Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 476/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

0

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 6 marca 2023 r., sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonych

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

D. K.

niekaralność oskarżonej

karta karna

889

2.1.1.2.

J. K.

niekaralność oskarżonego

karta karna

890

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

2.1.1.2

karta karna

Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

I. Obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.

1. art. 5 § 2 kpk przez niepowzięcie przez sąd uzasadnionych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonych, mimo że na takie wątpliwości wskazuje ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w szczególności sprzeczne opinie biegłych wydających opinie w sprawie;

2. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii biegłych W. G., P. A. i G. A. w jakim Sąd odmówił im przymiotu wiarygodności, a które to ocenienie przez pryzmat logiki i zasad doświadczenia życiowego są konsekwentne i stanowcze w szczególności w zakresie korelacji charakteru i zakresu śladów oraz uszkodzeń występujących na samochodach biorących udział w zdarzeniu z uwagi na analizę dynamiczną ruchu pojazdów;

3. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii biegłych M. A., J. D., W. S., W. A. w zakresie w jakim sąd uznał je za w pełni wiarygodne, chociaż opinie te są niekonsekwentne, niespójne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego w zakresie korelacji charakteru i zakresu śladów oraz uszkodzeń występujących na samochodach biorących udział w zdarzeniu;

II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im czynu w sposób i w okolicznościach przypisanych im następnie przez Sąd I instancji podczas gdy w toku postępowania nie zostało to wykazane ponad wszelką, że:

- oskarżeni wprowadzili ubezpieczyciela w błąd co do przebiegu i skutków zdarzenia z udziałem pojazdów O. (...) i O. (...),

- szkoda w pojeździe O. (...) powstała w innych okolicznościach aniżeli podane przez oskarżonych, co potwierdzają opinie biegłych W. G., P. A. i G. A..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonych okazała się niezasadna.

W środku odwoławczym skarżący kwestionował dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego sprawy, to jest opinii biegłych. Argumentacja przedstawiona w apelacji nie podważyła skutecznie rozumowania, które doprowadziło sąd meriti do wniosku, że D. K. i J. K. dopuścili się zarzucanego im czynu. Analiza wydanych w sprawie kilku opinii biegłych została przeprowadzona przez Sąd I instancji w sposób rzetelny i skrupulatny, a finalnie wyprowadzone przez ten sąd wnioski są logiczne i zyskały pełną aprobatę Sądu Okręgowego.

Odnośnie do zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przypomnieć należy, że wyrażona w nim zasada in dubio pro reo ma zastosowanie w przypadku zaistnienia w postępowaniu karnym niedających się usunąć wątpliwości. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. V KK 335/11 (publ. LEX nr 1163975), wątpliwości te muszą być powzięte przez sąd orzekający, a nie wysuwane przez stronę. Samo bowiem subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo.

W niniejszej sprawie – wbrew temu, co wywodził autor środka odwoławczego – nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości. W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzone w sprawie dowody (zasadniczo opinie biegłych, których część stała się podstawą ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy) pozwoliły na kategoryczne ustalenie, że oskarżeni D. i J. K. dopuścili się zarzucanego im czynu polegającego na usiłowaniu doprowadzenia ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd co do przebiegu i skutków zdarzenia mającego rzekomo mieć miejsce w dniu 24 stycznia 2013 r., nieprawdziwie informując, że szkoda w pojeździe O. (...) o nr rej. (...) powstała na skutek zderzenia z udziałem pojazdu O. (...) o nr rej. (...), podczas gdy szkoda była następstwem innych okoliczności, za które ubezpieczyciel nie odpowiadał, przy czym wobec odmowy wypłaty przez niego odszkodowania oskarżeni swojego celu nie osiągnęli.

Obrońca prawidłowo odnotował, że w sprawie niniejszej i w sprawie cywilnej zostały wydane: opinia biegłego M. A., opinia biegłego J. D., opinia biegłego W. G., opinia biegłego W. S., opinia biegłego P. A., opinia biegłego W. A., opinia biegłego G. A..

