Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 23 grudnia 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym– k. 80) skierowanym przeciwko M. W. (1) i M. W. (2) powodowy Bank (...) Spółka Akcyjna w W. domagał się:

I.  zasądzenia od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwoty 285.115.79 zł, na którą składają się:

1.  kwota 183.813,93 zł tytułem zwrotu kapitału udostępnionego na podstawie umowy kredytu zawartej z powodem,

2.  kwota 101.301,86 zł tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia w postaci korzystania przez pozwanych z kapitału udostępnionego na podstawie umowy kredytu,

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 grudnia do dnia zapłaty;

zasądzenia od pozwanych solidarnie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia roszczenia w zakresie wartości korzystania przez pozwanego z kapitału (I.2.):

II.  na podstawie art. 358 ¹ § 3 k.c.

1.  o zmianę wysokości świadczenia (ukształtowanie) w ten sposób, że kwota należności banku od pozwanego z tytułu rozliczenia nieważności bądź bezskuteczności przedmiotowej umowy powinna być poddana waloryzacji sądowej w ten sposób, że poza roszczeniem o zwrot środków wypłaconych przy uruchomieniu kredytu w ich nominalnej wysokości stronie powodowej przysługuje dodatkowe świadczenie w postaci kwoty 61.062,99 zł wynikającej z istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza,

2.  zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kwoty 61.062,99 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu do dnia zapłaty, stanowiącej dodatkową kwotę, o którą należy zwaloryzować roszczenie o zwrot świadczenia w postaci kapitału kredytu wypłaconego pozwanemu.

W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli oddalenie powództwa, jako bezzasadnego.

Pozwani podnieśli zarzut potrącenia wierzytelności przysługującej pozwanym wobec powoda w kwocie 206.340,06 zł z wierzytelnością banku z tytułu wypłaconego pozwanym na podstawie nieważnej umowy kapitału w kwocie 180.254,07 zł.

Pozwani wskazali, że żądanie jakiejkolwiek kwoty z tytułu zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia w postaci korzystania przez nich z kapitału udostępnionego na podstawie umowy nie znajduje oparcia w polskim ani europejskim systemie prawnym. Strona pozwana zakwestionował również możliwość waloryzacji świadczenia banku.

W replice do odpowiedzi na pozew powodowy bank podtrzymał żądanie pozwu. Nadto powołał się na niedopuszczalność potrącenia z uwagi na to, że postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 grudnia 2021 r. wstrzymano wykonalność wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu w punkcie 2. sentencji.

Sąd ustalił, co następuje:

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Toruniu ustalił, że umowa kredytowa (...) K. hipoteczny nr (...) (...) zawarta w dniu 22 lutego 2008 r. pomiędzy powodami : M. W. (1) i M. W. (2).

W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy stwierdził, stwierdziły, że przewidziana w umowie z 22 lutego 2008 r. klauzula przewidujące denominację udzielonego kredytu do (...) w zakresie, w jakim upoważniała bank do przeliczania kwoty kredytu w chwili wypłaty według kursu kupna waluty, zaś w momencie spłaty raty kredytu według kursu sprzedaży tej waluty według tabel kursowych ustalanych jednostronnie przez bank, jest klauzulą abuzywną. Różnica między kursem kupna i kursem sprzedaży, tzw. spread walutowy, stanowiła w istocie dodatkowy, niczym nieuzasadniony zarobek banku, nie będący ekwiwalentem żadnej dodatkowej usługi. Zdaniem Sądu przedmiotem zobowiązania wynikającego z umowy była suma pieniężna wyrażona w złotych – kwota w tej walucie była wypłacona powodom. Jedynie dla potrzeb rozliczeniowych wykorzystano określenie świadczeń w walucie obcej, której cenę kupna i sprzedaży jednostronnie określał pozwany bank. Zawarty w umowie mechanizm ustalania przez bank kursów waluty, pozostawiający bankowi swobodę w ustalaniu wysokości tego kursu, jest w sposób oczywisty sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta. Pozwala on bowiem na pełną swobodę decyzyjną banku w zakresie kształtowania wysokości zadłużenia powodów. Nie przedstawiono w umowie mechanizmu ustalania kursów walut przez bank, tak aby klienci mogli się z nim zapoznać. Poza tym mechanizm ustalania kursów i przeliczania waluty był dla konsumentów całkowicie nie do zweryfikowania. Mechanizm denominacji w umowie jest tak określony, że powoduje on powstanie znacznej nierównowagi między prawami i obowiązkami stron umowy ze szkodą dla konsumentów.

