Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Elżbieta Przyborska-Stochaj
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Patrycja Rytkowska

po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. w Grudziądzu

sprawy z powództwa P. (...) z siedzibą we W.

przeciwko G. L.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 263,16 zł (jeden tysiąc dwieście sześćdziesiąt trzy złote 16/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 387,00 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1847/24

UZASADNIENIE

Powód P. (...) z siedzibą we W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł przeciwko G. L. pozew, w którym domagał się zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda kwoty 1 263,16 zł wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. od dnia 6 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k.4v-6v).

Pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwana przedstawiła argumenty za oddaleniem powództwa (47v – 48v).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

Dnia 1 października 2023 roku pożyczkodawca (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. i pożyczkobiorca G. L. zawarli drogą elektroniczną umowę pożyczki (...).pl. (...) podstawie zawartej umowy udzielono pozwanej pożyczki w kwocie 1000 zł. Umowa została zawarta na okres 30 dni. Wysokość prowizji określono w umowie na kwotę 108,15 zł, a wysokość odsetek umownych na kwotę 15,62 zł. Pozwana była zobowiązana do zwrotu pożyczki wraz z prowizją i odsetkami do dnia 31 października 2023 roku. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 1 123,77 zł.

Warunkiem zawarcia umowy było utworzenie przez pożyczkobiorcę Profilu Klienta na stronie internetowej i posiadanie przez pożyczkobiorcę aktywnego Profilu Klienta. Po utworzeniu konta przez pożyczkobiorcę, celem weryfikacji danych oraz potwierdzenia numeru rachunku bankowego pożyczkobiorca zobowiązany był do dokonania przelewu identyfikacyjnego (§4 umowy). W dniu 19 sierpnia 2020 roku G. L. dokonała przelewu weryfikacyjnego na rachunek pożyczkodawcy kwoce 1,00 zł, w tytule wpisując (...): (...) Potwierdzam rejestrac je nr (...) i zgadzam sie na umowe pozyczki V. (...)” (pisownia oryginalna). W dniu 1 października 2023 roku pożyczkodawca przelał na podany przez pozwaną w umowie numer konta kwotę 1000 zł tytułem umowy pożyczki (...).

Pozwana nie wywiązała się z obowiązku spłaty pożyczki w terminie określonym w umowie i nie dokonała z tego tytułu żadnej wpłaty.

Zgodnie z § 9.1 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki, pożyczkodawca zastrzegł sobie możliwość naliczania odsetek za czas opóźnienia w wysokości równej dwukrotności stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych w stosunku rocznym.

Powód wierzytelność dochodzoną niniejszym pozwem nabył od wierzyciela pierwotnego na podstawie umowy wierzytelności z dnia 27 marca 2024 roku. Pismem z dnia 27 marca 2024 roku powód powiadomił pozwaną o przelewie wierzytelności. Pismem z dnia 25 lipca 2024 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 1 259,46 zł do dnia 1 sierpnia 2024 roku.

(dowody:

- umowa pożyczki z dnia 01.10.2023 r. – k. 19-21v

- potwierdzenia wykonania transakcji płatniczej z dnia 19.08.2020 r. – k. 23

- potwierdzenia wykonania transakcji płatniczej z dnia 01.10.2023 r. – k. 24

- wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej – k. 10

- umowa przelewu wierzytelności z dnia 27.03.2024 r. wraz z załącznikami – k. 11-18, 76-102

- zawiadomienie o cesji wierzytelności z wezwaniem do zapłaty – k. 74

- pismo z dnia 25.07.2024 r. – k. 27),

- oświadczenie o zapłacie ceny – k. 76

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Treść i prawdziwość dokumentów nie budziła bowiem wątpliwości. Prawdziwość żadnego z dokumentów nie została skutecznie podważona, zaś Sąd nie dopatrzył się powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

Pozwana pomimo prawidłowego wezwania nie stawiła się na posiedzenie w dniu 6 czerwca 2025 r., w związku czym, z uwagi na jej niestawiennictwo dowód z przesłuchania pozwanej został pominięty.

Strona pozwana podniosła szereg zarzutów względem żądania pozwu, które w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu nabycia wierzytelności wobec pozwanej na podstawie umowy cesji. W myśl art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.).

W oparciu o dołączoną do pozwu umowę przelewu wraz z załącznikami, Sąd uznał, że strona powodowa wykazała swoją legitymację procesową. Przedłożone przez stronę powodową dokumenty w postaci umowy cesji wierzytelności z załącznikami były wystarczające dla realizacji celów określonych w art. 6 k.c., a w szczególności stwierdzenia, że przedmiotowe umowy są ważne i doszło do skutecznego zbycia wierzytelności na rzecz powoda.

W ocenie sądu, powód należycie udowodnił również umocowanie osób zawierających umowy przelewu wierzytelności. Umowy zostały zawarte przez prawidłowo do tego umocowane osoby. Na dowód czego powód przedłożył stosowne umocowania wraz z odpowiednimi rejestrami wskazującymi umocowanie do reprezentowania poszczególnych stron.

Zgodnie z umową przelewu wierzytelności sprzedający zobligowany był do przekazania kupującemu pisemnego oświadczenia o zapłaceniu ceny, potwierdzającego dokonanie zapłaty. Strona powodowa przedłożyła oświadczenie o zapłacie, które w pełni nawiązuje do przedmiotowej umowy cesji. Oświadczenie to zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania cedenta. W ocenie Sądu, dokument ten jest wystarczającym dowodem zapłaty ceny za sprzedaż wierzytelności, w tym wierzytelności wobec pozwanej. Z powyższych względów zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powodowej okazał się chybiony.

Powód przedłożył również wykaz wierzytelności stanowiący załącznik do umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 marca 2024 r. (k.18), z którego wynika, że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu została umieszczona w wykazie wierzytelności na pozycji 4089. Wyciąg z papierowej wersji załącznika do umowy wskazuje: PESEL pozwanej, numer umowy i datę jej zawarcia oraz wysokość zadłużenia. Dane te indywidualizują zarówno osobę pozwanej, jak i jej konkretne zobowiązanie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 roku, III CKN 423/98 (OSNCP 2000/5/92) przenoszona wierzytelność musi być odpowiednio oznaczona w umowie przelewu, przy czym wystarczą jakiekolwiek dane pozwalające na ustalenie (skonkretyzowanie) wierzytelności będącej przedmiotem przelewu. W ocenie Sądu przedłożony załącznik do umowy wierzytelności w zupełności wypełniły ten wymóg. Wskazać nadto należy, że w judykaturze akceptowany jest pogląd, że wykazanie określonego faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy może nastąpić nie tylko na podstawie treści całego dokumentu, ale również i na podstawie wyciągu z niego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokument obejmuje znaczną ilość pozycji (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2014 r., V ACz 577/14). Dlatego przedstawienie przez powoda jedynie wyciągu z listy wierzytelności ujawniającego wyłącznie dane pozwanej i przysługujące wobec niej wierzytelności nie pozbawia tego wyciągu mocy dowodowej.

Ponadto umowa cesji przedłożona przez powoda zawiera wszelkie elementy esentialia negotii umowy cesji wierzytelności. Wobec powyższego twierdzenia pozwanej w tym zakresie należało uznać za bezzasadne.

W niniejszej sprawie strony zawarły umowę pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona powodowa powoływała się na istnienie wymagalnego i nieprzedawnionego zobowiązania wobec pozwanej w określonej wysokości i na niej spoczywał obowiązek wskazania dowodów dla stwierdzenia tegoż faktu (art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.). Warto zaznaczyć, iż na podstawie umowy przelewu wierzytelności przeszły na powoda wszystkie uprawnienia przysługujące wierzycielowi pierwotnemu.

