Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy Wojciech Frela
Protokolant:	sekretarz sądowy Marika Kielian

po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 roku w Grudziądzu na rozprawie
sprawy z powództwa (...)
przeciwko A. R.
o zapłatę

I. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 24.885,40 zł (dwadzieścia cztery tysiące osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 40/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 9 maja 2023 roku do dnia zapłaty;

II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.862 zł (pięć tysięcy osiemset sześćdziesiąt dwa złote 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

III. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 1.804,92 zł (tysiąc osiemset cztery złote 92/100) tytułem wydatków postępowania tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 1174/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 19 marca 2025 roku

Powód (...) z siedzibą
w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego A. R. kwoty 24.885,40 zł
wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu w EPU
do dnia zapłaty, a także zasądzenie na jego zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód zakreślił podstawę faktyczną powództwa oraz przedstawił argumenty za uwzględnieniem powództwa (k.5-8).

W odpowiedzi na pozew pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany odniósł się do twierdzeń powoda
oraz podniósł zarzuty (k. 83-89).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu zwyczajnym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 15 kwietnia 2019 roku pomiędzy wierzycielem pierwotnym (...) S.A.
jako kredytodawcom, a pozwanym R. K. jako kredytobiorcom została zawarta umowa kredytu gotówkowego nr (...). Umowa została zawarta na okres 72 miesięcy od daty zawarcia. Kwota kredytu wynosiła 31.965,12 zł. Całkowita kwota kredytu wynosiła 28.800 zł. Całkowita kwota kredytu nie obejmowała kredytowanych kosztów kredytu. Kwota kredytu miała zostać przelana w całości na numer rachunku wskazany w umowie. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 13,66 %. Spłata kredytu następowała w miesięcznych ratach wskazanych
w harmonogramie spłaty kredytu stanowiącym załącznik do umowy. Kredytobiorca zobowiązany był do poniesienia kosztów prowizji kredytobiorcy. Kredyt oprocentowany był wedle zmienne stopy procentowej, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 8,99 % w skali roku. Stosownie do punktu
10 umowy oprocentowanie należności przeterminowanych opowiada oprocentowaniu pożyczki, jest zmienne i w dniu zawarcia umowy wynosiło 8,99% w skali roku.

Dowód: umowa kredytu k.28-33, harmonogram spłaty k. 16v-17v,

Bank wypłacił na rzecz pozwanego kwotę 31.965,12 zł na rachunek konta wskazany
w umowie Kredytu. Pozwany zaprzestał regulowania należności z tytułu zawartej umowy pożyczki.

Dowód: elektroniczne zestawienie operacji k. 35-36, potwierdzenie wykonania operacji k. 34

(...) S.A. skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty z dnia 11 sierpnia 2021 roku
oraz ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 10 września 2021 roku. Wymienione pisma zawierały informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Wymienione pisma zostały nadane na adres pozwanego wskazany w umowie, pod którym następnie pozwany odebrał odpis nakazu zapłaty w EPO oraz odpis pozwu. Pismem z dnia 12 października 2021 roku powód wypowiedział pozwanemu umowę kredytu. Na dzień złożenia pozwu w dnu 10 listopada 2021 roku zaległości pozwanego wynosił: 21.726,39 zł z tytułu kapitału pożyczki, 2.706,92 zł z tytułu odsetek umownych. Kwota skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia dokonania cesji do dnia złożenia pozwu wynosi 452,09 zł.

Dowód: wypowiedzenie umowy k. 41, zwrócona korespondencja k. 42, wezwania do zapłaty
k. 37, 40, dowód nadania k. 38-39, elektroniczne zestawienie operacji k. 35-36,k. 106-118, akta EPU
k. 45-57, opinia biegłego sądowego z zakresu bankowości k. 203-215

W dniu 2 marca 2023 roku wierzyciel pierwotny (...) S.A. reprezentowany przez pełnomocników P. K. i K. P. oraz (...) reprezentowany przez (...) S.A. w imieniu którego działa pełnomocnika (...) sp. z o.o. zawarli umowę przelewu wierzytelności. W wyniku umowy przelewu wierzytelności (...) S.A przeniósł na rzecz powoda wierzytelność wynikająca z umowy kredytu nr (...)
z dnia 15 kwietnia 2019 roku zawartą z pozwanym. Osoby dokonujące czynności były prawidłowo umocowane.

Dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z aneksem i załącznikiem k. 58-60, k. 63v, k.69, pełnomocnictwa k. 60v-62, k.64v-68v, wyciąg z rejestr funduszy inwestycyjnych k. 62-63v, uchwała zgromadzenia inwestorów k.105, wydruki z KRS k. 241-289

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.
Nie budziła wątpliwości sądu prawdziwość dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

Powód dochodził roszczenia przeciwko stronie pozwanej na podstawie umowy kredytu. Zgodnie z art. 69 ust. 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2022 r.
poz. 2324 z późn. zm. dalej jak pb) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem
na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Ciężar dowodu w postępowaniu cywilnym nie zawsze spoczywa na powodzie.
Ten kto odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (Wyrok SN z 20.12.2006 r., IV CSK 299/06, LEX nr 233051). Rozkład ciężaru dowodu (art. 6 k.c.) oraz relewantny art. 232 k.p.c. nie może być rozumiany w ten sposób, że ciężar dowodu zawsze spoczywa na powodzie. W razie sprostania przez powoda ciążącym na nim obowiązkom dowodowym, na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających oddalenie powództwa (por. Wyrok SN z 10.06.2013 r.,
II PK 304/12, LEX nr 1341274). Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej.
Jeżeli strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (por. Wyrok SN z 20.04.1982 r., I CR 79/82, LEX nr 8416). W ocenie sądu powód wykazał zasadność powództwa w całości co do zasady i co do wysokości. Powód przedstawił elektroniczne zestawienie operacji (k. 35-36,k. 106-118) celem rozliczenia umowy kredytu, potwierdzenie spełnienia świadczenia na rzecz pozwanego (k. 34). Zarzuty pozwanego w tym zakresie są niczym nie poparte, a pozwany w istocie przyznał fakt zawarcia umowy kredytu, spełnienie świadczenia na rzecz pozwanego wynikającego z zawartej umowy. Pozwany ograniczył się jedynie do podniesienia zarzutów nie przedstawiając jakiegokolwiek dowodu przeciwnego. Pozwany kwestionował autentyczność dokumentów przedłożonych przez powoda, jednocześnie nie podejmując jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej, która mogła by doprowadzić do podważenia prawdziwości mocy dowodowej dokumentów przedłożonych przez powoda. Pozwany nie dostrzega,
że to kredytobiorca udziela kredytu, a następnie prowadzi jego obsługę i rozliczenie, a więc zawsze dokumenty na poparcie zasadności pochodzą od strony kredytodawcy. Nie powoduje
to automatycznie, że dokumenty te pozbawione są jakiejkolwiek mocy dowodowej. Stronie pozwanej umyka fakt, że kwota kredytu miała zostać wypłacona na numer rachunku wskazany w umowie,
a w umowie nie wskazano żadnego numeru rachunku, który ma służyć do rozliczania umowy kredytu po stronie banku. Nadto umowa została w wersji elektronicznej, a więc nie można oczekiwać,
aby została utrwalona na innym nośniku niż w formie cyfrowej.

Niesłuszny jest zarzut pozwanego braku legitymacji czynnej powoda. Celem wykazania legitymacji czynnej powód przedłożył: umowę przelewu wierzytelności, pełnomocnictwa dla osób zawierających umowę przelewu wierzytelności, wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych.
Sąd zweryfikował umocowanie osób zawierające umowę przelewu wierzytelności w Krajowym Rejestrze Sądowym. Informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym w oparciu o art 228 § 2 kpc stanowią fakt notoryjny.

Poprzedni referent dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu bankowości cele ustalenia wysokości dochodzonego roszczenia. W ocenie obecnego składu sądu dowód ten był zbędny, ponieważ wysokość dochodzonego roszczenia wynika z dokumentów przedłożonych przez powoda, których prawidłowości pozwany nie zdołał wzruszyć. Biegły potwierdził wysokość zobowiązania dochodzonego pozwem. Kwota zaległego kapitału wynosi 21.72639 zł. Powód prawidłowo określił wysokość wymagalnych odsetek oraz skapitalizowanych odsetek naliczonych od kwoty przeterminowanego kapitału co dało odpowiednio kwotę 2.706,92 zł oraz 452,09 zł. Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pozwanego co do dokonania reasumpcji postanowienia o dopuszczenia opinii dowodu z opinii biegłego, ponieważ w ocenie sądu nie ma możliwości reasumpcji dowodu już przeprowadzonego, w szczególności gdy dotyczy to opinii biegłego. Jednocześnie biegły określił wysokość zobowiązania pozwanego przy założeniu, że wypowiedzenie umowy kredytu było nieskuteczne, a umowa trwa do chwili obecnej.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut pozwanego nieprawidłowości wypowiedzenia umowy. Powód należycie spełniła wszystkie ustawowe wymogi związane z wypowiedzeniem umowy przewidziane w art. 75 i 75c ustawy z 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe
(tekst jedn. z dnia 23 października 2023 roku- Dz. U. z 2023 r., poz. 2488). Powód przedłożył wezwanie do zapłaty zawierające informację o możliwości ubiegania się o restrukturyzację zadłużenia oraz oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Powód przedłożył nie podjętą korespondencję zawierającą wypowiedzenie umowy. Sąd dostrzega, że powód przedłożył jedynie dowód nadania pisma zawierającego wezwania do zapłaty zawierający informacje o możliwości ubiegania się
o restrukturyzację zadłużenia, jednak korespondencja została nadana na adres, pod którym pozwany odebrał nakaz zapłaty w EPU oraz odpis pozwu, co rodzi domniemanie faktyczne, że pozwany zamieszkiwał pod wskazanym adresem i miał możliwość zapoznania się korespondencją.
Nadto pozwany nie przedstawił żadnego dowodu, aby to nie zamieszkiwał pod adresem podanym
w umowie. Odnosząc się do umocowania osób składających oświadczenie o wypowiedzeniu umowy w ocenie sądu stanowi ono dokument powielany mechanicznie, co jest typową praktyką w masowym obrocie konsumenckim. W żadnym wypadku nie wpływa to brak skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu przez powoda. Mając na uwadze całokształt sprawy nie ma żadnych wątpliwości, że wolą kredytodawcy była zakończenie umowy w drodze wypowiedzenia w skutek powstania zaległości
w spłacie zobowiązania.

Wątpliwości Sądu nie budziła wysokość prowizji przewidzianej w umowie w kwocie
3165,12 zł. Prowizja nie stanowi głównego przedmiotu świadczenia stron, zatem może być przedmiotem kontroli niedozwolonych postanowień umownych w świetle przesłanek wskazanych
w art. 385(1) kc. Jak wskazał powód prowizja nie przekraczała maksymalnych kosztów pozaodsetkowych ustalonych w oparciu o art. 36a Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 246 z późn. zm.) według brzmienia z chwili zawarcia umowy. Sąd podziela w tym zakresie twierdzenia powoda. Należy zwrócić uwagę na okres kredytowania – 6 lat. Prowizja stanowi dodatkowe wynagrodzenie z tytułu użytkowania kapitału, dlatego też dłuższy czas finasowania uzasadnia poniesienie wyższych kosztów przez kredytobiorcę. Biorąc pod uwagę kwotę kredytu w ocenie sądu kwota prowizji nie jest nadmiernie wygórowana. Całkowita kwota do zapłaty w kwocie 41.675,52 zł obejmuje kwotę kredytu oraz całkowity koszty kredytu. Całkowity koszty kredytu wynosi 12.875,52 zł i obejmuje koszty prowizję i odsetki.
W ocenie sądu całkowity koszt kredytu nie jest nadmiernie wygórowany. Odsetki stanowią wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, zatem dłuższy okres kredytowania prowadzi do wzrostu kosztów odsetkowych.

W ocenie sądu nietrafny jest zarzut nieważności umowy z uwagi na zastosowanie zmiennego oprocentowania ustalanego w oparciu o stawkę (...). W myśl art. 69 ust. 2 pkt 5
Prawa bankowego, umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany. Już z literalnego brzmienia przepisu wynika, że ustawodawca dopuszcza możliwość zastrzeżenia zmiennej stopy oprocentowania kredytu. Stosowanie zmiennej stopa oprocentowania jest powszechnie przyjęte i akceptowane. Umowa kredytu będąca podstawą żądania w powoda została zawarta w 2019 roku. W ocenie sądu błędnym jest pogląd pozwanego, który z zaniechania stosowania wskaźnika (...) od końca 2021 roku wysuwa wniosek o jego nieważności. Wskaźnik (...)spełniał wymagania stawiane przed wskaźnikiem referencyjnym również przed datą wejścia w życie Rozporządzenia (...). Wskaźnik ten w dniu wejścia w życie Rozporządzenia (...) pochodził od administratora (...) S.A., będącego spółką zależną od G. w W. i kontrolowaną przez Skarb Państwa. Administrator posiadał zezwolenie na prowadzenie działalności, polegającej
na opracowywaniu wskaźników referencyjnych i znajduje się w rejestrze administratorów wskaźników referencyjnych prowadzonym przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (dalej: (...)) zgodnie z art. 29 Rozporządzenia (...). W marcu 2019 r. Komisja Europejska po zasięgnięciu opinii (...), na podstawie Rozporządzenia Wykonawczego Komisji UE (...) z dnia 22 marca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) (...) ustanawiające wykaz kluczowych wskaźników referencyjnych stosowanych na rynkach finansowych, na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (...) uznała wskaźnik WIBOR za kluczowy wskaźnik referencyjny (por. Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) (...) z dnia 22 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) (...) ustanawiające wykaz kluczowych wskaźników referencyjnych stosowanych na rynkach finansowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (...)
(Dz. U. UE. L. z 2019 r. Nr 82, str. 26). W grudnia 2020 r. Komisja Nadzoru Finansowego, na podstawie art. 34 ust. 1 lit. a. Rozporządzenia (...) wydała zezwolenie na prowadzenie przez (...) S.A. działalności jako administratora kluczowych wskaźników referencyjnych. Wydanie przez (...) zezwolenia dla administratora oznacza zatem, że organ nadzoru finansowego uznał proces wyznaczania wskaźnika referencyjnego WIBOR za zgodny z wymaganiami nałożonymi na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej tj. Rozporządzenia (...). (por. Stanowisko (...) dot. zagadnień prawnych i ekonomicznych związanych z umowami o kredyt hipoteczny w walucie polskiej,
w których stosowany jest wskaźnik referencyjny stopy procentowej WIBOR z dnia 26 lipca 2023 roku).

Mając na uwadze powyższe powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc. Powód wygrał sprawę w całości,
zatem w całości powinien otrzymać zwrot kosztów procesu. Na koszty procesu powoda złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 1.245 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, zaliczka na poczet dowodu z opinii biegłego
w kwocie 1000 zł. Na koszty procesu pozwanego złożyły się: koszty zastępstwa procesowego
w wysokości 3.600 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Na podstawie
art. 98 § 1(1) kpc orzeczono o odsetkach ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty od kwoty kosztów procesu.

Na podstawie art. 83 ust. 2 uksc w zw. z art. 113 ust. 1 uksc obciążono pozwanego jako stronę przegrywającą kosztami wynagrodzenia biegłego w części jakiej nie znalazło pokrycia w uiszczonej zaliczce.