Wyrokiem z 29 października 2021 r. w sprawie I ACa 519/21, Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. wydanego w sprawie I C 2133/18. Sąd Apelacyjny w całości podzielił argumentację Sądu I instancji odnośnie do abuzywności postanowień umowy z 22 lutego 2008 r. , w szczególności § 22 ust. 2 pkt 1 umowy, co doprowadziło do nieważności zawartego przez strony kontraktu.

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 grudnia 2021r. wstrzymano wykonalność wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt: I C 2133/18 w punkcie 2. tj. co do orzeczenia zasądzającego od pozwanego banku na rzecz powodów (pozwanych w niniejszym procesie) kwoty 155.730,72 zł.

dowody: wyrok Sądu Okręgowy w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt: I C 2133/18 wraz

z uzasadnieniem, k. 59-70 v.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 28 października 2021 r., sygn. akt I ACa

519/21 wraz z uzasadnieniem – k. 71 v. – 76 v.

postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 grudnia 2021 r. , 77 akt

Pismem z dnia 18 marca 2022 r. doręczonym 23 marca 2022 r. (k. 117-117 v., k. 118 akt) pozwani złożyli zarzut potrącenia przysługującej pozwanym wierzytelności w kwocie 206.340,06 zł z wierzytelnością banku z tytułu wypłaconego kapitału w kwocie 180.254,07 zł. Na przedstawioną przez pozwanych do potrącenia kwotę 206.340,06 zł składały się : 171.805,94 zł nienależnego świadczenia wpłaconego do banku tytułem nieważnej umowy kredytu w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia wydania prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (zaświadczenie banku k. 105-110 akt); 2.223,42 zł tytułem nienależnego świadczenia tj. wpłaconych przez pozwanych składek na ubezpieczenie wkładu finansowego oraz innych opłat okołokredytowych (zaświadczenie banku k. 101); 33.310,70 zł tytułem odsetek zasądzonych prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. liczonych za okres wskazany w wyroku do 18 marca 2022 r.

dowody: pismo z 18 marca 2022 r. wraz z dowodem doręczenia, k. 117-117 v., k. 118 akt akt;

pismo banku z 20 lipca 2022 r., k. 159-160 akt;

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów, w tym dokumentów z akt sprawy Sądu Okręgowego w Sądu Okręgowego w Toruniu I C 2133/18 oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku I ACa 519/21.

Roszczenie o zwrot wypłaconego pozwanym kapitału

Podstawą dochodzonych przez powoda w niniejszym postępowaniu roszczeń była nieważność umowy kredytu (...) K. hipoteczny nr (...) (...) zawartej w dniu 22 lutego 2008 r. pomiędzy pozwanymi: M. W. (1) i M. W. (2), a powodowym bankiem. Nieważność umowy została ustalona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 19 kwietnia 2021 r. w sprawie I C 2133/18.

W powołanym judykacie Sąd Okręgowy w Toruniu oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w orzeczeniu z 20 października 2021 r. oddalającym apelację banku, stwierdziły, że przewidziana w umowie z 22 lutego 2008 r. klauzula przewidujące denominację udzielonego kredytu do (...) w zakresie, w jakim upoważniała bank do przeliczania kwoty kredytu w chwili wypłaty według kursu kupna waluty, zaś w momencie spłaty raty kredytu według kursu sprzedaży tej waluty według tabel kursowych ustalanych jednostronnie przez bank, jest klauzulą abuzywną. Różnica między kursem kupna i kursem sprzedaży, tzw. spread walutowy, stanowiła w istocie dodatkowy, niczym nieuzasadniony zarobek banku, nie będący ekwiwalentem żadnej dodatkowej usługi. Zdaniem Sądu przedmiotem zobowiązania wynikającego z umowy była suma pieniężna wyrażona w złotych – kwota w tej walucie była wypłacona powodom. Jedynie dla potrzeb rozliczeniowych wykorzystano określenie świadczeń w walucie obcej, której cenę kupna i sprzedaży jednostronnie określał pozwany bank. Zawarty w umowie mechanizm ustalania przez bank kursów waluty, pozostawiający bankowi swobodę w ustalaniu wysokości tego kursu, jest w sposób oczywisty sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta. Pozwala on bowiem na pełną swobodę decyzyjną banku w zakresie kształtowania wysokości zadłużenia powodów. Nie przedstawiono w umowie mechanizmu ustalania kursów walut przez bank, tak aby klienci mogli się z nim zapoznać. Poza tym mechanizm ustalania kursów i przeliczania waluty był dla konsumentów całkowicie nie do zweryfikowania. Mechanizm denominacji w umowie jest tak określony, że powoduje on powstanie znacznej nierównowagi między prawami i obowiązkami stron umowy ze szkodą dla konsumentów.

W konsekwencji ustalenia nieważności umowy prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. w sprawie I C 2133/18 , na podstawie art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. ( condictio sine causa) roszczenie powodowego banku o zwrot świadczenia w postaci kapitału udostępnionego pozwanym było uzasadnione. Nieważność umowy powodowała bowiem, iż świadczenie uiszczone przez powoda tytułem udostępnionego kapitału było nienależnym.

Należy jednak zwróci uwagę, że strona pozwana w odpowiedzi na pozew podniosła skuteczny zarzut potrącenia kwoty 206.340,06 zł z tytułu rat uiszczonych przez pozwanych w związku z wykonywaniem umowy, której nieważność została ustalona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r.

Sąd nie podziela stanowiska strony pozwanej, że zarzut potrącenia nie został skutecznie podniesiony z uwagi na wstrzymanie wykonalności wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt: I C 2133/18 w punkcie 2. tj. co do orzeczenia zasądzającego od pozwanego banku na rzecz powodów (pozwanych w niniejszym procesie) kwoty 155.730,72 zł, postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 grudnia 2021r.

Zgodnie z treścią art. 498 § 1 k.c. , każdy podmiot prawa cywilnego może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności innego podmiotu, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki pozytywne:

1) dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami (wzajemność wierzytelności);

2) przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku (jednorodzajowość wierzytelności);

3) obie wierzytelności są wymagalne (wymagalność roszczenia);

4) obie wierzytelności mogą być dochodzone przed sądem lub innym organem państwowym (zaskarżalność wierzytelności).

Jednocześnie należy dodać, że pomimo współistnienia wskazanych przesłanek pozytywnych, potrącenie nie będzie możliwe, gdy wystąpi zarazem choćby jedna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 504 lub 505 k.c. lub w przepisach szczególnych.

W rozpoznawanej sprawie – wbrew odmiennemu stanowisku powoda – uznać trzeba, że wszystkie wymienione wyżej przesłanki zostały spełnione. Dotyczy to zwłaszcza spełniania wymogu zaskarżalności wierzytelności przedstawionych do potrącenia. Podkreślenia wymaga, że wierzytelność przysługująca pozwanym w przeważającej części została stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądowym, co determinuje zakwalifikowanie jej jako wierzytelności wymagalnej i zaskarżalnej. W judykaturze i doktrynie prawa cywilnego za rzecz oczywistą uznaje się, że do potrącenia nadają się wierzytelności zasądzone prawomocnym orzeczeniem sądu, mimo że ze względu na powagę rzeczy osądzonej ponownie przed sądem dochodzone być nie mogą. W tej mierze wskazuje się, że okoliczność zasądzenia wierzytelności prawomocnym orzeczeniem nie tylko nie wyklucza przedstawienia jej do potrącenia, ale wręcz wzmacnia pozycję potrącającego, gdyż właśnie ze względu na powagę rzeczy osądzonej dłużnik nie może kwestionować ani samego istnienia, ani wysokości swego zobowiązania. W konsekwencji dominuje pogląd, że wierzytelność zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu jest wierzytelnością zaskarżalną w rozumieniu art. 498 § 1 k.c. i może być przedstawiona do potrącenia [vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2005 roku, V CK 183/05, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 roku, II CK 126/05 , OSNC 2006/4/74].

Do odmiennego wniosku nie może prowadzić okoliczność, że doszło wstrzymania wykonalności wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. w punkcie 2. na mocy postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 grudnia 2021 r. Pojęcie wykonalności orzeczenia wiąże się z możliwości jego wykonania w drodze egzekucji lub w inny sposób. Z tego względu wstrzymanie wykonalności wyroku sądowego oznacza jedynie, że pozwani nie mogliby skutecznie wyegzekwować świadczenia zasądzonego w tym orzeczeniu, natomiast w żaden sposób nie wpływa na ocenę zaskarżalności wierzytelności stwierdzonej w wyroku z 19 kwietnia 2021r. W konsekwencji wstrzymanie wykonalności orzeczenia nie stoi na przeszkodzie, aby pozwani w drodze oświadczenia woli, jaki jest oświadczenie o potrąceniu, doprowadziła do wzajemnego umorzenia wierzytelności przysługujących wzajemnie pozwanym i powodowemu bankowi, gdyż wstrzymanie wykonalności tytułu wykonawczego nie stoi na przeszkodzie zaistnieniu skutków prawnych, które ustawodawca wiąże ze złożeniem oświadczenia o potrąceniu.

Kierując się powyższymi przesłankami sąd uznał, że oświadczenie pozwanych z dnia 18 marca 2022 r. (k. 117-117 v. akt) było skuteczne i doprowadziły do umorzenia wierzytelności powodowego banku dochodzonej w niniejszej sprawie od pozwanych w kwocie 183.813,93 zł z wierzytelnością pozwanych w kwocie 206.340,06 zł, na którą składały się : 171.805,94 zł nienależnego świadczenia wpłaconego do banku tytułem nieważnej umowy kredytu w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia wydania prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (zaświadczenie banku k. 105-110 akt); 2.223,42 zł tytułem nienależnego świadczenia tj. wpłaconych przez pozwanych składek na ubezpieczenie wkładu finansowego oraz innych opłat okołokredytowych (zaświadczenie banku k. 101); 33.310,70 zł tytułem odsetek zasądzonych prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z 19 kwietnia 2021 r. liczonych za okres wskazany w wyroku do 18 marca 2022 r.

Z tych względów Sąd żądanie powoda o zwrot wypłaconego pozwanym kapitału na podstawie nieważnej umowy kredytu zostało oddalone, na mocy przepisu art. 498 § 2 kc.

Roszczenie o wynagrodzenia za korzystanie z kapitału

Jeżeli chodzi o roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, to – w ocenie strony powodowej, roszczenie to powstało w reżimie odpowiedzialności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia i odpowiada korzyści majątkowej uzyskanej przez pozwanego w związku z korzystaniem z kapitału kredytu udostępnionego przez bank. Wbrew stanowisku powodowego banku, świadczenie banku ograniczało się do wypłaty na rzecz pozwanego określonej sumy pieniężnej na cele związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych pozwanych. Rozłożenie w czasie zwrotu tej kwoty nie może być natomiast traktowane jako świadczenie rodzące po stronie pozwanego wzbogacenie, a po stronie banku – zubożenie. Zgodzić się można, że w polskim prawie cywilnym wielokrotnie przejawia się zasada, zgodnie z którym korzystanie z cudzego majątku odbywa się w sposób odpłatny. Poczynić należy jednak jedno istotne zastrzeżenie – odpłatność ta musi mieć konkretną podstawę prawną, gdyż nie istnieje ogólna norma przewidująca odpłatność korzystania z cudzego majątku. Podstawami takimi są np. przepisy o odsetkach umownych i za opóźnienie, przepisy o wynagrodzeniu za korzystanie z cudzej rzeczy czy przepisy regulujące określone typy umów, na podstawie których dochodzi do przekazania określonych dóbr do korzystania drugiej stronie umowy. Ustawodawca nie zdecydował się jednak na wprowadzenie generalnej zasady odpłatności korzystania z korzyści uzyskanej bez podstawy prawnej w reżimie odpowiedzialności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Przeciwnie, podstawową postacią zwrotu korzyści uzyskanej bez podstawy prawnej jest jej zwrot w naturze, bez powiększania o jakiekolwiek korzyści uzyskanej przez bezpodstawnie wzbogaconego. Żaden przepis nie przewiduje rozszerzenia obowiązku wzbogaconego o zwrot korzyści uzyskanych na skutek dysponowania przedmiotem wzbogacenia przez określony czas. Podzielenie stanowiska banku prowadziłoby do wykreowania całkowicie nowego roszczenia, z trudnymi dla oszacowania skutkami dla całego obrotu cywilnoprawnego, gdyż w zasadzie w każdym przypadku bezpodstawnego wzbogacenia zubożony mógłby żądać zwrotu ekonomicznej wartości korzystania przez wzbogaconego z przedmiotu wzbogacenia. Zbliżałoby też odpowiedzialność z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia do odpowiedzialności odszkodowawczej przez objęcie tą odpowiedzialnością również utraconych korzyści w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., co zostało odrzucone w judykaturze (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2017 r., V CSK 351/16, niepubl., i z dnia 16 października 2020 r., V CSK 609/18, niepubl.). Należy również przypomnieć, że Sąd Najwyższy na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat konsekwentnie przyjmował, że nienależne świadczenie pieniężne podlega zwrotowi w wysokości nominalnej, a ewentualne zmiany jego realnej wartości na skutek inflacji mogą być korygowane na podstawie art. 358 ¹ § 3 k.c. (zob. uchwałę z dnia 8 października 1992 r., III CZP 117/92, OSNC 1993, nr 3, poz. 57, wyrok z dnia 15 stycznia 2004 r., II CK 348/02, niepubl., wyrok z dnia 18 stycznia 2017 r., V CSK 198/16, niepubl.). Poszukiwanie przez stronę powodową uzasadnienia dla dochodzonego roszczenia restytucyjnego w fakcie zmiany siły nabywczej pieniądze należy zatem uznać za chybione. Nie można też tracić z pola widzenia tego, że za wydłużenie czasu trwania stanu bezpodstawnego wzbogacenia odpowiadają w znacznym stopniu same banki, które od wielu lat konsekwentnie i wbrew orzecznictwu sądów odmawiają przyznania, że postanowienia umowę wprowadzające mechanizm waloryzacji kursem waluty obcej były abuzywne. Zmuszanie kredytobiorców do dochodzenia roszczeń w procesach cywilnych powoduje wydłużenie czas potrzebnego do rozliczenia roszczeń restytucyjnych obu stron, przyczyniając się do utraty realnej wartości roszczeń obu stron na skutek inflacji.

Na marginesie należy odnotować, że nieuprawnione jest utożsamianie zubożenia banku z korzyściami, jakie mógłby uzyskać, udzielając kredytu złotowego w kwocie odpowiadającej kapitałowi kredytu postawionego do dyspozycji pozwanego. Bank w żaden sposób nie wykazał, że gdyby nie udzielił pozwanemu kredytu, to środki te byłby w stanie wykorzystać w sposób zapewniający stopę zwrotu co najmniej taką, jak z udzielenia kredytu złotowego oprocentowanego stawką WIBOR powiększoną o rynkową marżę.

W konsekwencji należy stwierdzić, że nie istnieje roszczenie powodowego banku o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia w postaci korzyści uzyskanej przez kredytobiorców na skutek korzystania z kapitału.

Źródłem roszczenia banku nie mogły być również przepisu o waloryzacji świadczenia. Żądanie waloryzacji kapitału znajduje podstawę prawną w art. 358 ¹ § 3 k.c., zgodnie z którym w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie. Skumulowana inflacja za okres od lutego 2008 r. do końca 2023 r. wynosiła 73,23%, co stanowiło istotną zmianę siły nabywczej pieniądza. Trzeba jednak zauważyć, że w myśl art. 358 ¹ § 4 k.c., z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Oczywistym jest to, że bank jest stroną prowadzącą przedsiębiorstwo. Wątpliwość może budzić jedynie związek dochodzonego roszczenia z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, związek roszczenia banku o zwrot kapitału kredytu wypłaconego kredytobiorcy w wykonaniu nieważnej umowy kredytu wykazuje ścisły związek z prowadzeniem przez bank przedsiębiorstwa. Po pierwsze bowiem, spełnienie przez bank nienależnego świadczenia nastąpiło w wykonaniu nieważnej umowy kredytu, czyli czynności bankowej (art. 5 ust. 1 pkt 3 Prawa bankowego), tj. w obszarze podstawowej działalności gospodarczej banku. Po drugie, nieważność umowy powstała w rezultacie zamieszczenia przez bank w ramach czynności bankowej udzielania kredytu niedozwolonych postanowień umownych we wzorcu umowy przedstawionym konsumentowi. Po trzecie, ustawodawca nie zdecydował się na zawężenie hipotezy art. 358 ¹ § 4 k.c. przez ograniczenie źródeł zobowiązania, których waloryzacji nie mogą domagać się przedsiębiorcy. Tym samym analizowany przepis obejmuje zobowiązania pochodzące z jakiegokolwiek źródła, w tym zobowiązania powstałe w reżimie odpowiedzialności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Po czwarte wreszcie, dopuszczenie sądowej waloryzacji roszczenia banku o nienależne świadczenie w postaci kapitału kredytu postawionego do dyspozycji konsumenta prowadziłoby do obciążenia konsumenta dodatkowymi świadczeniami na rzecz banku, a przez to stałoby w sprzeczności z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zob. opinię Rzecznika Generalnego A. C. przedstawioną w dniu 16 lutego 2023 r. w sprawie C-520/21 A. S. przeciwko Bankowi (...). SA; punkt 65; curia.europa.eu).

Z podanych względów, na podstawie art. 405 w zw. z art. 410 oraz art. 3581 § 3 w zw. z § 4 k.c., powództwo w zakresie żądania zasądzenia wynagrodzenia za korzystanie z kapitału podlegało oddaleniu jako bezzasadne, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik sporu ( art. 98 k.p.c. ) obciążając nimi w całości stronę przegrywającą spór tj., powoda. Na wysokość zasądzonej na rzecz pozwanych w wyroku kwoty składała się kwota 34,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 10.800 zł (ustalonej stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r., Dz.U. z 2015 r. poz. 1803)

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)