Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 października 2024r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie:

przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski

protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin

po rozpoznaniu dnia 29 października 2024r.,

w T.

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) w P. ( KRS (...) )

przeciwko (...). w S. ( KRS (...) )

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w S. na rzecz powoda (...). w P. kwotę 465,89zł ( czterysta sześćdziesiąt pięć złotych i osiemdziesiąt dziewięć groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 grudnia 2020r. do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 537,84zł ( pięćset trzydzieści siedem złotych i osiemdziesiąt cztery grosze ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów,

IV.  nakazuje pobrać od powoda na rzecz (...) kwotę 472,73zł ( czterysta siedemdziesiąt dwa złote i siedemdziesiąt trzy grosze ) tytułem zwrotu części nieopłaconych wydatków,

V.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz (...) kwotę 243,53zł ( dwieście czterdzieści trzy złote i pięćdziesiąt trzy grosze ) tytułem zwrotu pozostałej części nieopłaconych wydatków.

Sygn. akt VGC 588/24

UZASADNIENIE

(...) w P. żądała od (...) (...). w S. 1.376,30zł z odsetkami. Podniosła, że (...). w W. ubezpieczyła u pozwanej w zakresie AC samo-chód marki B., który został uszkodzony w czasie zdarzenia objętego ryzykiem ubez-pieczeniowym. Z tego względu pozwana powinna zapłacić 5.562,59zł odszkodowania jednak uiściła tylko 4.186,29zł a powódka nabyła roszczenie przeciwko niej od poszko-dowanej, co uzasadnia żądanie ( k. 4 – 5 ).

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ ustaliła wysokość świadczenia zgo-dnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia ( dalej jako o.w.u.; k. 28 – 38 ).

Sąd ustalił, co następuje:

W 2020r. (...)w W. miała B. ubez-pieczone w zakresie AC w (...) S.A. w So-pocie

Bezsporne.

W 2020r. B. należące do (...) zostało uszkodzone w czasie zdarzenia objętego ryzykiem ubezpieczeniowym przewidzianym umową stron.

Bezsporne.

Zgodnie z o.w.u. mającymi zastosowanie do umowy zawartej przez (...). i (...) odszkodowanie jest ustalane po przeprowadzeniu naprawy i złożeniu faktur w oparciu o normy czasowe producenta pojazdu ujęte w systemie A. a w dalszej kolejności E., średnią stawkę za roboczogodzinę adekwatną dla warsztatu naprawczego i ce-ny części zamiennych i materiałów producenta pojazdu ujęte w systemie A. a w dalszej kolejności E., ale nie większych niż średnie ceny zalecane przez pro-ducenta pojazdu lub oficjalnego importera do stosowania przez jego sieć serwisową.

Dowód: polisa k. 34,

o.w.u. § 20 pkt 1, k. 39.

(...) zleciała naprawę swojego B. (...). w P..

Bezsporne.

Naprawa samochodu należącego do (...) z uw-zględnieniem norm czasowych producenta B. ujętych w systemie A., średnią sta-wkę za roboczogodzinę warsztatu podobnego do P. H. Smorawiński sp. z o.o. i cen części zamiennych i materiałów B. ujętych w systemie A. i nie większych niż średnie ceny zalecane przez niego do stosowania przez jego sieć serwisową kosztuje 4.652,18zł.

Dowód: opinia biegłego k. 147.

W 2023r. (...) przelała roszczenie przeciwko (...) S.A na (...)

Bezsporne.

(...) S.A. zapłaciła (...) 4.186,29zł.

Bezsporne.

Sąd zważył, co następuje:

1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go w oparciu o zgodne oświadczenia stron i art. 230 k.p.c.

W pozostałym zakresie Sąd ustalił fakty na podstawie opinii biegłego. Ekspertyza była bowiem jasna, spójna i konkretna a wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń. Biegły wyliczył przy tym koszt naprawy biorąc pod uwagę stawki robocizny stosowane przez autoryzowane serwisy różnych marek i osobno, B. w P. i okolicach, B., T. i Z..

Dla porządku Sąd stwierdza, że dokumenty złożone do akt nie budziły wątpliwości z formalnego punktu i nie były podważane.

2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze, de lege lata, proces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej; strony są zatem zobowiązane przeprowadzić postępowania, w tym zwłaszcza dowodowe i ponoszą ryzyko zaniechań i niepowodzeń w tym zakresie.

Po drugie, ogólne warunki umów wiążą strony i stanowią podstawę oceny zasadności roszczeń wynikających z umowy ( art. 384 § 1 k.c. ).

Po trzecie, w sprawie o odszkodowanie z umowy ubezpieczenia ciężar dowodu spoczywa przede wszystkim na stronie powodowej, która jest zobowiązana wykazać zasadność zgłoszonych pretensji. Pozwanego obciąża zaś konieczność przeprowadzenia dowodu przytaczanych przez siebie faktów, jeżeli wywodzi z nich skutki prawne ( art. 6 k.c. – ei incumbit probatio, qui dicit ). W rezultacie onus probandi rozkłada się na obie strony.

