Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 737/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

P. F.

Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

Karta karna

418

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1.

Karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja prokuratora

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony w dniu 7 listopada 2019 roku, około godziny 12:30, w miejscowości P., gmina Z., droga krajowa (...) (...), kierując pojazdem marki D. o numerze rejestracyjnym (...), jadąc z kierunku miejscowości T., w kierunku miejscowości B. naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że przekroczył dozwoloną prędkość o 25 km/h i wyprzedzał więcej niż jeden pojazd nie zachowując należytej ostrożności, podczas gdy naruszenie zasad bezpieczeństwa dotyczących prędkości oraz wyprzedzania miało charakter umyślny.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Oskarżyciel publiczny wychwycił, iż częściowo doszło o wadliwego przyjęcia, że do naruszenia zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego przez P. F. doszło w sposób nieumyślny.

Skarżący trafnie stwierdził, że nie sposób przyjąć, by do przekroczenia prędkości przez oskarżonego o 25 km/h doszło w sposób nieumyślny, ponieważ prędkość poruszania się pojazdem zależy bezpośrednio i wyłącznie od woli kierującego. Wobec tego uznać należało, że P. F. w sposób świadomy i celowy poruszał się z nadmierną prędkością. Co do niezachowania szczególnej ostrożności przy wyprzedzaniu kilku samochodów naraz, to należało uznać, że naruszenie tej zasady prawa o ruchu drogowym miało jedynie charakter nieumyślny.

Wobec powyższego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w sposób wskazany w punkcie 5.2. niniejszego uzasadnienia.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.2.

Apelacja prokuratora

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie stopień społecznej szkodliwości czynu oraz winy oskarżonego nie są znaczne, podczas gdy waga naruszonych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, umyślność naruszenia tych zasad oraz skutki zdarzenia - naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonej wskazują, iż stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu jest znaczny, a tym samym brak jest podstaw do warunkowego umorzenia postępowania.

Obraza prawa procesowego w postaci art. 624 § 1 kpk poprzez zwolnienie oskarżonego od kosztów postępowania, podczas gdy sytuacja materialna oskarżonego prowadzącego własną działalność gospodarczą i osiągającego dochody w wysokości od 5.000 zł do 10.000 zł, nieposiadającego nikogo na utrzymaniu, nie uzasadniała przyjęcia, że uiszczenie opłat i kosztów postępowania w tej sprawie byłoby zbyt uciążliwe dla oskarżonego ze względu na jego sytuację majątkową lub rodzinną.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Prokurator nie zgodził się z tym, by wobec P. F. słuszną reakcją karną wobec popełnionego przez niego przestępstwa było warunkowe umorzenie postępowania.

Oskarżyciel publiczny podniósł, że P. F. w sposób umyślny naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a naruszenie to skutkowało negatywnymi następstwami w sferze stanu zdrowia innego uczestnika ruchu drogowego. Także prokurator podniósł, że brak jest pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec P. F. wobec faktu, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a w swoich wyjaśnieniach podjął próbę przerzucenia odpowiedzialności na pokrzywdzoną.

Podniesione przez oskarżyciela publicznego argumenty nie podważyły słuszności zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia odnośnie do reakcji karnej na popełniony przez P. F. czyn zabroniony, wobec którego Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie na okres 2 lat tytułem próby.

Sąd II instancji podzielił bowiem stanowisko Sądu meriti, że w świetle zaistniałego w sprawie całokształtu okoliczności wina i społeczna szkodliwość czynu, którego dopuścił się oskarżony nie były znaczne (i tu podkreślić trzeba, że stopień winy i stopień społecznej szkodliwości nie mogą być znaczne, co nie oznacza ich nieznaczności czy znikomości (P. Kozłowska-Kalisz [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2022, art. 66.)).

Sąd Rejonowy badając wskazane przesłanki trafnie ustalił, że pokrzywdzona S. P. przyczyniła się do zaistniałego zdarzenia drogowego nie zachowując szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w lewo. Taki stan rzeczy istotnie wpłynął na ocenę stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez P. F. czynu zabronionego poprzez jego zmniejszenie. Zachowanie pokrzywdzonej przyczyniło się do zaistnienia zdarzenia drogowego, w wyniku którego doznała ona obrażeń, które w apelacji przywołuje prokurator. Oczywiście nie oznacza to, by zachowanie P. F. było prawidłowe, ale jednak orzeczenie wobec niego kary, której domagał się prokurator, w zaistniałych realiach nie byłoby reakcją sprawiedliwą.

Autorowi apelacji umknęło to, że na podstawie art. 67 § 3 kk, Sąd Rejonowy nałożył na oskarżonego P. F. obowiązek zapłacenia na rzecz pokrzywdzonej S. P. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Sąd Okręgowy w pełni podziela zapatrywanie, iż nałożenie tego obowiązku było celowe ze względu na charakter przestępstwa, które przez oskarżonego popełnione i wobec jego następstw.

Skarżący negując zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie i nie dostrzega, że ewentualne niewykonanie wskazanego obowiązku będzie stanowić podstawę do weryfikacji postawionej prognozy kryminologicznej i podjęcia postępowania warunkowo umorzonego. Stanowić ma to wszak szansę dla oskarżonego do zweryfikowania swojej postawy i naprawienia swojego postępowania, a jednocześnie - w razie nieuczynienia niczego w tym kierunku - względem niego mogą zostać podjęte bardziej restrykcyjne działania.

Podkreślenia wymaga, że przyznanie się do winy nie jest przesłanką zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Sąd meriti słusznie uznał, że na czas orzekania występowała wobec oskarżonego pozytywna prognoza kryminologiczna. Prawem procesowym oskarżonego jest możliwość nieprzyznania się do winy i złożenia wyjaśnień ją negującą i w takiej sytuacji nie mogą być wobec niego wyciągane negatywne konsekwencje. O pozytywnej prognozie kryminologicznej świadczy natomiast dotychczasowy sposób życia oskarżonego, w tym jego dotychczasowa niekaralność (także za wykroczenia drogowe), jak również prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, posiadanie stałej pracy. W takiej sytuacji

Reasumując, w ramach zaskarżonego wyroku doszło do stwierdzenia, iż P. F. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego stanowiącego występek z art. 177 § 1 kk. Zaistniały jednak w sprawie całokształt okoliczności dawał podstawy do zastosowania wobec oskarżonego instytucji związanej z poddaniem sprawcy próbie w postaci warunkowego umorzenia postępowania. Warunkowe umorzenie postępowania wbrew wywodom apelacji nie pozostawia oskarżonego bezkarnym. Stanowi jedynie dla niego szans do poprawy swojego postępowania, jeżeli takiej poprawy nie będzie zostaną względem niego podjęte określone prawem czynności. Sąd wzmocnił probacyjny wymiar zastosowanej instytucji zobowiązując oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Tak ukształtowana reakcja karna w ocenie Sądu odwoławczego - wobec zaistniałych w sprawie okoliczności – była słuszna.

Skarżący zakwestionował także zwolnienie przez Sąd I instancji P. F. od kosztów procesu oraz opłat w sprawie.

Rzeczywiście z akt sprawy wynika, że oskarżony prowadzi własną działalność gospodarczą, osiąga dochody rzędu 5.000 – 10.000 zł i jest bezdzietnym kawalerem, a także właścicielem nieruchomości oraz samochodu.

Te jednak okoliczności nie przeciwstawiały się wskazanemu rozstrzygnięciu.

Wprawdzie błędnie Sąd meriti w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia wskazał, że oskarżony miał na utrzymaniu dwoje dzieci, ale samo rozstrzygnięcie jest w ocenie Sądu II instancji słuszne.

Trzeba bowiem wskazać, że oskarżony zaskarżonym wyrokiem został zobowiązany do zapłaty kwoty 5.000 zł na rzecz oskarżycielki posiłkowej tytułem zadośćuczynienia. Gdyby zostały orzeczone wobec niego koszty procesu wówczas musiałby on w pierwszej kolejności uregulować należności publicznoprawne i w związku z tym mogłoby dojść do sytuacji, w której czas oczekiwania przez pokrzywdzoną zasądzonego na jej rzecz zadośćuczynienia mógłby ulec znacznemu wydłużeniu. Poza tym, istnieje duże prawdopodobieństwo, że pokrzywdzona dalszej kwoty zadośćuczynienia dochodzić będzie w procesie cywilnym i znowuż, by w razie ewentualnego zasądzenia kolejnej kwoty na jej rzecz obciążenie kosztami oskarżonego w niniejszej sprawie w ogólnej perspektywie nie byłoby dla niej korzystne.

Trzeba także odnotować, że do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia przyczyniła się także pokrzywdzona, a zatem proces karny, a także jego koszty były de facto wynikiem niepoprawnego zachowania jako kierowcy nie tylko P. F., ale także S. P..