Kontrola instancyjna potwierdziła, iż Sąd Rejonowy trafnie oparł swe rozstrzygnięcie na opinii biegłego W. A.. Opinia ta była rzeczowa, jasna, spójna, wyczerpująca, zaś jej wnioski były logiczne i korespondujące z wnioskami zawartymi w opiniach biegłych M. A., W. S. i J. D.. Lektura zebranych w sprawie opinii pozwala na konstatację, iż Sąd meriti miał rację stwierdzając, że opinia biegłego W. A. w sposób najbardziej szczegółowy odnosiła się do braku korelacji uszkodzeń zaistniałych w pojazdach O. (...) o nr rej. (...) oraz O. (...) o nr rej. (...), które według oświadczenia oskarżonych miały powstać w trakcie zdarzenia z dnia 24 stycznia 2013 roku.

Skarżący podniósł, że w wydanych w sprawie opiniach biegli będący specjalistami w swojej dziedzinie nie potrafili zająć jednoznacznego stanowiska. Jest to częściowo zasadne stanowisko, wszak w sprawie zostały wydane opinie wykluczające możliwość zaistnienia przedmiotowego zdarzenia, jak również potwierdzające tę możliwość (a bynajmniej jej nie wykluczające). Zaistniałe jednak rozbieżności nie miały takiego charakteru – jak sugeruje skarżący – by ich rozsądna analiza przy uwzględnieniu zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego nie pozwoliła stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, iż D. i J. K. popełnili zarzucony im czyn zabroniony. Rzeczone rozbieżności Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia wskazał, omówił i trafnie rozstrzygnął, przywołując rzeczową i w pełni przekonującą argumentację.

Argumentacja zawarta w środku odwoławczym polegała na odniesieniu się przez obrońcę do każdej z wydanych w sprawie opinii. Skarżący w opiniach potwierdzających sprawstwo oskarżonych typował szereg mankamentów mających przemówić za ich nierzetelnością, zaś opinie przychylne oskarżonym aprobował i wskazywał na ich trafne wnioski. Stanowisko autora apelacji nie zostało podzielone przez Sąd odwoławczy. Skarżący do wydanych w sprawie opinii odniósł się w sposób wybiórczy, pomijając kluczowe zagadnienia, które stały się kanwą dla wyprowadzonych przez Sąd meriti wniosków. Forsując opinie, których wnioski były przychylne oskarżonym obrońca stracił z pola widzenia względy unicestwiające możność przyjęcia tezy o możliwości zaistnienia przedmiotowego zdarzenia za słuszne. Obrońca w istocie polemizował z wyczerpująco omówionym stanowiskiem Sądu I instancji w kontekście zebranych w sprawie opinii, co nie spotkało się z uznaniem organu odwoławczego.

Sąd Rejonowy prawidłowo oparł ustalenia stanu faktycznego sprawy na opinii biegłego W. A., albowiem ten biegły najszerzej odniósł się do braku korelacji uszkodzeń samochodów O. (...) o nr rej. (...) oraz O. (...) o nr rej. (...) . Tożsame zapatrywanie w swych opiniach wskazali biegły M. A., biegły W. S., biegły J. D. i częściowo G. A.. Odnotować trzeba, że Sąd I instancji wszystkie relewantne okoliczności rozpatrywane przez biegłych celem wyprowadzenia wniosków w opiniach zawartych szczegółowo przeanalizował i rozstrzygnął w sposób prawidłowy.

Podniesione przez obrońcę zastrzeżenia wobec opinii biegłego W. A. nie zyskały aprobaty Sądu Okręgowego. Skarżący podniósł, że biegły nie uwzględnił faktycznego wyposażenia technicznego pojazdu – O. (...), nie uwzględnił braku istotnego elementu pojazdu – belki zderzaka przedniego, odpowiedzialnego za skutki zderzenia – absorpcję siły uderzenia, nie przedstawił symulacji przebiegu zdarzenia wynikającej z braku belki przedniej pojazdu O. (...), nie przedstawił materiału (symulacji) do porównania wynikającego z zakresu uszkodzeń pojazdu mającego belkę przednią zderzaka oraz pojazdu nieposiadającego przedmiotowej belki, oparł się na ewentualnych odkształceniach i danych wysokościowych pojazdu sprawcy, który zgodnie z treścią notatki służbowej z dnia 25.02.2013 r. na zlecenie ubezpieczyciela został „wyciągnięty widlakiem z wody” i przygotowany dla likwidatora. Dalej skarżący wskazał, że biegły nie uwzględnił konfiguracji terenu parkingu, na którym znajdował się samochód O. (...) „wznoszący się w kierunku jezdni”, nie uwzględnił dynamiki ruchu pojazdu cofającego w ustalonych warunkach – posłużył się danymi statycznymi, nie uwzględnił faktu deformacji wewnętrznej elementów struktury wytrzymałościowej O. (...) wynikającej z ciągnięcia dolnej tylnej części błotnika O. (...) przez element, do którego był mocowany oraz przyjął, że uderzenie w samochód O. (...) nastąpiło w bok tylnego prawego błotnika zamiast w węzeł tylnego prawego narożnika nadwozia.

Sąd Okręgowy nie przychylił się do zastrzeżeń wobec rzeczonej opinii zawartych w apelacji obrońcy. Opinia ta, jako rzetelna, rzeczowa i logiczna zyskała pełną aprobatę Sądu Okręgowego. Zostały w niej określone przejrzyste zasady opiniowania. Badania, na podstawie których wyciągnięto wskazane wyżej wnioski pozostawały w zgodzie z powszechnie obowiązującymi procedurami. Ważność wyników przeprowadzonych badań nie budziła najmniejszych wątpliwości. Biegły W. A. jest osobą posiadającą wiedzę specjalistyczną w omawianym zakresie. Opinia biegłego jest kategoryczna i jednoznaczna. Biegły w sposób fachowy dobrał adekwatne metody badawcze i trudno upatrywać racji w zastrzeżeniach podniesionych przez obrońcę w kontekście sposobu przeprowadzenia tych badań. Tym bardziej stanowisko takie jawi się jako zasadne, skoro – zgodnie z tym co wskazano powyżej – wnioski wyprowadzone przez biegłego pozostawały w zgodzie z większością opinii wydanych w sprawie.

W kontekście symulacji Sąd Rejonowy trafnie stwierdził, że z uwagi na brak licznych danych dotyczących kolizji, przede wszystkim brak powypadkowego ustawienia obu pojazdów, brak śladów na jezdni przeprowadzone przez biegłych W. G. oraz G. A. symulacje stanowią jedynie teoretyczne rozważania oparte na symulacjach komputerowych.

Odnośnie do kwestii przybliżeń fotografii, co podniósł w apelacji obrońca, biegły na rozprawie w dniu 1 lutego 2022 roku wskazał, że „Za każdym razem dokonuję wnikliwej analizy dokumentacji fotograficznej, wymagam dokumentacji w wersji fotograficznej na płycie CD, więc miałem możliwość dokonania zbliżeń”. Natomiast jeżeli chodzi o kwestię braku belki to biegły wskazał : „Zakładając, że belki nie było, bez ramki mocującej przednia tablica powinna być mocno odkształcalna. Tablica ta uległaby deformacji, takiej deformacji tutaj nie zauważyłem”.

Skarżący także podniósł szereg zastrzeżeń odnośnie do opinii, których wnioski były tożsame z opinią biegłego W. A.. Lecz także te zastrzeżenia nie zostały przez Sąd Okręgowy podzielone.

