Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	sekretarz sądowy Ilona Szczepańska - Piechowska

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w W.

przeciwko N. N. (1)

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C 198/25

UZASADNIENIE

Powód – (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł pozew przeciwko pozwanej – N. N. (1) o zasądzenie kwoty 3.574,39 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona przez niego wierzytelność, którą nabył na podstawie umowy o przelewie wierzytelności zawartej z poprzednim wierzycielem, wynika z braku zapłaty przez pozwanego należności wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz usług elektronicznych przez (...) S.A. z siedzibą w W..

Powód podniósł, że na wartość przedmiotu sporu, czyli kwotę 3.579,39 złotych składają się należności wynikające z poszczególnych tytułów oraz odsetek naliczonych na dzień poprzedzający złożenie pozwu w niniejszej sprawie, a mianowicie:

- dokumentu nr (...)(1)/10 dotyczącego kwoty 196,91 złotych, termin wymagalności 2 czerwca 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za sprzęt,

- dokumentu nr (...)(1)/11 dotyczącego kwoty 196,91 złotych, termin wymagalności 3 lipca 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za sprzęt,

- dokumentu nr (...)(1)/12 dotyczącego kwoty 196,91 złotych, termin wymagalności 2 sierpnia 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za sprzęt,

- dokumentu nr (...)(1)/13 dotyczącego kwoty 196,91 złotych, termin wymagalności 4 września 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za sprzęt,

- dokumentu nr (...)(1)/14 dotyczącego kwoty 196,91 złotych, termin wymagalności 3 października 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za sprzęt,

- dokumentu nr (...) dotyczącego kwoty 1.181,26 złotych, termin wymagalności 12 października 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za sprzęt,

- dokumentu nr (...) dotyczącego kwoty 109,66 złotych, termin wymagalności 2 czerwca 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za usługi,

- dokumentu nr (...) dotyczącego kwoty 109,99 złotych, termin wymagalności 3 lipca 2023 roku, tytuł zobowiązania - faktura za usługi,

- dokumentu nr (...) dotyczącego kwoty 900,00 złotych, termin wymagalności 4 grudnia 2023 roku, tytuł zobowiązania – nota karna,

- dokumentu nr (...) dotyczącego kwoty 12,26 złotych, termin wymagalności 3 lipca 2023 roku, tytuł zobowiązania - nota odsetkowa,

- dokumentu nr (...) dotyczącego kwoty 15,38 złotych, termin wymagalności 2 listopada 2023 roku, tytuł zobowiązania - nota odsetkowa.

Powód zaznaczył również, że od kwot należności głównych, wynikających z nieopłaconych faktur przysługuje mu prawo do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie, naliczanych od dnia następnego po dniu wymagalności płatności każdej należności.

Powód wskazał, że przesłał pozwanemu zawiadomienie od poprzedniego wierzyciela o dokonaniu cesji wierzytelności i wezwanie do dobrowolnej zapłaty całej należności, w terminie 7 dni licząc od dnia otrzymania listu. W związku z tym, że pozwany nie spełnił świadczenia w wyznaczonym terminie wniesienia pozwu jest konieczne i uzasadnione.

Pozwana – N. N. (1), prawidłowo zawiadomiona o skutkach niezłożenia odpowiedzi na pozew oraz wezwana na termin rozprawy, nie zajęła stanowiska w sprawie, nie stawiła się na termin rozprawy i nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 12 września 2021 roku pozwana – N. N. (1) zawarła z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę o świadczenie Pakietu O. L., która obejmowała usługi w postaci internetu domowego, TV, telefonu domowego i telefonu komórkowego.

Z postanowień treści umowy wynikało, że Pakiet O. L. jest nierozerwalny, co oznacza, że w ramach tej umowy nie można zrezygnować z jednej z usług i korzystać z pozostałych. Umowa przewidywała również możliwość korzystania z usług dodatkowych dostępnych dla umowy.

Czas trwania umowy i minimalny czas korzystania z usługi na warunkach promocji określono na 24 miesiące od rozpoczęcia świadczenia Pakietu O. L..

W treści postanowień umowy wskazano, że rozpoczęcie naliczania opłat nastąpić miało od 30 dnia po zawarciu umowy albo od rejestracji internetu domowego, jeśli zostanie wykonana wcześniej. Za połączenia i usługi zrealizowane poza pakietem dostępnym w abonamencie, naliczane mogą być opłaty od dnia rozpoczęcia świadczenia usługi telefon komórkowy.

dowód: umowa o świadczenie Pakietu O. L. z dnia 12 września 2021 roku k. 71 – 72.

W dniu 11 października 2023 roku (...) S.A. z siedzibą w W., z powodu braku płatności za usługi świadczone przez (...) S.A., sporządził dokument zawierający rozwiązanie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych i umowy o zakup sprzętu w systemie ratalnym oraz wezwanie do zapłaty kwoty 1.216,46 złotych w terminie 10 dni od daty wystawienia tego pisma.

dowód: rozwiązanie umowy z dnia 11 października 2023 roku k. 74.

W dniu 18 lipca 2022 roku (...) S.A. z siedzibą w W. wystawił fakturę na kwotę 3.948,00 złotych obejmującą opłatę za usługę kurierską w wysokości 10,00 złotych, odn. (...) 11I 5G w wysokości 2.239,00 złotych i opłatę za (...) 11 LITE 5G NE w wysokości 1.699,00 złotych.

Forma płatności została ustalona w systemie ratalnym.

W dniu 19 maja 2023 roku poprzednik prawny powoda (...) S.A. z siedzibą w W. wystawił fakturę na kwotę 1.378,00 złotych, która obejmowała opłatę za bieżący okres w wysokości 306,57 złotych, ratę za bieżący okres w wysokości 196,91 złotych i rozliczenie poprzednich okresów (niedopłatę) w wysokości 1.071,43 złotych.

Termin zapłaty faktury ustalono na dzień 2 czerwca 2023 roku.

W dniu 19 czerwca 2023 roku poprzednik prawny powoda (...) S.A. z siedzibą w W. wystawił notę odsetkową na kwotę 12,26 złotych, która obejmowała odsetki od kwoty 33,00 złotych w wysokości 0,97 złotych, od kwoty 196,91 złotych w wysokości 5,82 złotych i od kwoty 185,33 złotych w wysokości 5,47 złotych.

W dniu 19 czerwca 2023 roku poprzednik prawny powoda wystawił rozliczenie pozwanej – N. N. (1) na łączną kwotę 319,16 złotych, obejmującą opłaty za usługi – (...) w wysokości 109,99 złotych, ratę nr 11 z 20 za fakturę sprzętową nr (...) w wysokości 196,91 złotych i rozliczenie dodatkowe (odsetki) w wysokości 12,26 złotych.

W rozliczeniu wskazano, że kwota do zapłaty z uwzględnieniem rozliczenia poprzednich okresów wyniosła 948,69 złotych.

Termin zapłaty faktury ustalono na dzień 3 lipca 2023 roku.

W dniu 19 października 2023 roku poprzednik prawny powoda (...) S.A. z siedzibą w W. wystawił notę odsetkową na kwotę 15,38 złotych, która obejmowała odsetki od kwoty 196,91 złotych w wysokości 9,56 złotych i od kwoty 119,98 złotych w wysokości 5,82 złotych.

W dniu 19 listopada 2023 roku poprzednik prawny powoda wystawił notę obciążeniową obejmującą karę za brak zwrotu/uszkodzenie/utratę w terminie dekodera (...) w wysokość 600,00 złotych i karę za brak zwrotu/uszkodzenie/utratę w terminie Modemu F. 2.0 w wysokości 300,00 złotych.

dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk faktury nr (...) k. 67, wydruk noty odsetkowej nr (...) k.65, wydruk noty odsetkowej nr (...) k.65v, wydruk rozliczenia z dnia 19 czerwca 2023 roku k. 67v – 68, wydruk faktury nr (...) k. 68v, nota obciążeniowa nr (...) k. 69, wydruk faktury nr (...) k. 70.

W dniu 25 maja 2018 roku (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. zawarł z (...) S.A. z siedziba w W. umowę ramową przelewu wierzytelności, na podstawie której cedent na mocy porozumienia mógł przenieść na cesjonariusza istniejące i wymagalne wierzytelności pieniężne z innych niż określone w ust.1 tytułów prawnych w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej przez cedenta. Umowa była jednocześnie umową przekazania bazy danych.

W dniu 23 stycznia 2024 roku (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W. zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. porozumienie nr 3 do aneksu nr (...) z dnia 24 listopada 2023 roku w zakresie przelewu cyklicznego do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 25 maja 2018 roku. Na podstawie tego porozumienia nastąpił przelew wierzytelności (...) S.A. stanowiący III transzy wierzytelności w formule przelewu cyklicznego o łącznej wartości 15.746.051,56 złotych, na który składają się portfel wierzytelności klientów indywidualnych z rynku usług mobilnych o łącznej wartości 7.460.122,66 złotych, portfel wierzytelności klientów biznesowych z rynku usług mobilnych o łącznej wartości 3.474.160,32 złotych, portfel wierzytelności klientów indywidualnych z rynku usług stacjonarnych o łącznej wartości 346.112,61 złotych, portfel wierzytelności klientów biznesowych z rynku usług stacjonarnych o łącznej wartości 284.684,50 złotych i portfel wierzytelności indywidualnych i biznesowych zawierający obciążenia z tytułu usług konwergentnych o łącznej wartości 4.150.971,47 złotych.

Cesjonariusz w dniu 26 stycznia 2024 roku uiścił cenę za przelew wierzytelności.

Na podstawie porozumienia powód nabyła wierzytelności pozwanej – N. N. (1) wynikające z dokumentów wskazanych w załączniki nr 3e do porozumienia nr 3 z dnia 23 stycznia 2024 roku do aneksu nr (...) z dnia 24 listopada 2023 roku do umowy ramowej z dnia 25 maja 2018 roku.

dowód: umowa ramowa przelewu wierzytelności z dnia 25 maja 2018 roku w W. k. 16-22v, aneks nr (...) zawarty z dnia 7 czerwca 2018 roku w W. k. 23 – 23v, aneks nr (...) w zakresie przelewu cyklicznego do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 25 maja 2018 roku k. 25 – 26v, porozumienie z dnia 23 stycznia 2024 roku k. 27 – 28, oświadczenie potwierdzające zapłatę ceny k.41, załącznik nr 3e z dnia 23 stycznia 2024 roku k. 43 – 44.

W dniu 15 lutego 2024 roku (...) S.A. z siedzibą w W. sporządził zawiadomienie adresowane do pozwanej – N. N. (1) o cesji wierzytelności z dnia 23 stycznia 2024 roku na powoda.

Wysokość wierzytelności wynosiła kwotę 3.313,10 złotych.

W dniu 15 lutego 2024 roku powód sporządził informację o zadłużeniu, adresowaną do pozwanej N. N. (1) wskazując, że całkowite zadłużenie na dzień 15 lutego 2024 roku wynosiło kwotę 3.456,91 złotych, która obejmowała należność główną w wysokości 3.285,46 złotych i odsetki za opóźnienie (karne) naliczone na dzień 15 lutego 2024 roku w wysokości 171,45 złotych. Powód wezwał pozwaną do uiszczenia tej kwoty, w terminie 7 dni.

dowód: zawiadomienie z dnia 15 lutego 2024 roku k. 45 – 45v, informacja z dnia 15 lutego 2024 roku k. 46 – 46v.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej nie zasługiwało na uwzględnienie, mimo że pozwana N. N. (2) nie stawiła się na termin rozprawy, nie zajęła stanowiska w sprawie i nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność.

Zatem, Sąd na mocy art. 339 § 1 k.p.c., zobligowany był do wydania wyroku zaocznego. Należy jednak pamiętać, że wydając wyrok zaoczny Sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Niezależnie bowiem od ustalenia podstawy faktycznej Sąd jest zawsze zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego, w szczególności czy oświadczenia zawarte w uzasadnieniu pozwu należycie uzasadniają w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Ma to o tyle istotne znaczenie, że negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwa, gdyż w tym zakresie nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 kpc (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca roku, 1972 roku, III CRN 30/72, 31 marca 1999 roku, I CKU 176/97, 6 czerwca 1997 roku, I CKU 87/97, 15 marca 1996 roku, I CRN 26/96, 15 września 1967 roku, III CRN 175/67, 18 lutego 1972 roku, III CRN 539/71, Legalis, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 roku, III CRN 30/72, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1973, III CRN 59/73). Domniemanie to dotyczy bowiem wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego, a nadto zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Dlatego też ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco. W konsekwencji Sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu. Dlatego też Sąd nie może przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W sformułowaniu art. 339 § 2 k.p.c. mowa jest bowiem o przyjęciu za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli „nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy”. Uzasadnione wątpliwości mogą powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie stanu faktycznego sprawy, są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. ( porównaj: komentarz do art. 339 k.p.c. pod redakcją Zieliński – system Legalis).

Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 k.p.c. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu, tym bardziej, że powód wywodził swoje roszczenie z umowy ramowej przelewu wierzytelności.

Zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności to umowa, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Zatem przelew wierzytelności z art. 509 k.c. w relacji dłużnik cedowanej wierzytelności, a jej cesjonariusz, powoduje zmianę podmiotu, któremu dłużnik powinien spełnić świadczenie. Dlatego też z chwilą dokonania cesji nabywca wierzytelności uzyskuje status wierzyciela. Przy czym nie można pomijać, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi prawnemu - cedentowi.

Istotnym jest również, że przedmiotem przelewu co do zasady może być wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Przy czym powinna ona być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Konieczne jest również wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, wyraźne oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 roku, III CKN 423/98, Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W myśl natomiast art. 510 § 1 kc umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Stosownie zaś do treści art. 510 § 2 k.c. jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania.

Z treści powyższego przepisu art. 510 § 2 kc wynika zasada kauzalności materialnej samoistnej umowy przelewu wierzytelności. Czyli przepis ten przewiduje, że prawną przyczyną przelewu wierzytelności jest wykonanie istniejącego już między stronami zobowiązania (causa solvendi), a ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2006 roku, V CSK 253/06, OSNC 2007, Nr 9, poz. 141). Zatem ważność samoistnej umowy przelewu zależy od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy i odzwierciedla istotę gospodarczą czynności prawnej stron. Wprawdzie kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza mimo materialnej kauzalności formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu, jednakże cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi. Przelew ma bowiem charakter nabycia pochodnego i nie wymaga zgody dłużnika. Ponadto, w sprawie o spełnienie świadczenia z tytułu wierzytelności objętej przelewem, dłużnik może stawiać zarzuty dotyczące stosunku wewnętrznego między cedentem a cesjonariuszem, w tym kwestionować istnienie i prawidłowość kauzy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1998 r., II CKN 387/97, OSNC 1998, Nr 10, poz. 162). Brak lub wadliwość causae cessionis powoduje, że cesjonariusz nie nabywa wierzytelności. Z treści art. 510 § 2 k.c. wynika także, że umowa rozporządzająca jest kauzalna, gdyż jej ważność zależy od istnienia uprzedniego zobowiązania do przeniesienia wierzytelności (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z kwietnia 2016 roku, sygn. akt IV CSK 403/15 LEX nr 2044487).

Z powyższego wynika zatem, że wykazanie kauzy ma również wpływ na wykazanie legitymacji procesowej czynnej. Legitymacja procesowa jest bowiem jedną z przesłanek materialnych, czyli okoliczności stanowiących w świetle prawa materialnego warunki poszukiwania ochrony prawnej na drodze sądowej. Otóż, aby ochrona ta mogła być przez sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba uprawniona. Wykazanie legitymacji procesowej czynnej powinno mieć miejsce już w fazie składania pozwu i stanowić wstępny etap, pozwalający sądowi na rozważenie w dalszym zakresie zasadności roszczenia. Ponadto należy zauważyć, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, zgodnie przyjmuje się, że legitymacja procesowa jest zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tę przesłankę pod uwagę z urzędu, ma zatem obowiązek ustalić okoliczności, które stanowią o istnieniu tej legitymacji. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej jak i biernej prowadzić musi do wydania wyroku oddalającego powództwo. Istotnym jest również, że stwierdzony brak legitymacji winien być przy tym brany pod uwagę przez Sąd zarówno z urzędu, jak i na zarzut pozwanego.

Zgodnie z treścią art. 6 kc, ciężar udowodnienia powyższych okoliczności, czyli zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia spoczywał na powodzie, albowiem z powyższych faktów wywodził on określone dla siebie skutki prawne. Zwrot „wywodzi skutki prawne” odnosi się do strony postępowania i ma to znaczenie, że podkreśla zależność między kierunkiem aktywności dowodowej strony, a faktami prawnymi, które ma wykazać. Przedmiotem dowodu są fakty istotne dla rozstrzygnięcia, które można nazwać jako prawne (art. 227 k.p.c.), wśród których należy wyróżnić fakty, z których strona wywodzi skutki prawne i które są opisane w hipotezach norm prawa cywilnego materialnego. Zatem przepis ten wskazuje kierunek aktywności dowodowej stron i określa - w połączeniu z normami prawa materialnego - które fakty podlegają dowodzeniu. Dlatego też powód dochodząc roszczenia związany jest ciężarem udowodnienia okoliczności uzasadniających żądanie, więc opisanych hipotezami norm prawa cywilnego materialnego znajdujących zastosowanie dla oceny stanu faktycznego. Są to fakty, z których strona wywodzi skutek prawny, a więc prawotwórcze. Powyższe wskazuje, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania w odpowiednią podstawę prawną. Niemożność przeprowadzenia takiej subsumpcji, samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony czy też nie. Ma to o tyle istotne znaczenie, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył umowę ramową przelewu wierzytelności z dnia 25 maja 2018 roku zawartą w W., aneks nr (...), porozumienie nr 3 z dnia 23 stycznia 2024 roku do aneksu nr (...) z dnia 24 listopada 2023 roku wraz z załącznikiem nr 3a, oświadczenie potwierdzające zapłatę ceny, zawiadomienia o cesji wierzytelności i wezwanie do zapłaty, noty odsetkowe i obciążeniowe, faktury oraz rozwiązanie umowy.

W ocenie Sądu zaoferowany w sprawie materiał dowodowy przesądza w sposób nie budzący wątpliwości, że pozwana – N. N. (1) zawarła z poprzednikiem prawnym powoda – (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 12 września 2021 roku umowę o świadczenie Pakietu O. L., który obejmował usługę internetu domowego, TV, telefonu domowego i telefonu komórkowego oraz, że powód zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 25 maja 2018 roku umowę ramową przelewu wierzytelności, na podstawie której cedent mógł zawierać porozumienia przenoszące na cesjonariusza istniejące i wymagalne wierzytelności pieniężne, a także, że na podstawie takiego porozumienia nr 3 z dnia 23 stycznia 2024 roku nabył wierzytelności pozwanej – N. N. (1).

Z zaoferowanego w sprawie materiału dowodowego, w ocenie Sądu, absolutnie nie wynika jednak aby roszczenie strony powodowej w zakresie usług elektronicznych przysługiwało poprzednikowi prawnemu powoda, a tym samym powodowi, albowiem z treści umowy wynika jedynie, że dotyczyła ona wyłącznie usług telekomunikacyjnych szczegółowo określonych w umowie. Natomiast powód nie określił dokładnie w treści uzasadnienia pozwu, które wierzytelności pozwanej – N. N. (1) dotyczyły usług elektronicznych i jakiego rodzaju.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika również aby na podstawie powyższej umowy pozwanej – N. N. (1) został wydany jakikolwiek sprzęt w związku z zawarciem umowy, jaka cena została za niego ustalona i terminy spłaty. Jedynie z przedłożonej faktury nr (...), wystawionej w dniu 18 lipca 2022 roku, wynika że forma płatności za urządzenia (...). (...) 11I 5G i (...) 11 LITE 5G nastąpi w ratach, a pozostała do zapłaty kwota łącznie wynosi 3.938,00 złotych. Sąd powziął jednak wątpliwości w tym zakresie albowiem w treści uzasadnienia pozwu powód wskazał, że roszczenie wynikające z dokumentu nr (...) dotyczyło kwoty 1.181,26 złotych, wymagalnej od dnia 12 października 2023 roku. Przy czym powód nie przedłożył faktury, z której wynikałaby kwota wskazana w uzasadnieniu pozwu. W konsekwencji tego Sąd, w toku niniejszego procesu, nie miał możliwości zweryfikowania w jaki sposób została ustalona kwota wskazana w uzasadnieniu pozwu, skoro nie jest ona tożsama z kwotą wskazaną w fakturze nr (...).

W ocenie Sądu powód nie wykazał także, w toku procesu, wysokości ustalenia kwot wskazanych w nocie obciążeniowej z dnia 19 listopada 2023 roku oraz aby sprzęt określony w nocie obciążeniowej – dekoder (...) 200 i Modem F. 2.0 został faktycznie wydany pozwanej i aby był on przedmiotem umowy, skoro nie wynika to z treści umowy z dnia 12 września 2021 roku. Tym bardziej, że z treści faktury nr (...), wystawionej w dniu 18 lipca 2022 roku, wynika że dotyczyła ona urządzeń (...). (...) 11I 5G i (...) 11 LITE 5G. Sąd nie miał jednak możliwości zweryfikowania, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy sprzęt wskazany w fakturze i w nocie obciążeniowej jest tym samym sprzętem.

Wobec powyższego, Sąd nie mógł również uwzględnić kwot wynikających z not odsetkowych, albowiem nie miał możliwości zweryfikowania prawidłowości ich wyliczenia, skoro zaoferowany przez powoda w tym zakresie materiał dowodowy nie koreluje z treścią uzasadnienia pozwu.

Sąd powziął także wątpliwości co do zasadności i wysokości odsetek za opóźnienie (karnych) naliczonych przez powoda od nabytej wierzytelności, których kwota na dzień 15 lutego 2024 roku wyniosła 171,45 złotych. Powód nie wykazał bowiem, w toku niniejszego procesu, jaki okres obejmują te odsetki i od jakiej kwoty zostały one naliczone. Wprawdzie w treści pisma z dnia 15 lutego 2024 roku powód wskazał, że należność główna opiewa na kwotę 3.285,46 złotych, mimo że z treści zawiadomienia poprzednika prawnego powoda – (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 15 lutego 2024 roku wynika, że kwota przelanej wierzytelności wynosiła 3.313,00 złotych.

Wobec powyższego, skoro Sąd powziął wątpliwości co do wysokości i zasadności dochodzonego roszczenia, w szczególności w zakresie kauzy, to Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.