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.3.

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a. art. 7 kpk poprzez błędną ocenę zeznań S. P. oraz odmowę przyznania im waloru wiarygodności w części, w której twierdziła, że zamierzając skręcić w lewo upewniła się, iż na lewym pasie ruchu nikt nie jedzie, gdyż jadący za nią biały samochód, który był na tym pasie wyminął ją z prawej strony, a zatem nie obserwowała nalezycie drogi, czym naruszyła obowiązującą w ruchu drogowym zasadę, że kierujący pojazdem zmieniając pas ruchu jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na pasie ruchu, na który zamierza wjechać;

b. art. 7 kpk poprzez błędną ocenę opinii biegłego M. A. i odmowę przyznania jej waloru wiarygodności w całości oraz przyjęcie wbrew tej opinii, iż S. P. przyczyniła się do zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 7 listopada 2019 r. w P.;

c. art. 201 kpk poprzez oddalenie wniosku pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii ustnej biegłego z zakresu medycyny sądowej T. K. na okoliczność, czy doszło do bezpośredniego zagrożenia życia pokrzywdzonej lub bezpośredniego zagrożenia ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu;

d. art. 342 § 1 kpk poprzez zawarcie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie ustaleń dotyczących przyczynienia się pokrzywdzonej do jego popełnienia, podczas gdy w świetle rzeczonej regulacji Sąd jest zobligowany dokładnie określić czyn przypisany oskarżonemu, to znaczy dokładnie opisać jego zachowanie, a nie zachowanie pokrzywdzonej;

2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż:

a. S. P. przyczyniła się do zaistniałego w dniu 7 listopada 2019 r. w P. zdarzenia drogowego nie zachowując szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w lewo;

b. oskarżony ma dwoje dzieci na utrzymaniu, co uzasadniać miało zwolnienie go od obowiązku uiszczenia opłaty oraz obciążenie Skarbu Państwa wydatkami poniesionymi w toku postępowania podczas gdy z protokołu rozprawy z dnia 24 lutego 2022 r. jednoznacznie wynika, że P. F. nie ma nikogo na utrzymaniu, a jego sytuacja materialna nie pozwala twierdzić, iż uiszczenie kosztów procesu byłoby dla niego zbyt uciążliwe;

3. Obraza przepisu prawa materialnego poprzez przyjęcie, że art. 22 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym znajduje zastosowanie do kierowcy wykonującego manewr skrętu w lewo, a S. P. dokonując tego manewru w dniu 7 listopada 2019 r. naruszyła rzeczone unormowanie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazała się niezasadna.

Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, by błędną była dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zeznań S. P., a w tym odmowa przyznania im waloru wiarygodności w części, w której pokrzywdzona twierdziła, że zamierzając skręcić w lewo upewniła się, iż na lewym pasie ruchu nikt nie jedzie. Sąd II instancji w pełni podzielił zapatrywania wyrażone w tym przedmiocie przez Sąd meriti, które skarżący w apelacji w pełni przywołał. Autor apelacji nie wskazał natomiast argumentów, które zniweczyłyby logikę i słuszność wyprowadzonych przez Sąd I instancji wniosków w tej kwestii.

Przywołać w tym miejscu warto fragment zeznań pokrzywdzonej z postępowania przed Sądem, w których wskazała, że: „Biały samochód dojechał do mnie ominął mnie po prawej stronie. Nie pamiętam czy na lewym pasie widziałam jakiś pojazd. Lewy pas był chyba pusty, dlatego zrobiłam manewr skręcania .”(k. 349) . Tak więc pokrzywdzona w istocie w swoich relacjach wyraża wątpliwości, co do tego, by w chwili podejmowania przez nią decyzji o skręcie w lewo lewy pas, który musiała „przeciąć” był wolny. Nagranie natomiast świadczy o tym, iż ta jej wątpliwość w istocie okazała się prawdą, bo w chwili podejmowania przez nią manewru pojazd prowadzony przez oskarżonego już na tym pasie się znajdował.