3. Spór dotyczył kosztu naprawy samochodu wobec czego Sąd oparł się na wnios-kach biegłego. Rację miała przy tym pozwana podnosząc, że o.w.u. określają wiążąco sposób obliczenia wysokości świadczenia zakładu ubezpieczeń, w oderwaniu od rzeczy-wistych kosztów naprawy samochodu. Strony umowy ubezpieczenia AC działając w granicach swobody umów ( art. 353 ¹ k.c. ) mają prawo dokonać tego typu ustaleń; muszą je jednak potem respektować. Oceny zgłoszonego roszczenia należało zatem dokonać przez pryzmat umowy stron, a więc w szczególności o.w.u.

Trzeba odnotować, że treść wzorca nie budziła zainteresowania stron, chociaż pojęcie stawki za roboczogodzinę „adekwatnej dla warsztatu naprawczego”, którym się posłu-giwał z pewnością nie jest precyzyjne.

Powódka słusznie podniosła, że „adekwatne” z jej punktu widzenia są warsztaty B., ponieważ taki prowadzi, a nie autoryzowane stacje napraw innych marek. Mając na uwadze, że niejasne sformułowania wzorca umownego należy intepretować przeciwko jego autorowi, Sąd przyjął optykę strony powodowej, co determinowało oparcie się na drugiej wersji ekspertyzy. Słowo „adekwatny” może bowiem odnosić się zarówno do serwisów, które uzyskały certyfikat dowolnego producenta samochodów, jak i tych, które mają autoryzację tego, który wyprodukował auto będące przedmiotem reperacji.

4. W pozostałym zakresie rację miała pozwana.

Biegły uznał, że osobne mycie samochodu nie było potrzebne, ponieważ koszt czysz-czenia zniszczonych elementów pojazdu przed lakierowaniem jest wkalkulowany w procedurze przygotowania ich do tej operacji.

Koszt dezynfekcji samochodu także nie podlega refundacji. Nie był osobno objęty postanowieniami o.w.u. i nie mieścił się w żadnej procedurze, którą przewidywały.

Z kolei obsługa szkody nie jest w ogóle elementem technicznym; umowa ubezpieczenia przewidywała zaś obliczenie odszkodowania według kosztu naprawy ustalanego w kon-kretny, opisany, sposób; nie zobowiązywała zaś pozwanej do opłacania czynności zmie-rzających do dochodzenia od niej roszczenia.

Ponadto, powódka dochodzi wierzytelności nabytej od poszkodowanego. Z pisma z dnia 22 kwietnia 2024r. ( k. 93 ) jasno wynika zaś, że „obsługa szkody” jest elementem kosztów jej własnej działalności gospodarczej a nie roszczeniem nabytym od poszkodowanej.

4. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 805 § 2 pkt 1 w związku z art. 384 k.c. zasądził od pozwanej na rzecz powódki 465,89zł ( 4.652zł obliczone przez biegłego minus 4.186,29zł już spełnionego świadczenia ) i oddalił powództwo w pozostałej części.

5 Sąd zasądził od pozwanej odsetki zgodnie z żądaniem, ponieważ było usprawie-

dliwione w świetle art. 481 § 1 k.c. i 817 § 1 k.c.

Trudno przecież uznać sprawę za skomplikowaną, skoro chodziło o typową stłuczkę i naprawę za niespełna 5.000zł; spór odrywał się zresztą od kwestii technicznych i spro-wadzał do ustalenia, w jakim zakresie pozwana zaniżyła odszkodowanie a w jakim nabywca roszczenia formułował wygórowane żądanie.

6. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 w związku z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99, 98 § 1 ¹ k.p.c. przyjmując, że powód wygrał sprawę w 34 setnych ( 466zł w stosunku do 1.377zł ) a pozwany w 66 setnych, celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 1.887zł i obejmowały 100zł opłaty od pozwu, 17zł podatku od pełnomocnictwa, 270zł wynagrodzenia pełnomocnika i 1.500zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego a na celowe koszty obrony w łącznej wysokości 1.787zł złożyły się 17zł podatku od pełnomocnictwa, 270zł wynagrodzenia pełnomocnika i 1.500zł wydatków.

Powodowi należał się więc zwrot 641,58zł ( 34 setne z 1.887zł ) a pozwanej1.179,42zł ( 66 setnych z 1.787zł ); na jej korzyść przypadała zatem różnica w wysokości 537,84zł ( 1.179,42 odjąć 641,58zł ).

7. Na podstawie art. 113 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst j. Dz. U. z 2024r., poz. 959 ) Sąd nakazał pobrać od stron w stosunku w jakim uległy w sprawie 716,26zł nieopłaconych wydatków ( 2.477,27 plus 1.238,63zł odjąć 1.500zł i 1.500zł ); na powódkę przypadało z niej 472,73zł a na pozwaną 243,53zł.