Odnośnie do opinii biegłego M. A. skarżący także podniósł, iż biegły nie uwzględnił w opinii braku istotnego elementu, tj. belki zderzaka w momencie kolizji oraz nie uwzględnił warunków pogodowych z dnia zdarzenia, które w sposób istotny wpływają na zakres uszkodzeń. Jeżeli chodzi o brak belki, to kwestia ta została omówiona przy analizie opinii biegłego W. A., natomiast warunki pogodowe, które miały mieć wpływ na charakter uszkodzeń, to w postępowaniu zostało wyartykułowane, iż mimo istniejących wówczas warunków określone uszkodzenia zaistniały w innych miejscach, stąd okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia dla oceny braku uszkodzeń pionowych, które wspierałyby tezę, iż do zdarzenia doszło w okolicznościach jakie podawali D. i J. K.. Skarżący odniósł się także do okoliczności związanych z pojazdem O. (...), ale w ocenie Sądu Okręgowego czynniki przez niego poruszane nie miały decydującego wpływu na treść wydanej opinii. Poza tym odnotować trzeba, że była to opinia wydana na potrzeby postępowania cywilnego i względem przyjętej za kluczową opinię W. A. miała subsydiarny charakter.

Podobne zapatrywanie wyrazić należało w odniesieniu do opinii biegłego J. D.. Biegły dokonał określonej w opinii analizy w oparciu o wskazany w niej materiał dowodowy. Skarżący niesłusznie zakwestionował wniosek biegłego, iż „brak jakichkolwiek otarć, przerysowań na wysokości tablicy rejestracyjnej, nakładki przedniego zderzaka pojazdu informuje, że pojazd zderzył się z przeszkodą statyczną niebędącą w ruchu”. Apelujący nie podaje żadnych okoliczności deprecjonujących zasadność wypowiedzi biegłego, a jedynie prowadzi polemikę stwierdzając, że w ocenie oskarżonych nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ jak wynika z materiału dowodowego oba pojazdy znajdowały się w ruchu. Właśnie wniosek opinii biegłego (między innymi) wskazywał, iż podawana przez J. K. wersja nie zasługiwała na przyznanie jej przymiotu wiarygodności. Kwestia poduszek powietrznych zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia. Jeżeli chodzi o brak belki, to tak jak w przypadku wcześniej omówionych opinii aktualność zachowuje wypowiedź W. A. z ustnej opinii uzupełniającej.

Odnośnie do opinii biegłego P. A. nie było tak, iż biegły uznał, iż do kolizji samochodów marki O. (...) i O. (...) mogło dojść w okolicznościach wskazanych przez oskarżonych, ale biegły wskazał, że brak jest wystarczających podstaw technicznych do wykazania, że uszkodzenia przedniej części nadwozia O. (...) i tylnej prawej (...) nie mogły powstać w zderzeniu tych pojazdów, jak podano w zgłoszeniu szkody. A zatem biegły nie tyle w swojej opinii potwierdził, iż doszło do zdarzenia z dnia 24 stycznia 2013 r., co wskazał że jego zaistnienia na podstawie zgromadzonych dowodów nie da się wykluczyć. Godzi się jednak zaznaczyć, że po pierwsze biegły wskazał, że materiał dowodowy nie jest wystarczający do wykonania rekonstrukcji kolizji w rozumieniu odtworzenia powiązań przestrzennych pomiędzy uczestnikami kolizji ze względu na brak dowodów materialnych w postaci m.in. śladów na jezdni (a taką rekonstrukcję forsował obrońca), a po drugie wskazał, że jeżeli pojazd O. (...) miałby poruszać się w momencie zderzenia z prędkością 40 km/h (jak podawał w swoich wyjaśnieniach J. K.), to nie znajdują uzasadnienia uszkodzenia pojazdów, jak i ich pozycji po zderzeniu.

Odnośnie do opinii biegłego W. S. skarżący niezasadnie podniósł, iż została wydana w oparciu o stricte materiał dowodowy, w całkowitym oderwaniu od widocznych uszkodzeń pojazdu, otarć widocznych na zdjęciach. Zastrzeżenia te nie znajdują potwierdzenia przy lekturze tejże opinii i jawią się jako polemiczne. Odnośnie do nieskorzystania przez biegłego przy wydaniu opinii z programu komputerowego, to dobór technik należał do biegłego. Wnioski przez niego wyprowadzone były tożsame z przyjętą za rozstrzygającą opinią biegłego W. A..

Forsowane przez obrońcę wnioski opinii biegłego W. G. nie zyskały aprobaty Sądu odwoławczego. Przedstawiona przez biegłego teza, iż brak jest podstaw do negowania wzajemnego kontaktu pojazdów wobec całokształtu wyników analiz opinii zebranych w sprawie nie była przekonująca. Nie jest zasadne stanowisko autora apelacji, iż opinia biegłego W. G. na tle wszystkich opinii wydanych w sprawie jawi się jako opinia najbardziej spójna, kompleksowa i rzetelna. Biegły wprawdzie wskazywał na poparcie swoich wniosków uszkodzenia i otarcia, na okazywanych mu w toku postępowania zdjęciach, lecz przedstawiane przez niego motywy nie wytrzymały konfrontacji z logicznymi tezami opinii biegłego W. A.. To że przy wydaniu opinii biegły korzystał z programu komputerowego, co pozwoliło mu na określenie reakcji dynamicznych w zakresie ruchu pojazdów wcale nie podnosi waloru wydanej przez niego opinii, albowiem jak słusznie uznał Sąd Rejonowy przeprowadzenie symulacji w realiach przedmiotowej sprawy nie znajdowało uzasadnienia. Sąd I instancji zasadnie nie podzielił stanowiska W. G., iż w związku z zimową porą roku elementy, które kontaktowały się ze sobą były oszronione lub wilgotne, dlatego może występować brak intensywnych otarć wzdłużnych na okładzinie zderzaka oraz na listwie pod prawą lampą. Trafnie Sąd wskazał, że jeżeli na zdjęciu przodu pokrywy silnika w powiększeniu po jej lewej stronie widoczne są pionowe wzdłużne otarcia, to takie same otarcia powinny powstać na okładzinie zderzaka O. (...).

W odniesieniu do opinii biegłego G. A. skarżący podniósł, że w uzasadnieniu postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii ww. biegłego Sąd Rejonowy wskazał, że pomimo dopuszczenia w sprawie ustnych uzupełniających opinii biegłych W. A. i W. G. oraz dokonania konfrontacji ww. biegłych nie doprowadziły one do wypracowania stanowiska w zakresie sprawstwa oskarżonych. Sąd wskazał, że nie jest możliwe przesądzenie kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności oskarżonych w oparciu o dotychczas wykonane opinie, dlatego Sąd zgodnie z zaleceniami Sądu Okręgowego z uzasadnienia wyroku dopuszcza dowód z opinii kolejnego biegłego. Taki stan rzeczy nie niweczył możliwości oparcia przez Sąd Rejonowy swojego rozstrzygnięcia właśnie na opinii W. A.. Sąd meriti zastosował się do zaleceń Sądu Okręgowego, który uchylił wyrok do ponownego rozpoznania. Dopuszczenie przez Sąd opinii kolejnego biegłego pozwoliło na zweryfikowanie ponad wszelką wątpliwość zaistniałych w sprawie rozbieżności w stanowiskach biegłych. Godzi się zaznaczyć, że Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia wskazał, że ustalenia oparł częściowo na opinii biegłego G. A.. Co istotne, Sąd słusznie zaznaczył, że z wnioskami tej opinii wyjaśnienia J. K. pozostawały w sprzeczności. To, że według biegłego wśród opisywanych przez niego licznych uszkodzeń można wyselekcjonować i takie które odpowiadają uszkodzeniom przedniej pokrywy silnika O. (...) nie stanowi potwierdzenia dla tezy, iż zdarzenie z dnia 24 stycznia 2013 r. miało miejsce.