Pokrzywdzona wykonując manewr skrętu w lewo nie upewniła się, czy lewy pas jest wolny i może ona bezpiecznie wykonać manewr. S. P. podjęła rzeczony manewr w momencie, w którym biały pojazd była na lewym pasie, a zatem ona nie miała możliwości stwierdzenia czy za tym białym pojazdem żaden inny pojazd nie jedzie. Gdyby wszak wiedziała, to na wykonanie manewru by się nie zdecydowała. Manewr skrętu w lewo jest manewrem trudnym do przeprowadzenia i wymaga zachowania szczególnej ostrożności. S. P. wykonała go bardzo ryzykowanie, nie mając pewności czy nie ma innego pojazdu za białym pojazdem znajdującym się bezpośrednio za jej pojazdem, i to przyczyniło się do zaistnienia zdarzenia drogowego rozpatrywanego w niniejszej sprawie. Podnoszona przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej obserwacja przez nią sytuacji w lusterku nie przystaje do obrazu zaistniałego zdarzenia. Obserwacja, na którą powołuje się skarżący w realiach zaistniałego zdarzenia była nieadekwatna do sytuacji drogowej, w której znalazła się pokrzywdzona i nie zapewniła wykonania przez nią manewru skrętu w lewo w sposób bezkolizyjny. Sąd nie kwestionuje tego, iż w ramach obserwacji widziała ona pojazdy znajdujące się w pobliżu jej pojazdu, ale była to obserwacja niewystarczająca do tego, by prawidłowo zweryfikować czy lewy pas, który musiała przeciąć torem swojej jazdy był wolny. Właśnie pełnomocnik wskazuje, ze biały pojazd mógł jej zasłonić pojazd oskarżonego, ale to ona winna wziąć pod uwagę, że jakiś pojazd może się za nim znajdować i że należy to odpowiednio zweryfikować. Owszem w fazie skrętu pojazd pokrzywdzonej był ustawiony w poprzek jezdni i nie mogła ona pewnych okoliczności zweryfikować w lusterku, ale przecież nadal pozostawała jej obserwacja przez boczne szyby samochodu. Bez znaczenia pozostają natomiast twierdzenia oskarżonego skierowana w jego wyjaśnieniach na ocenę prawidłowości podejmowanego przez pokrzywdzoną manewru. Tutaj kluczowe znaczenia miało nagranie i to ono ukazało, w którym momencie pokrzywdzona przystąpiła do wykonywania manewru. Sąd Okręgowy w pełni podzielił zapatrywanie Sądu meriti, albowiem było ono logiczne i spójne z materiałem dowodowym sprawy.

Pełnomocnik oskarżycielski posiłkowej podniósł, że kwestia przyczynienia nie została ujęta w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy. Jest to słuszna uwaga, ale naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotu niniejszego procesu, kwestia ta została bowiem wskazana w treści zapadłego w sprawie wyroku oraz omówiona w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia przy ocenie zeznań pokrzywdzonej oraz wydanej w sprawie opinii M. A.. Sąd Rejonowy kwestię tę rozstrzygnął poprawnie i umotywował, choć rzeczywiście, jak wskazuje obrońca ,winno to także zostać wskazane w ustaleniach faktycznych. Naruszenie to jednak nie miało wpływu na treść zaskarżonego wyroku.

Jeżeli chodzi o związek przyczynowy, co do którego argumentuje w apelacji pełnomocnik, to tak - jak zostało wskazane - gdyby pokrzywdzona należycie obserwowała drogę, to nie wykonałaby manewru skrętu w lewo i wówczas nie doszłoby do zderzenia pojazdów jej i oskarżonego. Zdarzenie ograniczyłoby się niejako do wykroczenia drogowego oskarżonego polegającego na przekroczeniu prędkości. Oczywiście to nie ekskulpuje nieodpowiedzialnego zachowania P. F. jako kierowcy, ale stwierdzić trzeba że postępowanie S. P. przyczyniło się do zaistnienia rozpatrywanego zdarzenia drogowego. Taka jest bowiem prawda, ze gdyby wstrzymała się ona ze skrętem w lewo i poczekała aż biały samochód ją ominie oraz mogła zweryfikować czy żaden inny pojazd nie porusza się lewym pasem to - w przypadku zobaczenia, że tym pasem przemieszcza się pojazd prowadzony przez oskarżonego - do podjęcia przez nią manewru skrętu w lewo by nie doszło. To, że inne auta omijały ją z prawej strony nie dawało jej podstaw do twierdzenia, iż każdy inny ewentualnie mijający ją kierowca uczyni tak samo prowadzonym przez siebie pojazdem.

Jeżeli chodzi o ujęcie kwestii przyczynienia pokrzywdzonej w wyroku, to przywołany przez skarżącego przepis tego nie wyklucza. Wskazuje on elementy obligatoryjne wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, ale nie wyklucza to ujęcia innych okoliczności, w tym kwestii przyczynieni - w takim wyroku.

Co do podniesionego przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zarzutu w kierunku rozstrzygnięcia o kosztach to jest on bezprzedmiotowy z uwagi na brak istnienia po stronie skarżącego gravamenu co do tego rozstrzygnięcia.

Nawet jeżeli przyjąć, że nie doszło do naruszenia przez pokrzywdzoną ustępu 4 art. 22 Prawa o ruchu drogowym, to nastąpiło naruszenie ustępu 1 art. 22 i to wypełniło stan przyczynienia pokrzywdzonej do spowodowania przedmiotowego zdarzenia drogowego o czym prawidłowo rozstrzygnął Sąd Rejonowy.

Skarżący powołał się w końcowym wywodzie apelacji na orzecznictwo oraz poglądy wyrażone w literaturze odnośnie do wykonywania manewru skrętu w lewo. Sąd Okręgowy dostrzega, że takie zapatrywania są wyrażane. Sytuacja w niniejszej sprawie do poglądów tych nie przystaje. Wszystko rozchodzi się o to, że najpierw oskarżony wjechał na pas, przez który miała przejeżdżać pokrzywdzona a dopiero następnie zainicjowała ona manewr skrętu w lewo. Taka sytuacja wynika z nagrania i to jest istotne dla rozstrzygnięcia tej kwestii. Pokrzywdzona się nie upewniła czy ma wolny pas mimo, że za nią był inny pojazd i powinna sprawdzić czy na pewno już żaden inny pojazd nie nadjeżdża. To oskarżony jako pierwszy przystąpił do wyprzedzania (naruszenie przez niego reguł ruchu drogowego stało się bezpośrednią przyczyną omawianego wypadku drogowego), ale pokrzywdzona także zachowała się nieprawidłowo. Poglądy przywołane natomiast przez jej pełnomocnika dotyczą sytuacji, w której najpierw podmiot wykonujący skręt w lewo wjeżdża na pas który zamierza przejechać, a dopiero inny kierowca wykonuje własny manewr.

Wniosek

Wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego T. K. po odtworzeniu w obecności tego biegłego nagrania z przebiegu zdarzenia, w którym uczestniczyły strony postępowania na okoliczność, czy na skutek wypadku komunikacyjnego, do którego doszło w dniu 7 listopada 2019 r. sprowadzone zostało bezpośrednie zagrożenie życia pokrzywdzonej lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania u niej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie był zasadny.

Biegły T. K. w opinii sądowo – lekarskiej z dnia 26 czerwca 2021 r. stwierdził jednoznacznie, że na podstawie charakteru i lokalizacji obrażeń ciała, których doznała pokrzywdzona, można stwierdzić, że w wyniku zdarzenia drogowego nie doszło do bezpośredniego zagrożenia życia pokrzywdzonej ani zagrożenia ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w rozumieniu art. 160 § 1 kk.

Prokurator na rozprawie apelacyjnej, wnosząc o nieuwzględnienie omawianego wniosku dowodowego słusznie wskazał na nieprzydatność okoliczności, która miałaby zostać udowodniona, gdyż stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez P. F. czynu zabronionego mierzymy poprzez ocenę stopnia naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego, a ewentualnie obrażeń, które już zaistniały a nie obrażeń, które potencjalnie mogłyby zaistnieć. Tożsame stanowisko wyraził obrońca oskarżonego.

Kwestie, które staną się natomiast przedmiotem w ewentualnie wytoczonym przez S. P. procesie cywilnym pozostają bez wpływu dla zasadność podejmowania czynności procesowych w niniejszym postępowaniu karnym. Proces karny jest od rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności oskarżonego za zarzucony mu czyn zabroniony, a nie od podejmowania czynności skutkujących łatwiejszym dochodzeniem ewentualnych roszczeń w drodze procesu cywilnego.

Wobec powyższego, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 kpk, postanowił oddalić wniosek dowodowy pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, albowiem okoliczność , która ma być udowodniona tym dowodem, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd Rejonowy prawidłowo – na podstawie art. 67 § 3 kk – nałożył na oskarżonego P. F. obowiązek zapłacenia na rzecz pokrzywdzonej S. P. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy uwzględnił częściowo apelację prokuratora i w konsekwencji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie I przyjął, iż tenże umyślnie przekroczył dozwoloną prędkość o 25 km/h.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

IV.

Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżycielkę posiłkową od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami poniesionymi w tym postepowaniu obciążył Skarb Państwa.

PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu rejonowego w T. z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt (...)

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana