Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy Paweł Kamiński
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Karolina Kotowska

po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2025 r. w Toruniu

na rozprawie

sprawy z powództwa S. P.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda S. P. kwotę 5 250 zł (pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

- od kwoty 5 000 zł od dnia 20 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 250 zł od dnia 26 września 2023 r. do dnia zapłaty;

II. w pozostałej części powództwo oddala;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 404,52 zł (cztery tysiące czterysta cztery złote pięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Pozwem z 16 września 2023 roku (data nadania) powód S. P. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w W. kwoty 5 850 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 20 sierpnia 2023 roku, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 19 lipca 2023 roku miał miejsce wypadek komunikacyjny, w wyniku której uszkodzeniu uległ należący do powoda pojazd marki J. o numerze rejestracyjnym (...). Powód wskazał, że sprawca kolizji drogowej posiadał ubezpieczenie obowiązkowe odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Po zgłoszeniu szkody pozwanemu, pozwany dokonał oględzin pojazdu i określił, że szacowany koszt naprawy pojazdu po szkodzie przekroczył 100% jego wartości rynkowej. Rozliczenie szkody nastąpiło na zasadzie szkody całkowitej, gdzie kwota odszkodowania równała się różnicy pomiędzy wartością rynkową pojazdu przed szkodą, która według pozwanego wynosiła 7 500 zł, a wartością rynkową pojazdu po szkodzie – według pozwanego 2 000 zł. W związku z powyższym pozwany wydał decyzję o wypłacie odszkodowania w wysokości 5 500 zł. Powód odwołał się od decyzji pozwanego. W wyniku odwołania pozwany zmienił częściowo swoje stanowisko co do wyceny wartości pojazdu na dzień powstania szkody dopłacając kwotę 600 zł. Powód dochodził kwoty 5 600 zł tytułem odszkodowania za szkodę powstałą w pojeździe marki J., która stanowiła różnicę pomiędzy wycenioną przez pozwanego wartością rynkową pojazdu przed szkodą na kwotę 8 100 zł, a kwotą rzeczywistej wartości rynkowej pojazdu przed szkodą w kwocie 13 700 zł. Powód podał, że kwota 13 700 zł wynika z ekspertyzy sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcę. Powód wskazał, że wnosi też o zwrot kwoty 250 zł tytułem sporządzonej przez niezależnego rzeczoznawcy ekspertyzy. Powód zaznaczył, że dokonana przez pozwanego wycena na kwotę 7 500 zł i 8 100 zł zawierała wiele błędów, w konsekwencji czego nie spowodowała pełnej kompensacji szkody. Powód nie posiadając specjalistycznej wiedzy technicznej zgłosił się do niezależnego rzeczoznawcy w celu wykonania wyceny rzeczywistej wartości rynkowej pojazdu przed szkodą. Powód wskazał, że niezależny rzeczoznawca na podstawie zebranej dokumentacji sporządził wycenę, w której określił wartość rynkową pojazdu przed szkodą na kwotę 13 700 zł. Wycena ta została następnie przesłana do pozwanego. Powód wskazał, że odsetek ustawowych za opóźnienie domaga się od dnia następnego po upływie 30 dnia od dnia zgłoszenia szkody (k. 4-7).

Przewodniczący zarządzeniem z dnia 4 października 2023 roku zwrócił pozew z uwagi na to, że nie wymieniał on załączników dołączonych do pozwu (k. 74). Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi powoda w dniu 19 października 2023 roku.

Powód w dniu 25 października 2023 roku złożył wniósł ponownie pozew bez braków formalnych (k. 79-83).

Nakazem zapłaty wydanym 2 listopada 2023 roku w postępowaniu upominawczym w sprawie Sąd Rejonowy w Toruniu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 136).

Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiódł pozwany, zaskarżając nakaz zapłaty w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwany przyznał, że ustalił, iż wartość uszkodzonego pojazdu bezpośrednio przed zdarzeniem wynosiła 8 100 zł, wartość pojazdu w stanie uszkodzonym 2 000 zł, zaś wysokość należnego odszkodowania 6 100 zł. Pozwany zaznaczył, że w bazach danych systemu (...)Ekspert brak jest notowań pojazdu odpowiadającego parametrami pojazdowi powoda, w związku z czym wartość wycenianego pojazdu pozwany ustalił z uwzględnieniem notowań pojazdu zamieszczonych w systemie eksperckim E.. Pozwany zaznaczył, że przyjął przy ustalaniu wartości rynkowej pojazdu model i wersję pojazdu według wyposażenia, a ponieważ wyceniany pojazd różni się od pojazdu bazowego w wycenie uwzględniono odpowiednie korekty indywidualne uwzględniające te różnice. Pozwany zakwestionował wycenę pojazdu w stanie nieuszkodzonym wskazaną przez powoda na kwotę 13 700 zł. Pozwany wskazał, że wartość pojazdu po szkodzie w wysokości 2 000 zł została ustalona na podstawie wyników aukcji zorganizowanej w serwisie internetowym (...). Na tej aukcji wystawiony został uszkodzony pojazd powoda, zaś oferta zakupu pojazdu na tej aukcji wynosiła 2 000 zł. Pozwany zakwestionował też koszt prywatnej kalkulacji objęty pozwem twierdząc, że jest to koszt niezasadny. Pozwany wskazał bowiem, że koszt 250 zł nie był konieczny oraz nie pozostawał w związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę, wobec czego wykracza poza zakres odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. Zdaniem pozwanego nie istniała konieczność sporządzania przez powoda opinii prywatnej, ponieważ pozwany dokonał oględzin i wyceny pojazdu, i zrekompensował poszkodowanemu szkodę poprzez wypłatę odszkodowania. Pozwany zaznaczył, że sąd wydając wyrok oprze się o wnioski opinii biegłego, a nie o prywatny kosztorys przedłożony przez powoda. Pozwany wskazał też, że niezasadne jest też żądanie odsetek ustawowych za opóźnienie, ponieważ w jego ocenie kwota wypłacona na rzecz poszkodowanego jest kwotą adekwatną do poniesionej przez poszkodowanego szkody (k. 142-149).

W piśmie przygotowawczym z dnia 21 grudnia 2023 roku powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powód podkreślił, że nie kwestionuje wartości rynkowej pojazdu po szkodzie w wysokości 2 000 zł. Powód wskazał, że sporządzona przez niezależnego rzeczoznawcę ekspertyza została dokonana przez rzeczoznawcę będącego również biegłym sądowym na jednej z list sądu okręgowego. Powód wskazał też, że w przedmiotowej sprawie pozwany zmienił częściowo swoje stanowisko dopiero po przedstawieniu opinii niezależnego rzeczoznawcy (k. 166-168).

Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian.

Sąd ustalił, co następuje:

W wyniku kolizji drogowej, która miała miejsce 19 lipca 2023 roku o godz. 16:30 w miejscowości B. uszkodzeniu uległ należący do S. P. pojazd marki J. o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca zdarzenia, kierujący pojazdem marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...) J. W. posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwie (...) Spółce Akcyjnej w W.. Szkoda została w dniu 19 lipca 2023 roku zgłoszona ubezpieczycielowi celem jej likwidacji w ramach polisy OC sprawcy zdarzenia. Postępowanie likwidacyjne było przez pozwanego prowadzone pod numerem (...)-01.

Bezsporne, a nadto dowód: pismo pozwanego z 19 lipca 2023 roku potwierdzające zgłoszenie szkody – k. 88, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 10-11; pismo pozwanego z 19 lipca 2023 roku informujące o prawie skorzystania z pojazdu zastępczego – k. 89, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 13-14, kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu marki J. – k. 90, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 1-2, wspólne oświadczenie o zdarzeniu drogowym z dnia 19 lipca 2023 roku – k. 91, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 46, fotografie uszkodzonego pojazdu – k. 91-109, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 30-37, 47-48, 58-78, 85-88, 209-244, 297-332, zeznania powoda S. P. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 roku - k. 186v-187, znacznik czasowy od 00:36:26 do 00:45:57

Pozwany przyjął odpowiedzialność za szkodę. W toku postępowania likwidacyjnego, pozwany ubezpieczyciel ustalił, że koszt naprawy pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) przekracza wartość tego pojazdu w dniu szkody. Pozwany ustalił, że koszt naprawy pojazdu wynosi 25 128,21 zł. Pozwany ustalił w toku postępowania likwidacyjnego, że wartość pojazdu przed szkodą wynosi 7 500 zł, zaś wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosi 2 000 zł. W związku z tym, pozwany rozliczył szkodę jako całkowitą, wyliczając odszkodowanie jako różnicę pomiędzy wartością pojazdu przed szkodą a wartością pojazdu uszkodzonego. Decyzją z 2 sierpnia 2023 roku pozwany przyznał powodowi odszkodowanie w wysokości 5 500 zł.

Bezsporne, a nadto dowód: pismo pozwanego z dnia 28 lipca 2023 roku – k. 109, a także w aktach szkody na płycie CD – 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 81, pismo pozwanego z dnia 2 sierpnia 2023 roku – k. 110, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 98-99, wycena szkody całkowitej pozwanego z dnia 1 sierpnia 2023 roku wraz z kalkulacją naprawy nr (...)-01 – k. 111-116, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 100-110, decyzja pozwanego z dnia 2 sierpnia 2023 roku – k. 116, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 97, oferta zakupu uszkodzonego pojazdu na portalu (...) - w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 111-112, fotografie uszkodzonego pojazdu – k. 91-109, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 30-37, 47-48, 58-78, 85-88, 209-244, 297-332

Pismem z dnia 2 sierpnia 2023 roku S. P. wniósł odwołanie od decyzji pozwanego kwestionując ustaloną wartość pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nieuszkodzonym. Powód wskazał w odwołaniu, że auta z rocznika 2003 mają w większości ofert sprzedaży wyższe ceny. Powód twierdził, że wartość pojazdu w stanie przed szkodą powinna być określona na kwotę 18 750 zł, a ponadto uwzględniać koszty poniesione na wymianę zużytych części eksploatacyjnych w wysokości 6 655 zł. Do odwołania powód załączył wydruki ofert sprzedaży pojazdów marki J. (...) w serwisie internetowym O., a także paragon sprzedaży części do pojazdu z dnia 20 czerwca 2023 roku na kwotę 6 655 zł. Po rozpoznaniu odwołanie, decyzją z dnia 23 sierpnia 2023 roku pozwany przyznał powodowi dopłatę odszkodowania z tytułu szkody całkowitej w pojeździe w kwocie 600 zł. Pozwany dokonał dopłaty do odszkodowania ustalając, że wartość pojazdu J. o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nieuszkodzonym wynosiła 8 100 zł. Tym samym pozwany ustalił, że wysokość szkody całkowitej wynosi 6 100 zł i taka była też łączna wysokość wypłaconego powodowi odszkodowania z tytułu szkody całkowitej w pojeździe.

Dowód: odwołanie powoda z dnia 2 sierpnia 2023 roku – k. 117-120, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 127-133, decyzja pozwanego z dnia 23 sierpnia 2023 roku wraz z wyceną szkody całkowitej pozwanego z dnia 23 sierpnia 2023 roku wraz z kalkulacją naprawy nr (...)-01 – k. 122-129, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 160-173

Na zlecenie S. P. rzeczoznawca samochodowy W. K. wykonał wycenę nr (...) dnia 4 września 2023 roku pojazdu marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nieuszkodzonym na dzień 19 lipca 2023 roku, która opiewała na kwotę 13 700 zł brutto. Z tytułu wykonanego zlecenia W. K. wystawił w dniu 4 września 2023 roku powodowi fakturę nr (...) z tytułu sporządzenia wyceny. Koszt sporządzenia wyceny wyniósł 250 zł brutto.

Dowód: wycena nr (...) dnia 4 września 2023 roku – k. 131-134, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 190-193, faktura VAT nr (...) z 4 września 2023 roku – k. 130, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 196

W dniu 11 września 2023 roku pełnomocnik powoda S. P., radca prawny P. P. wiadomością e-mail wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 5 600 zł tytułem odszkodowania za powstałą szkodę w terminie trzech dni. Zwrócił się również o wypłatę kwoty 250 zł tytułem wykonanej ekspertyzy przez niezależnego rzeczoznawcę. Wiadomością z dnia 13 września 2023 roku pozwany potwierdził otrzymanie reklamacji wniesionej przez pełnomocnika powoda. Decyzją z dnia 21 września 2023 roku pozwany odmówił uwzględnienia reklamacji z dnia 11 września 2023 roku stwierdzając, że decyzja w sprawie wypłaty odszkodowania była prawidłowa. Pozwany stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany jego stanowiska co do ustalonej wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym.

Dowód: wiadomość e-mail pełnomocnika powoda z dnia 11 września 2023 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 195, wiadomość e-mail pozwanego z dnia 13 września 2023 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 189, decyzja pozwanego z dnia 21 września 2023 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 184-185

Koszt naprawy pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 19 lipca 2023 roku wynosił 25 128,21 zł. Wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosiła 2 000 zł.

Bezsporne, a nadto dowód: wycena szkody całkowitej pozwanego z dnia 1 sierpnia 2023 roku wraz z kalkulacją naprawy nr (...)-01 – k. 111-116, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 100-110, decyzja pozwanego z dnia 2 sierpnia 2023 roku – k. 116, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 97, oferta zakupu uszkodzonego pojazdu na portalu (...) - w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 111-112

Wartość pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nieuszkodzonym na dzień szkody, tj. 19 lipca 2023 roku wynosiła 13 100 zł. Pojazd przed szkodą był w bardzo dobrym stanie technicznym, a także miał przebieg mniejszy od przeciętnego.

Dowód : pisemna opinia biegłego S. D. z dnia 15 kwietnia 2025 roku – k. 267-276 , pisemna opinia uzupełniająca biegłego S. D. z dnia 20 sierpnia 2025 roku – k. 308-312, częściowo pisemna opinia biegłego Ł. W. z dnia 11 kwietnia 2024 roku – k. 192-197, częściowo wycena szkody całkowitej pozwanego z dnia 1 sierpnia 2023 roku wraz z kalkulacją naprawy nr (...)-01 – k. 111-116, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 100-110 częściowo decyzja pozwanego z dnia 23 sierpnia 2023 roku wraz z wyceną szkody całkowitej pozwanego z dnia 23 sierpnia 2023 roku wraz z kalkulacją naprawy nr (...)-01 – k. 122-129, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 160-173, fotografie uszkodzonego pojazdu – k. 91-109, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 152, plik: akta szkody (...)-01.pdf, str. 30-37, 47-48, 58-78, 85-88, 209-244, 297-332, zeznania powoda S. P. w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 roku - k. 186v-187, znacznik czasowy od 00:36:26 do 00:45:57

Sąd zważył, co następuje:

Opisany wyżej stan faktyczny zasadniczo nie był sporny i znalazł oparcie w przedstawionych przez strony dowodach z dokumentów, które Sąd obdarzył wiarą w całości. Dokumenty przedstawione przez strony nie były kwestionowane co do wiarygodności, sąd także nie znalazł podstaw, by ich wiarygodność kwestionować. Dostarczone przez powoda i pozwanego dokumenty przedstawiają przebieg postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez ubezpieczyciela. Dokumenty w postaci faktury nr (...) wraz z wyceną rzeczoznawcy W. K. wskazują, że powód zwrócił się do tej osoby o sporządzenie prywatnej ekspertyzy w celu ustalenia wartości pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) przed szkodą z dnia 19 lipca 2023 roku oraz poniósł koszt tej ekspertyzy w wysokości 250 zł. Dokumenty dostarczone przez strony miały walor dokumentów prywatnych stanowiących dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.).

Sąd uznał za wiarygodne zeznania w charakterze strony powoda S. P.. Powód przyznał, iż bardzo dbał o pojazd przed szkodą. Stan pojazdu zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz był bardzo dobry. Przez okres użytkowania wymieniane były w nim części, a powód używał części oryginalnych, gdyż tylko takie były dostępne. Powód wyjaśnił w jakim stanie był pojazd przed szkodą z dnia 19 lipca 2023 roku. Powód dysponuje wiedzą z pierwszej ręki na temat stanu pojazdu, jako że był właścicielem pojazdu w dacie szkody i jest nim nadal. Bez wątpienia powód wie w jaki sposób dbał o pojazd i jak go eksploatował. Zeznania powoda potwierdzone zostały zresztą także treścią dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i opiniami biegłych.

Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 roku pominął natomiast dowód z przesłuchania powoda w pozostałym zakresie tj. przebiegu zdarzenia, zakresu szkody w pojeździe kosztów naprawy i zasadności ich poniesienia roku na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Fakty, na które dowód ten miał być przeprowadzony nie były sporne – pozwany nie kwestionował bowiem twierdzeń powoda co do przebiegu zdarzenia, zakresu szkody w pojeździe, kosztów jego naprawy, jak również co do wartości pojazdu w stanie uszkodzonym, a ponadto w części fakty, na które powód miał zeznawać (przyczyny nieskorzystania z oferty sprzedaży wraku pojazdu z pomocą pozwanego za pośrednictwem platformy internetowej) pozostawały nieistotne z perspektywy rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Jedyną okolicznością sporną w sprawie była bowiem kwestia wartości pojazdu powoda w stanie sprzed szkody z dnia 19 lipca 2023 roku.

Sąd dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej Ł. W. i z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej S. D.. Dowody z obu opinii zostały dopuszczone na fakt ustalenia rzeczywistej rynkowej wartości pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) przed powstaniem szkody w wyniku zdarzenia z dnia 19 lipca 2023 roku. Jeśli chodzi o opinię biegłego Ł. W., opinia została sporządzona przez podmiot profesjonalny i jest wewnętrznie spójna, lecz przyjęta przez biegłego metoda ustalenia wartości pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) na dzień zdarzenia szkodowego, tj. 19 lipca 2023 roku nie była prawidłowa. Biegły wskazał, iż wycena wartości pojazdu wykonana została zgodnie z Instrukcją Określenia Wartości (...) nr (...) zatwierdzoną przez Stowarzyszenie (...) i Ruchu drogowego oraz z wykorzystaniem opartego na tej instrukcji systemu komputerowego (...)Ekspert. Ostatnie notowanie wartości rynkowej dla pojazdu o parametrach pojazdu powoda system (...)Ekspert wygenerował dla rocznika 2004, podczas gdy pojazd powoda został wyprodukowany w 2003 roku. W systemie nie było zatem notowań dla pojazdu odpowiadającego specyfikacją pojazdowi powoda. Zastosowanie prostej metody obniżenia wartości pojazdu powoda w stosunku do wartości pojazdów tej marki wyprodukowanych w systemie (...)Ekspert w roku 2004 do 88% tej wartości z uwagi na to, że jest o rok starszy jest w ocenie sądu zawodna. Biegły ustalił wartość bazową pojazdu na kwotę 6 800 zł brutto ustalając korekty dodatnie za przebieg (1 221 zł), za ogumienie (37 zł) i za stan utrzymania i dbałość o pojazd (427 zł). Pojazd powoda stanowi auto marki premium, które jest rzadkim produktem na rynku. Niska podaż takich pojazdów wymusza wzrost ich wartości, podobnie zresztą jak okoliczność, że jest to marka prestiżowa. Dodatkowo, od pewnego wieku pojazd przestaje tracić na wartości wyłącznie z powodu wieku z uwagi na jego kolekcjonerską bądź zabytkową wartość. Oprócz tego pojazd przed szkodą był w stanie idealnym, a powód bardzo o niego dbał. Zastrzeżenia do przedmiotowej opinii biegłego Ł. W. wniosła strona powodowa pismem procesowym z dnia 24 maja 2024 roku (k. 207-210). Powód wskazał, że program (...)Ekspert nie ma wartości pojazdów z 2003 roku, a zastosowanie współczynnika rocznego spadku wartości pojazdu jest nieprawidłowa. W opinii uzupełniającej biegły podał, że będący przedmiotem opinii pojazd nie był pojazdem unikatowym, ani zabytkowym, co uzasadnia zastosowanie ustalonego współczynnika spadku wartości dla tego konkretnego modelu przy ustaleniu wartości bazowej. Powód pismem procesowym z dnia 12 sierpnia 2024 roku (k. 231-233) wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej przez innego biegłego wskazując, że w programie (...)Ekspert nie ma notowań dla auta w wieku pojazdu powoda, a biegły powinien przyjąć inną metodę wyceny pojazdu. W związku z tym sąd dopuścił dowód z opinii biegłego S. D.. Biegły w opinii zaznaczył, że na krajowym rynku funkcjonują dwa konkurencyjne systemu komputerowe służące do wyceny wartości pojazdów mechanicznych – (...)Ekspert oraz E.. W pierwszym z systemów brak było notowań wartości rynkowych pojazdu powoda na dzień zaistnienia szkody, ale były one w systemie E.. Biegły skorzystał z systemu E., ustalając wartość bazową pojazdu na kwotę 8 000 zł, przy czym przy wycenie wartości pojazdu przyjął stan pojazdu jako bardzo dobry oraz zastosował korekty dodatnie: z tytułu stanu technicznego w wysokości 3 500 zł, ze względu na miesiąc pierwszej rejestracji w wysokości 325 zł, ze względu na przebieg mniejszy od normatywnego w wysokości 1 020 zł, z tytułu wyposażenia dodatkowego w wysokości 150 zł i ze względu na czynniki podnoszące wartość w wysokości 105 zł. Biegły finalnie ustalił wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień zaistnienia szkody, tj. na dzień 19 lipca 2023 roku na kwotę 13 100 zł. Zarzuty do opinii biegłego wniosła strona pozwana pismem procesowym z dnia 15 maja 2025 roku (k. 286-287). Pozwany zaznaczył, że biegły niezasadnie uwzględnił dodatnią korektę przebiegu i dodatnią korektę za stan pojazdu, a ponadto nie uwzględnił korekty za pochodzenie pojazdu. Pozwany wskazał, że wprowadzenie dodatniej korekty przebiegu wymaga udokumentowania przebiegu, co wynika z Instrukcji Określania Wartości (...) nr (...). Pozwany wskazał też, że biegły nie wyjaśnił w czym stan pojazdu odbiega od normalnego stanu. Pozwany wskazał również, że pojazd został sprowadzony z zagranicy i zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce 1 lutego 2019 roku, czego biegły nie uwzględnił w wycenie przez wprowadzenie właściwej korekty. Biegły S. D. w opinii uzupełniającej z dnia 20 sierpnia 2025 roku zaznaczył, że wyceny dokonał przy użyciu systemu E., gdzie nie mają zastosowania ustalenia Instrukcji Określania Wartości (...) nr (...). Biegły wskazał, że ustalił przebieg pojazdu na podstawie informacji dostępnych na portalu http://(...). Na tym portalu internetowym widnieją zaś informacje o braku rozbieżności licznika kilometrów, wobec czego brak było podstaw do kwestionowania przebiegu samochodu, co nakazywało zastosowanie korekty z tytułu mniejszego przebiegu niż normatywny. Sąd zgadza się z tym twierdzeniem biegłego – pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, że przebieg pojazdu jest inny aniżeli wskazany przez biegłego. Zresztą pozwany w dokonywanych przez siebie wycenach pojazdu w stanie nieuszkodzonym wskazywał dokładnie ten sam przebieg pojazdu (173 415 km), taki sam przebieg standardowy (296 200 km) i taką samą różnicę pomiędzy przebiegami (122 785 km). Inaczej jednak niż biegły pozwany nie przyjął, że z tytułu niskiego przebiegu należy zastosować korektę dodatnią. Biegły wyjaśnił w opinii uzupełniającej także, że analiza dokumentacji fotograficznej dowodzi, że pojazd powoda nie miał śladów użytkowania w postaci np. rys na nadwoziu, zmatowienia powłoki lakierowej, wytarcia kierownicy i tapicerki itp. Te okoliczności uzasadniały przyjęcie stanu bardzo dobrego pojazdu. Biegły wyjaśnił też, że korektę z tytułu pochodzenia stosuje się w przypadkach utrudnień dotyczących możliwości zweryfikowania historii pojazdu i charakteru wcześniejszej eksploatacji, w tym ewentualnych napraw kolizyjnych, stanu serwisowania, przebiegu, a także w niektórych przypadkach – w szczególności przy pochodzeniu pojazdów z krajów pozaunijnych gdzie można liczyć się z obniżoną wiarygodnością dokumentów, jak również z ryzykiem nielegalnego pochodzenia. Biegły zaznaczył, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji, że pojazd nie ma dokumentacji lub jej brakuje. Na portalu http://(...) nie ma informacji o braku dokumentacji czy jakichkolwiek innych ryzykach. W tej sytuacji zastosowanie korekty z tytułu pochodzenia nie było zasadne. Biegły wskazał też, że biegły Ł. W. także nie zastosował tej korekty, zastosował za to korektę dodatnią za mniejszy od normatywnego przebieg pojazdu i za stan utrzymania i dbałość o pojazd. Biegły podtrzymał w całości wnioski wynikające z opinii zasadniczej. Pozwany pismem z dnia 8 października 2025 roku (k. 319) zakwestionował opinię uzupełniającą i podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 15 maja 2025 roku.

Sąd nie jest związany opinią biegłego i ocenia ją na równi z innymi środkami dowodowymi w ramach swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Ocenę opinii biegłego odróżniają jednak szczególne kryteria. Stanowią je: zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłych, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonej w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest bowiem przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiedzy fachowej (wiadomości specjalnych). Nie podlega ona zatem weryfikacji jak dowód na podstawie kryteriów prawdy i fałszu. Nie chodzi tu bowiem o kwestię wiarygodności lecz o pozytywne lub negatywne uznanie wartości zawartego w opinii i jej uzasadnieniu rozumowania. Sąd ocenia dowód z opinii biegłego nie tylko przez pryzmat jej wniosków końcowych, ale również w oparciu o dokumentację, na podstawie której została wydana. Sąd wykorzystał opinie obu biegłych do poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Opinia biegłego Ł. W. okazała się przydatna jedynie w zakresie dotyczącym zasadności ustalenia korekt dodatnich – z tytułu stanu technicznego pojazdu, mniejszy od normatywnego przebieg pojazdu i wyposażenie dodatkowe. W tym zakresie opinia była spójna z opinią biegłego S. D., a w zakresie korekty za wyposażenie dodatkowe także z wyceną dokonaną przez pozwanego. Biegły Ł. W. nie miał możliwości ustalenia rzeczywistej wartości rynkowej pojazdu J. przed powstaniem szkody z dnia 19 lipca 2023 roku. Wyliczenia biegłego w tym zakresie opierały się bowiem o system komputerowy (...) E., który nie zawierał notowań dla pojazdów w wieku i o parametrach pojazdu powoda. Wyjaśnienia złożone w tym zakresie przez biegłego Ł. W. w opinii uzupełniającej z dnia 5 lipca 2024 roku nie były przekonujące. Zgodzić należało się z powodem, iż metoda przyjęta przez biegłego Ł. W. do ustalenia wartości pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) przed szkodą z dnia 19 lipca 2023 roku polegająca na zastosowaniu współczynnika rocznego spadku wartości pojazdu nie mogła doprowadzić do ustalenia rzeczywistej wartości rynkowej pojazdu w stanie sprzed szkody, biorąc pod uwagę cechy przedmiotu wyceny. W tej sytuacji należało zastosować inną metodę wyceny pojazdu w stanie sprzed szkody aniżeli ta zastosowana przez biegłego Ł. W., również poprzez skorzystanie z innego programu eksperckiego jeśli to konieczne. Zresztą nawet sam pozwany wskazał w sprzeciwie od nakazu zapłaty, że z uwagi na brak w bazach danych systemu (...)Ekspert notowań pojazdu odpowiadającego parametrami pojazdowi powoda pozwany ustalił wartość pojazdu z uwzględnieniem notowań pojazdu w systemie eksperckim E.. Sąd w tym zakresie oparł się natomiast na opinii biegłego S. D.. Biegły przeprowadził wycenę na podstawie programu komputerowego E., który w systemie zawierał notowania wartości rynkowych pojazdu powoda. W oparciu o program E. oraz przyjmując korekty dodatnie za przebieg pojazdu, stan pojazdu ustalił rzeczywistą rynkową wartość pojazdu powoda na kwotę 13 100 zł. Biegły w opinii uzupełniającej wyjaśnił w sposób wyczerpujący podstawy zastosowania tych korekt oraz przyczyny dla których nie zastosowano korekty za pochodzenie pojazdu. Dodatkowo wartość pojazdu powoda w stanie sprzed szkody z dnia 19 lipca 2023 roku ustalona przez biegłego S. D. jest zbliżona z wartościami, jakie przyjmują pojazdy tej marki i typu na rynku, a także z wartością ustaloną w wycenie z dnia 4 września 2023 roku sporządzonej przez rzeczoznawcę pojazdów W. K. na zlecenie powoda. Mając na uwadze powyższe Sąd w całości podzielił wnioski biegłego S. D. ustalając wartość pojazdu powoda w stanie nieuszkodzonym na dzień 19 lipca 2023 roku na kwotę 13 100 zł.

Na rozprawie w dnia 19 sierpnia 2024 roku sąd pominął dowód z zeznań świadka W. K. na podstawie art. 205 ³ § 2 k.p.c. w zw. z art. 205 ¹² § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 205 ¹² § 2 k.p.c., jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, które według przepisów kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. Zgodnie natomiast z art. 205 ³ § 2 k.p.c., przewodniczący może zobowiązać stronę, by w piśmie przygotowawczym podała wszystkie twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania. W takim przypadku twierdzenia i dowody zgłoszone z naruszeniem tego obowiązku podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni, iż ich powołanie w piśmie przygotowawczym nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W przedmiotowej sprawie powód na podstawie zarządzenia przewodniczącego z dnia 24 listopada 2023 roku (k. 154) został zobowiązany do podania wszystkich twierdzeń i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w terminie dwóch tygodni pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postepowania. Powodowi doręczono to zobowiązanie w dniu 7 grudnia 2023 roku. Termin do podania wszystkich twierdzeń i dowodów zakreślony powodowi upłynął z dniem 21 grudnia 2023 roku. Wniosek o przesłuchanie świadka powód złożył dopiero w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2024 roku, wniesionym w dniu 25 maja 2024 roku, a zatem po upływie zakreślonego terminu. Powód nie wykazał natomiast, iż potrzeba powołania tego dowodu nie wynikła później, ani że powołanie tego dowodu nie było możliwe wcześniej. Wręcz przeciwnie – powód dysponował prywatnym kosztorysem sporządzonym przez świadka W. K. już w dniu wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie i nic nie stało na przeszkodzie złożenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka już w pozwie. Abstrahując od powyższego, dowód z zeznań świadka W. K. na fakty wskazane w piśmie procesowym powoda z dnia 24 maja 2024 roku i tak zostałby pominięty nawet w przypadku, gdyby wniosek o przeprowadzenie tego dowodu został złożony przed upływem terminu na podanie wszystkich twierdzeń i dowodów. Dowód ten zmierzał bowiem do wykazania faktów częściowo nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i bezspornych (fakt dokonania wyceny auta, przyjętej metody, zasad doświadczenia życiowego przy dokonywaniu wyceny aut), w części do dokonania ustaleń wymagających wiadomości specjalnych i w efekcie mogących być przedmiotem ustaleń wyłącznie w drodze opinii biegłego (specyfika wyceny aut starszych i wyjątkowych, konieczność dokonania wyceny aut w oparciu o kryteria (rekomendacje) (...)), a w części do wykazania okoliczności, które w ogóle nie są faktami, lecz ocenami (zasadność przyjętej wyceny). W związku z tym, nawet gdyby dowód z zeznań świadka W. K. nie podlegał pominięciu na podstawie art. 205 ³ § 2 k.p.c. w zw. z art. 205 ¹² § 2 k.p.c., zostałby pominięty na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.

Powód w niniejszym postępowaniu domagał się dopłaty do odszkodowania z tytułu naprawienia szkody w należącym do niego pojeździe marki J. o numerze rejestracyjnym (...). Powód wskazywał, że ustalona przez pozwanego wartość rynkowa pojazdu w stanie przed szkodą nie jest prawidłowa, w związku z czym dochodził on różnicy pomiędzy wartością rynkową pojazdu przed szkodą ustaloną przez pozwanego w wysokości 8 100 zł, a kwotą 13 700 zł wynikającą z ekspertyzy sporządzonej na zlecenie powoda. Powód dochodził także kwoty 250 zł tytułem kosztów sporządzonej na jego zlecenie wyceny pojazdu w stanie sprzed szkody. Okoliczności faktyczne takie jak zaistnienie zdarzenia drogowego z dnia 19 lipca 2023 roku, w którym doszło do szkody, posiadanie ubezpieczenia OC sprawcy szkody u pozwanego, odpowiedzialność pozwanego za szkodę, fakt uszkodzenia pojazdu, zakres uszkodzeń, fakt powstania szkody całkowitej, przebieg postępowania likwidacyjnego oraz wartość pojazdu w stanie po szkodzie nie były sporne. Sporna pozostawała wartość pojazdu powoda w stanie sprzed szkody oraz zasadność poniesienia przez powoda kosztów sporządzenia na jego zlecenie prywatnej wyceny wartości pojazdu w stanie sprzed szkody.

Powództwo podlegało uwzględnieniu w przeważającej części.

Podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowiły przepisy art. 805 § 1 k.c. w zw. z art. 822 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. i art. 363 k.c. oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (T.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 367 ze zm., dalej: ustawa).

Stosownie do treści art. 805 § 1 k.c. ubezpieczyciel przez umowę ubezpieczenia zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Zgodnie z treścią art. 822 § 1 i 4 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Odpowiedzialność posiadacza lub kierującego pojazdem w ruchu kształtuje się na zasadach ogólnych, czyli na zasadzie winy (art. 436 § 2 k.c.), a przy rozstrzygnięciu o odszkodowaniu z ubezpieczenia OC koniecznym jest sięgnięcie do ogólnych reguł Kodeksu cywilnego odnoszących się do zakresu odszkodowania, w szczególności do przepisu art. 361 § 1 i 2 k.c., w którym zostały określone reguły nakazujące przestrzeganie zasady pełnego odszkodowania w granicach adekwatnego związku przyczynowego.

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej (OC) może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia (art. 34 ust. 1 ustawy). Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej (art. 36 ust. 1 ustawy).

Zgodnie zaś z dyspozycją art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła. Paragraf drugi tego przepisu stanowi, że naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody nie wyrządzono. Określa zatem zasadę pełnego odszkodowania.

Zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody może nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy, lecz odszkodowanie ubezpieczeniowe z tytułu OC wypłaca się zawsze w pieniądzu.

Szkoda jest uszczerbkiem w prawnie chronionych dobrach wyrażającym się w różnicy między stanem dóbr, jaki istniał i jaki mógłby następnie wytworzyć się w normalnej kolei rzeczy, a stanem, jaki powstał na skutek zdarzenia wywołującego zmianę w dotychczasowym stanie rzeczy, z którym to zdarzeniem ustawodawca wiąże powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej. Samo jednak wyznaczenie rozmiaru szkody nie przesądza jeszcze o rozmiarze odszkodowania; każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczane są przez tzw. normalny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem wywołującym uszczerbek, a szkodą. Ponadto, muszą być też uwzględnione okoliczności ograniczające zasadę pełnego odszkodowania wynikające np. ze szczególnej regulacji prawnej (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX 141410). Wypłacone odszkodowanie ma wyrównać uszczerbek majątkowy poszkodowanego.

W przypadku likwidacji szkód komunikacyjnych z OC sprawcy, szkoda majątkowa w pojeździe uszkodzonym może zostać zakwalifikowana jako tzw. szkoda częściowa bądź całkowita. Szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. Szkoda częściowa ma natomiast miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a naprawa jest celowa i ekonomicznie uzasadniona. W przypadku wystąpienia szkody częściowej zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do pokrycia kosztów celowej i ekonomicznie uzasadnionej naprawy pojazdu (restutycji).

W sprawie bezspornym było, iż szkoda w pojeździe miała charakter całkowitej oraz wartość pojazdu powoda po szkodzie. W przypadku szkody całkowitej pojazdu mechanicznego odszkodowanie powinno wynosić kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy wartością pojazdu sprzed zdarzenia powodującego szkodę, a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym. Sporna pozostawała jedynie kwestia wartości pojazdu w dacie szkody z dnia 19 lipca 2023 roku w stanie nieuszkodzonym. Sąd, jak już wcześniej wskazano, w zakresie ustalenia rzeczywistej rynkowej wartości pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) przed powstaniem szkody oparł się w całości na ustaleniach poczynionych przez biegłego S. D.. Biegły ustalił, iż wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym na dzień szkody, tj. 19 lipca 2023 roku wynosiła 13 100 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd ustalił, iż wysokość szkody oraz należne powodowi odszkodowanie z tytułu szkody całkowitej w pojeździe marki J. o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie mającej miejsce 19 lipca 2023 roku wynosi 11 100 zł. Kwota ta stanowi różnicę pomiędzy wartością pojazdu przed szkodą w wysokości 13 100 zł i wartością pojazdu w stanie uszkodzonym w wysokości 2 000 zł. Pozwany wypłacił do tej pory na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości 6 100 zł. Roszczenie powoda o zapłatę odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe z dnia 19 lipca 2023 roku było więc uzasadnione w zakresie kwoty 5 000 zł (11 100 zł – 6 100 zł).

  W kwestii zasadności obciążenia pozwanego ubezpieczyciela kosztami prywatnej wyceny pojazdu, należy wskazać co następuje. Niewątpliwie zaciągnięcie przez poszkodowanego zobowiązania do zapłaty wynagrodzenia za sporządzenia kosztorysu może stanowić szkodę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., pozostającą w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym. Sąd nie ma wątpliwości, że poszkodowanemu, któremu przysługują roszczenia odszkodowawcze z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych może przysługiwać od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, ale tylko wówczas jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2019 r., sygn. akt III CZP 99/18, LEX nr 2714676). Za szkodę, pozostającą w zwykłym związku przyczynowym z działaniem jej sprawcy stanowi także wydatek związany z zasięgnięciem fachowej opinii w celu właściwego oszacowania wysokości roszczeń odszkodowawczych. Pogląd ten należy uznać za uzasadniony z tym tylko zastrzeżeniem, że powołanie prywatnego biegłego i obciążenie sprawcy szkody obowiązkiem zwrotu kosztów jego opinii jest celowe tylko wówczas, gdy wysokość szkody może budzić wątpliwości. Jest tak zaś w szczególności w przypadku szkód komunikacyjnych. Powodem w niniejszej sprawie jest osoba fizyczna, która zawodowo nie zajmuje się dochodzeniem odszkodowań z tytułu szkód komunikacyjnych. Powód nie był w stanie samodzielnie ustalić wysokości należnego mu odszkodowania, a co za tym idzie także sformułować prawidłowo roszczenia wobec pozwanego. Ustalenie wartości samochodu w chwili sprzed szkody wykracza bowiem poza dostępną powszechnie wiedzę i wymaga wiadomości specjalistycznych. Podkreślić wypada też, że zwrot kosztów sporządzenia ekspertyzy wchodzi w rachubę wyłącznie w przypadku, w którym jej wnioski pokrywają się przynajmniej w znacznej części z rozstrzygnięciem sporu, który poprzedzała. Innymi słowy, sprawca szkody jest zobowiązany do zwrotu kosztów prywatnej opinii jeżeli była ona prawidłowa, a zatem znalazła potwierdzenie w toku postępowania sądowego. W świetle powyższych uwag powództwo w tej części było oczywiście usprawiedliwione. Wnioski prywatnej kalkulacji pokrywały się w znacznej części z wnioskami opinii biegłego sądowego S. D.. Wprawdzie można zastanawiać się czy zatrudnienie eksperta przed zgłoszeniem szkody jest zachowaniem celowym, a zatem czy pozostaje w typowym związku przyczynowym ze szkodą, jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy odpowiedź na postawione pytanie jest twierdząca. Pozwany odmawiał bowiem dobrowolnego spełniania świadczenia ponad ustaloną przez siebie kwotę. Konkluzję tę potwierdza judykatura. W myśl uchwały Sądu Najwyższego z 18 maja 2004 r. (sygn. akt III CZP 24/04, LEX nr 106617) „odszkodowanie, przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, może – stosownie do okoliczności sprawy – obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego”. Okoliczności niniejszej sprawy z pewnością uzasadniają poniesienie przez poszkodowanego wydatków na uzyskanie niezależnej opinii w zakresie wyceny pojazdu w stanie sprzed szkody, w celu zweryfikowania wyceny sporządzonej przez ubezpieczyciela, która opiewała na sumę znacznie zaniżoną. Kalkulacja naprawy pozwolić miała na właściwą ocenę zakresu powstałej szkody i dochodzenie odszkodowania w wysokości zbliżonej do właściwej. Brak poniesienia tego kosztu mogłoby sprawić, że powód dochodziłby zbyt niskiej sumy, co spowodowałoby, że nie uzyskałby on pełnego, należnego mu odszkodowania albo znacznie za wysokiej, co z kolei naraziłoby go na konieczność poniesienia kosztów procesu w związku z częściowym oddaleniem powództwa. Podkreślić należy, iż wysokość poniesionych kosztów sporządzenia opinii prywatnej wynika z faktury (k. 130). Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził na rzecz powoda również koszty wykonania prywatnej opinii – wyceny pojazdu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) w stanie sprzed szkody z dnia 19 lipca 2023 roku sporządzonej przez rzeczoznawcę W. K. w kwocie 250 zł.

Reasumując, żądanie powoda należało uznać za zasadne w zakresie kwoty 5 250 zł w tym 5 000 zł tytułem odszkodowania z tytułu szkody całkowitej w pojeździe marki J. o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie mającej miejsce 19 lipca 2023 roku i 250 zł tytułem zwrotu poniesionych przez powoda kosztów opinii prywatnej. W związku z tym Sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 250 zł.

O odsetkach od kwoty zasądzonej w punkcie I wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie powód żądał zasądzenia odsetek od kwoty 5 850 zł od dnia 20 sierpnia 2023 r. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Stosownie zaś do ust. 2 cytowanego artykułu w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. W przedmiotowej sprawie powód zgłosił szkodę w dniu 19 lipca 2023 roku, a zatem trzydziestodniowy termin na wypłatę odszkodowania upływał z dniem 18 sierpnia 2023 roku. Od dnia następnego, tj. od dnia 19 sierpnia 2023 roku możliwe stało się naliczanie odsetek za opóźnienie za wypłatę odszkodowania. Dlatego też sąd zasądził w punkcie I wyroku od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 5 000 zł od dnia 20 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty.

W odniesieniu do żądania odsetkowego od kwoty 250 zł tytułem sporządzenia opinii prywatnej wskazać należy, iż w dacie 20 sierpnia 2023 roku koszt ten jeszcze nie powstał. Faktura za poniesione koszty została wystawiana w dniu 11 września 2023 roku, natomiast pełnomocnik powoda dopiero wiadomością e-mailową z dnia 11 września 2023 roku w imieniu powoda wezwał pozwanego do zapłaty należności z tytułu opinii. Zgodnie z art. 455 k.c., jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W ocenie Sądu odpowiednim terminem do uregulowania należności z tytułu zwrotu poniesionych przez powoda kosztów prywatnej opinii był okres 14 dni. W tym czasie pozwany mógł zapoznać się z żądaniem powoda w tym zakresie i podjąć decyzję co do wypłaty odszkodowania w tej części. Termin na zapłatę kwoty 250 zł z tytułu zwrotu kosztów prywatnej opinii upłynął więc 25 września 2023 roku. Od dnia następnego tj. 26 września 2023 roku powód mógł domagać się odsetek ustawowych za opóźnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd zasadził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 250 zł od dnia 26 września 2023 roku.

W pozostałej części roszczenie powoda było nieuzasadnione. W związku z tym powództwo w pozostałej części zostało oddalone jako bezzasadne, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku.

O kosztach procesu Sąd, w punkcie III wyroku, orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 k.p.c. oraz art. 100 k.p.c. Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Mając na uwadze tę okoliczność, jak również fakt, iż powód poniósł znacznie wyższe koszty procesu aniżeli pozwany (koszty procesu poniesione przez pozwanego wyniosły 3 076,42 zł), Sąd uznał, że powód uległ jedynie co do nieznacznej części żądania i dlatego orzeczono obowiązek zwrotu wszystkich kosztów procesu powoda przez pozwanego. Na koszty procesu poniesione przez powoda w kwocie 4 404,52 zł składały się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 400 zł, 1 800 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego określonych na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (T.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.), 700 zł tytułem poniesionych kosztów opinii biegłego Ł. W., 1 487,52 zł tytułem poniesionych kosztów opinii biegłego S. D. oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej, lecz w ocenie sądu brak było podstaw, by zasądzić koszty procesu w zakresie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie wyższej aniżeli stawka minimalna. Zgodnie z art. 109 § 2 k.p.c., orzekając o wysokości przyznanych stronie kosztów procesu, sąd bierze pod uwagę celowość poniesionych kosztów oraz niezbędność ich poniesienia z uwagi na charakter sprawy. Przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zgodnie z kolei z § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Strony nie podjęły w przedmiotowej sprawie czynności uzasadniających ustalenie przez sąd opłat za czynności zastępujących je fachowych pełnomocników w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie był w przeważającej mierze bezsporny, strony nie były zgodne wyłącznie w zakresie wartości pojazdu powoda w stanie nieuszkodzonym przed szkodą z dnia 19 lipca 2023 roku, a także co do zasadności poniesienia przez powoda kosztów na opinię prywatną. W sprawie co prawda dopuszczone zostały opinie dwóch biegłych, lecz dotyczyły one wyłącznie jednego aspektu – wartości pojazdu powoda w stanie sprzed szkody z dnia 19 lipca 2023 roku. Czas trwania postępowania, wkład pracy reprezentującego powoda pełnomocnika oraz wartość przedmiotu sprawy także nie uzasadniały ustalenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przekraczającej opłatę w stawce minimalnej. Wbrew twierdzeniom powoda wyrażonym w pismach procesowych z dnia 12 maja 2025 roku i z dnia 14 października 2025 roku działania i postawa pozwanego w toku postępowania także nie uzasadniały ustalenia należnych powodowi kosztów zastępstwa procesowego w stawce przekraczającej opłatę minimalną. Pozwany podejmował standardowe czynności w sprawie, nieprowadzące do obstrukcji postępowania, za to uzasadnione jego interesem procesowym. Kwota 4 404,52 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1 ¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Skarb Państwa - Sąd Rejonowy w Toruniu tymczasowo poniósł w toku postępowania wydatki w kwocie 147,60 zł tytułem wynagrodzenia biegłego Ł. W.. Zgodnie z treścią art. 83 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1228), dalej: u.k.s.c., jeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności połączonej z wydatkami z urzędu, sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa. Dotyczy to także dopuszczenia i przeprowadzenia przez sąd z urzędu dowodu niewskazanego przez stronę. Zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 u.k.s.c., w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Zgodnie z art. 113 ust. 1 u.k.s.c., kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Mając zatem na względzie zasady odpowiedzialności za wynik procesu opisane w poprzednim akapicie i zgodnie z zasadami dotyczącymi zwrotu kosztów procesu, na mocy przepisów art. 83 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 98 k.p.c. i w zw. z art. 100 k.p.c., Sąd w punkcie IV wyroku nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu od pozwanego 147,60 złotych tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych w toku postępowania przez Skarb Państwa.