Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 33/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

-

Ł. Z.

Czyn przypisany:

w okresie od sierpnia 2024 r. do 8 października
2024 r. w miejscowości G. i R. wielokrotnie ubliżał
i znieważał R. B. (1) w miejscu publicznym oraz
w rozmowach i korespondencji z L. D. (1) w zamiarze, by zniewaga do niego dotarła, a także naruszył nietykalność cielesną R. B. (1) w ten sposób, że w dniu 8 października
2024 r. kopnął go w udo, czym działał na jego szkodę,

tj. o przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. i art. 217 § 1 k.k. w zw.
z art. 12 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

L. D. (2) do maja 2024 roku (przez okres ok. 7 lat) pozostawała w nieformalnym związku z Ł. Z., z którego pochodzi małoletnie dziecko – A. Z., urodzony (...). Kontakty Ł. Z. z małoletnim synem zostały uregulowane na mocy ugody sądowej zawartej
15 listopada 2024 roku w sprawie Sądu Rejonowego
w C. o sygn. akt III Nsm 173/24. Oskarżony Ł. Z. ma zasądzone alimenty na rzecz małoletniego A. Z. w wysokości 600,00 zł miesięcznie, które orzeczono wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Chełmnie z 9 października 2020 roku
o sygn. akt III RC 106/20.

L. D. (2) ma także córkę L. B. w wieku 14 lat, która pochodzi ze związku z innym partnerem.
W trakcie trwania związku partnerskiego z oskarżonym, wielokrotnie dochodziło do sprzeczek, które wynikały
z faktu nadużywania przez oskarżonego alkoholu. Od czerwca 2024 roku L. D. (2) pozostaje
w kolejnym związku partnerskim z R. B. (1), zaś od sierpnia 2024 roku zamieszkała z nim. R. B. (1) wychowuje wspólnie z L. D. (2) jej dzieci.

Od momentu rozpoczęcia przez L. D. (2) nowego związku, oskarżony A. Z. jest zazdrosny o byłą partnerkę, czego skutkiem było wielokrotne kierowanie słów obraźliwych i wulgarnych wobec pokrzywdzonego R. B. (1) – obecnego partnera L. D. (2)
w okresie od sierpnia 2024 roku (kiedy była partnerka oskarżonego zamieszkała z pokrzywdzonym) do
8 października 2024 roku (gdy doszło do eskalacji
w postaci naruszenia nietykalności cielesnej R. B. (1)). Słowa te oskarżony kierował zarówno osobiście wobec pokrzywdzonego, jak i za pomocą korespondencji elektronicznej z L. D. (2) i rozmowach telefonicznych z nią. Nazywał go „pajacem”, „kundlem”, „c. (...)”, „cieciem”, „p. (...)

Strony pozostają w konflikcie. Ł. Z. uważa, że R. B. (1) „wtrąca się w jego ojcostwo”.

Zeznania świadka L. D. (2)

Kserokopia protokołu ugody

Kserokopia wyroku zaocznego

Zeznania świadka R. B. (1)

Wywiad środowiskowy

Korespondencja elektroniczna

k. 12 akt Ds. 1045.2024,
k. 49-49v

k. 24-26

k. 27

k. 28 akt Ds. 1045.2024,
k. 48v-49

k. 19-20v,
k. 31-33,
k. 4—5 akt Ds. 1045.2024

W dniu 18 września 2024 roku R. B. (1) odprowadzał małoletniego A. Z. do przedszkola T. (...) w C.. Wówczas oskarżony Ł. Z. czekał przed budynkiem, nagrywał go telefonem komórkowym i gdy pokrzywdzony odprowadził małoletniego, szedł za R. B. od furtki do jego zaparkowanego auta i używał w stosunku do pokrzywdzonego słów wulgarnych i obraźliwych, tj. „ty cieciu”, „p. (...), „kundlu”. Potem uderzył R. B. pchając na niego drzwi od auta i szybko się oddalił.

Ponadto w dniu 8 października 2024 roku, gdy pokrzywdzony spędzał czas na placu zabaw w G. z L. D. (2) i jej dziećmi, oskarżony podjechał samochodem z jakimś mężczyzną, wdał się w utarczkę słowną i wulgarnie odnosił się do L. D.. Kiedy R. B. (1) zwróci mu uwagę, żeby się tak do niej nie odnosił, Ł. Z. kopnął R. B. (1) w prawe udo. Zdarzenie to miało miejsce w obecności małoletnich dzieci L. D. (2). Pokrzywdzony zgodnie z sugestią operatora numeru 112 udał się po zdarzeniu do ZOZ w C.. U pokrzywdzonego stwierdzono wówczas powierzchowny uraz biodra i uda. Oskarżony wielokrotnie używał wobec pokrzywdzonego słów wulgarnych i obraźliwych.

Zeznania świadka L. D. (2)

Zeznania świadka R. B. (1)

Karta informacyjna leczenia szpitalnego

k. 12 akt Ds. 1045.2024,
k. 49-49v

k. 18 akt Ds. 1045.2024,
k. 48v-49

k. 3-4 akt

Postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w C. (...) z 31 grudnia 2024 roku o sygn. akt 4071-0 Ds. (...).2024 odmówiono wszczęcia śledztwa w sprawie:

- ubliżania oraz naruszania nietykalności cielesnej R. B. (1) poprzez jego kopnięcie w okresie od czerwca 2024 roku do 8 października 2024 roku w miejscowości G. i R., czym działano na szkodę R. B. (1), tj. o przestępstwo z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art.
11 § 2 k.k. wobec braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu przestępstwa prywatnoskargowego;

- uporczywego nękania R. B. (1) i L. D. (2) w okresie od czerwca 2024 roku do 10 grudnia 2024 r. w miejscowości R. i Ś. poprzez obserwowanie, wykonywanie zdjęć, nagrywanie, czym istotnie naruszono prywatność R. B. (1) i L. D. (2) oraz kierowania wobec R. B. (1)
i L. D. (2) gróźb karalnych, które to groźby wzbudziły uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,
tj. o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. w zb. z art. 190
§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. wobec ustalenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.

Postanowienie Prok. Rej. w C.

k. 44-45 akt Ds. 1045.2024

Oskarżony Ł. Z. pracuje dorywczo i osiąga
z tego tytułu dochody w wysokości ok. 3 000,00 zł – 4 000,00 zł miesięcznie.

Oskarżony był karany, między innymi za przestępstwa
z art. 279 § 1 k.k. oraz art. 209 § 1a k.k.

Oskarżony został ukarany grzywną w drodze mandatu karnego za popełnienie wykroczenia z art. 107 k.w. popełnionego w okresie od czerwca 2024 roku do
8 października 2024 roku na szkodę L. D. (2) oraz R. B. (1), polegającego na złośliwym ich niepokojeniu.

W stosunku do oskarżonego podejmowane były interwencje Policji, jednakże dotyczyły one niewywiązywania się w sposób prawidłowy z kontaktów z małoletnim dzieckiem.

Wywiad środowiskowy

Karta karna

Pismo KPP
w C.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

Informacja z KPP
w C.

k. 31-33 akt

k. 39-40 akt

k. 43-44 akt

k. 48-48v akt

k. 21 akt

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie
przypisano)

-

-

-

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

-

-

-

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-

kserokopia protokołu ugody, kserokopia wyroku zaocznego, wywiad środowiskowy, karta informacyjna leczenia szpitalnego, postanowienie Prok. Rej. w C., karta karna, pismo KPP
w C., informacja z KPP w C.

korespondencja elektroniczna

zeznania świadka L. D. (2)

zeznania świadka R. B. (1)

częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. Z.

Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów. Ich autentyczność i wiarygodność nie stoi w sprzeczności
z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości Sądu. Dokumenty zostały sporządzone w prawidłowy sposób, przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia. Dowody nieosobowe zostały zabezpieczone prawidłowo, stosownie do regulacji określających ich formę i treść, stanowiąc tym samym wierne odzwierciedlenie okoliczności w nich opisanych. Autentyczność bądź prawdziwość treści dowodów nie była przez żadną ze stron kwestionowana, a okoliczności z nich wynikające znajdują oparcie i korespondują z resztą materiału dowodowego, dlatego stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.

Wiarygodna i niekwestionowana przez strony.

Zeznania świadka złożone w niniejszym postępowaniu były logiczne, osadzone w miejscu i czasie oraz znajdowały oparcie
w innych obiektywnych dowodach - w tym zeznaniach pokrzywdzonego oraz dowodach z dokumentów, stąd Sąd uznał je za wiarygodne. Jej zeznania były konsekwentne w toku całego postępowania, spójne i szczere.

Oskarżony kwestionował zeznania świadka. Sąd dał im jednak wiarę, gdyż świadek była obecna przy kopnięciu pokrzywdzonego przez oskarżonego. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości. L. D. (2) była naocznym świadkiem czynu polegającego na naruszeniu nietykalności cielesnej R. B. (1). Świadek nie była na miejscu, gdy doszło do popełnienia czynu polegającego na ubliżaniu
i znieważaniu R. B. (1) w dniu 18 września 2024 roku, jednakże w innych sytuacjach była naocznym świadkiem kierowania przez oskarżonego słów wulgarnych i obraźliwych
w kierunku pokrzywdzonego, zarówno osobiście,
jak i w korespondencji elektronicznej i w rozmowach telefonicznych.

W zakresie oceny zeznań tego świadka Sąd wziął pod uwagę jej bliskie relacje emocjonalne z pokrzywdzonym, jako że jest jego partnerką. Mimo tego Sąd uznał, że brak jest podstaw do odebrania im waloru wiarygodności. Relacja świadka znajduje bowiem potwierdzenie w innych dowodach. Nie można odmówić wiarygodności zeznań świadka wyłącznie z tego powodu, że nie udało się uzyskać nagrania z monitoringu bądź nie było innych świadków.

Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego R. B. (1) co do okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego. Podniesione okoliczności znajdują potwierdzenie w równie wiarygodnych zeznaniach świadka L. D. (2), którym Sąd także dał wiarę, gdyż wzajemnie się uzupełniają, a także znajdują potwierdzenie w dokumentach urzędowych, na podstawie których Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie. Zeznania te są pozbawione wewnętrznych sprzeczności i konsekwentne. Oskarżony kwestionował zeznania pokrzywdzonego, zaś sam pokrzywdzony nie zgłaszał wszystkich zachowań Ł. Z. na Policję, gdyż miał świadomość, że będzie to uznane za: „słowo przeciwko słowu”. W ocenie Sądu nie można uznać zeznań świadka za niewiarygodne wyłącznie z tego powodu, że uderzenie go nie zostało nagrane bądź nie było innych świadków zdarzenia. Pokrzywdzony złożył zeznania, świadkiem jednego z czynów była L. D. (2). Ponadto zeznania świadka są tym bardziej wiarygodne w zestawieniu z informacjami przekazanymi przez KPP w C., iż oskarżony został ukarany mandatem karnym za wykroczenie z art. 107 k.w. polegające na złośliwym niepokojeniu R. B. (1) oraz L. D. (2) w okresie od czerwca 2024 r. do 8 października 2024 r. Stąd należy uznać, że oskarżony wielokrotnie dopuszczał się różnych czynów na szkodę pokrzywdzonego i jego partnerki, co uwiarygodnia dodatkowo zeznania pokrzywdzonego.

Oskarżony podczas rozprawy głównej nie przyznał się do winy
i złożył krótkie wyjaśnienia (k. 48-48v akt). Wyjaśnienia oskarżonego Ł. Z. zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności jedynie w części, w której nie są sprzeczne z materiałem dowodowym zgormadzonym w sprawie, któremu Sąd dał wiarę.

Wyjaśnienia należy uznać za wiarygodne w zasadzie jedynie
w części dotyczącej jego sytuacji majątkowo-rodzinnej. Przy ustaleniu stanu faktycznego Sąd uwzględnił wyjaśnienia oskarżonego tylko odnośnie okoliczności bezspornych
i dotyczących jego danych osobopoznawczych.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia
dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt
1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-

częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. Z. (k. 48-48v akt)

Oskarżony nie przyznawał się do winy, chociaż jednocześnie potwierdził, że był 18 września 2024 roku pod przedszkolem.
W swoich wyjaśnieniach dążył do wykazania, że L. D. (2) wraz z obecnym partnerem robią mu na złość, a pokrzywdzony chce go: „[…] odstawić na boczny tor, bo on chce być zastępczym tatą.”.

Linia obrony oskarżonego w przedmiotowej sprawie zmierzała wyłącznie do prostego zaprzeczania oraz do wykazania, iż jest jedynie ofiarą złośliwości ze strony byłej partnerki, a do zarzucanych mu czynów nie doszło. W związku
z powyższym, Sąd kierując się zgromadzonym materiałem dowodowym, zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego doszedł do przekonania, że twierdzenia prezentowane przez oskarżonego w toku przewodu sądowego nie polegają na prawdzie, bo są sprzeczne z zeznaniami świadków: R. B. (1) oraz L. D. (2), a także dowodami
z dokumentów. Obdukcja pokrzywdzonego w sposób jednoznaczny wskazuje, że doszło do naruszenia jego nietykalności cielesnej, a mając na uwadze konflikt stron oraz ukaranie oskarżonego mandatem karnym za złośliwe niepokojenie, należy przyjąć, że doszło do popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów, zaś wyjaśnienia oskarżonego nie są zgodne z prawdą.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Oskarżony

3.1.Podstawa prawna
skazania albo warunkowego
umorzenia postępowania
zgodna z zarzutem

I.

Ł. Z.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżony Ł. Z. swoim zachowaniem polegającym na tym, że w okresie od sierpnia 2024 r. do 8 października 2024 r. w miejscowości G. i R. wielokrotnie ubliżał
i znieważał R. B. (1) w miejscu publicznym oraz w rozmowach i korespondencji
z L. D. (2) w zamiarze, by zniewaga do niego dotarła, a także naruszył nietykalność cielesną R. B. (1) w ten sposób, że w dniu 8 października 2024 r. kopnął go w udo, czym działał na jego szkodę i niewątpliwie wypełnił znamiona przestępstwa z art. 216 § 1 k.k.
i art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k.

Zgodnie z treścią art. 216 § 1 k.k., kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Z kolei jak wynika z treści przepisu art. 217 § 1 k.k., kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

W treści art. 216 § 1 k.k. ustawodawca penalizuje przestępstwo zniewagi. Przedmiotem ochrony art. 216 k.k. jest godność człowieka. Zniewaga to ubliżenie komuś słowem lub czynem. Najczęściej zewnętrzną jej postacią jest słowo (epitet), gest, pismo, rysunek. To, czy dane słowo, gest bądź zachowanie uznane zostanie za zniewagę, zależy od reguł obyczajowych występujących w danej społeczności (środowisku) (M. Kalitowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, red. M. Filar, Warszawa 2016, art. 216.).

Przestępstwo zniewagi ma charakter formalny, a więc do uznania go za dokonane nie jest konieczne wystąpienie skutku w postaci odczucia osoby, której zniewaga dotyczy, że urażono jej godność osobistą. Przestępstwo zniewagi polega na użyciu słów obelżywych lub sformułowaniu zarzutów obelżywych lub ośmieszających, postawionych w formie niezracjonalizowanej. Dla oceny, czy określone zachowanie stanowi zniewagę, istotne znaczenie ma obiektywna ocena tego zachowania. Podkreśla się przy tym, że niezwykle ważną sprawą jest odbiór społeczny treści mających mieć charakter zniewagi. Zauważa się też, że zniewagę mogą stanowić tylko takie zachowania, które są powszechnie uznane za obelżywe. Tak więc, o uznaniu określonych sformułowań za „znieważające” decydują w pierwszym rzędzie ogólnie przyjęte normy obyczajowe (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II KK 234/07,
II KK 234/07). Ściganie przestępstwa odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Przestępstwo z art. 217 § 1 k.k. polega na uderzeniu człowieka lub w inny sposób naruszeniu jego nietykalności cielesnej. Ustawodawca przewidział odpowiedzialność karną za przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej człowieka, które ma na celu ochronę zachowania integralności osobistej, tj. swobody dysponowania swoim ciałem w sposób wolny od jakichkolwiek oddziaływań na nie wbrew woli pokrzywdzonego.

Przez uderzenie należy rozumieć cios zadany pokrzywdzonemu, tj. spowodowanie zderzenia (zetknięcia) ciała pokrzywdzonego z ciałem sprawcy (np. ręką, nogą, głową) lub używanym przez niego przedmiotem (np. kijem). Przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi zatem chcieć uderzyć lub w inny sposób naruszyć nietykalność cielesną pokrzywdzonego, albo przewidując, że jego zachowanie może nie być akceptowane przez pokrzywdzonego, na takie naruszenie nietykalności się godzi. Ściganie przestępstwa odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu sprawstwa w odniesieniu do zarzucanego jemu czynu. Niewątpliwie kopnięcie nogą pokrzywdzonego mieści się w pojęciu naruszenia nietykalności cielesnej, zaś używanie słów: „ pajac, kundel,c. (...), cieciu, p. (...) należy uznać za wulgarne i obelżywe, które to słowa jednoznacznie znieważały pokrzywdzonego.

Oceniając zachowanie oskarżonego Sąd doszedł do przekonania, że przypisany czyn należy uznać za zawiniony. Oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej. W momencie podejmowania przypisanego działania przestępczego był on osobą dojrzałą. Nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca bezprawność bądź winę oskarżonego.

Dokonując prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego Sąd doszedł przy tym do przekonania, że działanie to traktować należy jako jeden czyn ciągły opisany w art. 12 § 1 k.k. O tym, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu świadczy, że czynu dokonał w okresie od sierpnia 2024 r. do 8 października 2024 r., a jego niechęć do pokrzywdzonego dowodzi z góry powziętego zamiaru jego zachowań, mających na celu uprzykrzenie życia nowemu partnerowi byłej konkubiny, którego nie akceptował i który stanowił w jego odczuciu zagrożenie dla jego relacji z synem.

3.2.Podstawa prawna
skazania albo warunkowego
umorzenia postępowania
niezgodna z zarzutem

-

-

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-

3.3.Warunkowe umorzenie
postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

-

3.4.Umorzenie postępowania

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-

3.5.Uniewinnienie

-

-

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

-

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt
rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. Z.

I.

I.

Sąd nie stwierdził okoliczności wyłączających winę czy bezprawność czynu, dlatego uznał oskarżonego Ł. Z. za winnego popełnienia czynu z art. 217 § 1 k.k. i 216 § 1 k.k. w zw.
z art. 12 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. i wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Dyrektywy sądowego wymiaru kary zawiera przepis art. 53 § 1 i 2 k.k., który stanowi, że sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i łagodzące, biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, bacząc, by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy.

Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie
z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Za czyn objęty aktem oskarżenia, Sąd stosując w myśl art. 11 § 3 k.k. przepis najsurowszy, mógł orzec wobec oskarżonego karę grzywny, ograniczenia lub pozbawienia wolności. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie znalazł jednak podstaw do zastosowania kary izolacyjnej, uznając, że kara ograniczenia wolności będzie wystarczająco dotkliwa dla oskarżonego, pomimo iż był on uprzednio karany. Jednocześnie nie było zasadne orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny, mając na uwadze jego sytuację finansową.

W realiach rozpatrywanego przypadku Sąd za przypisany oskarżonemu występek wymierzył karę ograniczenia wolności po zastosowaniu przepisu art. 57b k.k., zgodnie z którym zobligowany był do jej orzeczenia w wysokości nie niższej od podwójnej dolnej granicy ustawowego zagrożenia - do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Sąd miał możliwość wymierzenia kary surowszego rodzaju, ale uznał, że zdecydowanie wystarczające będzie wymierzenie kary ograniczenia wolności. Sąd miał na względzie znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oraz całokształt zachowań oskarżonego wobec pokrzywdzonego. Sąd miał również na uwadze, aby wymierzona kara nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego, który był niewątpliwie znaczny. Jednocześnie Sąd miał na względzie motywację oskarżonego oraz sposób popełnienia czynu, tj. przy małoletnich dzieciach. Nadto Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, zwłaszcza jego dotychczasowy sposób życia. Do okoliczności obciążających należał rozmiar krzywdy, jaką oskarżony wyrządził pokrzywdzonemu, a także uprzednia karalność. Mając na uwadze powyższe wskazania, a także z uwagi na konieczność spełnienia celów kary, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności.

Na podstawie art. 11 § 3 k.k., wobec tego, że czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd zobligowany był wymierzyć oskarżonemu karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Ł. Z.

II.

II.

Sąd na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym R. B. (1) w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się do pokrzywdzonego na odległość mniejszą niż 20 metrów przez okres 2 lat.

Zakaz zapewni bezpieczeństwo pokrzywdzonego, który obawia się oskarżonego, który jest nieobliczalny. Okres 2 lat będzie
w ocenie Sądu wystarczający dla utrwalenia właściwej postawy oskarżonego wobec pokrzywdzonego.

Ł. Z.

III.

III.

Sąd na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego R. B. (1) w kwocie 500,00 zł. W ocenie Sądu taka kwota nawiązki jest adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego w związku z popełnionym na jego szkodę przestępstwem. Zachowanie oskarżonego odbiło się bezspornie na zdrowiu psychicznym pokrzywdzonego i jej komforcie życia, gdyż został zaatakowany na w zasadzie bez powodu, na oczach partnerki i dzieci, także słownie pod przedszkolem, nie mogąc czuć się bezpiecznie. Rozmiar wyrządzonej krzywdy pomogły ustalić zeznania samego pokrzywdzonego, a także dokumentacja medyczna. Kwota zadośćuczynienia zasądzona w wyroku nie jest wygórowana i mieści się z całą pewnością w rozsądnych granicach, odpowiadających rozmiarowi doznanych cierpień psychicznych. Możliwości zarobkowe oskarżonego pozwalają na uiszczenie nawiązki w orzeczonej kwocie. Należy w tym miejscu podkreślić, że oczywiście doceniając walor kompensacyjny nawiązki nie sposób zaprzeczyć, w przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu zmusi ona oskarżonego do refleksji nad swoim dotychczasowym zachowaniem i spowoduje, że w przyszłości nie będzie on już skłonny do skrzywdzenia innej osoby.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt
rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

-

-

-

-

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza
w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę.

-

7. KOSZTY PROCESU

Punkt

rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Sąd zasądził od oskarżonego Ł. Z. na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 300,00 zł (trzystu złotych 00/100) tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżyciela wydatków postępowania.

Zgodnie z treścią art. 628 k.p.k., od skazanego w sprawach z oskarżenia prywatnego sąd zasądza na rzecz oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu, na które w niniejszej sprawie złożyły się uiszczone przez oskarżyciela zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 300,00 zł (trzystu złotych 00/100).

Sąd uwzględnił w tym zakresie sytuacją materialną oskarżonego. Ł. Z. uzyskuje miesięczny dochód w wysokości ok. 3 000,00 zł – 4 000,00 zł i ma na utrzymanie dwoje dzieci, zatem zasądzona kwota nie przekracza w ocenie Sądu możliwości finansowych oskarżonego.

8. PODPIS