Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w T.

przeciwko R. (...)
w G.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki 28 247,41 zł (dwadzieścia osiem tysięcy dwieście czterdzieści siedem złotych 41/100) z odsetkami:

- ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym od kwoty 26 319,60 zł od dnia 13 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie od kwoty 1 626,05 zł od dnia 13 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie od kwoty 301,76 zł od dnia 2 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki 5 030,00 (pięć tysięcy trzydzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1882/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 21 lipca 2025 roku

Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pozwem skierowanym przeciwko R. w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 28 247,41 zł wraz z: odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, których dłużnikiem jest podmiot publiczny, będący podmiotem leczniczym, liczonymi od kwoty 26 319,60 zł od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty; odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od kwoty 1 626,05 zł od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od kwoty 301,76 zł od dnia 2 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty, a także zwrot kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-6).

W dniu 14 stycznia 2025 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu wydał nakaz zapłaty
w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił powództwo w całości (k. 47).

W dniu 12 lutego 2025 roku pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw zaskarżając go w całości. Domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa (k. 54-55).

Pismem z dnia 14 maja 2025 roku (data nadania) powód podtrzymał żądanie pozwu w całości (k. 66-69v).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 21 sierpnia 2023 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w T. oraz R. zawarli umowę o Nr (...), której przedmiotem była dostawa asortymentu jednorazowego użytku i implantów dla O. w rodzaju i w ilościach podanych w formularzu cenowym stanowiącym Załącznik nr 1 do umowy.

Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy od daty jej zawarcia. Stosownie do § 5 pkt 5 rozliczenie miało następować w oparciu o fakturę VAT za miesięczny okres rozliczeniowy, wystawionej w oparciu o sporządzone (na podstawie otrzymanych protokołów zużycia) dokumenty WZ, określającej ilość towaru oraz ceny jednostkowe określone w formularzu cenowym stanowiącym Załącznik nr 1 do umowy, płatnej przelewem w terminie 60 dni od daty doręczenia faktury VAT. Przekazanie faktury miało nastąpić w formie papierowej lub elektronicznej zgodnie z ustawą z dnia 9 listopada 2018 roku o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty budowlane oraz partnerstwie publiczno-prywatnym albo w formie faktury elektronicznej na podstawie art. 106n ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług.

Dowód: umowa Nr (...) z dnia 21.08.2023r. wraz z załącznikami – k. 10-27, 28-29, 30-31, 32-34

W dniu 30 kwietnia 2024 roku powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę
VAT nr F/132/24 na kwotę 26 319,60 zł, z terminem płatną do dnia 1 lipca 2024 roku. Podstawą wystawienia faktury były protokoły zużycia. Faktura została doręczona pozwanemu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 30 kwietnia 2024 roku.

Dowód: protokoły zużycia – k. 35-37, faktura VAT nr (...) – k. 38-39, wiadomość e-mail – k. 40, potwierdzenie nadania przesyłek firmą kurierską (...) k. 70-72

Pismem z dnia 21 listopada 2024 roku powód wezwał pozwanego do uiszczenia dochodzonej pozwem kwoty w terminie 5 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania.

Dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 21.11.2024r. wraz z potwierdzeniem nadania – k. 41-42, 43

Zarządzeniem z dnia 29 maja 2025 roku pozwany został zobowiązany do złożenia oświadczenia, czy otrzymał fakturę VAT nr (...) na kwotę 26 316,60 zł oraz zamówiony asortyment medyczny dotyczący przedmiotowej faktury VAT oraz czy faktura ta została rozliczona po stronie kosztów strony pozwanej i w celu rozliczenia podatku VAT za okres od 30 kwietnia 2024 roku do 30 czerwca 2024 roku oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających te okoliczności – w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania zobowiązania pod rygorem skutków procesowych z art. 233 § 2 k.p.c. Pozwany odmówił przedstawienia dowodów.

Dowód: zarządzenie z dnia 29.05.2025r. – k. 74, pismo pozwanego z dnia 15.07.2025r. - k. 76-76v

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości załączonych dokumentów, zaś Sąd nie znalazł powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

W niniejszej sprawie powód oraz pozwany zawarli w dniu 21 sierpnia 2023 roku umowę o numerze (...), której przedmiotem była dostawa asortymentu jednorazowego użytku i implantów dla O..

Zgodnie z art. 605 k.c. przez umowę dostawy dostawca zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami albo periodycznie, a odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i do zapłacenia ceny, zaś zgodnie z art. 612 k.c. w przedmiotach nieuregulowanych przepisami niniejszego tytułu, do praw i obowiązków dostawcy i odbiorcy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.

Powód przedłożył umowę o współpracę, z której wynikał jego obowiązek sukcesywnej dostawy asortymentu jednorazowego użytku i implantów dla (...), a także dalsze szczegóły związane z realizacją umowy. Powód wykazał, że spełnił świadczenie na rzecz pozwanego przedkładając dokumenty zawierające protokoły zużycia towarów oraz fakturę opiewającą na dostarczone towary. Na podstawie wykonanych dostaw i przedłożonych protokołów zużycia, powód był uprawniony do wystawienia faktury objętej pozwem.

Pozwany w zamian zobowiązany był do uiszczenia na rzecz powoda wynagrodzenia zgodnie z w/w umową, w formie bezgotówkowej na rachunek bankowy powoda, w terminie 60 dni od dnia otrzymania faktury. Pozwany nie zgłaszał zastrzeżeń do wystawionych faktur, jak również nie spłacił należności w terminie wynikającym z zaaprobowanej przez siebie faktury.

W myśl art. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wynik całej rozprawy, może fakty te uznać ze przyznane. W myśl art. 210 § 2 k.p.c. każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Strona przy tym jest obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza. Pozwany w niniejszej sprawie nie odniósł się do poszczególnych twierdzeń i faktów podniesionych przez powoda, ograniczając się jedynie do zarzutów niewykazania żądania pozwu. Zatem w ocenie Sądu poszczególne fakty należało uznać za przyznane.

Umowa została podpisana w imieniu pozwanego przez Dyrektora R. w G. oraz w imieniu powoda przez Prezesa Zarządu. W ocenie Sądu powód wykazał, że dostarczył pozwanemu zamówiony towar. Powyższe potwierdzają również przedłożona faktura VAT, na której zostały ujęte towary zamówione przez pozwanego oraz wskazane protokoły zużycia potwierdzające wydanie towaru.

Sąd miał również na uwadze, że pozwany nie przedstawił własnej wersji wydarzeń i nie zaoferował dowodów na poparcie swych twierdzeń zgodnie z treścią art. 6 k.c. W istocie pozwany nie zaprzeczył, aby nie zawierał z powodem umowy, nie składał zamówień na towary wymienione w fakturze, ani nie odbierał tych towarów. W związku z tym pozwany nie zakwestionował skutecznie faktu wykonania umowy przez powoda ani faktu dostarczenia mu faktury VAT dołączonej do pozwu.

Na wniosek powoda Sąd zobowiązał pozwanego do złożenia oświadczenia, czy otrzymał fakturę VAT nr (...) na kwotę 26 316,60 zł oraz zamówiony asortyment medyczny dotyczący przedmiotowej faktury VAT oraz czy faktura ta została rozliczona po stronie kosztów strony pozwanej i w celu rozliczenia podatku VAT za okres od 30 kwietnia 2024 roku do 30 czerwca 2024 roku oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających te okoliczności. Pozwany nie wykonał nałożonego zobowiązania odmawiając przedstawienia dokumentów potwierdzających te okoliczności. W doktrynie wskazuje się, że art. 248 § 2 zdanie ostatnie k.p.c. jest odstępstwem od zasady, że nikt nie jest obowiązany do przedstawienia dowodów przeciwko sobie samemu. Strona bowiem obowiązana jest do przedstawienia dokumentu, jeśli szkoda z tym związana polegałaby tylko na przegraniu jakiegokolwiek procesu (T. Ereciński [w:] Postępowanie dowodowe. Komentarz do art. 227-315 k.p.c., red. M. Dziurda, Warszawa 2024, art. 248. Teza 7). W ocenie sądu odmowa pozwanego w świetle dowodów zaoferowanych przez powoda jeszcze bardziej potwierdza prawdziwość twierdzeń powoda i wskazuje, że pozwany swoją strategia procesową dąży jedynie do przedłużenia postępowania. Tym samym sąd przyjął wersję wydarzeń zaoferowaną przez powoda jako prawdziwą.

