Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną (...) spółka komandytowa w Z. wniósł przeciwko pozwanemu B. X. pozew o zapłatę 9803,53 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Strona powodowa wnosiła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu. Powód wyjaśnił, że w dniu 12 maja 2024 r. strona pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem (...) sp. z o.o. umowę pożyczki nr (...), za pośrednictwem platformy internetowej pośrednika kredytowego. Wskazał, że na podstawie umowy stronie pozwanej zostały udostępnione środki pieniężne w kwocie 8.865,75 zł na okres 30 dni.

Powód wyjaśnił również, iż pożyczkodawca dokonał oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy na podstawie danych pozyskanych od zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do dokonania takiej oceny, jak również na podstawie informacji i oświadczeń pozyskanych od pożyczkobiorcy podczas składania wniosku o udzielenie pożyczki oraz na podstawie danych własnych wcześniejszej historii pożyczkowej. Po pozytywnej weryfikacji (...) sp. z o.o. na podstawie umowy z dnia 12 maja 2024r. udostępniła środki pieniężne w ustalonej umową kwocie, a strona pozwana zobowiązała się do jej zwrotu wraz z należnymi kosztami udzielenia, tj. prowizją w wysokości 0,00 zł oraz odsetkami kapitałowymi maksymalnymi od kwoty udostępnionego kapitału za okres, na jaki umowa została zawarta w kwocie 134,81 zł w terminie wynikającym z zawartej przez strony umowy, tj. do dnia 11.06.2024 r.

Pozwany nie wywiązał się zobowiązania wynikającego z zawartej umowy pożyczki, nie dokonał zwrotu pożyczonej kwoty do dnia 11 czerwca 2024 r., w związku z czym pożyczkodawca podjął względem niego działania windykacyjne o charakterze polubownym, które okazały się bezskuteczne.

Powód wskazał, że pożyczkodawca (...) sp z o.o. z siedzibą w M. na podstawie Umowy Cesji Wierzytelności nr (...) z dnia 16 lipca 2024 r. zbył przysługującą mu wierzytelność względem strony pozwanej na rzecz (...) z siedzibą w Estonii. Powód dnia 10 października 2024 r zawarł z (...) umowę cesji, na mocy której spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa w Z. stała się następcą prawnym, a tym samym uprawnionym do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi cedentowi względem strony pozwanej.

Na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. pozwany B. X. przyznał, że zawarł umowę z firmą (...).pl, a 13 marca 2025 r. dostał przelew na kwotę 8000 zł. Pozwany twierdził, że po zapoznaniu się z dokumentacją od sądu znalazł refinansowanie umowy pożyczki z 12 maja 2024 r., w której ilość wierzycieli była długa. Powód twierdził, że umowa dotyczyła również pakietu medycznego, który był warunkiem koniecznym, aby w ogóle uzyskać refinansowe umowy pożyczki, a którym nie był zainteresowany. Wskazał, że pożyczkę z marca spłacił, zaś zawarł również drugą umowę pożyczki w kwietniu na identyczną kwotę, której nie był już wstanie spłacić, wobec czego dokonał jej refinansowania.

Pozwany twierdził, że każda umowa była zawarta z tym samym podmiotem, za pośrednictwem tej samej strony internetowej. Podkreślił, że w ramach pierwszej umowy nie dokonał spłaty tylko dokonał jej refinansowania, a w ramach umów refinansowanych nie uzyskał żadnych środków. Z kolei przy zawieraniu umowy refinansującej zapłacił 1766,00 zł razem z pakietem medycznym, co w ostateczności przełożyło się na kwotę ponad 3000,00 zł. Dodatkowo wskazywał, że mimo sprawdzenia informacji czy na stronie, czy w wiadomościach e-mail nie miał szczegółowych informacji dotyczących refinansowania, jedynie tylko o spłacie odsetek kapitału i opłaty 500,00 zł za pakiet medyczny. Twierdził, że zapoznawał się z informacjami dostępnymi na stronie, w momencie podejmowania czynności celem refinansowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 12 maja 2024 roku pozwany B. X. zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. umowę pożyczki nr (...). Przedmiotem umowy było określenie warunków zawarcia i rozwiązania ramowej umowy pożyczki, a także zawierania na tej podstawie umów pożyczek oraz określenie ogólnych zasad wykonywania przez strony zobowiązań wynikających z umów pożyczek. Zawarcie ramowej umowy pożyczki mogło nastąpić równocześnie z zawarciem pierwszej umowy pożyczki. Pożyczkodawca mógł udzielać pożyczkobiorcy pożyczek każdorazowo na podstawie odrębnej umowy pożyczki (pożyczki lub pożyczki refinansującej).

