poruczone zostało zadanie kontynuowania przestępczego procederu, rozpoczętego jeszcze w 2015 r. Tak też to odebrał P. Ż. (1), nie mający żadnych wątpliwości, że nachodzili go po raz kolejny członkowie tej samej grupy przestępczej,

- jeszcze raz przypomnieć można, że kiedy oskarżony K. S. był ponownie w sklepie i został pokrzywdzonemu anonsowany przez J. W. jako „człowiek z (...)” nie oponował przeciwko utożsamianiu go z tą strukturą, potwierdził to dodając, że chłopaki się niecierpliwią, chcieli się dogadać, zażądał od P. Ż. (1) podania numeru telefonu, zapowiadając że jego ziomeczki się odezwą, pytał także czy została mu przekazana treść poprzedniej rozmowy, a zatem także żądanie, że nie było płacone od grudnia i pokrzywdzony zalega z kasą (...)sie, po czym skontaktował się z K. i przekazał mu informacje o przebiegu zajścia, w tym numer telefonu do ofiary. Wyraźnie przecenia przy tym apelujący obrońca znaczenie przynależności K. S. do grupy kibiców, czy też pseudokibiców (...), czy też sugerowany brak profilowania jego osoby pod tym kątem, w sytuacji gdy na miejscu przestępstwa K. S. sam potwierdził, że z ustalonej struktury przestępczej się wywodzi,

- Sąd Apelacyjny w całej rozciągłości akceptuje także argumenty podniesione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku na uzasadnienie odmowy dania wiary oskarżonemu tam, gdzie starał się wycofać ze swych własnych twierdzeń, a które korespondowały z innymi przekonywającymi dowodami, jak też wpisywały się w logikę ustalonych zajść i posłużyły do odtworzenia okoliczności inkryminowanych czynów, których sprawstwo mu przypisano. Nadmienić można, że niekonsekwentna linia obrony oskarżonego na temat przyczyn, dla których miałby przyznać się do czynów, których nie popełnił, raziła wręcz naiwnością argumentacji, a co zostało w sposób trafny zdemaskowane przez Sąd I instancji (str. 9 -12). Można także wspomnieć o zeznaniach świadka Ł. B., który podał, że po zdarzeniach z lutego 2017 r. oskarżony przyznał, że był zatrzymany przez Policję, bo chcieli z K. wymusić haracz, a właściwie chciał go wymusić kolega, a on miał stać z boku, a chodziło o pieniądze ze sklepu z nasionami na (...)(k. 3018 t. 16),

· oskarżony w swoich relacjach procesowych nie podał także żadnego racjonalnego powodu pozwalającego na uznanie, że dokonując ustalonych czynów czynił to wbrew swojej woli, a z początkowych naiwnych sugestii o obawianiu się K. i jego kolegów sam się wycofał twierdząc następnie, że pozostawanie pod jego wpływem rozumiał jako „normalny wpływ środowiska na człowieka” (k. 6886),

- zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Sądu Okręgowego wyrażonym na stronach 10-11 pisemnego uzasadnienia, gdzie wykazano przekonywające powody, dla których decyzji oskarżonego o udziale w zorganizowanej grupie przestępczej i dopuszczeniu się w jej ramach wymuszenia rozbójniczego, nie można traktować inaczej, aniżeli jako swobodnej, świadomej i wynikającej z pełnego rozeznania na temat tego w czym uczestniczył decyzji, a zatem jako działania umyślnego i podjętego w zamiarze bezpośrednim,

- powyższej konstatacji nie może zmienić to, że w zgromadzonym obszernym materiale aktowym sprawy obrońca odnalazł dane, mogące przeczyć odtworzonym faktom, bo póki sąd przy dochowaniu reguły z art. 410 k.p.k. selekcjonuje z materiału dowodowego środki dowodowe w sposób obiektywny, zgodny z doświadczeniem życiowym, zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami wiedzy, czyniąc z nich osnowę odtwarzanych faktów, dopóty ocena ta korzysta z ochrony przewidzianej w art. 7 k.p.k., a tak właśnie się to przedstawia na kanwie poddanej osądowi sprawy. W tej sytuacji typowane przez apelującą fragmenty depozycji M. Z. – nota bene mającego żywotny interes, aby zafałszowywać rzeczywistość na określonym etapie postępowania, celem poprawienia własnej sytuacji procesowej, nie wystarcza do podważenia stanowiska Sądu meriti. Podobnie jak to ma miejsce w przypadku wyselekcjonowanych przez obronę relacji procesowych M. J., K. J., w których zaprzeczali posiadaniu wiedzy odnośnie przestępstw dokonanych przez K. S., w tym jego udziału w grupie przestępczej, a co nie może dziwić skoro w owym czasie przebywali w areszcie śledczym, a prawomocnym wyrokiem zostali skazani za udział w zorganizowanej grupie przestępczej do dnia 5 grudnia 2016 r. Nie ma też racji skarżąca wyciągając jednostronne wnioski z depozycji oskarżonego J. K., a które Sąd I instancji ocenił przez pryzmat całego materiału dowodowego, stąd jedynie częściowe oparcie się na nich nie budzi zastrzeżeń Sądu Apelacyjnego, podobnie jak odrzucenie całkowicie niewiarygodnej wersji o jego działaniu poza strukturą ustalonej grupy. Nie można także zgodzić się z supozycją obrońcy, jakoby Sąd Okręgowy obraził dyspozycję przepisu art. 174 k.p.k. opierając się na pisemnym stanowisku J. K., w którym przyznał się do stawianych zarzutów, bo pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie uprawniają do stawiania tego typu tez, przy zaznaczeniu braku wykazania przez skarżącą, jaki to potencjalne uchybienie miałoby mieć wpływ na treść kontestowanego orzeczenia

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie K. S. od zarzutu udziału w grupie przestępczej kierowanej przez M. Z.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty odwoławcze objęte apelacją obrońcy nie zasługują na uwzględnienie, zaś wobec nie stwierdzenia w wyniku kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku zaistnienia okoliczności, które należałoby uwzględnić z urzędu, brak było podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., w sytuacji gdy kontestowane orzeczenie jest wynikiem prawidłowej subsumcji odtworzonych faktów pod przyjęty w podstawie skazania przepis prawa

3.3.

w treści analizowanej apelacji zarzucono także, że wymierzona oskarżonemu kara nie spełnia wymogów z art. 53 § 2 k.k. ( omyłkowo w apelacji wymieniono przepis art. 57 § 2 k.k.), nie uwzględnia bowiem okoliczności wymienionych w tym przepisie

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

zacząć trzeba od tego, że art. 438 pkt. 4 k.p.k. pozwala sądowi odwoławczemu na zmianę rozstrzygnięć penalnych tylko wtedy gdy orzeczona kara jawi się jako rażąco niewspółmierna, a czego wprost skarżąca nie zarzuca. Niezależnie jednak od powyższego, wychodząc naprzeciw rzeczywistym intencjom obrońcy, wskazać trzeba, że rozstrzygnięcia penalne zapadłe względem oskarżonego nie mogą być postrzegane jako surowe, nie mówiąc już o ich rażącej surowości, skoro kara pozbawienia wolności za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. odpowiada dolnej granicy ustawowego zagrożenia, za występek zaś z art. 258 § 1 k.k. przekracza ten próg zaledwie o kilka miesięcy. Tyczy się to także kary grzywny orzeczonej w punkcie 52 wyroku i wynoszącej sumarycznie 5 tys. zł. Podobnie nie nasuwa zastrzeżeń wymierzona oskarżonemu kara łączna 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności ukształtowana na zasadzie asperacji, zbliżonej do absorpcji. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku poświęcone orzeczonym sankcjom, nie pozwalają na zgodzenie się z supozycją skarżącej, jakoby Sąd I instancji pominął jakieś pozytywne aspekty tyczące się K. S., w tym te o których mowa w apelacji, bo wysokość orzeczonych za tak poważne przestępstwa kar, jest dostatecznym wyrazem wzięcia pod uwagę tego, że jego resocjalizacja zdaje się przebiegać we właściwym kierunku, przy docenieniu jego dotychczasowej niekaralności, jak też częściowego przyznania się do winy. W tym świetle nie ulega wątpliwości, iż wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary, w tym przewidziane w art. 53 § 2 k.k., znajdowały się w polu widzenia Sądu a quo,

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i zmniejszenie oskarżonemu wymiaru kary

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

z powołanych przyczyn nie zachodzą w kontrolowanej sprawie okoliczności dające podstawę do złagodzenia wymierzonych oskarżonemu kar

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w zaskarżonej części utrzymano w całości w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

kontrola instancyjna wykazała niezasadność sformułowanych w apelacji zarzutów odwoławczych, jak też brak podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku z przyczyn, które Sąd Apelacyjny winien uwzględnić z urzędu

1.6.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.7.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.8.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt. 3

od oskarżonego, na mocy art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zasądzono koszty sądowe postępowania odwoławczego obejmujące opłaty adekwatne do rodzaju i rozmiaru orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywny, a nadto wydatki za ten etap procesu obejmujące ryczałt za doręczenia pism w kwocie 10 zł

PODPIS

SSA Iwona Hyła SSA Karina Maksym SSA Mirosław Ziaja

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego K. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia z punktów 51 i 52

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana