Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 312/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

0

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 18 marca 2022 r. w sprawie (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

S. R.

uprzednia karalność oskarżonego

aktualna karta karna

251

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

aktualna karta karna

wystawiona przez uprawniony podmiot

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony przez obrońcę oskarżonego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Z uwagi na dostrzeżenie w toku kontroli odwoławczej uchybienia mającego charakter bezwzględnej przyczyny odwoławczej i implikującego konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego oraz umorzenia postępowania, sąd odwoławczy ograniczył się - stosownie do art. 436 kpk - do rozpoznania ww. uchybienia podlegającego uwzględnieniu z urzędu, gdyż odnoszenie się do zarzutów obrońcy, które dotyczyły surowości orzeczenia o karze stało się bezprzedmiotowe.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Fakt uprzedniego skazania oskarżonego za zachowanie objęte zarzutami postawionymi oskarżonemu w przedmiotowej sprawie

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy dostrzegł uchybienie, które wymagało uwzględnienia niezależnie od podniesionych zarzutów i prowadzić musiało do uchylenia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego i umorzenia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk. Ze zgromadzonych dowodów wynikało bowiem, że wcześniej zapadło już prawomocne rozstrzygnięcie co do tych samych czynów oskarżonego, co objęte zarzutami w przedmiotowej sprawie.

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r. Sąd Rejonowy w G. w sprawie (...) skazał oskarżonego za dopuszczenie się m.in. ciągu występków polegających na podrobieniu w celu użycia za autentyczne dokumentów w postaci umów kredytowych. Z opisu czynów i akt sprawy wynikało, że chodziło o czyny polegające na podpisaniu się przez oskarżonego imieniem i nazwiskiem swojej żony A. R. na umowach o kredyt nr (...), (...) oraz (...), które zawierał kolejno w dniach 15 maja 2012 r., 22 czerwca 2012 r. i 2 sierpnia 2012 r. z (...) zs. w W. w (...) przy ul. (...) w G.. W przedmiotowej sprawie zarzucono natomiast oskarżonemu dopuszczenie się przestępstw w istocie w związku z tymi samymi czynami, które osądzone zostały już w sprawie (...). We wniesionym w przedmiotowej sprawie akcie oskarżenia zostały one co prawda zakwalifikowane jako występki z art. 297 § 1 kk w zw. z 286 § 1 kk i art. 275 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i z uwagi na powyższe w opisach tychże czynów wyeksponowane zostały elementy istotne z punktu widzenia przyjętej kwalifikacji prawnej, niemniej jednak nie ulegało wątpliwości, że chodziło o te same czyny, których dotyczył wydany wcześniej wyrok. Oba wyroki zapadły wszak na gruncie tych samych zdarzeń faktycznych, tj. zachowań oskarżonego polegających na zawarciu kolejno w dniach 15 maja 2012 r., 22 czerwca 2012 i 2 sierpnia 2012 r., przy posłużeniu się danymi osobowymi swojej żony A. R., umów kredytowych z (...) zs. w W. w (...) przy ul. (...) w G.. Chociaż z porównania opisu czynów wynikało, że w zarzutach postawionych aktami oskarżenia wniesionymi w każdej ze spraw oskarżyciel skupił się na innych elementach tychże zdarzeń (w pierwszym wypadku na podrobieniu umów poprzez opatrzenie ich przez oskarżonego podpisami swojej żony, w przedmiotowej sprawie na doprowadzeniu do banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wskutek wprowadzenia banku w błąd co istotnych okoliczności w wyniku posłużenia się danymi innej osoby, która w rzeczywistości nie była kredytobiorcą, poprzez okazanie jej dowodu osobistego), to jednak jasnym było, że w obu wypadkach przedmiot postępowania stanowiły te same czyny oskarżonego, tj. podjęty w tym samym miejscu i czasie, i z tym samym zamiarem kompleks zachowań oskarżonego ukierunkowanych na zawarcie umów kredytowych przy stworzeniu pozoru, że kredytobiorcą, którego zdolność kredytową oceniał bank, nie był on sam, tylko jego żona.

Prawomocnie osądzone i podlegające obecnie osądowi czyny były zatem tożsame w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 kpk, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się.

Zagadnienie granic tożsamości czynu stanowi niewątpliwie jeden z bardziej spornych problemów, zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie. Powszechnie przyjmuje się jednak, że tożsamości czynu nie wyznacza przyjęty w akcie oskarżenia opis zarzucanego czynu (czynów), ani też wskazana tam kwalifikacja prawna. Granice oskarżenia wyznacza zdarzenie historyczne, a więc dla oceny, czy przedmiot uprzednio zakończonego i obecnie toczącego się postępowania są identyczne, istotna jest tożsamość czynów wyznaczona faktycznymi ramami tegoż zdarzenia. Oczywiste jest, że owo zdarzenie faktyczne to niekoniecznie jedna, dająca się wyodrębnić, czynność sprawcy. Może składać się na nie sekwencja czynności wypełniających znamiona jednego lub wielu pozostających w zbiegu czynów zabronionych. Granice tożsamości czynu są zatem zachowane, gdy w obecnie toczącej się sprawie chodzi wprawdzie o inaczej opisane zachowanie sprawcy, jednakże mieszczące się w tym samym zespole jego zachowań, które w sprawie uprzednio zakończonej stanowiły podstawę poddania przejawów jego działalności wartościowaniu z punktu widzenia przepisów prawa karnego materialnego. Wskazuje się, że o tym samym czynie mówimy wówczas, gdy w obu postępowaniach zachodzi tożsamość podmiotu i przedmiotu przestępstwa, przedmiotu czynności wykonawczej, a także miejsca, czasu i okoliczności jego popełnienia. O jedności czynu, jako jednego impulsu woli, świadczy nadto jedność zamiaru sprawcy przestępstwa.

Warunki te – wbrew temu, co stwierdził sąd meriti odmawiając uwzględnienia złożonego przez obrońcę oskarżonego wniosku o umorzenie postępowania z uwagi na zaistnienie uchybienia opisanego w art. 17 § 1 pkt 7 kpk - zostały spełnione, jeśli chodziło o czyny oskarżonego objęte zarzutami z pkt I-III w sprawie (...) oraz czyny objęte pkt I-III aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie. Przedmiotem obu postępowań były wszak te same zdarzenia historyczne polegające na zawarciu przez oskarżonego umów kredytowych przy posłużeniu się danymi osobowymi żony A. R., aby wprowadzić bank w błąd co do okoliczności istotnych dla zawarcia przez niego tychże umów i dzięki temu uzyskać korzyść majątkową poprzez doprowadzenie banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Taki cel miało zarówno posłużenie się przez oskarżonego dowodem osobistym wystawionym na nazwisko żony, który okazał zawierając umowy, jak i podrobienie w tym samym miejscu i czasie jej podpisów na tychże umowach kredytowych. Wyraźnie wynikało to z zebranych w obu sprawach dowodów.

Zważywszy na powyższe stwierdzić należało, że do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie doszło z naruszeniem tzw. powagi rzeczy osądzonej. Część przedmiotu postępowania w sprawie (...) (zarzuty z pkt I-III aktu oskarżenia) pokrywała się wszak w całości z przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem w odniesieniu do osoby oskarżonego.

Ponieważ naruszenie powagi rzeczy osądzonej stanowi zgodnie z art. 439 § 1 pkt 8 kpk bezwzględną przyczynę odwoławczą prowadzącą do uchylenia orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów i granic zaskarżenia, sąd odwoławczy uchylił zatem zaskarżony wyrok w odniesieniu do osoby oskarżonego i umorzył w tym zakresie postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

wydanie wyroku z obrazą art. 17 § 1 pkt 7 kpk

☒ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, sąd odwoławczy dostrzegł, że zaskarżony wyrok w odniesieniu do osoby oskarżonego został wydany z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej.

Powyższe implikowało zgodnie z art. 439 1 pkt 8 kpk uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania wobec oskarżonego na odstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk.

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Kosztami procesu w sprawie obciążono stosownie do art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 634 kpk Skarb Państwa.

PODPIS