W dniu 12 maja 2024 r. pozwany B. X. zawarł z (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. umowę pożyczki refinansującej nr (...). Przedmiotem umowy było refinansowanie pożyczki należnej lub wymagalnej w innej instytucji pożyczkowej. Na podstawie umowy, pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji. Spłata zobowiązań obejmować miała spłatę kwoty pożyczki oraz prowizji, należnej instytucji pożyczkowej w zakresie odsetek za opóźnienie oraz odsetek kapitałowych. Umowa pożyczki refinansującej dotyczyła kapitału 8865,75 zł, odsetek kapitałowych 134,81 zł, pożyczki spłacanej: (...), wierzyciela spłacanego: (...) sp. z o.o., opłaty za zrefinansowanie: 952,32 zł. Całkowity koszt ustalono na 1.087,13zł., całkowitą kwotę do zapłaty na 9952,88 zł., a okres kredytowania na 30 dni .Termin spłaty zobowiązania wyznaczono na dzieł 11 czerwca 2024r.

dowód: wydruk umowy pożyczki nr (...) k.28-29, wydruk umowy pożyczki refinansującej nr (...) k.30,

W dniu 12 maja 2025 r. pozwany wpłacił na rzecz (...) sp. z o.o. kwotę 1.766,13 zł. za refinansowanie pożyczki (...) + opłata za pakiet medyczny.

dowód: potwierdzenie transakcji k. 37

W dniu 16 lipca 2024. pożyczkodawca (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. oraz DeltaWise (...) z siedzibą w Estonii zawarli umowę przelewu wierzytelności, następnie w dniu 10 października 2024 r. (...) (...) (...) zawarł z umowę cesji wierzytelności z powodem - (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa z siedzibą w Z.

dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 16.07.2024r. k:10,11; umowa przelewu wierzytelności z dnia 10.10.2024 r. k.15-21, oświadczenie DeltaWise (...). k.22, wykaz wierzytelności do umowy przelewu z dnia 10.10.2024 r. k.25,

W dniu 8 listopada 2024 r. spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa w Z. sporządził adresowane do pozwanego – B. X. wezwanie do zapłaty – wskazując zadłużenie na dzień 8 listopada 2024 r. wynosi 11139,46 zł.

dowód: wezwanie do zapłaty, k. 9.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie.

Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu, albowiem w uzasadnieniu wskazano, że pozwany w dniu 12 maja 2024 r. zawarł umowę z (...) sp. z o.o. z siedzibą w M., a następnie, że umowa została zawarta z (...) sp. z o.o. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy pożyczki, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Podkreślić należy, ze zgodnie z prawem unijnym (...) (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów.

Powód uzasadniając swoje roszczenie powołał się na umowę pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki której wartość przenosi tysiąc złotych, powinna być stwierdzona pismem.

W niniejszej sprawie powództwo podlegało oddaleniu, albowiem powód nie wykazał swojej legitymacji procesowej. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem Sądu jest badanie legitymacji procesowej stron procesu, która stanowi przesłankę materialnoprawną. Legitymacja procesowa to uprawnienie wypływające z prawa materialnego do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu konkretnemu podmiotowi, dlatego też fakty, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie powinien co do zasady dowieść powód.