Zauważyć należy, iż faktura dokumentuje określone zdarzenie gospodarcze. Co do zasady nie wystawia się jej w sytuacji, gdy nie ma ono miejsca, tym bardziej, że z chwilą jej wystawienia powstaje obowiązek podatkowy. Odmienny wniosek dotyczący wystawiania faktur byłby zarówno nielogiczny, jak i sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Faktura jest dokumentem księgowym, ale także i rozliczeniowym między podmiotami gospodarczymi. W umowie zawartej przez strony było określone, że podstawą zapłaty ceny dostawy towaru będą faktury.

Należy wskazać, iż jest całkowicie nieskuteczne negowanie przez pozwanego tego, co jest zawarte w dokumentach oraz podważanie ich znaczenia tylko poprzez samo zaprzeczanie, bez przedstawienia dowodów przeciwnych.

W ocenie Sądu powód w dostateczny sposób udowodnił, że dostarczył pozwanemu towary wymienione w fakturach. Pozwany nie zgłaszał również żadnych zastrzeżeń co do realizacji umowy, ilości i jakości dostarczonych towarów. Jeśli pozwany uważa, że w jego ocenie umowa została wykonana przez powoda nieprawidłowo, to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.

Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie Sądu powód poprzez przedłożone dokumenty wykazał, jak również Sąd uznał za prawdziwe twierdzenia, że powód sukcesywnie dostarczał pozwanemu materiały medyczne jednorazowego użytku i implanty, a zatem, że wykonał zawartą między stronami umowę. Pozwany nie wykazał żadnym dowodem, iż nie były mu dostarczane w/w materiały medyczne lub wykonanie umowy przez powoda było nieprawidłowe.

Mając na uwadze powyższe w pkt 1 sentencji wyroku Sąd uwzględnił powództwo w całości i zasądził na rzecz powoda dochodzoną przez niego kwotę 28 247,41 zł wraz z odsetkami: ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym od kwoty 26 319,60 zł od dnia 13 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty, ustawowymi za opóźnienie od kwoty 1 626,05 zł od dnia 13 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty oraz ustawowymi za opóźnienie od kwoty 301,76 zł od dnia 2 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty.

Rekompensata za koszty odzyskania należności w wysokości 301,76 zł została obliczona zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790) jako równowartość 70 euro wg kursu średniego euro w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym miesiąc, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Rekompensata przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z artykułem 7 ust. 3 i artykułem 8 ust. 4 ww. ustawy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, LEX nr 1937939). W ocenie Sądu roszczenie powoda w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Przepisy art. 4 pkt 2 i 4 powołanej ustawy wskazują zaś definicje podmiotów publicznych, jako podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych oraz podmiotu leczniczego, jako podmiotu, o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991).

Pozwany, co zostało wskazane, jest przedsiębiorcą i wykonuje działalność leczniczą. Miał wobec niego zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 8 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 4 pkt 3 tej ustawy odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym przysługują w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych, zaś w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem nie jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i dziesięciu punktów procentowych. Wobec tego, Sąd zasądził odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w wysokości przysługującej od dłużnika, którym jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym.

O kosztach procesu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. mając na uwadze to, że zarzuty pozwanego okazały się w całości chybione. Na koszty powoda złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 1 413,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3 600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzeczono o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu.