Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 623/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

A. M.

1.  W okresie od 18 października 2022 r. do 7 stycznia 2024 r. w miejscowości K., ul. (...), gm. L., pow. (...), woj. (...), w miejscu wspólnego zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną T. T. (2), w ten sposób, że wszczynał awantury, ubliżał jej słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, wyzywał, a także podczas tych awantur ją popychał, tj. czyn z art. 207 § 1 k.k.

2.  W dniu 6 stycznia 2024 r. w miejscowości K., ul. (...), gm. L., pow. (...), woj. (...), dokonał zniszczenia mienia w postaci telefonu komórkowego marki S. (...) o numerze (...): (...) o wartości 2000 zł, czyniąc tą rzecz niezdatną do użytku, działając na szkodę T. T. (2), tj. czyn z art. 288 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

A. M. od 2002 r. do 2023 r. pozostawał w związku małżeńskim z T. T. (2). Małżeństwo zakończyło się rozwodem dnia 6 października 2023 r. bez orzekania o winie. W wyroku rozwodowym nie zawarto rozstrzygnięcia o podziale majątku stron, a więc obie strony miały prawo do korzystania ze wspólnego domu. Z tego związku pochodzi trójka dzieci: J. M., E. M., E. M. oraz M. M..

Zeznania T. T. (2), odpis wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu, I Wydziału Cywilnego z dnia 6 października 2023 r. (sygn. akt: I C 613/22)

4-5, 12-13, 91 (v), 42, 103 (v)

A. M. dłuższy czas przebywał za granicą, gdzie podejmował pracę zarobkową. W 2020 r. wrócił na stałe do Polski, jednak zamieszkiwał ze swoją matką, a zazwyczaj odwiedzał żonę i dzieci przyjeżdżając raz w miesiącu na kilka dni. Wówczas dochodziło do awantur między A. M. a T. T. (2). Podczas tych kłótni, A. M. ubliżał T. T. (2), wyzywając ją słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe oraz stosując wobec niej przemoc fizyczną w postaci popychania.

Zeznania T. T. (2)

4-5, 12-13, 91 (v)

Dnia 6 stycznia 2024 r. A. M. podczas jednej z awantur, która dotyczyła kwestii pory wyłączania światła w domu wyrwał T. T. (2) z ręki telefon komórkowy marki S. (...) o numerze (...): (...) o wartości 2000 zł, a następnie go wyrzucił, czyniąc go całkowicie niezdatnym do użytku. Telefon ten T. T. (2) otrzymała od swojej siostry – I. O. i miał on dla niej znaczenie sentymentalne, ponieważ zawierał m.in. zdjęcia jej zmarłego ojca. Tego dnia T. T. (2), w obawie przed A. M. wybiegła z domu i udała się do swoich sąsiadów – J. L. i A. L.. Wówczas sąsiedzi zgodzili się pójść do domu T. T. (2) i spróbować uspokoić sytuację. Na miejsce zostali wezwani funkcjonariusze Policji, którzy przeprowadzili interwencję.

Zeznania T. T. (2), zeznania J. L., zeznania A. L., zeznania I. O., zeznania T. B., zeznania A. K., zeznania E. M.

4-5, 12-13, 91 (v), 18, 97(v) 46-47, 103 (v), 49-50, 20-21, 23-24, 98 – 99 (v)

T. T. (2) w listopadzie 2014 r. oraz w lipcu 2022 r. korzystała ze wsparcia (...), w(...) i (...) (...) (...) w T.. Natomiast w okresie zarzucanego oskarżonemu czynu T. T. (2) skorzystała ze wsparcia psychologa i porady prawnej dnia 6 maja 2023 r.

Informacja z (...) (...) i (...)

32, 103 (v)

Z inicjatywy T. T. (2) były już prowadzone interwencje funkcjonariuszy Policji, podczas których w/w skarżyła się agresywne zachowania A. M..

Notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariuszy Policji

8, 103 (v)

A. M. w okresie od 7 listopada 2022 r. do 10 grudnia 2022 r. uczestniczył w programie korekcyjno-edukacyjnym dla sprawców przemocy. Jednak stawił się od jedynie na pierwsze spotkanie, nie kończąc programu.

Informacja z (...)

36, 103 (v)

A. M. nie był dotychczas karany sądownie.

informacja dot. karalności oskarżonego

103 (v)

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Zeznania T. T. (2)

Sąd uznał, że zeznania T. T. (2) zasługują na wiarę. Są one szczegółowe, konsekwentne i spójne. Nie zawierają w sobie sprzeczności. Poszczególne ich elementy potwierdzają również inne dowody, w tym m.in. zeznania sąsiadów pokrzywdzonej – J. A. L., jak również E. M.. O doznawanej ze strony oskarżonego przemocy świadczą również dowody rzeczowe w postaci notatki urzędowej, w której zostały opisane interwencje funkcjonariuszy Policji, mające miejsce na żądanie pokrzywdzonej, jak również informacja z (...) (...) i (...), która jasno wskazuje, iż T. T. (2) korzystała z pomocy Niebieskiej L..

Zeznania J. A. L.

Zdaniem Sądu Rejonowego zeznania tych świadków posiadają przymiot wiarygodności. Są one spójne ze sobą, logiczne i poukładane. W zakresie przebiegu zdarzenia z dnia 6 stycznia 2024 r. korespondują również z zeznaniami pokrzywdzonej. Sąd wziął także pod uwagę, iż są to osoby obce dla stron, w związku z czym nie mają interesu w konfabulacji lub zeznawaniu nieprawdy.

Zeznania I. O.

Zeznania świadka, który jest siostrą pokrzywdzonej zasługują na wiarę. Potwierdzają one relację T. T. (2) o doznawaniu przemocy ze strony oskarżonego. W pełni logicznie korespondują również z dowodami rzeczowymi w postaci: notatki urzędowej, w której zostały opisane interwencje funkcjonariuszy Policji, mające miejsce na żądanie pokrzywdzonej, jak również informacji z (...) (...) i (...), z której jasno wskazuje, iż T. T. (3) korzystała z pomocy (...) L.. Zeznania tego świadka są spójne, poukładane i nie zawierają w sobie sprzeczności. Sąd wziął pod uwagę, iż jako osoba najbliższa dla pokrzywdzonej, I. O. ma interes w tym, aby zeznawać nieprawdę lub konfabulować, jednak w jej zeznaniach nie dopatrzył się oznak, świadczących o braku prawdomówności.

Zeznania T. B. i A. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków. Zeznania pozostają ze sobą spójne, nie zawierają sprzeczności. Ich treść logicznie koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonej T. T. (2). Trzeba również zaznaczyć, że świadkowie są osobami obcymi dla stron, mający z nimi kontakt jedynie przy wykonywaniu obowiązków służbowych. W związku z powyższym, jako naturalne jawi się stwierdzenie, że nie mają oni interesu w konfabulacji czy zeznawaniu nieprawdy.

Zeznania E. M.

Zeznania E. M. posiadają walor wiarygodności. Zeznania te są spójne, poukładane i logiczne. W swoich zeznaniach córka T. T. (2) i A. M. potwierdziła, iż między jej rodzicami dochodziło do kłótni i awantur. Co więcej, w swoich zeznaniach wskazała również na incydent z telefonem komórkowym pokrzywdzonej, który zabrał a następnie wyrzucił oskarżony. Sąd wziął pod uwagę, iż jako osoba najbliższa dla pokrzywdzonej, E. M. ma interes w tym, aby zeznawać nieprawdę lub konfabulować, jednak w jej zeznaniach nie dopatrzył się oznak, świadczących o braku prawdomówności.

Dokumenty

Sąd dał wiarę wszystkim dokumentom, na podstawie których poczynił ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Dokumenty te zostały uzyskane zgodnie z zasadami procedury karnej, a także sporządzone przez osoby do tego uprawnione. Żadna ze stron nie podważyła ich wiarygodności. Stąd, również i Sąd nie miał podstaw do kwestionowania ich treści.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.

Wyjaśnienia A. M.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego. W postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym do ostatniego terminu rozprawy głównej oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do dokonania zarzuconych mu czynów i odmawiał, zgodnie ze swoim prawem, składania wyjaśnień w sprawie. Dopiero na ostatnim terminie rozprawy dnia 14 października 2025 r. wskazał, że to pokrzywdzona eskalowała konflikty i awantury, podczas których z równą mocą obrażała oskarżonego. Tymczasem, zupełnie inne wnioski płyną z analizy materiału dowodowego w niniejszej sprawie. O sprawstwie oskarżonego świadczą nie tylko zeznania T. T. (2), ale również zeznania sąsiadów oskarżonego, jego córki, jak również funkcjonariuszy Policji. Trzeba w tym miejscu wskazać, że to oskarżony miał przewagę nad pokrzywdzoną i nawet jeśli czasem pokrzywdzona również odpowiadała mu słowami wulgarnymi, to nie zmieniało to jej pozycji jako strony słabszej. Wobec takiego materiału dowodowego nie sposób było dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

A. M.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd ustalił, że A. M. popełnił 2 przestępstwa. Pierwsze z nich zostało stypizowane w art. 207 § 1 k.k., natomiast drugie w art. 288 § 1 k.k. Sąd uznał jednak, że społeczna szkodliwość czynów oskarżonego nie jest znaczna i zdecydował o warunkowym umorzeniu wobec niego postępowania karnego.

Jeśli chodzi o pierwszy z czynów, to znęcanie się oznacza zadawanie cierpień, czynienie życia uciążliwym. Znęcanie fizyczne oznacza zadawanie cierpień fizycznych, takich jak np. bicie, popychanie, ciągnięcie za włosy. Przemoc, która należy do istoty znęcania fizycznego, może być również przemocą pośrednią, tj. stosowaną bezpośrednio na rzecz w celu wywarcia pewnej presji psychicznej na ofiarę. Może to być zmiana zamków w mieszkaniu i tym samym pozbawienie pokrzywdzonego dostępu do schronienia, odcięcie wody, odcięcie energii, gazu. Znęcanie psychiczne to powodowanie dyskomfortu psychicznego u ofiary, wzbudzanie u niej poczucia zagrożenia, niepokoju, obawy o własny los i własne mienie, straszenie, grożenie, używanie inwektyw, uprzykrzanie jej życia, robienie jej na złość. Przestępstwo z art. 207 § 1–2 k.k. można popełnić w zamiarze bezpośrednim oraz ewentualnym. Zamiar ewentualny może wchodzić w grę wówczas, gdy sprawca dopuszcza się zachowań nagannych w stosunku do pokrzywdzonego i liczy się z tym, że może to być znęcanie (zob. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, LEX). Co więcej, do przyjęcia przestępstwa znęcania konieczne jest istnienie przewagi sprawcy nad ofiarą.

W przedmiotowej sprawie jasnym jest, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 207 § 1 k.k. Należy zaznaczyć, że oskarżony stosował nie tylko przemoc psychiczną, polegającą na ubliżaniu i wyzywaniu słowami wulgarnymi pokrzywdzonej, ale również przemoc fizyczną w postaci popychania jej podczas awantur. Należy również zaznaczyć, że to oskarżony miał przewagę nad pokrzywdzoną i nawet jeśli czasem pokrzywdzona również odpowiadała mu słowami wulgarnymi, to nie zmieniało to jej pozycji jako strony słabszej. To pokrzywdzona, a nie oskarżony, korzystała z (...) L., wsparcia psychologicznego i prawnego, jak również prosiła o interwencje funkcjonariuszy Policji. Wynika z tego, że pokrzywdzona bała się oskarżonego i szukała pomocy w różnych miejscach. O fakcie doznawania przemocy zwierzała się również swojej siostrze – I. O.. Trzeba w tym miejscu również wskazać, że oskarżony zapisał się na kurs edukacyjny dla sprawców przemocy, jednak szybko z niego zrezygnował. Można z tego wysnuć jasne stwierdzenie, iż był on świadomy swoich przemocowych zachowań względem T. T. (2).

Jeśli zaś chodzi o drugi z czynów oskarżonego, to przedmiotem ochrony przestępstwa stypizowanego w art. 288 § 1 k.k. jest nienaruszalność i integralność cudzej rzeczy, a także jej zdatność do używania zgodnie z przeznaczeniem. Zachowanie sprawcy niszczenia mienia polega na zniszczeniu, uszkodzeniu lub uczynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy. Uczynienie rzeczy niezdatnej do użytku, którego dopuścił się oskarżony, to działanie, które skutkuje niemożliwością wykorzystania rzeczy zgodnie z przeznaczeniem. Nie wiąże się ono z ingerencją w fizyczną strukturę rzeczy ( A. Marek, Kodeks..., LEX 2010, art. 288). Cudza rzecz to rzecz ruchoma bądź nieruchomość, którą sprawca nie ma prawa samodzielnie dysponować pod jakimkolwiek tytułem (zob. art. 45 k.c. i art. 115 § 9 k.k.). Występek określony w przepisie art. 288 § 1 k.k. ma charakter materialny. Do jego znamion należy skutek w postaci zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku cudzej rzeczy (zob. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, LEX).

W niniejszej sprawie, podczas jednej z awantur A. M. najpierw wyrwał T. T. (2) telefon komórkowy z ręki i jej go zabrał, a następnie, jak sam wyjaśnił funkcjonariuszom Policji obecnych na interwencji – wyrzucił go i tym samym utracił nad nim władztwo. Należy wskazać, że tym zachowaniem zdecydowanie uniemożliwił pokrzywdzonej wykorzystanie rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem, a właściwie uniemożliwił jej jakiekolwiek wykorzystanie rzeczy. Trzeba również wspomnieć, że telefon ten był „cudzą rzeczą” w rozumieniu Kodeksu cywilnego, albowiem to T. T. (2) była jego jedynym posiadaczem i użytkownikiem. W związku z powyższym, należało uznać, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

I

A. M.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest tu rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające będzie zastosowanie warunkowego umorzenia (art. 66 § 1 k.k.). Każdy taki przypadek należy oceniać in concreto. Warunkowe umorzenie postępowania jako środek reakcji karnej stosowane jest zawsze wobec określonego sprawcy. Aby jednak w danej sprawie dopuszczalne było zastosowanie warunkowego umorzenia, sprawca niekarany uprzednio za przestępstwo umyślne musi prezentować taką postawę, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, by uzasadniały one przekonanie, że mimo warunkowego umorzenia postępowania nie popełni ponownie przestępstwa. Art. 66 § 2 k.k. warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

W ocenie Sądu w realiach przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki materialne zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Sąd uznał, iż wina i społeczna szkodliwość czynu, którego dopuścił się oskarżony nie są znaczne. Jednocześnie stan faktyczny ustalony na gruncie niniejszej sprawy jest bezsporny. Oskarżony jest osobą niekaraną sądownie, dotychczas wiódł ustabilizowany tryb życia i nie naruszał porządku prawnego. Każdy z zarzuconych mu czynów jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. W/w okoliczności pozwalają w ocenie Sądu wysnuć pozytywną prognozę kryminologiczną wobec A. M.. Zdaniem Sądu niniejsze postępowanie karne będzie dla niego na tyle dotkliwym ostrzeżeniem na przyszłość, iż nie popełni on żadnego nowego przestępstwa. Tym samym, A. M. zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania.

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. M.

I

I, II

Kierując się treścią art. 67 § 3 kk Sąd uznał, iż wystarczające będzie zastosowanie wobec oskarżonego warunkowego umorzenia na okres 1 roku tytułem próby. W ocenie Sądu okres ten spełni cel wychowawczego oddziaływania na sprawcę oraz pozwoli zweryfikować skonstruowaną wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną i nie ma potrzeby, by orzekać go na dłuższy okres.

A. M.

II

I, II

Zgodnie z art. 67 § 3 kk umarzając warunkowo postępowanie karne, Sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę.

W niniejszej sprawie Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz T. T. (2) kwotę 1500 zł tytułem naprawienia szkody i 1000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Kwota obowiązku naprawienia szkody wynikała z wartości telefonu komórkowego, który zniszczył oskarżony. Należy wskazać, że oskarżony na ostatnim terminie rozprawy głównej wskazał dowód wpłaty 500 zł na rzecz T. T. (2) za ten czyn. Jednak pokrzywdzona oszacowała wartość telefonu na 2000 zł. Jest to oczywiście cena szacunkowa, jednak całkowicie racjonalna i zgodna z aktualnymi cenami nowych telefonów komórkowych tej samej marki i o tych samych parametrach. Tym samym, należało zasądzić obowiązek naprawienia szkody w ten sposób, że od kwoty 2000 zł odjąć kwotę 500 zł uiszczoną przez oskarżonego. Jeśli zaś chodzi o kwotę częściowego zadośćuczynienia, to Sąd zważył, iż cierpień i krzywd, jakich pokrzywdzona doznała ze strony oskarżonego nie da się wymierzyć w pieniądzu, jednak orzekł o tej symbolicznej, aczkolwiek ważnej dla interesu pokrzywdzonej i sprawiedliwości społecznej kwocie.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

W ostatnim punkcie wyroku Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty oraz obciążył go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 40 zł. Kwota zasądzonej opłaty wynika wprost z art. 7 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16). W myśl tego przepisu w razie warunkowego umorzenia postępowania oskarżony obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości od 60 zł do 100 zł. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było potrzeby obciążać oskarżonego opłatą ponad minimalny próg ustawowy. Jeśli zaś chodzi o kwotę wydatków, to Sąd zsumował kwotę 20 zł wydatków z postępowania przygotowawczego oraz kwotę 20 zł wydatków tytułem ryczałtu za doręczenia w postępowaniu sądowym (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07).

Podpis

Sędzia Marek Tyciński