Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1157/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. G.

W dniu 14 lutego 2023 r. w T. przy ul. (...) kierował w ruchu lądowym, po drodze publicznej, pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym marki V. o numerze rejestracyjnym (...), będąc w stanie nietrzeźwości; przeprowadzono badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem: 0,56 mg/l o godzinie 11:11; 0,56 mg/l o godzinie 11:28; 0,44 mg/l o godzinie 12:40; 0,42 mg/l o godzinie 12:41, przy czym czynu tego dopuścił się w czasie obowiązywania w okresie od 27.07.2019 roku do 27.07.2025 r. zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Toruniu – sygn. II K 873/19, tj. czyn z art. 178a § 1 i § 4 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Dnia 14 lutego 2023 r. około godziny 10:45 funkcjonariusze Policji – I. S. oraz J. K. na drodze publicznej w okolicach ul. (...) w T. dokonali zatrzymania K. G., który kierował pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym marki V. o numerze rejestracyjnym (...). Od mężczyzny była wyczuwalna woń alkoholu, stąd funkcjonariusze przebadali K. G. pod kątem obecności alkoholu w wydychanym powietrzu z następującymi wynikami: 0,56 mg/l o godzinie 11:11; 0,56 mg/l o godzinie 11:28; 0,44 mg/l o godzinie 12:40; 0,42 mg/l o godzinie 12:41.

Częściowo wyjaśnienia K. G..

32-33, 139 (v)

Zeznania funkcjonariuszy Policji – I. S. i J. K..

72, 86, 143 (v)

Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu, świadectwo wzorcowania.

6-9, 147 (v)

Oskarżony był już wcześniej karany sądownie. K. G. dopuścił się czynu w czasie obowiązywania w okresie od 27.07.2019 roku do 27.07.2025 r. zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Toruniu – sygn. II K 873/19, tj. czyn z art. 178a § 1 i § 4 k.k.

Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

135, 147 (v)

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. G.

Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przyznania się do dokonania zarzucanego mu czynu zasługują na wiarę. Fakt ten został potwierdzony szeregiem dowodów w przedmiotowym postępowaniu, tj. zeznaniami funkcjonariuszy Policji, którzy dokonali zatrzymania K. G., jak również protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu i świadectwem wzorcowania. Stąd, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowana wiarygodności tej części wyjaśnień oskarżonego.

Zeznania I. S. i J. K.

Sąd Rejonowy uznał, że zeznania funkcjonariuszy Policji posiadają przymiot wiarygodności. Zeznania te są ze sobą spójne, szczegółowe i konsekwentne. Nie zawierają również sprzeczności. Zeznania te logicznie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie w postaci: wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak również protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu oraz świadectwa wzorcowania.

Dokumenty (częściowo)

Sąd Rejonowy dał wiarę dokumentom zgromadzonym w niniejszym postępowaniu w postaci: protokołu badania trzeźwości analizatorem wydechu, świadectwa wzorcowania, oraz wyciągu z Krajowego Rejestru Karnego dot. oskarżonego. Dokumenty te zostały sporządzone i pozyskane zgodnie z zasadami procedury karnej. Żadna ze stron nie kwestionowała ich zawartości. Stąd również Sąd nie miał podstaw do podważania wiarygodności tych dowodów.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1. 

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. G., zeznania M. M. (2), dokumentacja związana z pobiciem K. G.