W tym miejscu przywołać należy wyjaśnienia J. K., który podał, że D. K. poruszała się z prędkością 40-50 km/h, nie zdążyła podjąć żadnego manewru, wystrzeliły poduszki powietrzne (protokół rozprawy z dnia 16 września 2021 r.).

W opinii biegły G. A. wskazał, że techniczna analiza porównawcza lokalizacji, charakterów, zakresów uszkodzeń pojazdów O. (...) o nr rej. (...) oraz O. (...) o nr rej. (...) nie daje wystarczających podstaw technicznych do kwestionowania deklarowanego zderzenia tych samochodów, jednak przy założeniu, że przed zderzeniem kierująca samochodem O. (...) zdołała podjąć manewr hamowania i zmniejszyć prędkość do około 20 km/h. Jednocześnie biegły wskazał, że przy tym założeniu zmniejszenia prędkości do 20 km/h deklarowane skutki zderzenia tych samochodów w postaci ich udokumentowanych uszkodzeń oraz opisanego przemieszczenia pozderzeniowego samochodu O. (...) przeczą możliwości zaistnienia w deklarowanej kolizji drogowej warunków progowych do wyzwolenia poduszek przednich systemu airbag samochodu O. (...) .

W kontekście wyjaśnień J. K. trzeba wskazać, że biegły G. A. wykluczył możliwość zaistnienia przedmiotowego zdarzenia przy prędkości samochodu O. (...) powyżej prędkości 25-30 km/h. Tak samo – jak już zostało to wskazane – biegły P. A. wykluczył możliwość powstania uszkodzeń w obu samochodach przy prędkości ok. 40 km.h.

Na koniec warto dostrzec, iż J. K. w wyjaśnieniach podał, że samochód został z miejsca zdarzenia zabrany lawetą. Nie potrafił jednak wskazać, z czyich usług skorzystał, co więcej, nie wziął od rzekomego usługodawcy rachunku ani faktury (protokół rozprawy z dnia 16 września 2021 r.). Taki stan rzeczy koresponduje z wyprowadzonym przez Sąd wnioskiem, iż do zdarzenia z dnia 24 stycznia 2013 r. nie doszło w okolicznościach jakie zostały przedstawione ubezpieczycielowi. Jako nieprawdopodobne jawi się, iż J. K. oddając pojazd do przewiezienia na lawecie nie pamiętał nazwy usługodawcy, co więcej mając w perspektywie uzyskanie odszkodowania nie wziął faktury za przewóz, za co koszty mogłyby zostać mu zwrócone.

Reasumując, wskazane wyżej względy spowodowały, iż Sąd Okręgowy podzielił konstatację Sądu Rejonowego, że nie doszło do zdarzenia z dnia 24 stycznia 2013 roku, a uszkodzenia samochodu O. (...) o nr rej. (...) należącego do D. i J. K. powstały w innych okolicznościach niż te, które zostały zgłoszone do ubezpieczyciela.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 6 marca 2023 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Racje wskazane w punkcie 3.1. zadecydowały o uznaniu wywiedzionej w sprawie apelacji za bezzasadną.

Sąd Okręgowy zaaprobował wymierzone oskarżonym J. K. oraz D. K. kary po 8 miesięcy ograniczenia wolności polegające na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Są one adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonych, a także stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez nich czynu zabronionego. Kary te są słuszną odpowiedzią na naruszenie porządku prawnego dokonane przez J. i D. K.. Uwzględniają one okoliczności przedmiotowe czynu zabronionego. Będą one miały charakter wychowawczy i doprowadzą do powzięcia przez oskarżonych refleksji odnośnie do obowiązku respektowania norm prawnych.

