Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Maciej Lubiński
Protokolant:	sekr. sąd. Joanna Rakoczy

po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 roku w Grudziądzu

na rozprawie sprawy z powództwa J. B.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.100,00 zł (dziesięć tysięcy sto złotych zero groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lutego 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałej części, tj. w zakresie odsetek za okres od 12 do 13 lutego 2023 roku;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.367,00 zł (pięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt siedem złotych zero groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 389/24

UZASADNIENIE

Powód J. B., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł przeciwko (...) S.A. w W. pozew
o zapłatę kwoty 10.100,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia
12 lutego 2023 roku do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Argumenty przemawiające za uwzględnieniem powództwa powód przedstawił
w uzasadnieniu pozwu /k. 6-10/.

W odpowiedzi na pozew /k. 49-51/ (...) S.A.
w W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Argumenty przemawiające za oddaleniem powództwa pozwany przedstawił
w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew /k. 49v-51/.

Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 10 stycznia 2023 roku z miejscowości W. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o nr rej. (...), stanowiący własność M. B.. Sprawca zdarzenia, kierując pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...), wyjeżdżając z drogi podporządkowanej, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do kolizji
z pojazdem poszkodowanego. Sprawca zdarzenia uznał swoją odpowiedzialność za spowodowanie kolizji.

Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. w W. (nr polisy: (...)). W wyniku zdarzenia uszkodzony został prawy bok pojazdu marki O. (...). W chwili zdarzenia samochód miał 8 lat (data pierwszej rejestracji: 31.08.2015 r.) i przebieg wynoszący 194 997 km.

W dniu 12 stycznia 2023 roku M. B. zgłosił szkodę (...) S.A. w W.. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, decyzją z dnia 20 stycznia 2023 roku oraz decyzją z dnia 1 lutego 2023 roku, pozwany przyznał poszkodowanemu odszkodowanie w łącznej kwocie
w wysokości 10.659,18 zł.

Poszkodowany po zdarzeniu z dnia 10 stycznia 2023 roku we własnym zakresie dokonał naprawy pojazdu w warsztacie lokalnym. Koszt naprawy wyniósł około 22.000,00 zł i w ocenie poszkodowanego naprawa ta przywróciła pojazd do stanu poprzedniego. Kwota wypłacona M. B. przez ubezpieczyciela nie wystarczyła na pokrycie kosztów naprawy auta. Koszt naprawy przewyższał sumę kwot otrzymanych przez poszkodowanego od pozwanego w ramach odszkodowania oraz J. B. w ramach cesji wierzytelności. Pod koniec 2023 roku lub na początku 2024 roku poszkodowany sprzedał samochód.

W dniu 6 lutego 2023 roku M. B. zawarł z J. B. umowę przelewu wierzytelności na podstawie, której odpłatnie zbył na jego rzecz wierzytelność z tytułu odszkodowania przysługującego mu od pozwanego, za wyjątkiem roszczenia o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego. K. umowy cesji była umowa sprzedaży wierzytelności.

Po nabyciu wierzytelności powód zlecił sporządzenie prywatnej kalkulacji naprawy pojazdu marki O. (...) o nr rej. (...), według której koszt naprawy miał wynosić 28,696,00 zł.

Niezbędny i celowy koszt naprawy samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) wynosi 22.100,82 zł przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części zamiennych pochodzących z dystrybucji producenta pojazdu w styczniu 2023 roku (jakość (...)), a przy użyciu części jakości O i (...) 21.833,32 zł.

(okoliczności bezsporne;

dowód: oświadczenie sprawcy szkody – k. 19 akt;

podsumowanie zgłoszenia szkody – k. 16 -17 akt;

decyzja o przyznaniu odszkodowania – k. 26 akt;

decyzja o przyznaniu odszkodowania – k. 40 akt szkody w formie elektronicznej na płycie CD

kosztorys pozwanego z 19.01.2023 r. – k. 23 -25 akt;

umowa przelewu wierzytelności z 06.02.2023 r. – k. 14 akt;

pełnomocnictwo z 22.01.2020 r. – k. 15 akt;

prywatna kalkulacja naprawy – k. 28-34 kt;

dokumenty i zdjęcia w aktach szkody prowadzonych w formie elektronicznej – płyta CD na k. 35 akt;

zeznania świadka M. B. – k. 70-70v akt;

opinia biegłego P. L. - k. 79-95 akt)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów i zdjęć zgromadzonych w aktach sprawy i aktach szkody, zeznania świadka M. B., a także na podstawie opinii biegłego P. L..

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty i zdjęcia zgromadzone w toku postępowania, gdyż ich prawdziwość nie budziła wątpliwości.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M. B., gdyż były one jasne, logiczne
i konsekwentne oraz znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym opinii biegłego. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw, aby zeznaniom świadka nie dać wiary.

Sąd w całości podzielił opinię biegłego P. L. /k. 79-95/, gdyż jest ona rzetelna, jasna, kategoryczna oraz niesprzeczna. Opinia została wydana po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, a swoje wnioski biegły logicznie
i przekonująco uzasadnił. Opinia sporządzona została przy tym przez biegłego będącego osobą obcą dla stron, a ponadto posiadającą wysokie kwalifikacje zawodowe.

Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2025 roku /k. 117/ Sąd pominął dowód
z opinii uzupełniającej /k. 104/, uznając że nie istnieje obiektywna potrzeba dopuszczenia tego dowodu. W ocenie Sądu opinia sporządzona przez biegłego wystarczająco wyjaśniła wszystkie zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych w niniejszej sprawie. Podkreślić też należy, że poszkodowany naprawił pojazd po kolizji, a poniesione przez niego koszty naprawy korespondują z wyliczeniami biegłego. Ponadto powód dochodził w niniejszej sprawie kwoty 10.100,00 zł i nawet przy najtańszym wariancie wyliczonym przez biegłego powództwo podlegałoby uwzględnieniu w całości. W konsekwencji uznać należało, że dopuszczenie dowodu
z opinii uzupełniającej skutkowałoby tylko niepotrzebnym wzrostem kosztów postępowania i czasu jego trwania.

Przechodząc do rozważań prawnych w pierwszej kolejności należy zauważyć,
że w niniejszej sprawie odpowiedzialność pozwanego za skutki zdarzenia z dnia
10 stycznia 2023 roku co do zasady była bezsporna. Pozwany przyznał bowiem, że
w dniu zdarzenia udzielał sprawcy szkody ochrony ubezpieczeniowej. Nie ma też wątpliwości, że po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany dobrowolnie wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 10.659,18 zł, uznając tym samym swoją odpowiedzialność. Sporna między stronami była natomiast ważność umowy cesji oraz to, czy wypłacona przez pozwanego kwota pozwalała na przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu.

Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu umowy cesji wierzytelności. W myśl art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie
o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.). Warunkiem skutecznego zawarcia umowy cesji nie jest zapłata ceny w wykonaniu tej umowy (por. np. wyrok SN z dnia 5 stycznia 2005 r., (...), LEX nr (...)). Umowa cesji może być także zawarta pod tytułem darmym (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2012 r., I (...) (...), LEX nr (...); wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2013 r., (...) (...)). Wprawdzie ważność samoistnej umowy przelewu zależy od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy, to jednak Kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza mimo materialnej kauzalności formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu. Cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2016 r., (...)). Wystarczy, że cedent i cesjonariusz choćby per facta concludentia porozumieją się co do kauzy dokonanego przelewu (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 10 grudnia 2015 r., (...)). W sprawie
o spełnienie świadczenia z tytułu wierzytelności objętej przelewem to na dłużniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie nieistnienia kauzy (art. 6 k.c.).

W niniejszej sprawie powód przedłożył umowę z dnia 6 lutego 2023 roku,
w której wyraźnie wskazano, że kauzą umowy cesji jest umowa sprzedaży wierzytelności. Świadek M. B. przyznał na rozprawie, że sprzedał swoją wierzytelność /k. 70v/. Istnienie kauzy dokonanego przelewu wierzytelności nie może więc budzić żadnych wątpliwości. W ocenie Sądu pozwany nie wykazał też, aby umowa cesji z dnia 6 lutego 2023 roku była nieważna na podstawie art. 58 k.c. w zw.
z art. 361 k.c. i 363 k.c.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 621 z późn. zm.)
z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta przy tym odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu (art. 35).
W myśl art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zatem zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.). Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 § 1 k.c.). Ponadto zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w razie naprawienia pojazdu we własnym zakresie, uprawniony nie może żądać zapłaty odszkodowania obliczonego metodą kosztorysową, tzn. stanowiącego równowartość kosztów restytucji, czyli hipotetycznych koszów naprawy tego pojazdu (vide: wyrok SN z 8 grudnia 2022 r., (...)). Żądanie zapłaty kosztów nieprzeprowadzonej restytucji nie może być uwzględnione, jeśli przywrócenie stanu poprzedniego nie jest możliwe. W takich bowiem przypadkach zgodnie z art. 363 § 1 zd. 2 k.c. roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu rozumianego jako rekompensata pieniężna obliczana metodą dyferencyjną. Mowa tu w szczególności o dwóch sytuacjach: zbycia uszkodzonego pojazdu, wykluczającego dokonanie jego naprawy przez poszkodowanego, albo samodzielnego naprawienia samochodu, które - wobec dokonania rzeczywistej naprawy pojazdu - nie pozwala na obliczenie odszkodowania w sposób kosztorysowy jako hipotetycznych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego, a z pominięciem kosztów rzeczywiście poniesionych (zob. wyrok SN z 10 czerwca 2021 r., (...) (...), i przywołane tam orzecznictwo). Także Sąd Okręgowy w Toruniu zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy poszkodowany wskazuje na konkretne poniesione przez siebie koszty naprawy pojazdu i przywrócenia samochodu po szkodzie do stanu poprzedniego, nie zachodzi konieczność szacowania hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu. Skoro poszkodowany wskazuje na wysokość kosztów, które poniósł celem doprowadzenia pojazdu do stanu sprzed szkody i otrzymana od ubezpieczyciela kwota była do tego wystarczająca, to taki uszczerbek w jego mieniu podlega wyrównaniu. Celem odszkodowania jest bowiem wyrównanie uszczerbku w majątku poszkodowanego. Okoliczności faktyczne dotyczące rozmiaru tego uszczerbku są zaś najlepiej znane poszkodowanemu (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z 9.01.2023 r., sygn. akt (...)).

W niniejszej sprawie świadek M. B. zeznał, że naprawił pojazd po zdarzeniu, a koszt naprawy wyniósł około 22.000,00 zł. W ocenie świadka naprawa przywróciła pojazd do stanu sprzed zdarzenia /k. 70v/. Świadek zeznał też, że kwoty wypłacone przez pozwanego i powoda nie wystarczyły łącznie na pokrycie kosztów naprawy pojazdu. Wiarygodność zeznań świadka nie została zakwestionowana przez strony i nie budziła ona również wątpliwości Sądu. W świetle zeznań świadka i opinii biegłego sądowego nie ma zatem wątpliwości, że koszt naprawy pojazdu przekraczał wysokość odszkodowania przyznanego przez ubezpieczyciela. Z uwagi na fakt, że świadek nie wskazał kosztów naprawy w sposób precyzyjny, Sąd uznał, że
w niniejszej sprawie zasadne było oparcie rozstrzygnięcia o wyliczenia biegłego przy użyciu części o jakości O i (...). Kwota 21.833,32 zł koresponduje z zeznaniami świadka, a ponadto pojazd poszkodowanego w chwili zdarzenia miał już 8 lat
i przebieg zbliżający się do 200 tys. km.

W konsekwencji Sąd uznał, że koszt naprawy pojazdu marki O. (...), pozwalający na przywrócenie stanu poprzedniego pojazdu, wynosił 21.833,32 zł. Uwzględniając kwotę 10.659,18 zł wypłaconą przez pozwanego przed procesem, do pokrycia pełnej szkody brakowało zatem kwoty 11.174,14 zł (21.833,32 zł – 10.659,18 zł). Powód dochodził jednak w niniejszej sprawie jedynie kwoty 10.100,00 zł.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.100,00 zł wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lutego 2023 roku do dnia zapłaty.
O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...). Poszkodowany zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 12 stycznia 2023 roku, a zatem pozwany pozostawał w opóźnieniu dopiero od dnia 14 lutego 2023 roku. Dzień 11 lutego 2023 roku wypadał bowiem w sobotę, a zgodnie z art. 115 k.c. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Z tego względu powództwo w zakresie odsetek za okres od dnia 12 lutego 2023 roku do dnia 13 lutego 2023 roku podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie II. wyroku.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie III. wyroku, na podstawie art. 98 § 1
i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 zd. drugie k.p.c. Powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania (co do odsetek) i dlatego pozwany powinien w całości zwrócić mu poniesione koszty procesu, na które złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 750,00 zł, koszty zastępstwa procesowego powoda w kwocie 3.600,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz wynagrodzenie biegłego w kwocie 1.000,00 zł. Wysokość stawki pełnomocnika określono na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.