Sąd postanowił omówić te dowody zbiorczo, jako, że przyczyna pominięcia ich przy ustalaniu faktów w niniejszej sprawie jest identyczna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że fakt pobicia K. G. przez M. M. (2) nie został przekonująco udowodniony. Sam M. M. (2) w swoich zeznaniach zaprzeczył, jakoby miał być sprawcą przestępstwa skierowanego przeciwko K. G.. Jednocześnie zaprzeczył, aby na ugodzie pozasądowej, dostarczonej przez K. G. na poparcie swoich tez o byciu ofiarą pobicia, był jego podpis. Świadek stwierdził, że ani pobicie, ani tym bardziej późniejsze podpisanie ugody pozasądowej w ogóle nie miało miejsca. Wobec tego brak jest obiektywnych dowodów, świadczących o zaistnieniu tego przestępstwa. Trzeba również wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że K. G. stał się ofiarą pobicia przez M. M. (2), to nie zmieniłoby to jego sytuacji prawno-karnej na gruncie niniejszej sprawy, ponieważ nie można by traktować tego zdarzenia jako usprawiedliwienie. Oskarżony, po relacjonowanym pobiciu miał wrócić do swojego miejsca zamieszkania, pójść spać, a następnie dopiero po upływie nocy wsiąść do pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Z relacji oskarżonego wynika, iż pobicie miało wywołać pewnego rodzaju szok i stres, który spowodował, że oskarżony bez głębszego przemyślenia popełnił przestępstwo kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Upływ łącznie kilkunastu godzin od relacjonowanego zdarzenia stanowczo przeczy tej tezie. Dlatego też wszelkie dowody, które miały stanowić o pobiciu K. G. nie zostały wzięte przez Sąd pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego w tej sprawie.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. G.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd Rejonowy uznał K. G. za winnego popełnienia czynu stypizowanego w art. 178a § 1 i 4 k.k.

Przestępstwo stypizowane w art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem formalnym i polega na samym prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Sam fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą odpowiedzialność, chociażby pojazd był prowadzony prawidłowo i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa (wyr. SN z 24.11.1960 r., V K 556/60, SMO 1961, Nr 1, s. 190; wyr. SN z 10.3.1964 r., IV K 1296/61, OSNKW 1964, Nr 11, poz. 152; wyr SW w Poznaniu z 25.2.1966 r., V 1 Kr 865/65, GSiP 1966, Nr 8, s. 6).). Z kolei definicja stanu nietrzeźwości została zawarta w art. 115 § 16 k.k., który stanowi, że stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W przedmiotowej sprawie K. G. przebadano na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu z następującymi wynikami: 0,56 mg/l o godzinie 11:11; 0,56 mg/l o godzinie 11:28; 0,44 mg/l o godzinie 12:40; 0,42 mg/l o godzinie 12:41. Wynika z tego jasno, że oskarżony przekroczył dopuszczalny próg ustawowy alkoholu w wydychanym powietrzu dwukrotnie. Nie ulega wątpliwości, że K. G. prowadził pojazd mechaniczny po drodze publicznej. Taka teza wynika wprost z relacji funkcjonariuszy Policji, którzy dokonali zatrzymania oskarżonego. Co więcej, fakt ten potwierdza również sam oskarżony.

Przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., jest typem kwalifikowanym do przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w zakresie jego popełnienia w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego za przestępstwo lub po uprzednim prawomocnym skazaniu za to przestępstwo. Z informacji zaczerpniętej z Krajowego Rejestru Karnego jasno wynika, że na oskarżonego został już w przeszłości nałożony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 6 lat (tj. od 27 lipca 2019 r. do 27 lipca 2025 r.) – wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu – sygn. II K 873/19. Oznacza to, że w czasie popełnienia przez niego czynu, a więc 14 lutego 2023 r. w dalszym ciągu obowiązywał wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Wobec powyższego jasne jest, że w niniejszej sprawie zachowanie oskarżonego należało zakwalifikować z art. 178a § 1 i 4 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. G.

I

I

Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Za przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 k.k. oskarżonemu groziła kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Sąd zdecydował się na wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z uwagi na fakt, iż był on już wcześniej karany za popełnianie przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak również na kary grzywny. Skoro oskarżony ponownie popełnił tożsame rodzajowo przestępstwo, oznacza to, że nie zrozumiał naganności swoich dotychczasowych czynów. To implikowało konieczność surowszej reakcji karnej. W związku z tym Sąd zdecydował się na wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Na marginesie należy wskazać, że ewentualne warunkowe zawieszenie wykonania oskarżonemu wymierzonej kary nie byłoby możliwe, ponieważ, jak już wspomniano, był on skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt: II K 374/17).

Określając wysokość kary Sąd kierował się przede wszystkim jej dyrektywami, określonymi w art. 53 oraz 54 k.k. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że oskarżony pozostaje w dojrzałym wieku, a więc powinien mieć wykształcony kręgosłup moralny i zdawać sobie sprawę ze znaczenia swoich czynów. Co więcej, poczytalność oskarżonego w chwili czynu nie budziła wątpliwości. Trzeba stanowczo wskazać, że czyn oskarżonego cechuje się wysokim stopniem szkodliwości społecznej. Oskarżony miał dwukrotnie wyższą niż próg ustawowy stanu nietrzeźwości ilość alkoholu w wydychanym powietrzu. Co więcej, o ile nie wyrządził faktycznie szkody, to groźba jej wyrządzenia była jak najbardziej realna. Oskarżony jechał często uczęszczaną drogą publiczną w godzinach przedpołudniowych. Z pewnością o takiej porze ruch na takiej drodze jest większy. Nie trudno sobie wyobrazić, że przy takim stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu czynności motoryczne oskarżonego uległy osłabieniu i tym samym mógł spowodować wypadek komunikacyjny i ugodzić nie tylko w bezpieczeństwo komunikacji, ale również w dobro w postaci zdrowia i życia innych uczestników ruchu. K. G. działał z zamiarem bezpośrednim, doskonale zdając sobie sprawę ze swojego stanu i ignorując go bez wyraźnego powodu.

Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwa podobne. Z kolei jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę to, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Zdaniem Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Jest to surowa kara, jednak tylko taka kara spełni swoje cele. Przede wszystkim sprawi, iż oskarżony zrozumie naganność swojego czynu i zapobiegnie popełnieniu przez niego podobnego czynu w przyszłości. Ponadto, kara ta spełni swoje cele również w zakresie prewencji ogólnej.

K. G.

II

I

Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W myśl art. 42 § 3 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, lub po takim zdarzeniu, a przed poddaniem go przez uprawniony organ badaniu w celu ustalenia zawartości alkoholu lub środka odurzającego w organizmie, spożywał alkohol lub zażywał środek odurzający, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Sformułowanie „orzeka” oznacza, że Sąd ma obowiązek orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie skazania za popełnienie czynu z art. 178a § 4 k.k.

K. G.

III

I

W myśl art. 43a § 3 k.k. Sąd orzekł w stosunku do oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Był to również środek obowiązkowy do orzeczenia. Sąd uznał, że wystarczająco dotkliwa będzie w tym przypadku minimalna kwota świadczenia pieniężnego, tj. 10 000 zł. Sąd wziął również pod uwagę wysokość dochodów oskarżonego, dbając, aby ten środek był możliwy do wykonania.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

W ostatnim punkcie wyroku Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem opłaty oraz kwotę 100 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w toku postępowania. Kwota opłaty wynika wprost z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z dnia 30 czerwca 1973 r. Nr 27, poz. 152; tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 123). Zgodnie z tym przepisem skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w razie skazania na karę pozbawienia wolności do 6 miesięcy w kwocie 120 zł. Jeśli zaś chodzi o wydatki to Sąd wziął uwagę kwotę 50 zł z postępowania przygotowawczego, kwotę 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenia oraz kwotę 40 zł tytułem dwukrotnego uzyskania elektronicznego zaświadczenia z systemu PESEL oraz 30 zł tytułem uzyskania aktualnej Karty Karnej K. G. (na podstawie § 1 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07 i § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego - Dz.U.2024.1339 t.j. z dnia 2024.09.09). Trzeba również wskazać, że w niniejszej sprawie nie było podstaw, aby zwolnić oskarżonego z obowiązku zapłaty części lub całości kosztów sądowych w myśl art. 624 k.p.k.

Podpis

Sędzia Marek Tyciński