Zasadne było, na podstawie art. 43a § 1 kk w zw. z art. 34 § 3 kk, orzeczenie przez Sąd Rejonowy wobec oskarżonych J. K. oraz D. K. środków karnych w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W. w wysokości po 500 zł.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 6 marca 2023 r., sygn. akt (...)

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1.  za podstawę orzekania przyjął – w myśl art. 4 § 1 kk – przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r.,

Art. 37a kk został zmieniony przez art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. (Dz.U.2020.1086) zmieniającej kodeks karny z dniem 24 czerwca 2020 r. Przed wskazaną zmianą art. 37a kk stanowił: Jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4.

Przepis art. 37a k.k. w pierwotnym jego brzmieniu, obowiązującym do 23.06.2020 r., przewidywał fakultatywne orzeczenie kary grzywny albo kary ograniczenia wolności w sytuacji, gdy ustawa przewidywała zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat. Na skutek noweli z 19.06.2020 r. (obowiązującej od 24.06.2020 r.) ograniczono możliwość skorzystania z tej instytucji. Między innymi uzależniono zamianę kary pozbawienia wolności na karę nieizolacyjną od równoczesnego orzeczenia środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku, a także obwarowano kary nieizolacyjne dolnymi granicami wyższymi od tych, które są przewidziane dla tych kar w art. 33 § 1 i art. 34 § 1 k.k. (zob. P. Kardas, J. Giezek, Nowa filozofia karania, czyli o założeniach i zasadniczych elementach nowelizacji kodeksu karnego, „Palestra” 2015/7–8, s. 16).

W tej sytuacji Sąd Okręgowy uznał, iż należało zastosować ustawę obowiązującą poprzednio, albowiem była względniejsza dla sprawców. Pojęcie ustawy na gruncie art. 4 k.k. należy odnosić do całego obowiązującego w danym czasie stanu prawnego, który dotyczy badanego czynu (Dębski, Pozaustawowe, s. 130; por. wyrok SN z 4.07.2001 r., V KKN 346/99, Prok. i Pr.-wkł. 2001/12, poz. 1). Skoro zatem rozpatrywany czyn zabroniony został popełniony od dnia 26 stycznia 2013 r. do dnia 6 marca 2013 r., to Sąd Okręgowy za podstawę orzekania przyjął przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r.

2.  za czas popełnienia czynu przypisanego oskarżonym przyjął okres od dnia 26 stycznia 2013 r. do dnia 6 marca 2013 r.,

Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia lojalnie przyznał, iż w ślad za aktem oskarżenia popełnił błąd w zakresie daty popełnienia czynu, gdyż został on popełniony w okresie od zgłoszenia szkody, tj. 26 stycznia 2013 roku, do 6 marca 2013 roku, to jest do momentu, w którym pismem z tego dnia spółka (...) odmówiła wypłaty odszkodowania uznając, że uszkodzenia pojazdów, które miały brać udział w przedmiotowej kolizji nie korelują ze sobą.

3. wartość mienia, do niekorzystnego rozporządzenia którym oskarżeni usiłowali doprowadzić pokrzywdzonego, ustalił na kwotę 12 100 złotych,

Tak samo Sąd Rejonowy przyznał, że kwota, na jaką oskarżeni chcieli doprowadzić pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem to 12 100 zł. Słuszna była konstatacja, iż tych zdarzeń nie można łączyć z pozwem, który został skierowany do Sądu w dniu 8 kwietnia 2015 roku.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – poza zmianami wskazanymi powyżej – został on utrzymany w mocy.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 633 w zw. z art. 636 § 2 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.Dz.U.2023.123), § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j.Dz.U.2013.663) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2014.861 ze zm.), Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych D. K. i J. K. na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T.) kwoty po 180 złotych tytułem opłat za II instancję i obciążył ich wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym w kwotach po 40 złotych (2 x 30 zł za informację z Krajowego Rejestru Karnego + 20 zł za doręczenia).

PODPIS