Pozwana w żaden sposób nie wykazała, by nie doszło do zawarcia umowy pożyczki, a wszelkie zarzuty dotyczące samego zawarcia umowy są bezzasadne, bowiem cała procedura przebiegała za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, przy czym pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów na fakt, iż nie zawarła umowy pożyczki. Na tym etapie postępowania w ocenie Sądu to na pozwanej spoczywał już ciężar dowodu (art. 6 k.c.) co do wykazania twierdzeń, z których wywodziła skutki prawne. Pozwana tymczasem ograniczyła się do sformułowania ogólnikowych zarzutów względem żądania pozwu, nie przedkładając dowodów na ich poparcie. W razie sporu między stronami umowy pożyczki w kwestii wykonania umowy, stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia wydania pożyczkobiorcy przedmiotu pożyczki spoczywa na dającym pożyczkę, natomiast na biorącym pożyczkę spoczywa ciężar udowodnienia jej zwrotu (por.: wyr. SN z 5.3.2002 r., I CKN 1086/99; wyr. SN z 6.7.2012 r., V CSK 394/11, Legalis).

Strona powodowa przedłożyła potwierdzenie przelewu kwoty pożyczki na rachunek pozwanej. Pozwana natomiast w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających spłatę pożyczki. Strony nie przewidziały konieczności wysyłki wypowiedzenia oraz wezwania do zapłaty listem poleconym. Adres pozwanej, pod który strona powodowa kierowała korespondencję jest zbieżny z adresem zamieszkania pozwanej, pod którym skutecznie doręczono jej odpis pozwu.

Pozwana zarzuciła, że powód nie wykazał faktu zawarcia umowy pożyczki. Sąd tego zapatrywania nie podziela. Strona powodowa przedłożyła szereg dokumentów wskazujących na zawarcie przez pozwaną umowy pożyczki w formie elektronicznej. Przede wszystkim podkreślić należy, że na żadnym etapie postępowania pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie twierdziła, że nie należał do niej rachunek o numerze (...), podany w treści umowy pożyczki, czy adres e-mail (...), dowód osobisty o nr (...), PESEL (...), które podano przy zawieraniu umowy pożyczki.

Co prawda w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1497), umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, to jednak forma ta przewidziana została jedynie dla celów dowodowych ze skutkami określonymi w art. 73 § 1 k.c.

Sąd dokonał również zbadania umowy pod kątem zawarcia w niej klauzul niedozwolonych.

Sąd nie podzielił również argumentacji strony pozwanej odnośnie zastosowania w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych. Pozwana została obciążona prowizją w wysokości 108,15 zł. Trudno więc byłoby uznać ją za wygórowaną i rażąco naruszającą interesy konsumenta, czego wymaga dyspozycja art. 385 ¹ § 1 k.c. Umowa nie zawiera również zapisów obchodzących przepisy o odsetkach maksymalnych. Co do zasady prawo nie zabrania pobierania, obok odsetek także i różnego rodzaju opłat oraz prowizji. Ponieważ ani opłaty, ani prowizje nie są odsetkami, nie ma podstaw do stosowania względem nich art. 359 § 2(2) k.c. (por.: Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. art. 353–626, red.: prof. dr hab. Maciej Gutowski, rok: 2019 wydanie: 2, komentarz do art 359 k.c., część D, teza 3).

Postanowienia zawarte w umowie nie kształtowały praw i obowiązków pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami czy rażąco naruszając jej interesy. Odsetki umowne nie przekraczały wysokości odsetek maksymalnych, a koszty pozaodsetkowe - wysokości limitów określonych art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim.

W tej sytuacji, mając na uwadze wyniki postępowania dowodowego, Sąd uznał, że dochodzone roszczenie zasługuje na uwzględnienie w całości.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 720 k.c., Sąd orzekł, jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

O kosztach procesu w punkcie II. sentencji orzeczono na zasadzie art. 98 1 i 3 k.p.c. Powód wygrał niniejszą sprawę w całości, ponosząc koszty procesu w łącznej wysokości 387 zł, zwrot takiej też kwoty należał się powodowi od pozwanej, jako przegrywającej sprawę w całości, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na poniesione przez powoda koszty składały się: 100,00 zł z tytułu opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 270,00 zł. Wysokość stawki występujących w sprawie pełnomocników określono na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 par. 1 (1) k.p.c.