Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:	sekretarz sądowy Ilona Szczepańska - Piechowska

po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) spółki akcyjnej spółki komandytowej z siedzibą w W.

przeciwko J. W.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt I C 12/25

UZASADNIENIE

Powód – (...) S.A. sp. komandytowa z siedzibą w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł pozew przeciwko pozwanej J. W. o zasądzenie kwoty 8.616,04 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 ¹ kpc od dnia 10 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 8 maja 2021 roku strona pozwana, będąca konsumentem w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim, zawarła z (...) FINANSE SA. umowę pożyczki numer (...), zwaną dalej (...). Zgodnie z postanowieniami umowy całkowita kwota pożyczki w wysokości 4.308,02 złotych, została udostępniona stronie pozwanej. Forma oraz sposób wypłaty były wyłączną dyspozycją złożoną przez pożyczkobiorcę - stronę pozwaną.

Powód zaznaczył, że udzielenie stronie pozwanej pożyczki zostało dokonane wobec podjęcia przez pożyczkobiorcę kontaktu z pożyczkodawcą, wskutek którego dokonano pierwszej weryfikacji telefonicznej i założenia Konta Klienta na platformie elektronicznej pożyczkodawcy, w zakresie złożonego wniosku o udzielenie pożyczki. Następnie, wobec wstępnie pozytywnego rozpoznania wniosku o udzielenie finasowania, ze stroną pozwaną podjął kontakt doradca klienta, który dokonał osobistej weryfikacji danych osobowych strony pozwanej, wnioskującej o finansowanie. W obecności doradcy klienta, w dniu 8 maja 2021 została ze stroną pozwaną zawarta umowa pożyczki numer (...), na mocy której zostały przekazane środki finansowe objęte finansowaniem.

Powód wskazał nadto, że strona pozwana w całości otrzymała finansowanie określone umową pożyczki. Podkreślił, że udzielenie pożyczki, wedle zapisów łączącej strony umowy, nastąpiło w momencie przekazania pożyczkobiorcy kwoty udzielonego finansowania zgodnie z dyspozycją pożyczkobiorcy, odpowiadającemu w całości zapisom umowy łączącej strony, natomiast potwierdzenie przekazania środków nastąpiło poprzez złożenie pokwitowania strony pozwanej ich otrzymania w całości opatrzonego własnoręcznym podpisem złożonym pod zapisami umowy pożyczki w obecności przedstawiciela pożyczkodawcy.

Powód podkreślił, że strona pozwana, na etapie zawarcia umowy, dokonała w obecności doradcy klienta, akceptacji treści umowy pożyczki wraz z potwierdzeniem przez stronę pozwaną treści wszelkich oświadczeń w zakresie udzielenia finasowania i warunków jego zwrotu wraz z wszelkimi kosztami ubocznymi. Weryfikacja danych i zapisów umowy pożyczki w zakresie zgodności wniosku o udzielenie finansowania została dokonana ponadto przez doradcę klienta, ponadto strona pozwana na etapie zawarcia umowy objętej przedmiotowym pozwem miała pełną wiedzę i świadomość w zakresie wszelkich kosztów związanych z udzieleniem pożyczki, jak i warunków na jakich środki finansowe zostały jej udostępnione. Dlatego też wszelkie należności z tytułu udzielonej pożyczki, jak również jej całkowita kwota do spłaty została wykazana w zapisach umowy pożyczki i wszelkie opłaty z tytułu udzielonej stronie pozwanej pożyczki w swojej wysokości są w całości zgodne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa i stanowią pełne odzwierciedlenie kosztów udzielonego stronie pozwanej finansowania.

Powód zaznaczył, że wskazane zapisy umowy pożyczki w sposób całościowy określały wszelkie koszty uzyskania pożyczki, w tym wszelkie koszty operacyjne. Zatem strona pozwana przed zawarciem umowy pożyczki miała pełną świadomość w zakresie wskazanych kosztów oraz wobec zawarcia umowy pożyczki zaakceptowała je. Podkreślił również, iż obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają stronom stosunku zobowiązaniowego umawiania się na prowizję i opłaty, które obok odsetek stanowią wynagrodzenie dla pożyczkodawcy z tytułu udostępnienia pożyczkobiorcy środków finansowych i są powszechnie stosowane nie tylko przez podmioty oferujące pożyczki krótkoterminowe, ale także instytucje bankowe. Dlatego też mając na względzie powyższe koszty są w całości wymagalne, a roszczenie powódki w zakresie ich dochodzenia w całości zasadne.

Powód wskazał, że złożenie podpisu na umowie pożyczki, nastąpiło w trybie opisanym w § 15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 roku w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U.2020.819) - strona pozwana podpisała umowę elektronicznie za pomocą urządzenia, umożliwiającego odwzorowanie pisma własnoręcznego, umieszczając czytelny podpis pożyczkobiorcy, w sposób zapewniający integralność własnoręcznego podpisu, w ten sposób, że są rozpoznawalne wszelkie zmiany tych danych dokonane po złożeniu podpisu.

Powód podkreślił, że wedle zapisów umowy pożyczki strona pozwana zobowiązana była do spłaty zobowiązania w ratach tygodniowych. Strona pozwana zaprzestała dokonywania regularnych wpłat z tytułu objętego pozwem zobowiązania, przez co popadła w zwłokę. Dlatego też pożyczkodawca dokonał, na podstawie zapisów umowy pożyczki, wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30 - dniowego okresu wypowiedzenia. W konsekwencji zobowiązanie objęte pozwem stało się w całości wymagalne w dniu 10 grudnia 2021 roku wobec skutecznego doręczenia stronie pozwanej pisma z dnia 19 stycznia 2022 roku oraz upływu okresu wypowiedzenia zobowiązania.

Powód także, że pożyczkobiorca zawierając z pożyczkodawcą aneks do umowy pożyczki lub ugodę restrukturyzacyjną każdorazowo otrzymywał dodatkowe finansowanie zgodnie ze złożoną przez siebie dyspozycją, a zatem każdorazowo zawierał nową umowę pożyczki, w której na nowo ustalony został sposób jej wypłaty, termin zwrotu oraz koszty udzielenia, w tym wynagrodzenie pożyczkodawcy. Natomiast z uwzględnieniem postanowień art. 482 k.c. oraz postanowień umownych po stronie pożyczkobiorcy powstał obowiązek zapłaty dodatkowej kwoty, która podlega doliczeniu do wskazanego zadłużenia, tj.: kwoty skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, wedle art. 481 §2 ¹ k.c. tj. dwukrotność wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie z tytułu nieterminowej płatności naliczanych od kwoty udzielonej finansowania powiększonej o pozaodsetkowe koszty finansowania tj. od kwoty 8.616,04 złotych za okres od daty wymagalności, tj. od dnia 10 grudnia 2021 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu. W zapisach umowy pożyczki pożyczkodawca określił również jednoznacznie wysokość odsetek umownych od niespłaconych należności w terminie, w odsetek maksymalnych za opóźnienie, z tytułu opóźnienia w spłacie chociażby jednej z rat pożyczki. Z uwzględnieniem postanowień art. 482 k.c. oraz ww. postanowień umownych wobec powstania opóźnienia w zapłacie należnego zobowiązania strona pozwana ma obowiązek zapłaty kwot wskazanych w umowie pożyczki w zakresie należności ubocznych. Jednocześnie zapisy umowy pożyczki w tabelach rozliczeniowych określają jednoznacznie całkowity koszt pożyczki, kwotę do spłaty pożyczki oraz rzeczywistą roczną stopę oprocentowania ( (...)). Wyżej wymienione kwoty każdorazowo, nie przekraczają dopuszczalnej przez zapisy ustawy o kredycie konsumenckim maksymalnej wysokości wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, na który składają się pozaodsetkowe koszty kredytu oraz odsetki kapitałowe. Powód wskazał nadto, że koszty pożyczki zostały w sposób jasny i klarowny określone w łączącej strony umowie pożyczki oraz, że opłaty z tytułu dochodzonej pozwem pożyczki są w całości wymagalne oraz prawidłowo została określona ich wysokość wobec uwzględnienia wszystkich wpłat strony pozwanej dokonanych na poczet wierzytelności.

Powód wskazał, że suma dochodzonego niniejszym pozwem roszczenia obejmuje wszelkie wpłaty dokonywane przez stronę pozwaną. Tym samym wskazania wymaga fakt, że dokonanie wpłaty na poczet zobowiązania umowy pożyczki stanowi jej uznanie, a fakt nieterminowej płatności pozwala jedynie na wskazanie, że roszczenie powoda z tytułu należności ubocznych jest w pełni zasadne i wymagalne.

Powód zaznaczył, że w dniu 19 stycznia 2022 roku zawarł umowę sprzedaży wierzytelności przysługującej spółce (...) S.A., będącej pożyczkodawcą, na mocy której spółka (...) S.A. SP. K. stała się następcą prawnym, a tym samym uprawnionym do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi Cedentowi względem strony pozwanej. Strona pozwana została zawiadomiona o sprzedaży wierzytelności, tym samym dochowano warunków przewidzianych art. 509 k.c., co powoduje, że umowa cesji jest w pełni skuteczna wobec roszczenia objętego niniejszym pozwem. Korespondencja kierowana była na dane adresowe wskazane przez stronę pozwaną przy zawieraniu umowy pożyczki, jednakże strona pozwana nie powiadomiła pożyczkodawcy, jak i wtórnych wierzycieli, w tym powoda o jakiekolwiek zmianie danych kontaktowych, tym samym kierowana do niej korespondencja winna zostać uznana za skuteczną.

Powód zaznaczył, że mając na względzie treść art. 187 § 1 pkt 3 kpc podjął próbę pozasądowego rozwiązania sporu poprzez skierowanie do strony pozwanej zawiadomienia o przelewie wierzytelności z dnia 19 stycznia 2022 roku zawierającego jednocześnie wezwanie do zapłaty wszystkich wskazanych wierzytelności w formie pisemnej na adres strony pozwanej podany przez pożyczkobiorcę podczas zakładania Konta Klienta na platformie elektronicznej pożyczkodawcy. Wobec braku zwrotu pożyczki w oznaczonym w treści umowy terminie, zgodnie z umową pożyczkodawca skierował do strony pozwanej pisemne zawiadomienie o aktualnym stanie zadłużenia, które nie wywarło skutku w postaci spłaty zadłużenia. Zaznaczył, że poprzedni wierzyciel, wielokrotnie podejmował próby kontaktu ze stroną pozwaną za .pośrednictwem wiadomości sms oraz telefonicznie każdorazowo dążąc do polubownego zakończenia sporu. Postawa strony pozwanej, w szczególności brak terminowej realizacji postanowień umowy pożyczki spowodowała konieczność skierowania niniejszego powództwa.

Powód wskazał także, że zobowiązanie objęte niniejszym pozwem do dnia wytoczenia powództwa nie zostało uregulowane przez stronę pozwaną, a jego wysokość wynika bezpośrednio z zapisów umowy pożyczki łączącej strony oraz, że a contrario z art. 117 § 2 ¹ k.c. roszczenie objęte niniejszym pozwem w dacie skierowania powództwa nie uległo przedawnieniu, tym samym jest ono zasadne i konieczne.

Sąd zważył co następuje:

W dniu 8 maja 2021 roku pozwana J. W. zawarła z powodem (...) Finanse S.A. z siedzibą w P., posługującym się znakiem towarowym i zwanym dalej „B. (...)”, umowę pożyczki pieniężnej numer (...), zwaną dalej (...).

Zgodnie z postanowieniami umowy „B. (...)” udzieliło pożyczkobiorcy, spełniającemu warunki określone w niniejszej umowie, pożyczki na następujących warunkach: całkowita kwota pożyczki – 2.728,00 złotych, zaś całkowity koszt pożyczki ustalono na kwotę 1.346,37 złotych, który obejmował opłatę przygotowawczą w wysokości 50,00 złotych, prowizję za udzielenie pożyczki – 1.133,48 złotych, opłatę za dostarczenie środków – 10,00 złotych i opłatę za usługę terenowej obsługi pożyczki w wysokości 52,00 złotych. Opłaty te oraz prowizję i oprocentowanie pożyczkobiorca zobowiązał się spłacić w 52 tygodniowych ratach, przy czym wysokość pierwszej raty ustalono na kwotę 78,52 złotych, zaś pozostałe w wysokości 78,35 złotych.

W przypadku przyjęcia przez „B. (...)”, reprezentowanego przez doradcę klienta, spłaty raty pożyczki, pożyczkodawca, dokonując pokwitowania przyjęcia wpłaty, pożyczkodawca, dokonując pokwitowania przyjęcia wpłaty, wydaje osobie przekazującej daną ratę pożyczki dowód wpłaty potwierdzającej wysokość dokonanej wpłaty oraz sumy dokonanych wpłat dla pożyczki w układzie narastającym względem pożyczkodawcy dotyczącej spłacanej należności przy dokonaniu tej wpłaty.

Zawarcie umowy pożyczki odbyło się w miejscu zamieszkania byłego partnera pozwanej – J. W.. Osoba występująca w imieniu pożyczkodawcy przedstawiła pozwanej formularz zawierający treść umowy, na który pozwana nie miała wpływu. Pozwana została jedynie poinformowana, że otrzyma kwotę 2.000,00 złotych, a będzie musiała spłacić 4.000,00 złotych. Pozwanej nie wyjaśniono co będzie obejmowała kwota 4.000,00 złotych (przyznane).

Pozwana – J. W., na podstawie zawartej umowy, otrzymała gotówkę w wysokości 2.000,00 złotych. Nie otrzymała natomiast żadnej karty przedpłaconej zasilonej kwotą wskazaną w umowie w wysokości 728,00 złotych (przyznane).

Pieniądze z umowy pożyczki były przeznaczone dla byłego partnera pozwanej, który zobowiązał się do jej spłaty. Pozwana nie posiadała wiedzy, że pożyczka nie jest regulowana przez jej byłego partnera (przyznane).

Na poczet pożyczki w dniu 15 maja 2021 roku została uiszczona jedynie kwota w wysokości 75,00 złotych.

dowód: umowa pożyczki pieniężnej numer (...) k. 13 – 15, historia spłat k. 16 – 16v.

W dniu 29 października 2021 roku, w związku z niewywiązywaniem się przez pozwana – J. W. z warunków umowy nr (...) z dnia 8 maja 2021 roku, obejmującej udzielenie pożyczki oraz usługę obsługi w domu, pożyczkodawca wypowiedział umowę z zachowaniem 30 – dniowego okresu wypowiedzenia i wezwał pozwaną do zapłaty zadłużenia, które wynosiło kwotę 4.046,55 złotych, w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma.

dowód: wypowiedzenie umowy z dnia 29 października 2021 roku k. 17, potwierdzenie odbioru k. 18.

W dniu 19 stycznia 2022 roku powód zawarł z (...) Finanse S.A. z siedzibą w P. umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której zbywca przelał na nabywcę wierzytelności wymienione w załączniku nr 3 do umowy, za cenę i na warunkach określonych w niniejszej umowie, a nabywca te wierzytelności nabył w całości, przy czym skutek przeniesienia wierzytelności nastąpił pod warunkiem zapłaty przez nabywcę ceny określonej w niniejszej umowie na warunkach w niej wskazanych. Wraz z istniejącymi, bezspornymi oraz wymagalnymi lub niewymagalnymi wierzytelnościami pieniężnymi wierzytelnościami w stosunku do osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej wynikające z tytułu zawartych umów pożyczek pieniężnych, na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nimi obowiązki i prawa wynikające ze stosunku prawnego stanowiącego podstawę wierzytelności opisanych w niniejszej umowie, w tym w szczególności roszczenia o dalsze należne odsetki, koszty procesu, koszty zastępstwa procesowego oraz prawa wynikające z umów pożyczek.

Powód sporządził zawiadomienie o cesji wierzytelności, w którym jako adresata wskazał pozwaną J. W. oraz jednocześnie wezwał ją do spłaty zadłużenia, które na dzień 8 marca 2022 roku wynosiło 4.239,86 złotych i obejmowało należności z tytułu umowy o pożyczkę nr (...) w wysokości 3.999,37 złotych oraz odsetki za opóźnienie w spłatach rat naliczone na dzień 8 marca 2022 roku w wysokości 240,49 złotych.

dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 19 stycznia 2022 roku k. 8 – 9, załącznik nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 19 stycznia 2022 roku k.12, dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk zawiadomienia o cesji wierzytelności z dnia 9 marca 2022 roku k. 19 – 19v.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy cesji wierzytelności z dnia 19 stycznia 2022 roku.

Zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności to umowa, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza). Zatem przelew wierzytelności z art. 509 k.c. w relacji dłużnik cedowanej wierzytelności, a jej cesjonariusz, powoduje zmianę podmiotu, któremu dłużnik powinien spełnić świadczenie. Dlatego też z chwilą dokonania cesji nabywca wierzytelności uzyskuje status wierzyciela. Przy czym nie można pomijać, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi prawnemu - cedentowi.

Istotnym jest również, że przedmiotem przelewu co do zasady może być wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Przy czym powinna ona być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Konieczne jest również wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, wyraźne oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 roku, III CKN 423/98, Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W myśl natomiast art. 510 § 1 kc umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Stosownie zaś do treści art. 510 § 2 k.c. jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania.

Zatem z treści powyższego przepisu art. 510 § 2 kc wynika zasada kauzalności materialnej samoistnej umowy przelewu wierzytelności. Czyli przepis ten przewiduje, że prawną przyczyną przelewu wierzytelności jest wykonanie istniejącego już między stronami zobowiązania (causa solvendi), a ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2006 roku, V CSK 253/06, OSNC 2007, Nr 9, poz. 141). Zatem ważność samoistnej umowy przelewu zależy od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy i odzwierciedla istotę gospodarczą czynności prawnej stron. Wprawdzie kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza mimo materialnej kauzalności formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu, jednakże cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi. Przelew ma bowiem charakter nabycia pochodnego i nie wymaga zgody dłużnika. Ponadto, w sprawie o spełnienie świadczenia z tytułu wierzytelności objętej przelewem, dłużnik może stawiać zarzuty dotyczące stosunku wewnętrznego między cedentem a cesjonariuszem, w tym kwestionować istnienie i prawidłowość kauzy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1998 r., II CKN 387/97, OSNC 1998, Nr 10, poz. 162). Brak lub wadliwość causae cessionis powoduje, że cesjonariusz nie nabywa wierzytelności. Z treści art. 510 § 2 k.c. wynika także, że umowa rozporządzająca jest kauzalna, gdyż jej ważność zależy od istnienia uprzedniego zobowiązania do przeniesienia wierzytelności (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z kwietnia 2016 roku, sygn. akt IV CSK 403/15 LEX nr 2044487).

Z powyższego wynika zatem, że wykazanie kauzy ma również wpływ na wykazanie legitymacji procesowej czynnej. Legitymacja procesowa jest bowiem jedną z przesłanek materialnych, czyli okoliczności stanowiących w świetle prawa materialnego warunki poszukiwania ochrony prawnej na drodze sądowej. Otóż, aby ochrona ta mogła być przez sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba uprawniona. Wykazanie legitymacji procesowej czynnej powinno mieć miejsce już w fazie składania pozwu i stanowić wstępny etap, pozwalający sądowi na rozważenie w dalszym zakresie zasadności roszczenia. Ponadto należy zauważyć, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, zgodnie przyjmuje się, że legitymacja procesowa jest zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tę przesłankę pod uwagę z urzędu, ma zatem obowiązek ustalić okoliczności, które stanowią o istnieniu tej legitymacji. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej jak i biernej prowadzić musi do wydania wyroku oddalającego powództwo. Istotnym jest również, że stwierdzony brak legitymacji winien być przy tym brany pod uwagę przez Sąd zarówno z urzędu, jak i na zarzut pozwanego.

Zgodnie z treścią art. 6 kc, ciężar udowodnienia powyższych okoliczności, czyli zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia spoczywał na powodzie, albowiem z powyższych faktów wywodził on określone dla siebie skutki prawne. Zwrot „wywodzi skutki prawne” odnosi się do strony postępowania i ma to znaczenie, że podkreśla zależność między kierunkiem aktywności dowodowej strony, a faktami prawnymi, które ma wykazać. Przedmiotem dowodu są fakty istotne dla rozstrzygnięcia, które można nazwać jako prawne (art. 227 k.p.c.), wśród których należy wyróżnić fakty, z których strona wywodzi skutki prawne i które są opisane w hipotezach norm prawa cywilnego materialnego. Zatem przepis ten wskazuje kierunek aktywności dowodowej stron i określa - w połączeniu z normami prawa materialnego - które fakty podlegają dowodzeniu. Dlatego też powód dochodząc roszczenia związany jest ciężarem udowodnienia okoliczności uzasadniających żądanie, więc opisanych hipotezami norm prawa cywilnego materialnego znajdujących zastosowanie dla oceny stanu faktycznego. Są to fakty, z których strona wywodzi skutek prawny, a więc prawotwórcze. Powyższe wskazuje, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania w odpowiednią podstawę prawną. Niemożność przeprowadzenia takiej subsumpcji, samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony czy też nie. Ma to o tyle istotne znaczenie, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników.

W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył umowę przelewu wierzytelności z dnia 19 stycznia 2022 roku wraz z załącznikiem nr 3 do umowy, umowę pożyczki pieniężnej nr (...) z dnia 8 maja 2021 roku wraz z historią spłat, wypowiedzenie umowy wraz z wezwaniem do zapłaty i zawiadomienie o cesji wierzytelności.

W ocenie Sądu zaoferowany w sprawie materiał dowodowy przesądza jedynie, w sposób nie budzący wątpliwości, tym bardziej, że pozwana – J. W. nie kwestionowała tej okoliczności, że w dniu 8 maja 2021 roku zawarła z poprzednikiem prawnym powoda – umowę pożyczki gotówkowej, a nadto że powód zawarł umowę cesji wierzytelności w dniu 19 stycznia 2022 roku.

Zdaniem Sądu powód nie wykazał jednak aby wierzytelność, którą nabył od pożyczkodawcy faktycznie przysługiwało poprzednikowi prawnemu w zakresie, w jakim dochodzi on od pozwanej. Nie zaoferował on bowiem żadnego materiału dowodowego, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, że kwota wskazana w umowie pożyczki pieniężnej z dnia 8 maja 2021 roku faktycznie została udostępniona pozwanej przez pożyczkodawcę, w szczególności w zakresie kwoty wynikającej z karty przedpłaconej. Tym bardziej, że pozwana – J. W. przyznała jedynie, w toku niniejszego procesu, że faktycznie otrzymała do dyspozycji gotówkę w wysokości 2.000,00 złotych, zaprzeczając jednocześnie aby dostała kartę przedpłaconą zasiloną kwotą 728,00 złotych.

Okoliczność powyższa nie była kwestionowana przez powoda, dlatego też Sąd biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i zaoferowany w sprawie materiał dowodowy, uznał tę okoliczność za przyznaną w trybie art. 230 kpc.

Zatem, skoro powód nie wykazał aby kwota wynikająca z umowy pożyczki pieniężnej z dnia 8 maja 2021 roku, rzeczywiście przysługiwała pożyczkodawcy, to tym samym nie mógł on nabyć jej w wysokości wynikającej z załącznika nr 3 umowy cesji wierzytelności.

Na marginesie należy również zauważyć, że nawet gdyby powód wykazał legitymację procesową czynną, to w ocenie Sądu, nie wykazał on wysokości dochodzonego roszczenia.

Z załącznika nr 3 do umowy cesji wierzytelności wynika, że powód nabył od poprzednika prawnego kwotę 4.066,18 złotych, natomiast dochodzi od pozwanej kwoty 8.616,04 złotych. Przy czym powód nie zaoferował żadnego wiarygodnego materiału dowodowego, na podstawie którego Sąd mógł dokonać weryfikacji roszczenia powoda pod kątem jego wysokości.

Zatem, skoro powód nie wykazał zasadności dochodzonego roszczenia, albowiem nie wykazał legitymacji procesowej czynnej, jak również nie wykazał jego wysokości, to zasadnym było oddalić powództwo w całości, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.