Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 października 2025r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie:

przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski

protokolant: sekretarz sądowy I. serafin

po rozpoznaniu dnia 2 października 2025r.,

(...)

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) ( NIP (...) )

przeciwko(...)( NIP (...) )

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) na rzecz powoda (...) kwotę 4.000zł ( cztery tysiące złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 13 grudnia 2024r. do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  przyznaje biegłemu (...) wynagrodzenie w wysokości 280,44zł ( dwieście osiemdziesiąt złotych i czterdzieści cztery grosze ),

IV.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 155,08zł ( sto pięćdziesiąt pięć złotych i osiem groszy ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygn. VGC 286/25

UZASADNIENIE

(...)żądał od (...) 7.503zł wynagrodzenia i 1.500,60zł zwrotu kosztu odzyskiwania należności; pozwana nie zapłaciła mu bowiem za roboty wykonane spycharką ( k. 4 ).

Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa podnosząc, że roszczenie nie istnieje, jest niewymagalne i zawyżone, ponieważ pozwany wykonał prace nieterminowo a strony umówiły się na wynagrodzenie w wysokości „około 4.000zł” ( k. 24 – 25 ).

Sąd ustalił, co następuje:

W 2024r. (...)zleciła (...) prace spycharką na budowie ścieżki rowerowej za 160zł za godzinę.

Bezsporne ( oświadczenia stron, k. 42 i 43v. ).

(...) wykonał prace a (...) nic mu nie zapłaciła.

Bezsporne.

(...) uznała roszczenie (...) o wynagrodzenie do kwoty 4.000zł.

Bezsporne ( oświadczenie k., 43v. ).

Sąd zważył, co następuje:

1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny, wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron i art. 230 k.p.c.

Dokumenty nie budziły wątpliwości i nie były podważane. Nie pozwoliły jednak na precyzyjne ustalenie stanu faktycznego.

Sąd pominął dowód z zeznań świadków, ponieważ powód, który chciał ich przesłuchiwać, cofnął wniosek ( k. 82 ).

Dowód z opinii biegłego nie podlegał ocenie, ponieważ, z uwagi na brak wystarczających materiałów, biegły nie był w stanie sformułować wniosków ( k. 102 ).

2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania, zwłaszcza dowodowego oraz ryzyko zaniechań i niepowodzenia w tym zakresie. W sprawie o świadczenie z umowy ciężar dowodu spoczywa więc przede wszystkim na stronie powodowej, która jest zobowiązana wykazać słuszność zgłoszonych pretensji tak co do zasady jak i co do wysokości ( art. 6 k.c. – ei incumbit probatio, qui dicit ).

3. Bezsporne było, że pozwana zleciła powodowi określone prace, że pozwany je wykonał oraz, że pozwana uznała roszczenie o wynagrodzenia do kwoty 4.000zł ( „ja mogę zapłacić za to, co jest zrobione, 4.000zł”, k. 43v. ).

W tej części roszczenie było zatem oczywiście uzasadnione; przecież volenti non fit iniuria.

W pozostałym zakresie powództwo okazało się nieusprawiedliwione albowiem powód nie sprostał konieczności wykazania jego zasadności. Cofnął bowiem wniosek o przesłuchanie świadków i nie przedstawił innych dowodów na zasadność twierdzenia, że przepracował czas uzasadniający wyższe wynagrodzenie. Jak była mowa, na nim spoczywał ciężar dowodu.

Fotografie nie pozwalały na żadne konkretne ustalenia.

Faktura jest zaś dokumentem rozliczeniowym, ważnym z podatkowego punktu widzenia, który nie przesądza jednak o istnieniu zobowiązania i jako dowód, ma pomocnicze znaczenie. Może być wprawdzie podstawą domniemania faktycznego, ale tylko w powiązaniu z innymi dowodami. Tych jednak nie było.

Przypomnijmy, że spór sprowadzał się tego, ile czasu powód potrzebował na wykonanie prac zrealizowanych dla pozwanej; kwestionowała ona bowiem twierdzenie powoda o czasochłonności robót a strony umówiły się na stawkę godzinową ( k. 42 ). Powód nie opisał zaś nawet ile konkretnie „materiałów sypkich” rozwiózł spycharką i na jakim dystansie. W rezultacie nie dało się ustalić ile czasu przepracował a w konsekwencji powództwo ponad kwotę uznaną przez pozwanego, okazało się bezzasadne; przecież actor non probante reus absolvitur. Dyskusji nie podlega przy tym, że oświadczenie strony powodowej nie wiąże kontrahenta i nie jest miarodajne.

4. Z tych względów Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda 4.000zł na podstawie art. 750 w związku z art. 735 § 1 k.c. i oddalił powództwo w pozostałej części.

5. Sąd zasądził ustawowe odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ( tekst j. Dz. U. z 2023., poz. 1790 ).

6. Sąd oddalił roszczenie o zwrot kosztu przedprocesowej windykacji, ponieważ powód nie udowodnił, że go poniósł. W przeciwieństwie do rekompensaty, o której mowa w art. 10 powołanej ostatnio ustawy, w przypadku wydatków, w grę nie wchodzi ryczałt a strona, która ich dochodzi, musi przeprowadzić dowód na zasadach ogólnych. Powód był zaś bierny także w tym przedmiocie, chociaż pozwana podważała jego zasadność ( „roszczenie nie istnieje” ).

7. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 98 § 1 ¹, art. 99 i art. 101 zd. 1. k.p.c. przyjmując, że powód wygrał sprawę w czterdziestu czterech setnych ( 4.000 z 9.004zł ) a pozwany w pięćdziesięciu sześciu setnych, celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 2.317zł i obejmowały 500zł opłaty od pozwu, 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika i 17zł podatku od pełnomocnictwa a na celowe koszty obrony pozwanego w łącznej sumie 2.097,44zł złożyły się 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika, 280,44zł zaliczki na wydatki i 17zł podatku od pełnomocnictwa. Powodowi należał się więc zwrot 1.019,48zł ( czterdzieści cztery setne z 2.317zł ) a pozwanemu 1.174,56zł ( pięćdziesiąt sześć setnych z 2.097,44zł ); na korzyść pozwanej przypadała zatem różnica w wysokości 155,08zł ( 1.174,56zł minus 1.019,48zł ).

8. Na marginesie Sąd zaznacza, że wnioski dowodowe powoda złożone w piśmie datowanym na 25 czerwca 2025r., nadanym dnia 26 września 2025r., były spóźnione tak z punktu widzenia art. 458 ⁵ § 1 k.p.c. jak i zarządzenia przewodniczącego z dnia 6 maja 2025r. ( zarządzenie, wezwanie, zwrotka, k. 33, 34 i 35 ). Konieczność dowodzenia roszczenia co do wysokości była natomiast oczywista już w świetle sprzeciwu od nakazu zapłaty. Co więcej, pomimo złożenia kilku kolejnych fotografii biegły w dalszym ciągu nie byłby w stanie stwierdzić, że chodzi o 280m bieżących ścieżki rowerowej i 62t kruszywa. Tego bowiem nie widać na zdjęciach.

Cum grano salis Sąd odnotowuje, że w dalszym ciągu brakuje twierdzeń powoda co do faktów, na których opiera powództwo a zwłaszcza ile „materiałów sypkich” rozwiózł, na jakim dystansie i ile czasu mu to zajęło. Teza dowodowa nie jest tego typu oświadczeniem, a powód jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.