Podkreślić należy, że powód dochodził przedmiotowych należności powołując się na swoje prawo wynikające z dwóch umów sprzedaży wierzytelności: pierwszą zawartą pomiędzy wierzycielem pierwotnym a (...) oraz drugą na podstawie której (...) zbył przedmiotową wierzytelność na rzecz powoda. Powołując się na ww. umowy twierdził, że na ich podstawie nabył wobec strony pozwanej wierzytelność objętą przedmiotowym powództwem wraz z wszelkimi związanymi z nią prawami, a tym samym jest legitymowany czynnie do wniesienia powództwa jako aktualny wierzyciel pozwanej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności oznacza przeniesienie wierzytelności oznaczonej co do tożsamości i dla skuteczności takiej transakcji konieczne jest precyzyjne oznaczenie przenoszonej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło, co Sąd z urzędu ma obowiązek zbadać. Nie budzi wątpliwości, że zbywcy musi przysługiwać prawo do danej wierzytelności.

Podstawą dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia - jak powyżej wskazano - miała być wierzytelność z tytułu umowy pożyczki przysługująca wobec pozwanego, nabyta od wierzyciela pierwotnego przez a (...) w ramach umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 16 lipca 2024 r. Zauważyć jednak należy, iż z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby wierzytelność ta została skutecznie przeniesiona na rzecz (...) w ramach umowy cesji wierzytelności. Analiza materiału dowodowego spowodowała, że wątpliwości Sądu budziła kwestia skuteczności przeniesienia tej konkretnej wierzytelności przysługującej przeciwko pozwanemu przez pierwotnego wierzyciela na rzecz (...)

Sąd w niniejszej sprawie przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o zaoferowany przez powoda materiał dowodowy złożony wraz z pozwem. Powód jako podstawę swych roszczeń wobec pozwanego wskazywał nabycie wierzytelności przysługującej — jak wywodził — pierwotnemu wierzycielowi. Powoływał się więc na swoje uprawnienia nabyte w drodze przelewu wierzytelności tj na umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 16 lipca 2024 r. oraz z dnia 10 października 2024r.

Powód w celu wykazania zasadności roszczenia do pozwu powód dołączył dowody:

1.  niepoświadczony wydruk umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 16 lipca 2024 r. zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. a (...) z siedzibą w Estonii (k. 10-11)

2.  niepoświadczony wydruku umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 10 października 2024 r. zawartej pomiędzy (...) z siedzibą w Estonii a (...) spółka z (...) Spółka (...) spółka komandytowa w Z. (k. 15-17)

3.  kserokopie strony 8 i 11 załącznika A umowy cesji nr (...) między (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. a H. (k. 14)

4.  Oświadczenie o zapłacie ceny nabycia (k. 22)

5.  wykaz wierzytelności, załącznik nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 10 października 2024 r. (k. 25)

6.  niepoświadczony wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 12 maja 2024 r.(...) zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. a B. X. (k. 28-29)

7.  niepoświadczony wydruk umowy pożyczki refinansującej z dnia 12 maja 2024 r. nr (...) (k. 30)

8.  zawiadomienie o przelewie wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty (k. 35, k. 36)

9.  potwierdzenie wypłaty środków przez pozwanego na poczet refinansowania pożyczki (...) oraz opłaty pakiet medyczny (k. 37)

W ocenie Sądu powyższe dowody nie stanowiły dostatecznej podstawy do przyjęcia, że powód w drodze powołanych umów cesji nabył wierzytelność dochodzoną pozwem. W niniejszej sprawie powód wywodził, iż nabył przysługującą wobec pozwanego wierzytelność z tytułu umowy pożyczki z dnia 12 maja 2024 r., która pierwotnie przysługiwała (...) sp. z o.o. Na tę okoliczność powód przedłożył niepoświadczony wydruk umowy cesji z dnia 16 lipca 2024 r. Z umowy wynika, że cedent oświadczył, że przysługują mu pozbawione wad prawnych bezsporne i wymagalne wierzytelności pieniężne szczegółowo określone w załączniku A niniejszej umowy, który stanowi jej integralną część, sporządzoną według stanu tych wierzytelności na 15.07.2024 r. W § 2 umowy określono, że cedent dokonuje przelewu wierzytelności na cesjonariusza, a cesjonariusz kupuje wierzytelności za określoną cenę. Z powyższych zapisów można wnioskować, że przedmiotem umowy są wierzytelności wymienione w załączniku A. Powód przedłożył niepoświadczony wydruk załącznika A str. 11 (k. 14), jednakże z dowodu tego nie wynika co było jego treścią, a w szczególności nie wynika, że obejmował on wierzytelność wobec pozwanego. Wprawdzie powód przedłożył również stronę 8 załącznika A (k. 13) na której widnieje oznaczenie jednej wierzytelności przez wskazanie id pożyczki (...) oraz id klienta (...) oraz daty udzielenia pożyczki 2025.05.12 oraz dookreślone są poszczególne kwoty– jednakże brak jest na tym dowodzie informacji czy on dotyczy pozwanego. Wprawdzie nr pożyczki pokrywa się z nr umowy dołączonej do pozwu (k. 30), jednakże jest to umowa pożyczki refinansującej. W ocenie Sądu brak jest jakiegokolwiek dowodu, który umożliwiałby Sądowi ocenę czy na podstawie umowy cesji doszło do przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanego. W ocenie Sądu strona 8 załącznika A (k. 14) nie wykazuje, że opisana w nim wierzytelności dotyczy pozwanego. Podkreślić należy, że powód może wykazać nabycie przedmiotowych praw tylko i wyłącznie na podstawie umowy przelewu wierzytelności, a warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu i rozporządzenia wierzytelnością jest to, aby była ona zindywidualizowana. W związku z powyższym musi zostać określony stosunek prawny, z którego ona wynika, wskazanie stron tego stosunku, jak również jej przedmiot.

Sąd ma obowiązek ustalić, że do zbycia uprawnień rzeczywiście doszło. W związku z powyższym do wykazania powyższej okoliczności konieczne było przedłożenie oprócz umowy cesji również jej załącznika z którego wynika, że umowa dotyczy również wierzytelności przysługującej wobec pozwanego. Nie budzi wątpliwości, że skoro strona powodowa powołuje się że przeszły na nią wierzytelności wobec konkretnej osoby, to konieczne jest aby przedmiotowe przejście praw wynikało z przedłożonych przez nią dokumentów (umowa cesji, załącznik). Powód miał obowiązek przedłożyć materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że nabył ww. podmiot wierzytelność wobec pozwanego z jakiego tytułu i w jakiej wysokości.

W związku z powyższym brak jest jakichkolwiek przesłanek aby uznać, że na podstawie przedłożonych umów cesji powód nabył przedmiotową wierzytelność, albowiem brak jest podstaw aby uznać, że doszło do sprzedaży wierzytelności wobec pozwanego w dniu 16 lipca 2024 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. a (...) z siedzibą w Estonii.

Ponadto w pozwie wskazano, że powód dochodzi roszczeń z umowy pożyczki z dnia 12 maja 2024 zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nr (...) . Do pozwu zostały dołączone dwie umowy z dnia 12 maja 2024 r. zawarte z pożyczkodawcą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i pozwanego B. X..

Pierwsza (k. 28-29) to ramowa umowa pożyczki o nr (...), której przedmiotem było określenie warunków zawarcia i rozwiązania ramowej umowy pożyczki, a także zawierania na tej podstawie umów pożyczek oraz określenie ogólnych zasad wykonywania przez strony zobowiązań wynikających z umów pożyczek. Zawarcie ramowej umowy pożyczki nastąpić miało równocześnie z zawarciem pierwszej umowy pożyczki. Pożyczkodawca mógł udzielić pożyczkobiorcy pożyczki każdorazowo na podstawie odrębnej umowy pożyczki (pożyczki lub pożyczki refinansującej).

Druga ( k. 30) to umowa pożyczki refinansującej o nr (...), której przedmiotem było refinansowanie pożyczki należnej lub wymagalnej w innej instytucji pożyczkowej. Na podstawie umowy, pożyczkodawca zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji. Z postanowień ogólnych wynikało, że umowa pożyczki refinansującej dotyczyła kapitału 8865,75 zł, odsetek kapitałowych 134,81 zł, pożyczki spłacanej: (...), wierzyciela spłacanego: (...) sp. z o.o., opłaty za zrefinansowanie: 952,32 zł. Całkowity koszt ustalono na 1.087,13zł., całkowitą kwotę do zapłaty na 9952,88 zł., a okres kredytowania na 30 dni. Termin spłaty zobowiązania wyznaczono na dzieł 11 czerwca 2024r

Jak powyżej wskazano z pozwu wynika, że powód dochodzi roszczeń z umowy o nr (...) czyli umowy pożyczki refinansującej. Jednakże powód w pozwie wskzał, że na podstawie tej umowy to pozwanemu udostępniono kwotę 8.865,75 zł. na okres 30 dni. Z treści umowy pożyczki nr (...) wynika natomiast, że umowa ta miała charakter umowy refinansującej, pożyczkodawca na jej podstawie zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji pożyczkowej. Z jej postanowień wynika, że dotyczyła pożyczki spłacanej o nr. (...), a wierzyciel spłacany to (...) sp. z o.o. Natomiast z pozwu wynika, że powód dochodzi roszczeń wynikających z udostępnienia pozwanemu środków pieniężnych na podstawie ww. umowy o (...). Brak jest w pozwie jakichkolwiek informacji czego dotyczyła umowa o nr. (...) zawarta z wierzycielem to (...) sp. z o.o., brak jest jakichkolwiek informacji, że pozwanego łączył z tym podmiotem jakikolwiek stosunek prawny. Ponadto z pozwu i z materiału dowodowego nie wynika również w jakiej wysokości kwota pożyczki została przeznaczona na spłatę zobowiązań pożyczkobiorcy w innych instytucjach i czy był to wierzyciel (...) sp. z o.o, przeciwnie powód wskazał, że w dniu 12 maja 2024 r. kwota 8.865,75 zł. została udostępniona pozwanemu na 30 dni. Powód przedłożył tylko potwierdzenie transakcji z dnia 12 maja 2024 r., z której wynika, że pozwany B. X. dokonał przelewu w wysokości 1.766,13 zł, z tytułu refinansowania pożyczki (...) oraz opłaty za pakiet medyczny. Brak jest jednak jakichkolwiek danych, czego dotyczyła umowa nr (...) , kto był jej stroną, jakie były jej warunki, czy nie zawierała klauzul abuzywnych, ponadto brak jest informacji czego dotyczył pakiet medyczny oraz czy pożyczkobiorca faktycznie zawarł umowę z podmiotem świadczącym ten pakiet. Podkreślić należy, że pozwany wyjaśnił, że nie był zainteresowany pakiet medycznym, a był on narzucony przy zawieraniu pożyczki refinansującej. W ocenie Sądu praktyka pożyczkodawcy jest niezrozumiała i niedozwolona, narzucająca na konsumenta obowiązek ponoszenia dodatkowych, niczym nieuzasadnionych kosztów. Pozwany wyjaśnił również, że wszystkie umowy zawierał z jednym podmiotem, korzystając z tej samej strony internetowej. Podkreślić należy, że brak umowy wskazanej w umowie pożyczki refinansującej uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny jej postanowień, w szczególności czy nie zabierała klauzul abuzywnych.

W ocenie Sądu okoliczność, że pozwany przyznał, że zawierał umowę pożyczki refinansującej i że nie wywiązał się z umowy nie daje podstawy do uwzględnienia żądania pozwu, które było oparte na twierdzeniu, że wierzyciel (...) sp. z o.o. udostępnił na podstawie umowy (...) w dniu 12 maja 2024 r. środki pieniężne w kwocie 8865,75 zł. na okres 30 dni. Z pozwu jednoznacznie wynika, że powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki – udostępnienia pozwanemu środków pieniężnych, brak jest jakichkolwiek twierdzeń dotyczących refinansowania pożyczki.

Nie budzi wątpliwości, że jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób który nie budził wątpliwości, swojej legitymacji procesowej oraz zasadności roszczenia dochodzonego przedmiotowym pozwem, to zasadnym było oddalenie powództwa.